
De
terugblik op de week door de ogen van zanger Marcel Timmermans:
BLERUGTIKKEN
OP 2011
Jawel
beste digitale vrienden van ons bandje, het jaar zit er alweer
bijna op en dus is het tijd om terug te blikken, of op z’n
Canvas!’ om blerug te tikken.
Helaas heb ik niet meer de tijd om jullie wekelijks van een
Blerugtik te voorzien, maar voor deze gelegenheid heb ik dan
ook ruimsc het nu begin oktober en vallen de mussen dood van
het dak door de warmte. Ik zit nu dus niet zwetend uit te
buiken van een overdadig kerstmaal, maar lekker met de schoentjes
in de hand tot de enkeltjes in het zwembadje achter op de
werft met een ijskoude beugelfles binnen bereik.
Wat
is er dit jaar allemaal wel niet gebeurd? Welnu, ontzettend
veel mag ik wel zeggen. We hebben vooral in de eerste zes
maanden ontzettend veel gespeeld, we hebben een cd opgenomen
en op een schitterende avond in mei in ons eigen dorp voor
een uitverkochte zaal mogen presenteren, en we hebben weer
vele vrienden gemaakt en warme contacten over gehouden aan
de diverse optredens in den landen. Ook is ons ‘spaarbankboekje
der mooie herinneringen’ weer aardig aangevuld dit jaar,
en het maakt mij een rijk man om hieruit te mogen putten voor
deze Blerugtik.
Het mooie van een het in een bandje spelen vind ik, is dat
je aan elk plaatsnaampje een aparte herinnering overhoudt.
Roep bijvoorbeeld ‘Ellecom’ en ik denk aan Pipi
Langkous die ons met zelfgemaakte pizza’s ontving.
Roep nog een keer ‘Ellecom’ en ik schiet in de
lach als ik denk aan onze bassende vriend Mikenstein die door
een bizarre samenloop van even bizarre omstandigheden slechts
gekleed in een boxershort plaatsnam in ons buske om naar huis
te rijden. Nu we het toch over Mikenstein hebben: roep een
willekeurige plaatsnaam waar we afgelopen jaar gespeeld hebben
en onze soms ietwat verstrooide bassist zal zeggen ‘uhhm,
help me even?’ …
Ons
muzikale jaar begon in Terheijden, waar whoots de tijd genomen
om er weer eens een fatsoenlijk verhaal uit te rammelen. En
met ruim de tijd bedoel ik dan ook echt ruim de tijd: jullie
mogen dan wel denken dat het nu eind december is en ik met
een ijsmuts op en een kom chocomel voor de open haard zit
te tikken, maar in werkelijkheid is e speelden op een surprise
party. Dit keer was het niet zoals gebruikelijk de man die
de vrouw veraste, maar de rollen waren omgedraaid en ons optreden
was een verassing voor de aanstaande bruidegom. Ook speelden
we begin januari zoals wel vaker ook dit keer op Texel, met
een optreden in ons favoriete café aldaar, ‘de
Wijsneus’. Een prachtig feest ver van huis in een bomvolle
kroeg die gevuld is met frappant verklede mensen. Hoogtepunt
aldaar was een Keith Richards look-a-like (compleet met gitaar,
Rolling Stones shirt en haarband) die toen we hem het podium
opriepen en een stukje Rolling Stones speelden totaal geen
idee had wat we aan het doen waren. Later kreeg hij kennelijk
te horen dat dit nou een nummer was van de band wiens gitarist
zijn evenbeeld zou moeten zijn. Nog later tekende hij, dat
dan weer wel, uit de losse pols een griezelig exacte kopie
van het Rolling Stones logo op een bierviltje wat ik op moment
van schrijven nog steeds in mijn tas bewaar als aandenken…
De afterparty’s van ons bandje worden ook steeds legendarischer,
zo ook op Texel. Gezamenlijk lurkten we na afloop aan een
soort waterpijp en dronken we menig borrel, we bleven immers
daar logeren. Bij de een deed het allemaal niks, de ander
vergeleek het met een zwaar shagske (al zei hij dit 300 keer,
dus wij nemen aan dat het een inmiddels complete buil shag
geworden is) en weer een ander lag compleet voor Pampus op
de kooi. Erg fraai avondje/ nachtje Texel dus.

Hierna
speelden we in de Jera te Ysselsteyn (onder toeziend oog van
‘Vriend van de show’ Ellentje), op het jeugdsaauwelen
in Raamsdonksveer, in ons eigen Ontmoetingscentrum samen met
de harmonie St. Bavo (met als afsluiter borrels en gebakken
eieren bij de King en de Kings wife off course fucking asshole)
en tot slot deden we vlak voor carnaval Gilze aan voor een
verkleedpartijtje aldaar.
Daar in Gilze begon ons buske het voor het eerst echt te begeven.
Probeer je het volgende voor te stellen: een rock ’n
roll ensemble, gezamenlijk rijdend op de snelweg in een bus
waar de lampjes op het dashboard wel een erg fancy ritme aan
begonnen te geven, het geheel gecomplementeerd met rook uit
de motorkap. Chauffeur Heintje die opmerkt dat er misschien
wel iets niet in orde is, iemand die vervolgens opmerkt dat
dit weleens de koelvloeistof en het gebrek daaraan zou kunnen
zijn, en vervolgens gaat iedereen verder maar hij mee bezig
was zonder ook maar enige vorm van actie te ondernemen. Eenmaal
in Gilze besluiten we koelvloeistof toe te dienen aan ons
buske, waarna de complete inhoud van de verse fles koelvloeistof
op de klinkers klettert… Een tourmanager die vervolgens
met het pasje van Heintje naar de ANWB belt (Heintje kan immers
totaal niet communiceren met ‘zulke lui’) en een
aangesnelde medewerker van de ANWB die verbaasd opmerkt dat
hij een stuk slang mist (‘maar dan nemen we dit stuk
slang wel even, die hebben we nu toch niet nodig’),
en zie hier het verhaal van de Fiascobus, deel I… Het
tussen gezette stukje slang blijkt nu wel erg handig, aangezien
het de slang is van de aanjager. Ziet u dus een zwarte bus
met 7 mensen samengepakt als ijsberen op een gletsjer: twijfel
niet langer en lach ze keihard uit…

Na
de carnaval barstte de drukte pas echt goed los, en soms werd
het eventjes teveel. Liedjes schrijven, repeteren en opnemen,
vergaderen met de fotograaf, de platenbaas, de crew, de kastelein
van dienst, posters en flyers maken, hoesje ontwerpen, interviewtjes
geven voor radio en krant en ondertussen ook een ‘gewoon’
leven lijden met alle zaken die daarbij komen kijken: kortom
we hadden het druk. Ook qua optredens hadden we een zeer drukke
tijd.
We speelden in Deurne (met de plaatselijke Paul Elstak in
het voor- tussen- en naprogramma), Dongen-Vaart, Zundert (Café
Stuijvezand, met als aanwezigen vriendje Barry en vriendje
Ruud), Waspik (met afterparty van ome Henk, die ons tot in
het belachelijke toe vrij heeft gehouden deze avond), in Dussen
en Asten alwaar wij gruwelijk Koninginnedag vierden, in Rockanje
(met compleet ‘eigen’ lichtshow onder de bezielende
leiding van Dirk from the Darkside), in Eghel, Noordwijkerhout
en bij DDHC te Raamsdonksveer (dit laatste optreden resulteerde
in een van de gaafste afterparty’s ooit, met dank aan
onze hockeyende vrinden, waarbij ik ter illustratie onze geluidsman
mag citeren die staande voor een tafel vol notabelen het uitschreeuwde
‘IK GA NEUKEN! IK GA NEUKEN! IK GA NEUKEN!’ en
dit kracht bijzette met bijpassende moves…).

En
toen was het ineens 28 mei, D-day modern style. De dag van
onze Elbumpresentatie. Deze complete dag voltrok zich in een
waanzinnig ritme, waarin zo’n beetje alles tegenzat
wat maar tegen kon zitten. Ter illustratie: om half 7 zou
de voorprogramma band komen, en zouden wij zelf plaats maken,
na een lekker middagje repeteren op de grote set. Het zat
echt zo ontzettend tegen dat er om half 7 nog geen geluid
was!
Stress alom natuurlijk, en vraag me niet hoe, maar we hebben
de klus geklaard ’s avonds. In een stijf uitverkochte
zaal van het Vermaak te Raamsdonk speelden we alsof het leven
er van af hing en het was super. Na afloop deden we een hapje
en een drankje met de mensen die belangrijk zijn voor ons
(teveel mensen om op te noemen, maar gelukkig weten zij zelf
wie we bedoelen!) en inclusief logé Barry Joosen deden
we hierna nog een afterparty bij ome Henk, en geloof me, als
ik zeg dat daar werkelijk alles op en aan zat dan is dat zo…
Vriend Henk had aan alles gedacht, en ook aan de in hoger
sferen verkerende mens was gedacht. DJ Heintje draaide vanuit
zijn DJ boot de ene knaller na de andere (zie youtube http://www.youtube.com/watch?v=lDbV2VTZCYU),
doelman Collins werd door vader of moeder om 7 uur ’s
morgens met de auto opgehaald en omstreeks 8 uur ’s
morgens gingen we huiswaarts en viel vriendje Barry in de
bank, en ikzelf 1 etage hoger op de elektrisch verstelbare
1.80 * 2.10. Wat een mooie waardevolle dag was dit zeg!

Hierna
denderde de Rockin’ Hoempa trein maar voort, en speelden
we in Wilp, Oosteind, Ruinerwold en Achtmaal. Ook aan dit
laatste optreden kleefde een memorabele afterparty. Vriendje
Barry en vriendje Ruud namen ons op sleeptouw mee Zundert
in en we leken de Rolling Stones wel toen we aankwamen in
café den Bels. Onze tourmanager werd getroffen door
een blitzkrieg aan gevoelens (‘ik ben lieb op zicht’),
Heintje drapeerde zich in een gordijn om zo staand op de vensterbank
een ijzersterke Napoleon weg te zetten, onze bassende vriend
Mikenstein reed ons rond 7 uur ‘s morgens naar huis,
en roadie Bolle Jantje was boos toen hij hoorde dat we nadat
we hem afgezet hadden nog een afterparty deden bij ome Henk…
Hierna volgde weer een karrenvracht aan optredens, te weten
in tropische oorden als Ellecom, Oss, Sevenum, Raamsdonksveer,
Asten – Heusden en op de Dollemansdagen. Zonder gas
terug te nemen speelden we de pannen van het dak op wat mij
betreft het mooiste optreden van het jaar de Draai van de
Kaai in Roosendaal. Het weekend erop speelden we in Breskens
en sloten we het werkjaar af in Rijsbergen op de plaatselijke
boerendag. Voordat we op vakantie zouden gaan besloot vriendje
Barry er echter nog één keer een groot feest
van te maken.

Nadat
hij bij mij had geslapen en we met een ‘kom het nog
maar eens terughalen’ uit elkaar waren gegaan opperde
hij om ons op 6 augustus op sleeptouw te nemen. Zo gezegd
zo gedaan. Na ons optreden in Breskens ontbeten Ayatollahs
van de Rockin’ Hoempa vorstelijk bij Bolle Jantje en
stapten in de bus naar Zundert.
Onze Zwarte Cross buurvrouwtjes uit Apeldoorn zouden ook van
de partij zijn en zo diende vriendje Barry dus voor 11 logeerbedden
te zorgen en een karrevracht aan voedsel. Na een korte meeting
in huize Joosen zetten we koers naar de 1e corsowagen van
vandaag. Eenmaal aangekomen bij de tent van Laer-Akkermolen
werden we gastvrij ontvangen met een fles bier (en ja, daar
houden ze van, die jongens van Rockin’ Hoempa). Nadat
we uitvoerig kennis gemaakt hadden met ontwerpers Steven (aka
Tamara) & Stefan alsook met chef Technique Simon (wat
een koning!) gingen we verder naar de wagen van Buurtschap
Schijf die een zeer imposant stukje inktvis in blik op de
weg zouden gaan zetten. Zeer onder de indruk van dit alles
besloten we magen te gaan vullen bij de lokale frietboer,
om vervolgens koers te zetten naar Rijsbergen waar we vanavond
zouden gaan spelen als afsluiter van de boerendag.
Na de gebruikelijke zaken als opbouwen en soundchecken onthulde
onze geluidsman Kees vandaag dat hij op vakantie erover gedacht
had om een tattoo te nemen, maar deze er op aanraden van zijn
vrouw niet gekomen was. Tsja, en dan zijn die mannen van Rockin’
Hoempa niet te beroerd om een stift bij handen te nemen en
hem ter plekke een tattoo te geven, dit alles hoofdschuddend
gade geslagen door zoonlief Maarten (‘ons pa is zo’n
slimme man, en dan doet hij soms zulke stomme dingen…’).
Uiteindelijk siert een enorme tribal zijn complete bovenarm,
uiteraard voorzien van de namen Ine, Annemiek en ‘onze’
Maarten. Trots als een pauw met 7 lullen paradeert hij door
de tent, de mouw van z’n linkerarm consequent opgerold…

Het
optreden loopt als een speer: Liefst 1200 uitzinnige boeren
en boerinnen maakten er een waanzinnig feest van, en ook de
buurvrouwtjes vonden de weg naar de tap veelvuldig in de tent.
Na afloop volgen de gebruikelijke natjes en droogjes, maar
dit zou slechts het begin blijken te zijn. Als een zonnetje
met migraine loodst Mikenstein onze bus door de straten van
Rijsbergen naar Zundert en bij café den Bels blijkt
hij ook nog eens een verdienstelijk DJ. Met een, laten we
zeggen, stevige set verrast hij een ieder en we drinken menig
pilske. Heintje was zo onder de indruk van Mike’s draaikunsten
dat hij aan de bar plaatsnam achter een groot glas bier, z’n
oortjes in deed en zelf plaatjes ging draaien op z’n
telefoon, en insiders fluisteren dat de Zangeres zonder naam
regelmatig voorbij gekomen is.
Vriendje
Barry had vooraf drie sleutels gereserveerd voor deze avond.
1 hield hij zelf, 1 gaf hij aan Tourmanager Odert, en 1 gaf
hij aan Bolle Jantje. Dit bleken maar liefst drie fouten op
rij. In willekeurige volgorde haakten zij af, maar gelukkig
wist vriendje Ruud (die de show stal door headbangend met
een immens sneeuwpopmasker door den Bels te gaan, om vervolgens
te jongleren met flessen bier die achteraf niet geheel leeg
bleken te zijn…) ons naar Barry’s huis te navigeren.
Uiteraard niet voordat hij om half 7 ’s ochtends tot
drie keer toe aangebeld had bij de lokale pastoor, in search
for hosti’s. Bij Barry aangekomen had niemand van de
aanwezigen ook maar enige vorm van een sleutel op zak, maar
gelukkig hing Bolle Jantje met ontbloot bovenlijf uit het
dakraam, en deed hij vergezeld door twee meiden de deur voor
ons open.
Vriendje Ruud vond blindelings de weg naar koelkast, diepvries
en frietpan, en zo aten we omstreeks half 8 ongeveer 16 worstenbroodjes,
3 droge worsten, 18 boterhammen met ei, 1,5 kilo curly frietjes
en naar schatting zo’n 350 mini snacks aka frikandellen.
Om de complete kamerindeling bekend te maken zou ondoenlijk
zijn, maar de hoogtepunten vormden Heintje (sliep op de bank),
Mark (sliep naast Bolle Jantje, ik citeer: ‘hey kut
de Hart, blijf nou godver es van m’n hol af jungeh!’),
BoemBoem Bertrando en tot slot ikzelf. Bertrando en ik sliepen
op zoals wij later noemden het kikvorsverblijf. 300 kilo ronkend
en dampend vlees deden Zundert op haar grondvesten trillen,
en toen de overige logés ’s morgens kwamen kijken
waar al dat kabaal vandaan kwam deden zij het haast in de
broek van het lachen…
Na dit geweldig avondje begon voor mij de vakantie, lekker
een week er tussenuit en uitwaaien in Noord-Holland zouden
mij goed doen. En kijk, dat het te hard waaide om te badmintonnen,
a la. Maar als het zelfs te hard waait om te jeu de boulle’en
kunnen we concluderen dat het toch wel erg hard waaide. Aangezien
ik niet mee deed aan barbaarse activiteiten als wadlopen en
vis, of nog erger zeebanket eten verscheen ik erg uitgerust
weer terug in het pittoreske Raamsdonk.
Het
2e gedeelte van het jaar bleek een stuk rustiger dan de eerste
8 maanden, en zodoende konden we een klein beetje gas terug
nemen. Uiteraard niet tijdens avonden dat we op moesten treden.
In Exel zowel letterlijk als figuurlijk. Als echte wegpiraten
sjeesden we over de plaatselijke botsautobaan en deden er
een fijn optreden.
Diep in de nacht werden we ergens in Gelderland nog aangehouden
door een opdringerig stuk vrouwelijk machtsvertoon. Politiewerk
aan de winkel, want zeven mensen in een buske die na een dag
keihard werken (oké, 2 keiharde werkers, 4 muzikanten
en een drummer), ja dat moet haast wel foute boel zijn. Vroeger
was een politieagent een imposante man, met een natuurlijke
dosis macht en overwicht, en een bij voorkeur zwarte snor.
Je zei ‘U’ en ‘jawel mijnheer’) tegen
zo’n man. Tegenwoordig echter krijgen afgekeurde kassières
met een slecht huwelijk en een typediploma op zak ook al de
kans bij de politie, en zodoende had deze muts een kleine
20 minuten nodig om ons om 4 uur ’s nachts te vermoeien
met allerlei vraagjes, stellinkjes, meninkjes en als hoogtepunt
gierden wij het uit van het lachen toen zij via de wallekietallekie
de centrale opdracht gaf om ‘Oome, Heinrich’ eens
na te checken. Jaja, deze met een ambtenarenkapsel bedekte,
traditionsmuzik liefhebbende geschiedenisleraar die doorgaans
correcter gekleed gaat dan president Obama zelf zag er inderdaad
wel heel heel erg openstaande boetes nakijkend waardig uit.
‘Sjongejonge meissie toch ga lekker afwassen joh’
denk ik wel heel erg hardop als ik in de berm sta te pissen
na haar vertrek.
Verder
speelden we in augustus ook nog in een Terheijdense feesttent
waarna het snel september werd. Helaas bleken we op deze avond
niet in staat om ons ‘balleke hooghouwe-record’
te breken, al deden de van Halderens er wel ALLES aan. Zoon
Maarten stond op de schouders van pa Kees een bal hoog uit
een boom te trappen (trappen ja, anders zou het hands zijn…)
en de rest van de band stond daar weer onder om de bal maar
niet op de grond te laten stuiteren. Je raad het al…
1 balcontactje verder lag het ding alweer in het gras en was
alle moeite voor niks.

Het 1e weekend van deze maand staat natuurlijk geheel in teken
van het Bloemencorso in Zundert. Op de donderdag voor corso
besloten we Zundert al vast aan de pedante aanwezigheid van
Canvas! te laten wennen door mee te gaan helpen met bloemen
tikken. We zagen de wagens van Klein-Zundert en de Molenstraat
(bij vriendje Ruud en niet te vergeten de moeder van Ruud)
en reden tevreden naar huis. Daags voor het corso gingen Heintje
en ik nog een keer kijken bij Laer-Akkermolen (mijn favoriet),
de dag van het corso zelf hing ik met twee flessen zero en
een doos mini snacks aan de buis gekluisterd, de dag na het
corso gingen we naar Zundert om een rondleidingkie te nemen
over het veilingterrein en om natuurlijk te feesten in een
enorme feesthal en twee dagen na corso mochten we zelf spelen
op deze Heilige bloemencorso grond.
In de grote feesttent werd het een feest om nooit te vergeten
en we speelden voor de ongeveer 2000 aanwezigen de pannen
van het tentendak, maar helaas liep onze afsluiting een beetje
in de soep doordat de mensen als verassing de sigaretten bietsende
René Schuurman door de strot geduwd kregen. Beetje
jammer, maar al met al was het wel een supercorso geweest.
We denken erover om voor de weekenden een pandje te gaan huren
in Zundert… We zijn fan!

Hierna
restte ons nog slechts vier optredentjes in den lande. Half
september speelden we op eigen bodem. De basisschool waar
we bijna allemaal opgezeten hadden vierde een jubileum, en
wij mochten voor alle kinderen van de school een optreden
geven.
Heel erg mooi om te doen, en ik heb genoten van de puurheid
van deze kinderen. Geen gemaakt stoer gedrag van macho’s
met handtassen vooraan het podium, geen gekwal en gesloop,
niet 1x is er geprobeerd met een glas bier de geluidsman een
tia te bezorgen door zijn mengtafel onder te klotsen nee niks
van dit alles. Gewoon zo hard als je kunt meezingen op liedjes
die je kent omdat je al een paar weken thuis aan het oefenen
bent met de cd van je vader en verder voor, tijdens en na
het optreden zo luid mogelijk WE WANT MORE roepen met z’n
allen. Het was zo mooi dat wij alle kinderen naar bed gebracht
hebben en als toegift nog wat slaapliedjes speelden.

In
november speelden we in Ravenstein en Reusel (vooral die laatste
was erg indrukwekkend, 700 mensjes op zondagavond in een zaal
die compleet uit hun dak gaan en nog lang na de laatste noot
van de band doorgaan met feesten) en toen het echt winter
begon te worden speelden we voor de tweede keer dit jaar in
Achtmaal. Het laatste optreden van 2011 werd een legendarisch
samenzijn, en de hoofdrolspelers in dit schouwspel waren Heintje
en Mike. Hein, de secuur met zijn spullen omspringende degelijkheid
zelve en Mike, de verstrooide eeuwige student, raadslid en
advocaat in spe. Inzet was een optreedpak.
Na de laatste show in Reusel had Heinemans andere zaken aan
zijn pet en zodoende was hij niet ter plekke toen de bus ingeladen
werd. Hij ging er blind vanuit dat zijn pak ook de bus ingegaan
was en dat het dus twee weken later in Achtmaal ook gewoon
de bus weer uit kwam.
Dit was niet het geval en dus begon het breinbrekende en ellendige
vraagstuk waar zijn pak dan toch gebleven was. Beeldje voor
beeldje probeerden we de film te reconstrueren en geen der
aanwezigen wist waar Heintje’s pak gebleven was.
Laatste hoop voor hem was dan ook onze bassende vriend Mike,
die vanavond op eigen gelegenheid naar Achtmaal kwam aangezien
hij eerst een feestje had. Mikenstein, die destijds bij het
uitstappen voor zijn huis zijn eigen tas uit de bus gepakt
had. Aangezien hij vaker raar gedrag vertoond hoopten wij
voor Hein dat Mike dus ook Heintje’s pak uit de bus
had gehaald en het vanavond mee zou nemen. Niets bleek minder
waar en dus begonnen wij alvast een vervangend pak voor onze
witte toetsen vriend samen te stellen… De teleurstelling
op zijn gezicht was tekenend toen wij aankwamen met onze vondst
(een oude soepjurk, een rose Gerard Joling glitterpak, een
wit Rex Gildo-achtig pak en een spekleren jack). Ondertussen
begon Mike zijn pak uit te pakken en op te hangen toen hij
ineens hardgrondig begon te vloeken “GODVER DE GODVER
DE GODVER NAKENDE GODVER, DIT MEEN JE NIET! DIT MEEEEN JE
NIET! NEEEEEE” navraag leerde ons dat hij in Reusel
Heino’s pak ingepakt had en dat het dus zijn pak was
dat kwijt was en hoogstwaarschijnlijk nog in Reusel zou liggen…
Zichtbaar opgelucht begon Heino zich dus aan te kleden terwijl
Mike ons aanbod nog eens onder de loep nam (‘ja, dit
ga ik dus echt niet aandoen he mannen’) en wij ons ondertussen
kostelijk vermaakten. Ik vond Heintje’s pak al anders
zitten dan anders, en toen ik eens goed keek zag ik het al:
Heino’s pak heeft geen riemlusjes; deze wel. Al onze
pakken hebben 6 knopen, behalve het pak van Mike, want die
heeft er maar 5 en guess what? Het pak dat Heino aan had telde
ook maar 5 knoopjes… kortom: het was wachten tot de
hell wederom los zou barsten…
“NEEEEEE! HEINO! LUL! KUTHEINO! DAS GODVERDOMME MIJN
PAK! TOCH?!?!?! MANNEN?!?!?!” en ondanks de bijzonder
fraaie uitdossing die Mike ondertussen aanhad (hij had gekozen
voor de 40 jaar oude Mary Servaes soepjurk, afgekleed met
licht fetisjistische laarsjes) eiste hij bij deze zijn pak
terug, totdat hijzelf met een opmerkelijk Salomons oordeel
kwam: “oke, jij mag dat pak vanavond aan, maar IK ga
niet naar Reusel om dat andere pak op te halen”, en
aangezien het Heino’s pak dus toch was dat in Reusel
moest liggen ging Heino hier mee akkoord.

In
de mooie nieuw opgetrokken schuur van den Thuur was het ondertussen
aardig druk, en in het publiek zagen we naast vriendjes Barry
en Ruud veel oude bekenden uit Zundert en omstreken. Ook Ellentje
van Artilla was aanwezig vandaag, ditmaal met vriendin Inge/
Anne/ Kim/ Mandy (doorstrepen wat niet van toepassing is).
Ook onze repetitiehokfaciliteur (probeer dat maar eens te
Wordfeuden) Ome Ronnie 2.0 was van de partij vergezeld door
een groot gedeelte van zijn personeel wie dagelijks samen
mogen werken met onze geluidsman Kees en de bleekste man na
Michael Jackson, onze gitarist Mark.
Het werd een fijn optreden voor een fijn en enthousiast publiek,
dat in het begin van de avond ietwat afwachtend was maar na
het consumeren van een paar pallets Jupiler helemaal los ging.
Er werd gedanst, gedronken, mee gezongen, gedronken, gelachen,
gedronken en tot slot vooral heel heel veel gedronken…
en dat zijn altijd de avonden waar de Bhoys van Rockin’
Hoempa het beste tot hun recht komen, en al tijdens het optreden
voelde ik een gruwelijke afterparty aankomen…
En
een gruwelijke afterparty werd het ook, alhoewel de jongens
wel ernstig vermoeid waren. Eerst een paar pilskes in Achtmaal
en daarna leek heel even de avond al ten einde te komen. Mike
reed zelf terug naar Raamsdonksveer naar het feest van z’n
zus, Mark was vanuit het personeelsfeest zelf komen rijden
en reed dus ook zelf weer terug, en ook de geluidstandem Kees
en Maarten van H. maken het niet laat vanavond. Blijven over
de roadies Bertrando en Sega (‘tsja, samen uit is samen
thuis he’), en de zelfverklaarde rocksterren Odert en
ikzelf. Heintje fungeert als chauffeur en de rol van lastige
bijrijder word vandaag vertolkt door vriendje Barry en vriendje
Ruud. Wanneer we hen bij cafe den Bels in Zundert afzetten
besluiten we, na een goedkeurend handrembochtje van Heino
om ‘één’ pilske te gaan pakken.
Laatstgenoemde vriendje Ruud gaat als een olifant, nee een
mammoet, nee een mastodont door de kroeg om ons een plekje
aan de bar te gunnen en daar aangekomen pakken we inderdaad
één pilske. En nog één, en nog
één, en we praten wat met de aanwezigen, vragen
platen aan bij DJ Zolav en genieten ervan wanneer deze daadwerkelijk
gedraaid worden.
In
een rap tempo knalt de klok door naar half 6 zondagochtend,
en aangezien wij de volgende ochtend om 9 uur op het voetbalterrein
van de plaatselijke VV dienen te zijn gaan we huiswaarts.
Al slapend en nagenietend sluiten we deze avond af, en met
deze avond ook het jaar 2011.
Een jaar waarin we veel gedaan hebben, veel geleerd hebben
en veel meegemaakt hebben, en zoals Huub van der Lubbe van
de Dijk zingt: ‘alles komt terecht, we zijn er nog niet,
maar we zijn onderweg’…
Allemaal
fijne kerstdagen toegewenst, een gelukkig nieuwjaar en uitkijken
met vuurwerk, drank en vreemde vrouwen!
BLERUGTIK
ALL AROUND
Vrienden
en vriendinnen,
na een lange tijd zonder Blerugtik zal ik hieronder proberen
om samen te vatten wat er de laatste tijd allemaal gebeurd
is rond ons bandje.
Mijn verhaal begint ergens vooraan in mei. Wij waren de laatste
hand aan het leggen aan ons Elbum, en iedereen stond op punt
van instorten, al klinkt dit dramatischer dan dat het in werkelijkheid
was. Het was een erg hectische tijd met allerlei deadlines
die alsmaar dichterbij kwamen, zowel het schrijven, opnemen
en mixen van de nummers moest snel klaar zijn maar ook zaken
als de nieuwe pakken, het boekje, het oprichten van de VOF
en bijvoorbeeld de BUMA aanvraag dienden te geschieden. Veel
nachtwerk, elke avond van huis dat soort werk.
Dan kwam er ook nog het overleg met DJ, de crew, licht en
geluid, kastelein, cameraman en gastmuzikanten bij en de nodige
repetities bij. Ook beleefden we in mei onze drukste maand
sinds tijden met wel 10 optredens in de meest bijzondere uithoeken
van Nederland. Natuurlijk ging werk, verbouwing, studie en
bijvoorbeeld de voetbal ook gewoon door, en dit alles maakte
het bijzonder zwaar.
Toen
de laatste opnames klaar waren en we toe konden gaan leven
naar de Elbumpresentatie werd de spanning langzaam opgebouwd
met de uiteindelijke climax op 28 mei. Over de dag wil ik
het liever niet hebben (ik weet nu wel wat Mick Jagger bedoelt
met ‘19th nervous breakdown’) maar de avond was
superbe. In een bomvolle zaal in ons eigen dorp mogen zingen
dat ik ‘hier ben opgegroeid, opgevoed, dat ik hier geboren
ben, hier begraven word’ en dat dit ons ‘thuis’
is zorgt nu nog steeds voor een dik pak kippenvel op beide
armen.
Ongelofelijk!
Tijd
om lang bij dit alles stil te staan was er niet aangezien
de Rockin’Hoempa trein maar voort bleef denderen. Dankzij
het goede werk van ons Bureau Artilla hadden we het ook in
juni lekker druk, met onder andere optredens in Ruinerwold
(Drenthe), Ellecom (Gelderlandje), Sevenum (Limburg), Oss,
Raamsdonksveer en Achtmaal.
Dit laatste optreden werd er 1 met een zeer bijzondere afterparty.
Aan de hand van goede vriend Barry Joosen die wij na de Elbumpresentatie
op sleeptouw namen langs onder andere nachtburgemeester Oome
pakten we eerst in Achtmaal wat biertjes en dansten (ja, je
leest het goed) tot de nacht over Achtmaal viel. Aangezien
wij als het om bier gaat tegenwoordig industriële hoeveelheden
gewend zijn nam Barry ons mee naar Zundert waar men geen sluitingstijd
kent. Wat een nacht werd dit! Terwijl Heintje in de gordijnen
hing lieten we ons uitgebreid fêteren met gratis bier
en smachtende vrouwen om een stukje muziekvriendenliefde…
Eenmaal in het buske terug naar Raamsdonk aten we gehaktballen
en brabbelde een aangeschoten/ dronken drummer over ‘liebop
zicht’. In Raamsdonk aangekomen was het inmiddels al
licht en bij nachtburgemeester Oome stond de tv nog aan. Na
een klein ‘wakker worre!’ momentje liet hij ons
binnen en trakteerde hij op bier, kaas en worst. DJ Heintje
deed de rest en rond de klok van 8 uur in de ochtend viel
ik klinisch dood neer op bed.
En
nu is het ondertussen juli. Nog steeds is het druk. Onder
andere met de Dollemansdagen waarin Bas en ik namens Canvas!
vertegenwoordigt zijn en die op moment van schrijven gisterenavond
begonnen zijn. Vanmiddag weer snel naar de tent met vanavond
optredens van DJ Jerome, Henk Wijngaard, de Lawineboys en
de Coronas, en dan zal het morgen Canvas!dag zijn. We binnen
om half 11 door de muziek te verzorgen voor de kerkdienst
die in de feesttent gehouden zal worden.
Mike, Heintje en ik zullen 4 nummers brengen (2 om 2 Rowwen
Heze en Gerard van Maasakkers) en het origineel van ‘Café
der schone taal’ te weten ‘Laat zingen de mensen’.
Hierna volgt snel de hilarische 6kamp die dit jaar door onze
Zwerverroadie in mekaar gezet is en als afsluiter mogen wij
als Canvas! een vette anderhalf uur knallen. Wederom op onze
homeground, dit wordt weer vet!
Zo
zie je maar dat we absoluut niet stil zitten en dat het door
de enorme drukte gerechtvaardigd is dat ik niet van elk optreden
een Blerugtik kan schrijven. Middels een soort maandelijkse
Blerugtik hoop ik jullie op de hoogte te kunnen houden.
Tot
ziens bij een van de optredens, en anders bij de Dollemansdagen,
Zwarte Cross, de Jumbo of een der lokale horecagelegenheden…
Wees
gegroet, gij allen
Bonkie
MEGA
BLERUGTIK VII: WASPIK, DUSSEN, ASTEN, ROCKANJE en meer
”Die dikkop van ons zal wel heel het weekend bij jou
zitten, dus hier heb je wat gehaktballen“
Vrienden
en vriendinnen,
na een tijd van radiostilte meld ik me weer aan het front
met een mega Blerugtik. We tikken blerug op de afgelopen weken
waarin we drie keer opgetreden hebben, foto’s gemaakt
hebben voor ons elbum, regelmatig in de studio gezeten hebben
en waarin we het natuurlijk ook ontzettend begaaid hebben
buiten het veld.
Het
paasweekend van 2011 zijn we erg lekker doorgekomen. Zaterdag
zagen we in den Hout een volle tent dampend uit de naad gaan
op de klanken van de Memphis Maniacs en de rockhelden van
the Golden Earrings.
Ja eigenlijk is het the Golden Earring, ik weet het, maar
zoals ik elke zaterdagochtend vanuit de bedstee hoor op Radio
Rijnmond bij de Johan Derksen show ‘Muziek voor volwassenen’
zijn ze ooit begonnen als Golden Earrings en Johan houdt zich
daaraan vast, hetgeen ik wel kan waarderen met een klein lachje
en me vervolgens nog 300 keer omdraai.
Daar
in die dampende Paaspop tent kreeg ik trouwens opmerkelijk
vaak de vraag wanneer wij ‘nou onderhaand es hier kome
speule’ en ik moet zeggen dat ik het antwoord niet weet.
Hopelijk zullen we daar ooit wel een keer spelen (voor veel
geld uiteraard, de banden moeten wel blijven roken) en tot
die tijd maak ik me daar niet druk om en concentreer me liever
op plekken waar wij wél spelen, zoals op 2e paasdag
in Waspik.
Bij cultureel centrum den Bolder voor de deur was een buitenpodium
gebouwd en als afsluiter van de paasmarkt speelden daar de
Dalai Lama van het Rockin’Hoempa wereldje een dampende
set. In totaal waren er 4000 bezoekers geweest en als ik schat
dat zo’n 10% daarvan ons heeft zien spelen dus een mooie
volle bak.
Na afloop duiken we onder aanvoering van de nachtburgemeester
van Raamsdonk één der kroegen in en begaaien
het daar naar hartelust. Onze Nachtburgemeester lapt dat het
een lieve lust is en zo zat als een pinneke ga ik naar huis.
Of nee, eerst naar de shoarmatent want onze plaatselijke Jules
Deelder eist dat we eerst gegeten hebben…
Dinsdagavond
hadden we een afspraak bij Fotostudio 27 te Raamsdonksveer.
Er werden foto’s gemaakt voor ons elbum. Een aantal
in de studio, een aantal op straat en een paar in de Pub om
het avondje compleet te maken. Aangezien de lellukheid van
de bakkussen is het moeilijk om het een erg geslaagde avond
te noemen, maar ik denk dat de ontwerper van dienst er wel
wat van kan maken. De rest van de week vulden we met studiotijd
en zodoende zijn alle treks inmiddels opgenomen. Vrijdags
speelden we in Dussen en zaterdags in Asten.
Vader en moeder Blankers, trotse ouders van onze zwerverroadie
zouden een weekie op vakantie gaan, en groot was dan ook de
verassing toen Karin op vrijdagmiddag aankwam met een grote
tas gehaktballen voor mij. “Wij gaan een week weg en
die dikkop zal wel heel het weekend bij jou zitten, dus hier
heb je wat gehaktballen” was de strekking van het verhaal.
Deze kwamen goed van pas en voor we naar Dussen gingen hadden
we al 4 ballekes burgemeester gemaakt. De sfeer in Dussen
was erg goed, en opgetogen vertrokken we richting heimat om
nog wat biertjes in te koppen. Wanneer de café’s
gingen sluiten namen we een taxi en belandden we bij, daar
issie weer, onze nachtburgemeester in huis, en tot half 6
’s morgens dronken we bier, aten we kaas en luisterden
we naar DJ Napoleon die een indrukwekkende DJ boot had opgebouwd
in de woonkamer…
Koninginnedag
was het echter weer vroeg dag, want op het voor muziekvrienden
erbarmelijke tijdstip van 13 uur gingen we alweer rijden.
We speelden vandaag in Asten en hadden er zin in. ’s
Middags lekker spelen en daarna lekker de kroegen in: ja daar
houden wij van.
De setting was magnefique. Podium buiten in de zon, vollenbak
volk, iedereen in het oranje en een goede sfeer. Het optreden
was dan ook geweldig, met als hoogtepunt een kolossale vent
met tatoeëringen die in ruil voor een blad bier iets
van Johnny Cash aan kwam vragen. Tot 3 keer toe liet hij echter
het blad bier over zich heen vallen, en zeiknat hoorde hij
onze geïmproviseerde versie aan van mijn held’s
Ring of Fire.
’s Avonds gingen we met een mooie ploeg naar Raamsdonksveer,
en terwijl onze drummer en gitarist zich begaaiden in Eindhoven
verwerkten wij industriële hoeveelheden bier in de plaatselijke
discotheek.
Tussendoor
kwamen we ook nog in het groot in de krant, zaten we veel
in ons oefenhok, in de fotostudio en in de Royal Flush studio,
en toen was het alwéér zaterdag hetgeen voor
ons betekende dat we gingen optreden in Rockanje. Een grote
licht en geluidsset moest mee dus was onze crew (6 man sterk!)
al vroeg aan het bouwen. De van H.’s hadden flink geïnvesteerd
in een compleet nieuwe lichtshow (!) met als hoogtepunt een
?10.000,- kostend apparaat. Boven het hoofd van onze drummer
hing een zogenaamde ‘flame accenturator’ die ervoor
zorgt dat een enorme bal van vuur over het podium raast, zonder
dat wij ons daaraan verbranden. Erg mooi dus.
’Erg
mooi’ kan ook worden gezegd over ons optreden in Rockanje.
Als afsluiter van de NK gazonmaaiersrace speelden we in een
bom maar dan ook bomvolle tent en waren we getuige van een
mega sfeer! Wat een geweldige avond! Beetje jammer van die
volle beker bier op mijn oog en die volle beker bier in Bleek’s
gitaar, maar ja, sukkels heb je overal moet je maar denken.
Verder niets dan lof en na een dampende set stappen we doorweekt
van het zweet in het buske om koers te zetten richting het
afterpartyadres van deze avond. In Raamsdonk werd in de broccolischuur
van de gebroeders Verschuren een zeker Schultenbraufeest gehouden.
Wat vrienden die 2 pallets Aldi bier in de koelcel rijden,
een band, een barbecue en een rock-DJ inhuren en dan gas geven
heel de avond.
Rond
4 uur komen we aan in de tot café den Donkere wolk
(waar de kastelein zatter is dan het volk) omgedoopte schuur
en tot onze verbazing zit er zeker nog 50 man in de schuur
waaronder een man of 7 van mijn team, de heldenverzameling
genaamd Raamsdonk 7. De sfeer is geweldig, de muziek is goed,
en het bier is ijskoud. Ik voel me zo sterk als een beer en
kop het ene na het andere blikje weg.
Een uurtje later komt ook onze crew de schuur binnen en samen
koppen we nog veel meer blikjes in.
Uiteindelijk word ik door Napoleon Oome (keeper Raamsdonk
7) uitgemaakt voor homo als ik om 7 uur de biezen pak en richting
huis ga wandelen. 2 uurtjes later tref ik ouwe Nappie in compleet
hetzelfde tenue aan bij de voetbalvereniging als hij kinderlijk
trots verteld nog niet thuis te zijn geweest…
Wonder
boven wonder keept hij een goede pot en pakken we een puntje
tegen Jeka 16. Als ik naar bed ga ben ik compleet gesloopt
maar ook zeer voldaan over deze fantastische tijden waarin
we momenteel verkeren.
De show goes on, komend weekend 3 keer spelen! Egchel, Noordwijkerhout
en Raamsdonksveer (bij de plaatselijke hockeyclub) staan op
het programma en we komen zeker, en we komen hard! Tot dan
allemaal
PS
wil je onze avonturen op de voet volgen? Voeg ons dan toe
op twitter!
@Canvas_RH, @CoachBonker, @Tourmana_Odert, @MikeHofkens en
@Tiefkoning zijn zeker het volgen waard! Pikante foto’s
en dito teksten verblijdden nu al vele levens, dus zorg dat
jij ook niks mist van de Rockin’Hoempa boys en hun avonturen…
BLERUGTIK
VI: DONGEN-VAART & ZUNDERT
”wa stikt mijn die vrachtwagen jonge!”
Na
een tijd van veel repeteren en studio’en (Elbumpresentatie
28 mei, zaal het Vermaak te Raamsdonk) mochten we dit weekend
weer eens een keer als dartele hinden de wei in. Zaterdags
naar Dongen-Vaart en zondags naar Zundert.
Na
een middagje snacks eten en X-boxen met Bolle Jantje stond
onze zwarte parel rond de klok van 19 uur aan de deur en behalve
Bolle Jantje en ik stapte ook de Trucker meteen in. Achter
het stuur zit als vanouds DJ/ Doelman/ Accordeonator Napoleon
Oome en wanneer we onze Koninklijke Bleekheid en onze Tourmanager
Odert (te laat, terwijl u wacht ‘ik kijk wel of ik morgen
ga voetballen, ik wil me niet forceren’) opgepikt hebben
koersen we richting Raamsdonksveer alwaar de Almachtige eigenaar
van Villa Zeewind, ook wel bekend als de Bassist zonder Naam.
Als we besluiten hem een kanneke diesel te laten halen en
hem dus een poets te bakken (ervan uitgaande dat hij hier
nooit van z’n leven in zal trappen) gaat hij zonder
morren akkoord en stapt hij daadwerkelijk in zijn auto met
een kanneke, op weg naar een pompie. Wanneer wij zelf bij
dat pompie aankomen is hij duidelijk not amused en er moest
nogal wat diesel door de Maas stromen om hem het buske in
te krijgen wat hij uiteindelijk natuurlijk wel doet.
Zoals
ik de vorige keer al schreef waren we erg blij dat Bolle Jantje
er weer bij was vanavond, en al op de heenreis krijgt hij
met z’n kleine mondje de eerste tikjes tegen de oren.
Wanneer hij later op de avond verkondigt dat een elektricien
wel ?50,- per uur mee naar huis neemt protesteert onze Trucker
dat je voor die centen ook een vrachtwagenchauffeur kan krijgen!
Met vrachtwagen erbij! Met een “wa stikt mijn die vrachtwagen
jonge!” beslist de Benjamin van de ploeg deze discussie
in zijn voordeel…
Na
het opbouwen kleden we om en maken we ons klaar voor de 1e
set. Een spannend moment aangezien we 1 nieuwe ‘trek’
van ons elbum gaan spelen. Het door Wim Pin en mijzelf geschreven
nummer ‘de Pudding-Tarzan’ zal zijn vuurdoop beleven.
Een guitig lied, met een autobiografisch 3e couplet, al heet
de hoofdpersoon in deze zaak Herman ipv Bonkie…
”Hoe is hij zo dik geworre? Hoe komt Herman zo zwaar?
Dè leet ammel aan z’n zusje, die sloegt’em
vroeger in mekaar”
Bijna
2 uur later ben ik compleet doorweekt en zit ik er aardig
doorheen. Gelukkig was het een mooi optreden met vele hoogtepunten
en een geweldig publiek. De zaal is niet uitverkocht maar
de mensen die er wel zijn maken een fantastische sfeer en
van hoogtepunt hoempa’en we naar hoogtepunt. Na afloop
nog snel een brooike bier als de Trucker met rood aangelopen
hoofd komt vertellen dat we nog gehaktballen kunnen krijgen…
…wat hij er niet bij verteld is dat we daarvoor naar
een benzinepomp moeten, een slordige 20 kilometer verderop.
Gelukkig ben ik een makkelijke slaper en voor ik de bijrijderstoel
raak slaap ik al. En als ik dan gewekt word dat we op plaats
van bestemming zijn waan ik me in het paradijs als we als
hongerige buffels de pot gehaktballen aanvallen…
De
volgende ochtend slaap ik uit en ga ik aan de slag met het
maken van een poster voor onze Elbumpresentatie (28 mei, zaal
het Vermaak Raamsdonk). Mijn jongens van Raamsdonk 7 verslaan
TSC 11 en met Parijs-Roubaix op de achtergrond vermaak ik
me uitstekend. Bakske koffie, broodjes erbij. Zonneke door
het raam, een laptop vol porno: alles klopt op deze Goddelijke
zondagochtend.
Wanneer ik klaar ben met de poster vlei ik me nog even op
de 2.10*1.80 en doe nog even een dutje voordat Napoleon Oome
mij op zal pikken.
Vandaag
staat Zundert ook op het programma. Twee keer eerder speelden
we daar. De eerste keer was het zo’n beetje 44°
C en was er zo’n beetje niemand in de feesttent maar
zat/ lag iedereen buiten in het gras. De tweede keer was één
van de mooiste optredens van dit jaar en misschien wel van
mijn leven tot nu toe. Op 6 september waren wij er te gast
op het Bloemencorso. Na een indrukwekkende rondleiding speelden
we daar op een plein de pannen van het dak in de open lucht.
‘Geweldig om hier te mogen zijn’ riep ik toen
meermaals in mijn microfoon, en nu waren we er dus weer. In
café Stuivezand speelden we op deze zondagavond als
afsluitende band in een reeks met Mooi Wark, WC Experience
en BZB die ons voorgingen op eerdere zondagavonden.
Onze
geluidsman verkeerde in bloedvorm. In het volle zonlicht viel
het ons pas op dat hij “darklights” heeft laten
zetten in zijn haar. In zijn overweldigende grijze haardos
zitten sinds kort enkele goud/zwart/bruin-achtige vegen lijkt
het wel. Erg kunstig gedaan en het maakt zijn heldenstatus
alleen maar groter binnen de band. Zeker wanneer hij een vriendin
van de vriendin van de bassist zonder naam een compliment
geeft (‘zozo, jij ziet er leuk uit’) en wanneer
hij diezelfde vriendin van de vriendin van de bassist zonder
naam een vrij directe vraag stelt (‘dus jij doet ook
trio’tjes?’)…
Wanneer we gaan voetballen doet hij zelfs mee en als snel
blijkt dat er aan hem een groot spelmaker van pak ‘em
beet WVO of TSC verloren is gegaan. Elk jaar houden we gedurende
het tentfeestenseizoen een balletje hoog met de hele band
plus crew. Daar lopen enkele grote houthakkers bij, en zo
kan het dus dat we vorig jaar een record hadden van maar liefst
14x hooghouden… Vandaag evenaren we dat record bijna,
want we blijven op 13 steken.
In
het café is het ondertussen een klein beetje drukker
dan vanmiddag, en onze crew heeft nu in ieder geval niet meer
de overhand. Samen met de mensen die wél gekomen zijn
maken we er een mooi optreden van en wanneer enkele plaatselijke
schonen zelfs voor mij op de knieën willen kan mijn avond
al niet meer stuk.
Barry “Guus Meeuwis” Joossen is er ook en hij
zingt uiteraard een nummerke mee, en na afloop heb ik nog
een leerzaam Bloemencorso onderonsje met hem en zijn maat
Ruud, die tot mijn verbazing alle beveiligingscamera’s
van Zundert op het scherm van zijn iPhone kan volgen.
We drinken nog een pilske en krijgen er nog 1 mee voor onderweg
als we vol goeie zin in ons buske stappen en richting Raamsdonk
koersen. We besluiten om nog even langs het Vermaak (28 mei,
Elbumpresentatie Canvas!) te rijden om Susan te feliciteren
met haar verjaardag en een snoepzak afhandig proberen te maken.
In plaats van een snoepzak word het een glaske bier, en nog
één en voorhuid dan maar nog één
om het af te leren.
Rond
de klok van 2 uur ben ik thuis schat ik, en gooi ik een broodje
bal in de ping. Als ik dan op bed lig hoor ik het al aankomen
in de verte, en inderdaad niet al teveel later gaat de deurbel.
Onze Tourmanager Odert (te laat, terwijl u wacht ‘Ja
ik heb vanochtend gevoetbald, offe nou, uhhm ja, meer alleen
warm gelopen eigenlijk’), de Trucker roadie en onze
Koninklijke Bleekheid staan samen voor mijn deur en ik besluit
ze te geven waarvoor ze komen: een onvergetelijke ervaring.
Slechts gekleed in boksershort gooi ik het grote raam aan
de voorkant van mijn huis open en vraag ‘wie van de
heren een eeeeeeenorme pijpbeurt kan gebruiken?’…
driftig worden er foto’s gemaakt terwijl onze gitarist
bijna in de broek plast van het lachen.
Deze
foto’s zullen eerdaags het internet wel op gaan denk
ik, maar dan weten jullie nu in ieder geval het achterliggende
verhaal. Als je meer achterliggende verhalen wil lezen zou
je kunnen overwegen om mij te gaan volgen op twitter. Soms,
heel soms plaats ik nuttige berichten en een enkele keer kom
ik met een grappige kwinkslag voor de dag…. www.twitter.com/coachbonker
BLERUGTIK
V: DEURNE
(“Of de trotse eigenaar van Villa Zeewind misschien
ook een gaatje in zijn agenda heeft om op te komen treden?”)
Na
een paar weekies vrijaf mochten we afgelopen zaterdag weer
de ring in. In de tussentijd hebben we wel gerepeteerd en
geschreven aan nummers voor ons elbum. Pak je agenda maar
bij de hand, en noteer alvast het volgende:
ZATERDAG 28 MEI, ZAAL HET VERMAAK IN RAAMSDONK:
ELBUM-PRESENTATIE CANVAS!
Om
de titel van het elbum te verzinnen hebben we een heuse wedstrijd
uitgeschreven waar met name vaste Canvas! fan- criticaster
Peter Schipperen op heeft gereageerd. Helaas voor hem zijn
zowel ‘Memoires van een masturbatiegoeroe’, ‘Kutscheet
in C’, ‘Op zoek naar het 4e akkoord’ en
‘Dagboek van een teringhond’ niet door de keuring
gekomen en zijn het deze titels dan ook niet geworden. Met
gepaste trots mag ik dan ook nu de naam van ons elbum bekend
maken en onze 1e cd zal de naam ‘Als de nacht is gevallen’
mee krijgen.
Dit is het uiteindelijke resultaat van dik 3 jaar zwoegen.
In de winter van 2008 gingen we als broekies de studio in
en kwamen we met de single ‘Te laot’ op de proppen
met als 2e nummer het ‘Café’tje der schone
taal’. Een jaar later werd in de Ome Ronnie Studio’s
de kraker ‘Carnaval goes USA’ opgenomen en weer
een jaar later kwam deze landelijk uit bij een platenmaatschappij.
Afgelopen winter tenslotte begonnen we aan de opnames voor
de overige 9 nummers, waarbij ‘Volle glazen’ deze
carnaval uitgebracht werd.
Acht nummer resteren er nu dus nog, en de laatste 5 nummers
worden de komende weken opgenomen in de Royal Flush Studio.
28 mei is dus de elbum-presentatie, en ik mag alleen verklappen
dat je deze avond niet mág missen.
Aangezien
we nog wel wat repetitietijd kunnen gebruiken had Tourmanager
Odert (te laat terwijl u wacht ‘haal mij maar als laatste
op’) in zijn oneindige wijsheid besloten dat we voorafgaande
aan het optreden in Deurne om half 4 zouden verzamelen om
tot een uur of 6 te kunnen repeteren.
Kennelijk was dit niet tot een ieders hoofd door gedrongen,
aangezien dat de bassist zonder naam er niet was op afgesproken
tijdstip. Wij besluiten de tijd te doden met een potje voetvolley
en na deze anderhalf uur durende thriller liepen Napoleon
en ik onze ereronde nadat wij Bleekio en Kunstheupio met 2-1
in sets verslagen hadden. Onze bassist is er nog steeds niet,
en Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht, ‘dat
ene minuutje kan net het verschil zijn of ik klaar ben ofdat
ik nog onder de douche sta’) besluit telefonisch contact
te zoeken met onze muzikale vriend. Als wij echter de voicejesmail
krijgen zakt de moed ons in de schoenen, en laten wij het
verzoek achter “of de trotse eigenaar van Villa Zeewind
misschien ook een gaatje in zijn agenda heeft om op te komen
treden?”…
Ons
buske was na een weekie in een buskes- kuuroord geweest te
zijn weer volledig opgelapt, en na een ellenlange rit komen
we uiteindelijk aan in Deurne. Onze geluidsman was gelukkig
al ter plekke, en ik moet hem een compliment maken. Het is
namelijk lang geleden dat ik een geluidsman gezien heb die
zo’n fan-tas-tisch kapsel heeft! Een even woeste als
dorre hoop grijs haar stuift namelijk van zijn voorhoofd tot
diep in de nek en we waren flabbergasted zoals de Engelsen
zo mooi zeggen. Hij zag er sowieso wel goed uit. Afgetraind
slank, maar toch massief en vol. Erg indrukwekkend…
We
bouwen op en checken sound en pas dan valt het op dat we onze
zwerverroadie vandaag wel erg missen. Niks ten nadelen van
de Trucker en doelman Collins, maar onze zwerver weet toch
altijd een bepaalde sfeer te creëren in de ploeg. Zo’n
stemming dat iedereen hem wel een pak rammel wil geven maar
dat we te gelijker tijd ontzettend veel om hem lachen en hem
waarderen. Het is me een aparte snoeshaan, maar gelukkig zal
hij er de volgende keer weer wel bijzijn, en tegen een vuistje
van deze of gene aanlopen…
Na
het soundje check drinken we een pilske en zitten we de tijd
uit totdat het showtime is. In de backstage-area valt het
ons op dat de muziek echt kneiterhard hard moet staan, aangezien
de fleskes bij ons op tafel staan te dansen. Het lijkt wel
of heel Rotterdam en z’n Terror Corps binnen staan,
maar ooggetuigen doen verslag van ‘slechts 2 a 5 personen’
en ik ben dan ook erg benieuwd hoeveel mensen er zullen staan
als we dalijk daadwerkelijk zullen beginnen te spelen en of
we ooit boven de 3000 dB van Paul Elstak 2.0 zullen kunnen
komen.
Gelukkig
mogen we na afloop concluderen dat het best aardig gelukt
was vanavond. Een volle zaal, enthousiast publiek en onze
geluidsman geeft na de pauze na een tipje van de kastelein
nog wat extra gas bij. Pas wanneer de eerste mensen met bloed
uit hun oren afgevoerd werden stond ie kennelijk hard genoeg,
al verbaas ik me na afloop nog steeds dat de DJ van dienst
zelfs dáár overheen kan gaan.
Napoleon,
de bassist zonder naam en ik zijn moe, en vallen in slaap.
Wanneer ik wakker word schrik ik me kapot: helemaal alleen
en in het pikkedonker ontwaak ik, en heel even schiet het
door m’n gedachten dat ze mij hebben laten liggen in
de kleedkamer en dat ik alleen naar huis zal moeten vanuit
Deurne. Gelukkig blijkt dat mee te vallen, want als Mark het
licht aandoet en zich verbaasd over hetgeen wat hij aantreft
zie ik dat Napoleon en de bassist zonder naam ook nog steeds
liggen te ronken.
Na
een ontiegelijk lange terugrit val ik rond de klok van 6 uur
in bed. Uiteraard opgewacht door 2 afgekoelde hamburgertjes
met joppiesaus die ik als ontbijt nuttig, om vervolgens pas
na de middag de echtelijke stube te ontstijgen…
BLERUGTIK
IV: DRINGERSGATSEBAL
(“ANWB goedenavond”-“Goedenavond, met Oome
uit Raamsdonk”-“Goedendag meneer Odert, blij u
weer eens te spreken”…)
Een
weekie voor carnaval mochten de Rockin’ Hoempa boegbeelden
zich weer eens een avondje uitleven en wel in Gilze. Een complete
provincie staat vlak voor carnaval in vuur en vlam en aan
ons de taak om in Gilze in ieder geval het vuurtje nog verder
aan te wakkeren.
Dat
was niet tegen dovemansoren gezegd, en nadat m’n lievelingszus
en Sjoerie mijn huis carnavalesk versierd hadden en Bolie
en ik ondertussen hamburgers bakten stapten Bolie en ik vol
goede moed dan ook het buske in. Gelijk viel de licht aangebrande
geur op, en volgens chauffeur Napoleon Oome was er dan ook
‘iets mis met de koeling ofzo’.
Wanneer we de rest van de band ook opgehaald hebben, inclusief
guest roadie Sega blijkt zelfs Tourmanager Odert (te laat
terwijl u wacht, “ik ben wel vaker op tijd hoor”)
vanavond op tijd het buske gevonden te hebben, en dus zetten
we koers richting Raamsdonksveer om ons zonnestraaltje, oftewel
de bassist zonder naam op te halen.
Tourmanager
Odert (te laat terwijl u wacht, “ik heb al mijn ANWB
beurten zelf nodig”) vult tussentijds onze voorraad
koelvloeistof bij en trots als een kindje die net zijn 1e
grote bah zelfstandig gedaan heeft meld hij dan ook dat er
bijna 4 liter bij gegaan is.
Op de snelweg meld chauffeur Napoleon dat “dè
laampke weer brand” en wanneer er niemand reageert bedenk
ik me dat dit iets ‘typisch Canvas!’ moet zijn,
iemand signaleert een probleem en meld dit, maar niemand neemt
de moeite, of is in staat tot, om te reageren en aangezien
ik deze gedachte ook niet ventileer is mijn gedachte dus ook
meteen bewezen en als waarheid bestempeld…
Niet
veel later staan we dus in Gilze met een enorme berg rook
uit de motorkap en kan onze Tourmanager dus voor ANWB manneke
spelen… Helaas ziet Mari Odert dit keer de oplossing
ook niet en dus zit er niets anders op dan de ANWB te bellen.
Het handigst is dan ook dat we Napoleon’s lidmaatschap
hiervoor gebruiken, alleen heeft hij het probleem dat hij
“niet mee zukke lui kan praten”, en dus is onze
automonteurzoon Odert de aangewezen persoon om te bellen…
Of hij echter zelf zó vaak belt of dat hij gewoon een
erg herkenbaar stemgeluid heeft weten we niet maar als hij
zich probeert voor te doen als “meneer Oome uit Raamsdonk”
reageert de ANWB stem met een “Ah goedendag meneer Odert!”…
Gelukkig voor ons word er wel een monteur gestuurd en dus
kunnen wij verder gaan met dat waar we goed in zijn: kijken
naar hoe de rest van de band opbouwt. Althans, dat is voornamelijk
mijn rol en de rol van de bassist zonder naam.
Onze
geluidsman heeft wederom een nieuwe gadget. Naast de antennecombinder
staat een ondefinieerbaar apparaat en navraag leert dat het
hier een Hazer betreft, oftewel een “CO2 (“Sie
Joow toew”)simulator” betreft, oftewel een oud
Hollandsch rookmachien. Mijn vader, alias Pedor, ziet dit
allemaal met lede ogen aan en besteld alvast een pilske.
Ons pa had jaren samen gewerkt met een Gilzese (?) en had
het er dan ook op staan om hier een pilske te pakken samen
met z’n metselende maat, en aangezien een taxi bellen
niets voor hem is, en mijn moeder, alias Jeannedde, geen tijd
had om hem te brengen en te halen had meneer zich aangeboden
als licht- en geluidsknecht, en onze geluidsman van H. had
dit nog geaccepteerd ook. Zodoende hebben we vanavond een
uiterst flamboyant gezelschap bij, en ik heb er zin in merk
ik.
Backstage
tappen we sterke verhalen en worden er lekkere pilskes getapt,
dus alle voorwaarden voor een topavond lijken aanwezig. Rond
half 11 treed een dansgroepje verpleegstertjes op en deze
muziekvriend amuseert zich dan nogmaals kostelijk.
Als we ‘erin’ gaan lijkt het nogmaals een topavond
te worden: veel publiek, enthousiast publiek, vrouwelijk publiek
kortom een TOPpubliek. Woord na woord worden teksten meegezongen,
polonaises worden ingezet, en er word gefeest. Vooral dat
laatste: er word ontzettend gefeest en we beleven dan ook
een erg goede 1e set.
Een pauze van een uur is onze dank, en om de tijd te doden
drinken we wat, lachen we wat, zingen we wat (vooral Bolie’s
MJAAUWMJAAUWMJAAUW bij “de poes en buurmans kater”
was erg goed) en hebben we het erg naar de zin.
De 2e set word indien mogelijk nóg mooier, en we spelen
alsof den duvel zelf ons op de hielen zit. Volgens mij ‘pakten’we
de hele zaal en het werd echt een geweldig feest.Tijdens de
WCE medley vergeet ik spontaan de tekst als ik sta te staren
naar een meisje vooraan (een zekere Wendy zo hoor ik later)
die werkelijk alle teksten deze avond al mee staat te zingen
en mij kennelijk dusdanig verbaasd dat ik oprecht van m’n
apperetoise geraak.
Tourmanager Mari Odert (te laat terwijl u wacht, tevens drummer,
automonteurzoon, reserve rechtsbuiten, bloeduitstorting en
zangeres met ballen) geeft zo’n beetje de langste drumsolo
aller tijden weg en in de tussentijd pakken wij een biertje
en bespreken de wereldproblemen.
Als
afsluiter van deze fantastische avond besluit ik ons laatste
nummer op te dragen aan mijn vriend en vader Pedor, die vast
nog wel ergens in de zaal zal zijn. Vroeger, toen ons pa en
ons ma elke keer meegingen wist hij wat er komen ging en riep
dan steevast “BRAABAANT MIEN LAAND” als ik vroeg
of het publiek nog zin had in één nummerke…
nu, hier vanavond probeer ik hem op deze manier te bedanken
voor alles wat hij voor mij gedaan heeft de laatste 28 jaar.
Hakkelend kom ik uiteindelijk uit m’n woorden en gitaarvriend
Bleekio redt de situatie door heel hard de enige juiste woorden
te roepen…
”BRAABAANT MIEN LAAND!”
Na
afloop is het een doldwaze toestand in de Backstage area.
De eerder vernoemde Wendy komt om handtekeningen vragen (die
zij uiteraard krijgt), Bolie komt binnen gestoven met een
plaatselijke schone aan wie wij dit mooie optreden te danken
hadden (zij had ons aanbevolen), haar moeder weigert steevast
Napoleon’s vraag te beantwoorden of zij de vriendin
is van Dokter House en een andere moeder probeert haar dochter
te verkopen aan onze drummer.
De bassist zonder naam ondergaat alles onder het genot van
een ‘dopje Jagermeister’ en ik lurk gewoon uit
de fles. Op een gegeven moment zijn er ook gehaktballen weet
ik nog en dan gaat het lampje uit.
Thuis
in Raamsdonk gaat het weer aan, net als het lampje van de
koelkast. Bolie en ik hadden een hamburgertje teveel gebakken
en deze sneuvelt nu ter plekke. Hierna pak ik even een douche
en concludeer ik tevreden dat ik al bijna 24 uur wakker ben.
Als ik op de master bedroom aankom hoor ik echter al een onheilspellend
geluid in de verte… Eén of andere dwazenfanfare
lijkt door de straten te trekken en snel probeer ik te gaan
slapen. Dit blijkt vergeefse moeite en het geluid komt dichterbij.
En dichterbij… en nog dichterbij en ja hoorrr daar gaat
de deurbel en ik lig rechtop in bed! De deurbellende randdebiel
houdt het nog lang vol ook…Godverdegodverdegodver vloek
ik maar ik geef uiterlijk geen kick want dan zullen ze wel
helemaal niet meer weggaan… Helaas lijkt de serenade
uren te duren en als een murw geslagen bokser probeer ik verder
te gaan met proberen te gaan slapen wat natuurlijk niet lukt
voor een uur of 9 ’s ochtends.
Deze
ochtend blijkt het voetballen afgelast te zijn en ik slaap
gelukkig uit tot een uur of twee. Verder heb ik weinig ambities
deze dag… ik bak soep, ik bak eieren, ik bak frikandellen
en ik kijk naar Kuurne-Brussel-Kuurne, het voetballen, de
Pfaffs (heerlijk ontspannen en nergens aan denken! Doen zij
zelf ook niet. Denken), de tv show van Ovi Welle en tenslotte
naar Studio Jack. Met een gerust hart kijk ik vlak voor het
slapen gaan uit het raam en zie/ hoor geen blaaskapel…
Gelukkig maar denk ik nog, en val vredig in slaa
BLERUGTIK
III: CARNAVALSCONCERT MET HARMONIE St.BAVO
(“Voice, there is a bag here? Is it from Baseman? Or
Hartman?”)
Vrienden
en vriendinnen,
laat
ik met de deur in huis vallen: ik hoorde twee vrouwen afgelopen
zaterdag bij de plaatselijke supermarkt tegen elkaar praten
over ‘Egypte’, en dat ze het zo erg vonden van
‘Egypte’. Ik besloot het gesprek te volgen want
ik vermoedde een addertje onder het gras en inderdaad, mijn
voorgevoel bleek juist. Ze vonden het niet erg voor al die
mensen die jarenlang een hondenlul als president gehad hebben,
nee ze vonden het erg voor al die Hollanders die hun vakantie
geannuleerd zagen worden. Oprecht medelijden viel hen ten
deel en ik lachte van buiten maar huilde eigenlijk van binnen.
Om dezelfde reden als dat ik geen medelijden kan hebben met
iemand die op wintersport een been breekt of iemand die diep
in Afrika een tropische verassing aan z’n leuter oploopt
had ik ook geen medelijden met alle Egypte-gangers. Ik ga
niet, ik wil niet en ik zal niet gezien worden in een dergelijke
bananenrepubliek, dus een dergelijke teleurstelling zal mij
niet treffen.
“Ja maar dat is heel bekrompen, het kan er ook erg mooi
zijn”… proficiat dan, en ik wens ze veel plezier,
maar nogmaals verwacht geen medelijden van mij. Voor mij is
Raamsdonk groot zat en al wat ik van ver weg wil zien kijk
op mijn tv of lees ik in een boek. Verder heb ik buitengewoon
weinig met mensen die geld vragen omdat ze in de woestijn
staan aan te vegen (Egypte), mensen die ingewanden van vissen
opeten (Portugal), mensen die als hondsdolle idioten een stier
opjagen en doodmartelen (Spanje) en mensen die na een gewonnen
wedstrijd met hun Golfjes, Kadetjes en Benzen de binnenstad
van Breda luid toeterend onveilig maken terwijl een deken
van CO2 zachtjes neerdaalt op de wapperende vlaggen van uit
auto’s hangende mensen die vaak in een voor mij niet
te verstane taal hun vreugde uiten (Turkije).
Terug
naar echt belangrijke zaken: ONZE SINGLE IS UIT! Jawel, vanaf
nu is VOLLE GLAZEN te downloaden via deze website of te koop
in een Music Store bij jou in de buurt. Een guitig carnavalsplaatje,
en ik hoop dan ook dat het een ieder ander ook kan bekoren.
Tis weer eens wat anders, zo’n carnavalsplaat zonder
beats, scheepshoornen, Apres Ski gededdel en niet te vergeten
met een tekst zonder piemels, kutten en ander gevloek. Heerlijk
ouderwets mag ik wel zeggen, en ja, daar hou ik wel van.
Afgelopen
zaterdag was de dag dat we met onze nieuwe single naar buiten
kwamen. We zouden hem voor het eerst gaan spelen, en dan nog
wel in een setting die niet de onze is, namelijk die van een
podium gedeeld met ongeveer 84 anderen. Aangezien er in VOLLE
GLAZEN een blaaspartij zit moesten we dat probleempje even
zien te tackelen, en dus besloten wij om dit nummer met de
totale Raamsdonkse Harmonie St.Bavo te gaan brengen tijdens
hun speciale carnavalsconcert. Jawel je leest het goed, zo’n
6 saxofonisten gingen de rol van Peter Schipperen (33kg schoon
aan de haak) op zich nemen wat ongeveer een zelfde prestatie
is als dat Luxemburg morgen besluit om Frankrijk over te nemen.
’s
Middags gaan we het buske laden, en terwijl Tourmanager Odert
(te laat, terwijl u wacht: ‘ja ik weet dat ik laat ben
met ziekmelden, en jullie zullen er waarschijnlijk al zijn
maar ik kan ééécht niet komen repeteren’)
zijn heupproblemen nader verklaart word het buske geladen.
Als ik hardop in de toekomst probeer te kijken en opper dat
onze Tourmanager weleens de eerste mens ter wereld kan worden
die voor z’n 30e zowel een heup als een haartransplantatie
moet ondergaan krijg ik met strenge blik een reprimande van
de hoofdpersoon in kwestie.
Opbouwen
is een feest, zeker omdat onze geluidsman vandaag een dubbelfunctie
heeft. Naast geluidsman is hij ook geslachtswerker bij de
harmonie, en ten overstaan van zijn muziekvrienden showt hij
geheel ten overvloeden zijn vocabulaire. Zo moet het ‘zenderpark
in de switch on modus’ gezet worden, hebben we geen
ontvangst omdat de ‘antenne-combinder nog niet aanstaat’
en staat mede geluidsman Freek de ‘redsnapper in te
regelen’…
Dat
beloofde dus nog wat voor ’s avonds. Ikzelf was eerst
aan de beurt om een nummerke van Frans Duijts te zingen bijgestaan
door de harmonie. Dit was een goede warming-up voor mij, en
nadat ik klaar was kwamen mijn muziekvrienden dan ook pas
binnen, uiteraard vol nieuwsgierigheid over hoe mijn optreden
gegaan was (‘wie heeft de consumptiebonnen?’).
Als ook Ton van Disseldorp, Lia Kuijsters en Lois Rutters
gezongen hebben is het weer de beurt aan de Rockin Hoemphisten.
We bestijgen de bühne en spelen eerst ‘Café’tje’
(de single versie, dus met verhoging: nooit geweten dat rood
zo mooi bij groen kleurt!), vervolgens ‘Carnaval goes
USA’ en dan is eindelijk de beurt aan ‘Volle glazen’.
Ont-zet-tend
gaaf vond ik het om ons nieuwe kindje op deze manier te mogen
spelen! Wat een succes was dat! Kennelijk waren er meer mensen
met die gedachte aangezien onze zwerverroadie (ook bekend
als Bolie de HIV-kabouter) binnen no-time alle aanwezige cd’kes
weet te verkopen. We kunnen dus met een gerust hart de rest
van het miniconcert voltooien en doen dit met verve.
The
King is inmiddels ook gearriveerd. The King is in het dagelijks
leven Jan-Eric, maar in het weekend is hij the King of Karaoke,
en meld trots dat hij samen met zijn vrouw, the Kings wife,
een nieuwe installatie aangeschaft heeft, ‘een pro’
en dat wij van harte welkom zijn deze ’s nachts te komen
testen. Ik noem hem dan the King, hij noemt mij the Voice
en dat geeft ons beide veel lol.
De rest van onze gesprekken vinden dan ook plaats in het Engels,
omdat wij beiden natuurlijk ‘busy as hell zijn in the
business’. Onze drummer (‘Baseman’), gitarist
(‘Hartman’), toetsenist (‘Hineman’)
en bassist (‘Mikeyman’) gaan dan ook mee naar
the Kings castle, and it became very fucking late. We kregen
eieren (‘fucking eggs’), pilskes (‘fucking
beer’) en probeerden de karaoke set (‘I need a
fucking age-dee-em-aai cable’). Nogmaals: het werd erg
laat en van thuiskomst kan ik alleen het neerploffen op bed
nog herinneren…
Als
ik de volgende dag enigszins versuft op bed lig meld the King
zich alweer via de sms… ‘There’s still a
bag laying here. Is it from Baseman? Or Hartman? You call
them up because I don’t have the number so they can
pick their bag up after work. Great evening!’…
Daar
sluit ik me bij aan! Zeker King, zeker a great evening, but
if we continue singing karaoke like this I think we all will
have a lever as big as a sailingship…
BLERUGTIK
II: YSSELSTEYN EN RAAMSDONKSVEER
(thuis is daar waar een koude frikandel op je wacht)
Fijne
vrienden, fijne schrijvers en fijne proevers,
wederom een welgemeend van harte welkom voor u allen die weer
de moeite genomen hebben om u op de hoogte te stellen van
alle noviteiten aangaande ons Rockin’Hoempa orkestje.
Afgelopen
weekend hadden we het weer druk als vanouds, al was de aanloop
erg relaxed. Vrijdagavond heb ik namelijk maar twee dingen
gedaan: op de bank geslapen, en op de bank gelegen. Ik weet
dat het erg op elkaar lijkt, en het verschil is slechts één
snor. Rond de klok van half 9 werd ik wakker om het nieuwe
komische duo “Snor en Gijpie” te aanschouwen op
de tv. Een ijskoude Zero en een zak Cheese Onion erbij en
deze muziekvriend heeft verder niets meer nodig…
Zaterdag
gun ik mijzelf de luxe om tot half 11 uit te slapen. Daarna
slinger ik het wasmachine aan en stap ik in de auto om mijn
vriend BollieBallie op te halen, ook wel bekend als de Zwerverroadie.
We gaan boodschappen doen en dus is de volgende halte de supermarkt.
Ik moet zeggen dat ik me daar al aardig staande kan houden,
en sterker nog: ik vind het nog best leuk ook om boodschappen
te doen. Toch zeker als Bollie aanbiedt om het karretje te
duwen. “Ja jonge laat mij maar douwe jonge, kande gij
mooi oew lijstje afwerke jonge” dus zo gezegd, zo gedaan
en als een soort van nieuwe Hepie & Hepie cruisen we door
de winkel en binnen een half uurke heb ik weer een mooie weekvoorraad
aan boodschappen, en heeft Bollie ‘ik mag geen bier
jonge!’ een klein voorraadje RedBullekes te pakken.
Genoeg om een heel peloton de Tour mee te laten fietsen, maar
daar draait onze zwerver de hand niet voor om…
Hierna
koersen we naar Oosterhout om bij de carnavalswinkel alvast
wat inkopen te doen. Helaas valt daar de collectie mij wat
tegen, en met slechts een gouden horloge en een zonnebril
met lampkes keren we terug naar huis.
Aangezien mijn frietpan nog in de verpakking zat en Bollie
erg handig met elektrische apparaten enzo mag hij het ding
uitpakken en verder installeren. Wanneer dit gebeurt is smikkelen
we van gehaktballen, frikandellen en hamburgers en blussen
we dit alles af met ijskoude Zero’s. Zoveel vette troep
is natuurlijk niet goed voor je, en dus besluiten we om met
voetballen alle kilo’s er weer af te sporten…
Uit voorzorg, en omdat ik weet dat ik honger heb als ik vannacht
thuiskom besluit ik om een frikandelleke extra te bakken zodat
ik die vannacht kan pakken. Wanneer om 5 uur de Canvas!bus
voor de deur staat zet ik de Xbox uit neem een Golden Powerke
mee voor onderweg, terwijl Bollie ook nog wat powerdrank meeneemt.
Tourmanager
Odert (te laat terwijl u wacht: ‘ik heb me gru-we-lijk
vergist in de tijd’) heeft nog wat extra werk, en dus
wachten we met liefde en plezier even op hem. Van alle optredens
dit jaar was het tenslotte pas de 3e keer dat hij te laat
was, dus waar klagen we dan over?
In de bus hebben we goeie zin, en als we ook doelman Collins
en onze bassist zonder naam hebben ingeladen én gehugt
hebben begint de reis naar Limburg pas echt.
Ik was even vergeten hoe een teringtakketyfus eind dit met
onze omgebouwde grasmaaier rijden is, maar ben nu weer helemaal
met de neus op de feiten gedrukt. De bassist zonder naam blijkt
overigens ook een begenadigd DJ zonder naam te zijn, en dus
vervelen we ons allerminst op de heenreis. Rond de klok van
19 uur komen we aan in het clubhuis van de Jera en blindelings
duiken we er de koelkast in. Dit zou ons 3e optreden in de
Jera worden en ons 4e in totaal in Ysselsteyn dus men kent
haar pappenheimers daar zo onderhand. Werden we na ons 1e
optreden daar nog nagewoven met een ‘gullie kriegt twee
bek bier en firtig consumptiebonne en nog keumde’t ien
over ’t aander pilske hoale’ zo staan er anno
2011 maar liefst twee koelkasten op ons te wachten…
Tijdens
het eten maken Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht:
‘ik ben denk ik wel de meest sociale van de band’)
en ik samen een setlist, en deze word naadloos over genomen
door doelman Collins die ook vanavond weer verantwoordelijk
is voor het aanreiken van de nodige spullekes en zodoende
word gepromoveerd tot Chef Attribuut.
Rond de klok van half 11 gaan we erin zoals dat zo mooi heet
en we spelen een aardige 1e set. Zeker niet slecht, maar met
een beetje extra valt er nog heel wat meer uit te peuren zo
merken we tijdens de pauze. Er gaat een schepke bovenop en
in de 2e set knalt het langs alle kanten. Eigen nummers, Iers
of niet-Iers, feesttentwerk van de WCE, Mooi Wark en Normaal,
walsje of gospel: het maakt geen fuck uit, het dak gaat eraf!
Wát een feest was deze 2e set zeg! Ik weet nu nog steeds
niet wat ik allemaal precies gezien heb, maar volgens mij
zag ik een kerel op de staantafel staan terwijl deze door
vrienden door heel de tent gedragen werd… al weet ik
dit niet helemaal zeker meer.
Tijdens onze toegift, ook vanavond weer beginnend met Napoleons
accordeon intro van ‘Henk is enne lollige vent’
gaat andermaal het dak eraf, en helemaal gesloopt maar ontzettend
voldaan melden we ons backstage om het overige fris/ bier
te confisqueren, met onze zwerver als grote sfeermaker. Hulde!
In het buske hou ik me bezig met twitteren en mooi was het
om te zien hoe de heren Canvas!, BZB, WC Experience en Mooi
Wark ongeveer gelijktijdig begonnen te rijden. BZB was zó
thuis, ook Rene van Rooij hoefde niet ver te reizen, en dus
waren Mooi Wark en wijzelf als laatste nog on the road. Rond
de klok van 5 uur twitter ik dat “thuis is waar een
kouwe frikandel op je wacht”, verorber de vernoemde
frikandel en ga slapen.
Na deze reis en korte nacht slapen schrik ik me de volgende
ochtend te pletter als ik om ‘kwart voor’ wakker
word. Rond kwart voor 11 zou de Canvas!mobiel er weer zijn
om op te gaan bouwen in Raamsdonksveer, dus haast je rep je
het bed uit. Voor degene met een sterke fantasie probeer je
dit maar eens voor te stellen: een kerel met het haar als
een hongerige waterbuffel en het figuur van een garagedeur
die halsoverkop uit bed springt, om vervolgens –met
ODOL- probeert om tegelijkertijd koffie te zetten en dit in
een reisbeker te gieten, te tandenpoetsen, ontbijt te smeren,
zich aan te kleden én te poepen: dat moet er uitgezien
hebben…
Maar allez, dit alles gaat me goed af constateer ik aangezien
de bus er nog niet is. Wanneer ik langs de klok in m’n
keuken loop zie ik dan ook dat het pas 5 voor 10 is in plaats
van de door mij ge-imagineerde tijd 5 voor 11… Dan de
Xbox nog maar even aan, en als ik met wonderschoon voetbal
ajax een pak neuk geef met de geel-zwarten staat ons buske
inmiddels wel voor de deur en stijg ik in.
In
Raamsdonksveer is vandaag het 14+ saauwel en muziekgala, een
titel die verder weinig te raden overlaat natuurlijk. Wij
mogen daar fungeren als afsluiter alleen moeten de overige
muzikanten over onze apparatuur spelen, en dús moeten
wij als eerste opgebouwd staan.
Na mij pikt onze bolide Mark op, en bij Tourmanager Odert
(te laat terwijl u wacht: ‘ik ben al wakker kijk maar
ik sta al onder de douche en ik rij zelf wel want de gas is
in de aanbieding’) vangen we uiteraard bot. De bassist
zonder naam, geluidsman van H en doelman Collins zijn ook
al aanwezig bij de Praktijck en na een bakske koffie laden
we de bus uit en proberen we vanuit de bus de kisten zo te
laten rollen dat ze de Amerikaan van onze Tourmanager op een
deukie trakteren, maar helaas slaagt onze opzet niet één
keer…
Hierna
ga ik snel naar huis want NAC mag op herhaling tegen de ouwe-jongens-krentenbrood-boys
uit Amsterdam. Zoals beloofd volg ik dit duel live op twitter
en wanneer ik het zo teruglees concludeer ik dat ik wel een
erg geel-zwarte bril op heb. Wanneer Leo ondersteboven gegleden
word in de zestien ga ik snel plassen, aangezien Donny nooit
mist is deze penalty een zekerheidje en zal hij de 1-1 gaan
maken… Aansluitend trek ik m’n jas aan en stap
voor de zoveelste keer dit weekend ons buske in.
Kennelijk heeft hij toch gemist, want als ik veel later in
de Praktijck de uitslag opzoek zie ik dat onze jongens met
0-3 verloren hebben…
In
de Praktijck is het ondertussen goed druk en we hebben er
dan ook ouderwets zin in. Dit keer prepareren we ons voor
een enkele set van 75 minuten en zijn vastbesloten om vol
gas van start te gaan. Het lijkt een eenzijdig verhaal te
worden maar ook ditmaal stappen we moe en voldaan van het
podium en aangezien het publiek inmiddels ook verre van nuchter
staat te koeken und loeren concludeer ik dat ook dit een geslaagde
avond was.
In
onze backstage verbaas ik me nogmaals over onze openhartigheid
en het ontbreken van elke vorm van gêne. Zo zitten we
een piemelprobleem te bespreken (“het lijkt godsakker
wel of ze er eens mes ingestoken hebben!”) en als ik
probeer uit te leggen waar het precies zeer doet mengt Lois
(Intergrated Fuel) zich in het gesprek met de mededeling dat
het “ook aan de shampoo kan liggen, want als deze de
zuurtegraad van je penis aan heeft getast kan dit behoorlijk
pijn doen”… Dus beste muziekvrienden, als jullie
mij binnenkort bij Daantje aan de kassa zien staan met ph
neutrale shampoo dan moette maar denken dat dit niet is omdat
ie zo lekker ruikt…
Samen met Napoleon tuf ik huiswaarts en verbazen we ons in
chronologische volgorde over Boer zoekt Vrouw, de Pfaffs en
het (ontbreken van enige vorm van-) talent van Tijl Backhand.
De lokale troetelturk Mili laat nog even op zich wachten,
maar áls we dan een heerlijk schoteltje/ pizza’tje
op hebben gaat ouwe Nappie naar huis en gaat deze huisman
brood smeren en naar bed… alweer een geslaagd weekend
rijker!
Volgende optreden is in Raamsdonk bij het speciale Carnavalsconcert
dat onder andere wij samen met de harmonie gaan verzorgen.
Ook zal onze single VOLLE GLAZEN daar in première gaan,
dus als je dit niet wil missen zul je volgende week zaterdag
in Raamsdonk bij het Ontmoetingscentrum zijn.
Volle
glazen, ja daar zit wat in…
BLERUGTIK
I: TERHEIJDEN EN TEXEL
(het leven van een eenzame huisman gaat niet over rozen)
Vrienden
en vriendinnen,
vanuit het diepste van mijn hart wens ik een ieder alsnog
een gelukkig nieuwjaar met alle goede dingen van dien die
jullie maar mogen overkomen.
Voor
ons is het nieuwe jaar inmiddels in volle gang losgebarsten.
Bij de verschillende privé-zaken wil ik niet te uitgebreid
stilstaan (het leven van een eenzame huisman gaat nou eenmaal
niet over rozen), maar uiteraard wil ik al wel wat tipkes
van de verschillende sluiers oplichten van wat 2011 ons zoal
zal gaan brengen.
Zo staan er momenteel alweer een dotje optredens vast, zijn
er meer dan voldoende opties in onze agenda geplaatst, zijn
we bezig met het opnemen van een elbum, komt er misschien
deze week al wel een nieuwe carnavalssingle uit, komt er ook
gewoon weer een nieuwe show én staat er een zeer bijzonder
optreden samen met Harmonie St.Bavo op ons te wachten! Zaterdag
12 februari in het Ontmoetingscentrum te Raamsdonk mogen wij
een carnavalsconcert afsluiten samen met onze harmonie. Naast
de wat oudere Canvas! liedjes studeert de Harmonie zich momenteel
te barsten op onze carnavalssingle. “Volle glazen”
zal hier –live- zijn première gaan beleven dus
komt dat zien!
Meer agendapunten zie je op www.canvasrockinhoempa.nl
Vorige
week zaterdag begon ons optreedjaar, en wel met een bijzonder
optreden. Normaal gesproken heb je een zaal of een café
met daarin een podium waar wij ons als bandje een anderhalf
uur volkomen uit staan te leven. De mensen in die zaal/ café
waarderen dat dan wel of niet. In het 1e geval krijg je applaus,
gaat het gordijn dicht en ga je afbreken, en in het tweede
geval krijg je geen of minder applaus en ga je desalniettemin
ook gewoon afbreken.
Nu was het zo dat men bij café Ons thuis’’in
Terheijden een speciale feest georganiseerd had en wij de
surpriseact mochten zijn deze avond. Dus in de zaal stond
men nietsvermoedend te feesten, terwijl wij in het aanpalende
café aan het opbouwen waren. Het gehele café
fungeerde als ons podium (tevens als foodpark, backstage area
en flightcase stocking (terminage © Kees van H.)) en
terwijl de afscheidingswand gewoon dicht bleef kleedden wij
ons om, dronken alvast een biertje/ jagertje om zovast in
de stemming te komen, en maakten Tourmanager Odert (te laat
terwijl u wacht: vanavond maar liefst 45 minuutjes) en ik
samen een setlist.
Toen
we eindelijk onszelf mochten openbaren en de wand open ging
maakten we er samen met de totaal verbaasde mensen één
groot feest van. Opstartproblemen waren er nauwelijks en ruim
een uur lang gingen we los. Gelukkig ging de zaal hier ook
in mee en was er sprake van een mooi feest en een prachtige
verassing.
Ook prettig aan deze avond was het tijdstip van spelen: om
12 uur ’s nachts waren we klaar, en om half 1 meldde
ik mezelf in de binnenstad van Oosterhout om samen met de
VV Raamsdonk-dames nog even een winterstopstapavond te beleven.
Heintje en Mikenstein gingen huiswaarts terwijl met name Tourmanager
Odert (regel eten voor je band en crew: want ze zijn allemaal
een beetje moe) samen met Mark onze crew kidnapte en zij tot
de vroege ochtend glorieerden in België (en daarna de
deurbel van mijn nieuwe woning hardhandig uittestte!).
Een
weekie later mochten we alweer de ring in, en dit keer waren
we verder van huis, want onze traditional op Texel stond weer
voor de deur. Al voor het derde jaar op rij mochten we spelen
in café de Wijsneus op de verjaardag van Boni (Hoooouuwing),
(Andries) Knevel en Wouter (gewoon Wouter). Wederom was Tourmanager
Odert (te laat terwijl u wacht, dit keer slechts één
kwartiertje) de trucker van dienst, en aangezien onze Zwerverroadie
er niet bij was vandaag deden de Trucker en vriendje Collins
dienst als crew.
Bij Mikenstein voor de deur volgde een uitgebreide ‘hug’
en nadat hij zijn koelbox ingeladen had vertrokken we richting
het noorden.
Langs
idyllische plaatsjes als Hipolotyfushoef en Anna Palowna Blanca
trok het hoempagilde door het landschap en zij vermaakten
zich kostelijk met cd’s van ome Henk op de camping en
alle oude cd’s van de WC Experience waarop taalkunstenaar
Richard Verschuren zich van zijn sterkste kant laat horen…
Gezeten
naast meneertje Leffe Dubbel (alias de bassist zonder naam)
en met doelman Collins, gitaarvriend/ Housevriend de Hart
en BoliePilie in de rug vermaak ik me best. Zelfs wanneer
ik me Leonardo diCaprio waan als ik me bovendeks begeef blijf
ik opperbest gehumeurd. Op Texel aangekomen spoedden we ons
naar de Wijsneus en daar aangekomen worden we verwelkomd door
het gebruikelijke schuinsmarcheerdersgilde, onder aanvoering
van niemand minder dan dé Yoni Hoooooouwing. We drinken
een pilske,laden de bus uit, drinken een pilske,bouwen op,
drinken een pilske, eten sparerib, drinken een pilske, ouwehoeren
wat, drinken een pilske, pielen wat met een gitaar en een
nummer van Johnny Cash, drinken een pilske, richten onze slaapplekken
in, drinken een pilske en besluiten tenslotte dat we moe zijn
en dat we uit gaan rusten.
Wanneer ik bijkom uit m’n winterslaap is de geluidstandem
Kees en Maarten van H. ook aangekomen, en zelfs toetsenkoning
Heintje is ook al gearriveerd.
Vanaf
dan gaat het snel, want na de soundcheck doe ik nog een klein
dutje, kleed me om en speel alsof het leven ervan afhangt.
De Wijsneus is als vanouds goed gevuld en de sfeer is opperbest.
Voorgaande edities leerden ons dat de mensen op Texel zich
wel van een verkleedpartijtje weten te dienen maar ditmaal
spant iemand de kroon. Tot in detail (mét gitaar!)
afgewerkt loopt niemand minder dan Keith Richards door het
café! Keith kent verassenderwijs ons repertoire ook
en zingt elk nummer blindelings mee, vaak tot hilariteit van
de overige gasten, waarvan één iemand, een vrouwke,
zo vrij is om tijdens “in de blote kont” haar
welgevormde in een stringetje getooide billen aan ons te showen…
Zo’n avond werd het dus…
Na
afloop hebben we de grootste lol en begaaien het zoals zelden
tevoren. Bier en borrels vloeien rijkelijk en onder begeleiding
van de juiste verbs leg ik mijn hoofd ten rusten en slaap
een gat in de volgende dag. Als Heintje’s Koreaan mij
en de bassist zonder naam zaterdag ‘s middags veilig
thuis heeft afgezet val ik uiteindelijk vredig op de bank
in slaap… Op naar de rest van 2011 zou ik zeggen!
Verb
on!
(mocht
het overigens lijken dat ik veel slaap: dat klopt. Zoals Armand
ooit zei ben ik ook “liever lui dan ongelukkig”)
BLERUGTIK
MAANDAG 15 NOVEMBER 2010
Vrienden
en vriendinnen van het levenslied, ik wil eerst even beginnen
met wat opmerkelijke nieuwsfeitjes uit recente kranten:
-STRATENMAKER UIT RIDDERKERK ZWAAR GEWOND NA GOOIPARTIJ-
Een 26-jarige stratenmaker werd onder werktijd aangevallen
door een groep jongelui. Ze daagden hem uit en toen de man
verzocht met rust gelaten te willen worden bekogelden zij
hem met de klinkers die hij zojuist gelegd had.
-MAN KLEM MET HOOFD IN DRAAIBANK NA ‘GEINTJE’-
Een 43-jarige machinebankwerker uit Sprang-Capelle beleefde
afegelopen woensdag wat hachelijke momenten toen hij tijdens
zijn werk slachtoffer werd van een curieus geintje. Hij werd
van achteren vast gepakt en met zijn hoofd tussen de draaibank
geklemd waarna de jongelingen de vlucht namen. De werkman
kon met een uiterste krachtsinspanning de politie bellen die
3,5 uur later arriveerden omdat het incident geen prioriteit
had. De politie vermoedde direct dat het hier gaat om een
geintje en zal proberen om de daders te achterhalen.
-BOEKHOUDERSKANTOOR SLACHTOFFER VANDALISME-
Een groep jongelui heeft dinsdagmiddag in Almere een boekhouderskantoor
bestormd. Zij wilden ontzettend graag geholpen worden en vroegen
herhaaldelijk en op dwingende wijze om hulp. Toen het personeel
niet reageerde en in tweede instantie een koffiepauze aankondigde
was men het beu en goot de theromoskannen met koffie leeg
in de computers en andere apparatuur.
Als
ik deze gevallen eens terug zit te lezen kan ik het haast
niet geloven. Bizar hè?
Nou dat kan ook kloppen, want in werkelijkheid heeft geen
van de bovenstaande berichten ooit in de krant gestaan. Waarom
ik dan mijn Blerugtik met deze onzin begin? Omdat het, helaas,
voor muzikanten en met name licht- en geluidsmensen elk weekend
weer aan de orde van de dag is. Bijna elk optreden weer zijn
er wel een paar aardsmalloten of dorpsidioten die denken onwijs
grappig te zijn door, bij voorkeur met bier gooien, andermans
plezier te vergallen. En dat men een ander beroofd van een
fijne avond is dan nog tot daar aan toe, maar als je zoals
bij onze geluidsman het geval was een vol glas bier in je
(hagelnieuwe 25000 euro kostende) mengtafel gegooid krijgt
ben je in alle staten.
Ik hoop dat iedereen die dit leest (en dat zijn er nogal wat…
haha) zich realiseert wat jouw geintje dus voor schade aan
kan richten. Voor de jongelingen onder ons: ?25.000,- is meer
dan een jaar lang werken als je van school afkomt. ?25.000,-
is ongeveer jouw i-pod maar dan voor iedereen in je straat
of wijk één. ?25.000,- is ook 20 keer de waarde
van jouw Ford Escort die je zal kopen nadat je geslaagd bent
voor je rijbewijs. ?25.000,- is laten we het makkelijk houden
ook de prijs van 12500 biertjes. Laten we zeggen dat je er
20 pakt op een avond en dat je elke week 1 avond weggaat dan
ben je dus voor ?25.000,- zo’n 625 avonden voorzien,
wat weer neerkomt op ongeveer 12 jaar bierplezier. Kortom:
DENK GODVERDOMME GOED NA VOORDAT JE EEN GLAS BIER GOOIT!
Tot
zover deze preek, en terug naar de leuke dingen des levens:
muziek maken en optreden! Onze cd opnames zijn nog steeds
in volle gang, en inmiddels hebben we voor vier nummers de
basis al opgenomen. Eén nummer zal eerder uitkomen
dan de cd, dit word onze nieuwe carnavalsplaat en hier zijn
we dan ook bijna klaar mee. Morgen zal ik de 2e stem inzingen
en dan kan het nummerke afgemixt worden door Patrick Marcelissen
(van de WC). Dit nummer met de titel ‘Volle glazen’
zal uitkomen voor carnaval, en indien we eruit kunnen komen
met de platenbaas zal deze als fysieke single in de winkels
verschijnen. Sowieso zal dit nummer, geschreven door de Raamsdonkse
keizer van de Carnaval en Bouwpaus in ruste Napoleon Oome
op internet te downloaden zijn.
Qua
optredens hebben we afgelopen zaterdag weer een klein hoogtepuntje
mogen beleven. Wanneer ik voor mezelf het afgelopen jaar evalueer
besluit ik de pre-carnavalstijd samen met de beginmaanden
van het tentfeestenseizoen het mooiste te vinden van het jaar.
En de pre-carnavalstijd begon vandaag, wat een geluk! In Heesch
was er een 11e van de 11e bal en de Rockin’Hoempa trein
was uitgenodigd dit feest op te leuken. En een feest werd
het! Helaas wel zonder onze gebruikelijke roadietandem Bolie
en Pillie, maar gelukkig was mijn maat Patrick Marcelissen
(de viespeuk) bereid om ons uit de brand te helpen. Na een
pepernoterige heenreis bouwden we snel op en genoten we van
een maaltijd die keurig besteld was door floormanager Odert.
Soep met ballen (op mijn bord 25 om precies te zijn), frieten,
spare-ribben en voor de liefhebber lekkere salades vulden
onze magen voordat we ons terugtrokken in onze kleedlokamer
voor een lekker pilske…
Wanneer
er naast onze crew voor vanavond (Jos ‘Bio Hazaar’,
de Banjoman en geluidsman Rob) even later nog 4 mensjes aanschuiven
is het een gezellige bende in ons hok en vliegen de flessen
Bavianen bier als de welbekende broodjes uit onze koelkast.
Gelukkig kreeg Patrick (de viespeuk) ook een paar vellen consumptiebonnen,
anders zou het weleens een dorstige bedoeling kunnen worden.
De
eerste set gaat als een speer en aangezien dit hele optreden
door maar liefst 2 camera’s word vastgelegd voel ik
me haast verplicht om zodra ik een camera zie iets te doen.
Op een gegeven moment vind ik mezelf terug, liggend op m’n
buik al proberend allerlei ‘So you think you can dance’-
moves te doen en wanneer ik spieren dreig te verrekken waarvan
ik het bestaan niet afwist besluit ik dat het voorlopig wel
even mooi geweest is met de rare fratsen. Na afloop hoor ik
dan ook mede bandleden zich hardop afvragen wie die walrus
was daar liggend op de grond… Ik counter dat je beter
spieren kan scheuren van het dansen dan van het per ongeluk
in een camera lachen (en ja, dat heet cynisme, mijn vriend)
De
tweede set blijkt vandaag een set van typetjes te zijn, en
alle helden van weleer komen weer voorbij: Roodkapje en haar
4 licht lesbisch fetisjistisch aangelegde achternichtjes,
Franz Bauer en zijn Rammsteiner schwarzkuivengilde, Sinterklaas
en paus Pius en spelen we alle krakers van de WC Experience
tot Normaal en van Mooi Wark’s Blote kont tot aan onze
Rowwen Hèze medley. Het werd een geweldig feest met
een geweldig publiek wat zich perfect gedragen heeft en er
een waardig feest van gemaakt heeft. Ik heb nu al zin in al
die andere pre-carnavalsgigs!
BLERUGTIK
MAANDAG 11 OKTOBER (alias taaie maandag)
Boys
en boysinnekes, vriendjes en vriendinnetjes, bassisten en
ander geteisem,
na
de zelfmoord van Antonie Kamerling hoorde ik vanochtend op
de radio wederom nieuws dat mijn maag deed krommen. Doctor
en soullegende Solomon Burke is overleden. “Solomon
wie?” hoor ik een enkeling nu denken. Solomon Burke
is een Koning (hij werd dan ook compleet met gouden troon
voor elk concert met een heftruck op het podium gezet) . Een
koning die onlangs nog een cd opnam met één
van mijn favoriete bands te weten de Dijk.
In navolging van het nummer “Het moet en het zal”
(Enough is enough) had men nu een hele cd opgenomen waarbij
echte Dijk songs in het Engels vertaald zijn en gezongen werden
dus door de -toen nog- levende legende Solomon Burke. Een
pareltje als je het mij vraagt, en ondanks het feit dat Burke
zo rond de 250 kilo woog had hij een strot van goud. Eeuwig
sonde dat men nu niet meer met deze cd het land in kan.
Afgelopen
weekend mochten we zaterdags twee keer gas gaan geven. Eerst
in Oisterwijk bij het Bourgondisch weekend, en vervolgens
in Raamsdonk bij een besloten feest. De reis ving aan zonder
bassist Mikenstein. Hij was de afgelopen week op vakantie
op Tenerife en zou zaterdagmiddag landen om vervolgens vanuit
Brussel in één keer door te rijden naar Oisterwijk.
Zaterdagochtend kwamen echter de eerste verontrustende berichten
vanaf het eiland dat onze bassende vriend een probleempje
had. Hij had er een voedselvergiftiging opgelopen en er van
de acht dagen vakantievreugd maar liefst 5 op bed/ wc gespendeerd…
Door de miserabele toestand waarin hij verkeerde hoefde hij
uiteraard niet mee op te bouwen en te doen, en dus kwam hij
zoals het een echte vedette beaamd kwam hij vijf minuten voor
showtime aan, met zijn Carrie aan zijn zijde. Wij herkenden
hem haast niet meer terug toen hij z’n pak aan deed,
aangezien hij ongeveer 27kg afgevallen was. Iemand met zo’n
gestel kán haast niet anders dan zwaar vermoeid zijn
en dus hadden wij uit voorzorg een rolstoel geregeld.
Triomfantelijk rol ik hem het podium op tijdens onze tune
en nadat ik heb uitgelegd dat onze Mikenstein normaliter een
erg vitaal en actief persoon is, een podiumbeest bovendien,
vangen we aan. Een uurke lang gas geven want dan komen de
vrienden van de BZB ons aflossen en ondanks dat het aanvangstijdstip
wellicht wat vroeg is (21 uur beginnen) is de sfeer in de
tent prima.
Na
afloop breken we snel af want er staat nog een feest op ons
te wachten. We geven en passand nog een interview aan de mensen
van www.allesvan.nl en wanneer we hen in verbazing achterlaten
(als ik me niet vergis heb ik een spreekbeurt gedaan over
barbies en heeft Mike gebuikdanst om aan te duiden wat zijn
voedselvergiftiging allemaal met hem gedaan had) stappen we
in onze onderzeeer en reizen terug naar Raamsdonk.
Tourmanager Odert (tevens parttime omkatter) belt ondertussen
naar het feestvarken zelf om definitief door te geven dat
we komen spelen en de wave gaat zo’n beetje door de
zaal…
Met
Heintje achter het stuur en dj Bonker aan de knoppen swingen
we richting Raamsdonk, en wanneer we ons dorp naderen zoeken
mijn ogen automatisch de omgeving af of we ons eigen baken
al zien. Daar, in de verte staat hij. In het gouden avondlicht
zien we kilometers van te voren ons dorp al te liggen, aangezien
de karakteristieke kerktoren van onze st.Bavo kerk daar sinds
jaar en dag staat te pronken.
Al toen ik nog naar school ging keek ik vanuit mijn bus onze
kerktoren na net zolang tot ik hem niet meer kon zien, en
ook nu zoeken mijn ogen steeds naar de Bavo. Zéker
als wij opgetreden hebben en uit welke windhoek we dan ook
komen: pas als ik de Bavo weer zie krijg ik dat heerlijk voldane
gevoel dat ik weer thuis ben.
De Bavo staat nu in de steigers en er is nog een aardig bedrag
nodig om onze trots op te lappen. Zodoende is er een loterij
in het kerkdorp waarbij ik hoop dat er vele loten over de
toonbank zullen gaan zodat we onze kerk kunnen behouden.
Een
illustere dorpsgenoot van ons werd 50 en wilde zijn feest
opleuken door de boys van Rockin’ Hoempa en als we aangedenderd
komen met de Jeugd van Tegenwoordig op de speakers staan de
buitenrokers enigszins verbaasd te kijken.
We bouwen snel op, kleden ons weer aan en rampetampen een
uur lang de pannen van het dak. Erg mooi optreden en om 2
uur ’s nachts zijn we dan ook compleet gesloopt na deze
marathonavond. Nog een “klein” biertje na en om
kwart over 5 val ik doodmoe neer op bed.
Doodop na een prachtige avond!
BLERUGTIK
MAANDAG 27 SEPTEMBER 2010: SOERENDONK
Jongens
en meisjes, sletten en sletinnen, kijk ‘m daar, kijk
‘m shinen, jullie weten wat het is, hij komt naar je
stad toe, jullie weten waar ik het over heb: een kakelverse
BLERUGTIK geschreven door de grote baas hemzelf zoals Dikke
Dennis zou zeggen dikker than everything else…
Afgelopen
zaterdag mochten we naar Soerendonk. Slechte nieuws: Bolie
weer afwezig, goeie nieuws: Sega weer van de partij. Sega
wilden zelfs, sterker nog, Sega stond erop om de hele avond
nuchter te blijven en ons naar huis te rijden. Zulke kerels
moeten we hebben! Echte ridders met een zwart blekken vehikel:
waar vind je ze nog?
Reserve
Tourmanager Mark sms’te vooraf dat we om vier uur zouden
verzamelen, mits de échte Tourmanager, te weten Tourmanager
Odert (tevens parttime frietboer) dit bizarre tijdstip niet
zou kunnen halen. In dat geval zou het vijf uur worden…
Je voelt hem al een beetje aankomen: luit toeterend scheurde
het hoempabuske rond de klok van kwart voor zes door de straat,
met achter het stuur de reserve tourmanager, terwijl de échte
tourmanager, te weten Tourmanager Odert (tevens parttime broodjes
smeerder) achterin zat omdat hij helemaal naar de tering was
van een dag keihard werken.
Onder de begeleidende klanken van Willie W en Faberyeyo (nemen
bitches gratis mee yo) en hun vriend Vjezze planken we door
het Brabantse land op zoek naar één van de meest
Brabantse dorpen die er in mijn opinie kan zijn. Soerendonk
is echt zo’n dorp waar in mijn gedachten elke zondag
in het voorjaar de harmonie door de straten trekt terwijl
de zon opkomt en de dauw op de grassprieten hangt.
Aangekomen
bij café de Bout inspecteren we eerst de nieuwe zaal.
De laatste keer dat we er speelden was deze in aanbouw en
nu is de zaal volledig operationeel en bij de tijde dat wij
er arriveerden werd het geluid opgebouwd voor de geluidstandem
van H. Wij laden onze bus uit en gaan ook opbouwen. Helaas
is na de soundcheck het donker al dusdanig ingevallen dat
voetballen onmogelijk maakt, dus zullen we een volgende keer
moeten proberen om ons hooghoud record te doen sneuvelen.
Wel
gaan we –uiteraard- friet eten, daar is het immers nooit
te donker voor... In Soerendonk heeft de plaatselijke frietboer
één echte specialiteit, te weten de Boerenfriet.
Friet met spekjes, juin en champignons. Gehaktballen, mexicano’s,
kaassoufflé’en frikandellen maken het feest compleet.
Zoals jullie wellicht wel weten is onze geluidsman ook een
man van gadgets. Meestal gaan wij daar een aardig eindje in
mee. Nu echter, nu heeft hij het over een: Beats per minute
handheld counting device, wat de eenvoudige voorloper is van
de: Beats per minute fully automatic equipt counting device…
Volgen jullie het nog? Ik was zelf zaterdagavond al afgehaakt,
maar sommige dingen moeten nu eenmaal gedeeld worden met de
buitenwereld. Ook maakt Tourmanager Odert (tevens parttime
Sparerib) bekend dat hij nieuw werk heeft gevonden, en dit
moet natuurlijk gevierd worden met een extra glaasje priklimonade.
Ondertussen
is ook de equipe van Raamsdonk 7 gearriveerd in Soerendonk.
Aangevuld met een aantal mede feestgangers (waaronder een
‘echte’ neger! Raamsdonk’s enige neger,
maar dat geheel terzijde) heeft men een bus besteld, en gekleed
in retro KPJ-Raamsdonk tenues nemen zij plaats in de zaal.
Helaas is de planning van de Boerenswingparty een beetje ongelukkig
dit keer, omdat er in de directe omgeving van Soerendonk een
aantal kermissen gehouden worden waar zo’n beetje alle
locals op uit zijn vanavond. Zo zien wij als we het podium
betreden zien we echter best een aardig gevulde zaal, en niet
onbelangrijk: de sfeer zit er al goed in, en de glazen worden
in rap tempo aangevoerd. Het 7e blijkt een waardig vervanger
van het echte Nederlands elftal. Geroutineerd nemen zij plaats
en met de hand op het hart zingen zij het Wilhelmus uit volle
borst mee.
Ook de 2e set gaat men los en de zaal is inmiddels nog best
goed gevuld ook. Ons 7e gaat ook op in het feestgedruis, al
spot ik m’n neef die midden in de zaal staat te balanceren
met een vol glas bier op z’n hoofd. Niet veel later
ligt diezelfde neef languit voor het podium, al heb ik me
laten vertellen dat dit was na het nuttigen van een aantal
onduidelijke borrels…
Nog iets later, wanneer wij backstage allerlei lekkers aangeboden
krijgen (onder andere de koudste Jagermeister allertijden)
ligt m’n neef opgerold en wel op een bankje in het park,
vergezeld door Bruno die aan alle voorbijgangers vraagt om
een broodje Schwarma, om z’n kameraad wat op te warmen.
Wij
pakken er binnen nog een paar, maar zoals met alles was er
ook vanavond een tijd van komen en een tijd van gaan. Met
Sega aan het stuur en wat bvo’tjes in de zak vangen
we onze terugreis aan. Sega heeft een speciaal cd’ke
meegenomen, namelijk de nieuwe van Rowwen Hèze. Kennelijk
alleen voor zichzelf en Heintje, want de rest van de equipe
slaapt reeds voor ze het dorp uit zijn.
Ergens onderweg worden we staande gehouden door de sterke
arm der wet. Alcoholcontrole en niet zo’n beetje ook,
werkelijk iedereen word van de weg geplokken, en vol vertrouwen
neemt Sega het blaasobject ter handen. Sega blaast, en krijgt
complimenten van de politie. Graag zouden wij allemaal blazen,
maar dan om te kijken wie er het zatste is maar dit word snel
afgedaan door de politie. “Wees maar blij met je chauffeur,
ik zal de technische kant van jullie busje door de vinger
zien”… Ook bezigt Napoleon ergens het citaat “ja,
time flies when your having fun” maar de exacte strekking
van dat verhaal ben ik kwijt…
Wat
ik wel nog weet is dat het een geweldige avond was, en dat
ik met een voldaan gevoel om half 6 op de echtelijke bedstee
neer daalde
BLERUGTIK
MAANDAG 13 SEPTEMBER 2010: LAGE-ZWALUWE & OOSTEIND
Vrienden
en vriendinnen,
Na
weer een druk weekend heb ik weer een kakelverse Blerugtik
in de aanbieding. Afgelopen weekend hadden we weer twee optredens,
en beide gelukkig een stuk dichter bij huis dan vorige week
toen we naar Noord-Holland en Zundert mochten.
Zaterdag
begon het Canvas!weekendje, en om kwart vóór
6 zou Tourmanager Odert, parttime buschauffeur, ons ophalen.
Kwart vóór 6 dus. Om kwart vóór
6 stapt onze Zwerverroadie Bolie na een week afwezigheid bij
mij binnen, en ik grap dat ie tegenwoordig zeker alleen de
mooie optredens mee gaat. De Truckerroadie stond er de laatste
twee keren dus alleen voor, en dat word je in de roadiewereld
meestal niet in dank afgenomen. Buiten dat Bolie een beul
van een kerel is hebben we hem er wosiewo graag bij, want
het is me wel een smaakmaker, die altijd met rare fratsen
en gekke streken de backstageshow probeert te stelen!
Als
we proberen om zonder de TomTom de Dirk de Bosweg te vinden
in Lage-Zwaluwe komen we mooi bescheten uit want deze lijkt
en later blijkt helemaal niet te bestaan. Middels ons elektronisch
hulpmiddel komen we erachter dat we aan de Dirk de Botsdijk
moeten zijn! Deze hebben we dan ook zo gevonden, en als we
de tent binnenstappen is de prijsuitreiking van de kinder
motorcross in volle gang.
Hierna word het podium vrij gegeven en gaan we aan de slag
met opbouwen en doen. Er is weinig duidelijkheid over ons
aanvangstijdstip en dus doden we de tijd met het trappen van
een balletje. We doen “raampie trap”, waarbij
het de bedoeling is dat we de bal uit stand door het raam
van onze bus proberen te trappen… Gevolg: heel de bus
vol butsen en deuken en als uitgerekend Tourmanager Odert,
parttime reserve-rechtsbuiten, de bal wel vól door
het raam knalt krijg ik zo’n beetje een heel blikje
RedBull over me heen, hetgeen hem weer op een represaille
komt te staan.
Wanneer
ik het raampie trap beu ben en samen met Heintje (of zal ik
zeggen, Napoleon?) lig te filosoferen in een pipowagen, gaan
onze voetballers onverminderd voort, waarbij het hoogtepunt
door Mark Bleek verzorgd word, als hij met een welgemikte
trap de friet + kaassoufflé van onze Tourmanager uit
z’n hand en over diens broek schiet…
Heintje (of zal ik zeggen, Napoleon?) en ik raken cultureel
gezien op een hoger plan, en als we het vaderlandse televisielandschap
aan het analyseren zijn (“Voetbal International word
steeds beter, ik kijk het elke week.” “Alleen
jammer van die Pfaffs die ervoor zitten, die kinderen hebben
stuk voor stuk syndroom van down, alleen weten ze het zelf
nog niet.” “Wosiewo als ze mijn kinderen hondennamen
zouden geven haakte ik al af”) stappen de geluidsmannen
Jeroen Hoogveldt en Kees van H. binnen. Elders is een probleem
met Kees’ apparatuur, en ook Jeroen heeft weleens iets
aan de pet, kortom óók het leven van een geluidsman
blijkt niet over rozen te gaan…Als dan ook nog eens
blijkt dat Banjoman van H., en de aanwezige lichtman van dienst
óók al menigmaal trammelant aan de pet gehad
hebben prijzen Heintje (of zal ik zeggen, Napoleon?) en ik
ons rijk met ons muzikanten bestaan.
Rond
half 9 staan er wel geteld 18 personen binnen meld onze Tourmanager,
en dat maakt onze gemoedstoestand er niet beter op. Om iets
voor half 10 komt Kees van H. op de voor hem zo kenmerkende
wijze binnenstormen: “HALF 10 SHOWTIME! DE TENT STAAT
VOL! WAAR BLIJVEN JULLIE NOU?!?!?!” en als hamsters
die ontwaken uit een winterslaap komen we omhoog, kleden ons
aan, oortjes in en binnen vijf minuten vult Johnny Cash’
Ring of Fire de ruimte en banjeren we het podium op. Twee
keer 3 kwartier gas geven met in onze pauze zanger M@rio en
na afloop van ons optreden een showtje van Willem Barth die
met name komt zingen over al zijn mooie meiden, die hem vroeger
kusten en die hij even wilde zeggen “bedankt”.
Ons
optreden loopt lekker, en vanaf het begin is het een groot
feest in de goedgevulde tent. Het motorcross publiek ligt
ons wel denk ik, aangezien het vorig jaar in Wagenberg/ Made
ook een groot feest was. Ondertussen vermaken onze roadies
zich ook goed, en is met name Bolie (“doe mijn maar
een RedBull vanavond, geen bier want ik moet morgen voetballen
jonge”) erg op dreef.
Wij lachen ons dan ook de broek van de kont als hij na afloop
door onze pipowagen heen stuitert. Nou is hij al geen tamme
van zichzelf, maar 13 blikken RedBull verergeren de zaak alleen
maar, en wij geven hem de passende bijnaam POING (inderdaad,
van het gelijknamige nummer). Op de weg blijkt POING ook nog
eens de DJ van dienst te zijn, en wij worden helemaal crazy
van zijn gedraai. Hij kan er he-le-maal niets van, en verneukt
dan ook plaat na plaat. Wanneer hij zelfs “Dat vind
je leuk hè van de Jeugd van Tegenwoordig weg wil draaien
is de maat vol en volgt er een schermutseling. Gelukkig zijn
we weldra aangekomen bij de shoarmaboer van Raamsdonk want
anders hadden er behalve een paar schapen nog meer slachtoffers
gevallen vanavond…
Ook tijdens het eten is POING nie te temmen, en terwijl wij
zitten te genieten van schotel kapsalons, schotels donner
en schotels spare-ribs stuitert POING door de hele tent. Opvallend
is ook dat hij elke zin die tegen hem gesproken word recupereert
met exact dezelfde woorden, alleen dan vaak met de verkeerde
woorden als werkwoord… “Hey Bolie, vat die bloemen
is, en doe eens rustig, of ga anders naar huis” word
dan “Je moet je bek houwe anders bosje bloem ik jou
naar huis jonge!” en ga zo maar door. Wanneer hij op
het laatst moe word van zichzelf besluit hij om maar wat rondjes
door Raamsdonk te gaan rennen, anders slaapt hij geen minuut
vannacht.
Als hij de volgende ochtend om half 9 ook al in de kantine
zit en ik vraag “waarom Ralphke al zo vroeg in de kantine
is” antwoord hij dat “Ralphke vannacht precies
0 minuutjes geslapen heeft”…
Ons
sterrenensemble speelt om 10 uur de derby tegen Waspik 5,
en na goed partij geboden te hebben verliezen we helaas nipt
met 2-4. Aangezien het 90 minuten lang geregend heeft ben
ik zo’n beetje tot op den bal doorweekt, en dus besluit
ik lekker om terug naar bed te gaan om NAC – Feyenoord
te kijken.
Naar bed gaan is al heerlijk, maar het aller aller aller allerfijnste
wat er bestaat is te-rug naar bed gaan. Sterker nog, daar
mogen ze mij ’s nachts voor wakker maken, om lekker
terug naar bed te mogen. Als het waar is wat ze zeggen dat
de Tour de France onder de dekens gewonnen word denk ik dat
zelfs ik kans maak op de eindzege… Onder de warme dekens
zie ik de geel-zwarten gelukkig weer eens winnen en vol goede
moed kom ik weer uit bed (je raad het al: uit bed komen is
een dagelijks dieptepunt) want we mogen weer op gaan treden,
en wel in Oosteind.
Al
jaren biedt deze gig een vastigheid: als het voetbalseizoen
weer begint en de 1e wedstrijd gespeeld is en ik met het gebak
nog achter de oren van de verjaardag van ons Anita af kom
is het ook weer Oosteinds Spektakel, en speelt Canvas! daar
op de zondagavond. De regen heeft daar de laatste dagen haar
werk goed gedaan, en het Spektakel terrein is verandert in
de Swamps of Louisiana. Ongelofelijk wat een teringbende!
Als we ons buske naast dat van de Fik Erin gezet hebben horen
we de verhalen aan over de vrachtwaggel van de BZB die de
avond ervoor door een tractor weggesleept moest worden en
ook horen we de verhalen over de 1100 man die er in de tent
een groot feest van maakten. We kunnen onze borst nat maken
dus!
Na
het opbouwen en de ultrasnelle soundcheck (“Snare”
“TAK” “Oké, gitaar” “Ploiing”
Joo, basgitaar” “Doembadoedabadoem” “Oké,
accordeon en toetsen” “Tuututututuuu” “Jo
nog even de microfoons en dan zijn we klaar!” “Tsa
tsa he he he, hee hoo one two” “Oke dank je wel!
7 uur showtime boys!”) schuiven we door de bagger richting
kleedlokamer. Friet met kroket EN frikodel heeft onze chef-kok
Mikenstein voor ons gehaald, dus het is dubbel feest vanavond.
Het
begin van het optreden duidt ook zeker op een groot feest,
totdat er balen stro de tent ingegooid worden en er een groot
stro gevecht gehouden word, compleet met brommerhelmen, bobsleeën
en vliegende staantafels… Spectaculair was het zeker,
alleen voor de sfeer niet erg bevorderlijk, aangezien iedereen
zich veilig verschuilt tot achter de PA staat er de eerste
30 meter niet één mens meer in de tent. De waaghalzen
die het wel aandurven maken er voor ons een mooie avond van,
want puur terend op hun enthousiasme houden wij ons staande.
Mensen die niet geraakt willen worden verschuilen zich achter
de brede rug en dito haarbos van onze geluidsman, die nu helaas
het slachtoffer word van deze gooiende en kwallende randdebielen.
Voor ons was het een mooi optreden, maar naderhand hoorde
ik ook dat hij zich anderhalf uur lang moest wapenen tegen
mensen die glazen bier in z’n mengpaneel wilden gooien,
en na een waarschuwing zelfs overgingen tot het gooien met
bakjes friet en mayonaisebommen.
Na afloop zijn er overal vechtpartijtjes, word onze crew gehinderd
met afbreken en met het inladen van de bus (ze gooien de bus
open, en rollen alle kisten er zo weer uit!) en word er elders
op het terrein zelfs een auto op z’n kant gegooid! ’s
Maandags lees ik in de krant dat er maar liefst één
aanhouding verricht is…
Daar
ik positief van aard ben hoop ik dat we elkaar volgend jaar
weer mogen zien in Oosteind, en dat die paar aartsmalloten
die het voor een ander staan te verkloten tegen die tijd opgesloten
zitten in een gesticht of iets dergelijks…
Lage-Zwaluwe
en Oosteind: tot volgend jaar!!!
BLERUGTIK
DINSDAG 7 SEPTEMBER:
KERMIS DE KWAKEL + BLOEMENCORSO ZUNDERT
Vrienden
en vriendinnen,
na
weer een druk weekend volgt er weer een kakelverse Blerugtik
boordevol onmisbare alsmede nutteloze informatie. Zit je gordel
goed en je gebit in de kukident? Oké dan, here we go!
Na
twee geweldige jubileumdagen van VV Raamsdonk wat 70 jaar
geleden onder de naam RKVV Victoria werd opgericht (helaas
pakten de Duitserlanders die naam tijdens de oorlog af en
heten we sinds dat moment VV Raamsdonk). Vrijdags werd er
flink gefeest in de kantine met een allround top40 band en
zaterdagochtend was het weer vroeg dag want we gingen met
de complete jeugdafdeling een dag zwemmen. Volgens de officiële
VV Raamsdonk site maakten enkele begeleiders er een “welness
dagje” van en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden
wie ze daarmee bedoelen, want na een half uurtje sauneren
en 2,5 uur bubbelbadderen voelde ik me totaal ontspannen…
Zondag
mochten de Lords of the Hoempa weer the ring in, en togen
we in ons buske en stegen we op naar Noord-Holland, naar het
dorpje de Kwakel om precies te zijn. Eerder dit jaar speelden
we een kilometer of wat verderop in Nieuwveen, en toen werd
het in de open lucht een geweldige avond. De uitbater van
toen, Ashley Maliekhadien is ook de grote roerganger van de
kermis een paar dorpen verder, en zodoende komen we onze vriend
ook vanavond weer tegen in de Kwakel.
Als
Raamsdonk 7 spits en drummer Tourmanager Odert zijn teleurstelling
over de drie dotten van gemiste kansen te boven is en de geluidstandem
Kees en Ine van H. zichzelf geïnstalleerd heeft kunnen
we op gaan bouwen in de met kerstballen versierde (?) feesttent.
Ashley legt uit waarom de tent met kerstballen behangen is,
en we knikken begrijpend wanneer hij zegt dat hij dinsdagavond
als eerste zwarte kerstman acte de presence zal geven in de
Kwakelse feesttent…
Na
het opbouwen is er een geweldige feestmaaltijd voor ons, bestaande
uit tomatensoep, frietjes, vleesjes in pepersaus en –specialiteit
van het huis- spare-ribs van de moeder van Ashley. Deze spare-ribs
verdienen een lintje! Onvoorstelbaar, want normaal heb ik
een hekel aan al dat gekluif maar die vette klauwen neem ik
bij deze spare-ribs op de koop toe.
Bril-jante maaltijd, waarvoor dank!
Met volle buiken struinen we even over de kermis, drinken
we een biertje en genieten we van twee vechtende gelkoppies
die hoogstwaarschijnlijk hetzelfde meisje schaakmat wilden
zetten, waarna de security, met twee man, uiterst vakkundig
ingreep.
Helaas
doen ze dat een paar uur later een stuk minder adequaat. Want
op het einde van een verder goed en mooi verlopen optreden
(al zullen er best wat mensen geweest zijn die die Brabantse
boeren niet goed konden verstaan: het feest was er niet minder
om) zijn er een aantal malloten die menen het volste recht
te hebben om een microfoonstandaard om te trekken en met een
microfoon van ?400,- aan de haal te gaan. Eerst staan ze er
als een schijnzwanger speenvarken in te blèèren,
en als dan blijkt dat je die microfoon terug wil hebben zijn
ze kwaad ook. Eigenlijk zou je dit soort idioten je avond
niet mogen laten verstieren, maar leuk is het niet.
Verder hebben we wel een mooie avond gehad in de Kwakel, waarvoor
dank uiteraard! Met een paar BVO’tjes in de zak stappen
we ons buske in en zetten koers richting Brabant.
Maandag
voel ik me net een “echte” muzikant. Lekker uitslapen,
ontbijtje op bed, warm badje klaar als ik beneden ben en een
verse kom thee met honing, en een dagelijkse dosis Voetbal
International vormen mijn totale ontspanning voor deze ochtend/
middag. Voor degenen die denken dat ik een verwend manneke
ben en sjaloers zijn: over een maandje is deze luxe alweer
voorbij, en zal ik gewoon m’n eigen boterhammekes moeten
maken, en heb ik niet eens een ligbad meer. Arme ik…
Al
deze luxe heb ik vandaag wel verdiend vind ik, want er rust
dan ook een enorme druk op mijn schouders vandaag. Rond de
klok van half 3 stijgen we weer in ons buske en zetten ditmaal
koers zuidwaarts richting Zundert om precies te zijn. Daar
aan de Belgische grens staat alles en iedereen in het teken
van het grootste bloemencorso van Europa en misschien wel
van de wereld.
Toegegeven, als carnavalswagenbouwer vond ik het bloemencorso
altijd een iets te hoog culturele broekblazers gehalte hebben,
maar ik moet zeggen dat ik daar na gisteren toch wel anders
over denk. Net als bij ons met carnaval is in Zundert een
heel dorp met omliggende gebieden (20.000 mensen in totaal!)
bezig met het corso. De ouderen plukken en verzorgen de dahlia’s,
de jeugd is in speciaal gebouwde tenten aan het bouwen, de
techneuten/ computerfreaks zijn experimenteel bezig met bewegingen
en constructies van de wagens en de kunstenaars/ creatievelingen
van het dorp zijn bijna een jaar van te voren al bezig met
het maken van een maquette. Kortom: bloedfanatiek dus als
het aankomt op het corso.
Hoe
ik dit allemaal weet? Dankzij onze nieuwe vrienden Ruud en
Barry. Vlak na aankomst in Zundert ontfermt Ruud zich over
ons, en na een drankje op het plein zorgt hij ervoor dat we
op het veilingterrein een rondleiding krijgen van gids Barry.
Van alle wagens weet hij wat te vertellen en we zijn dan ook
zichtbaar onder de indruk. Dit zijn nou de voordelen van het
muzikant zijn besef ik me als we teruglopen naar het podium.
Het muzikale programma is inmiddels in volle gang, en de band
Prombo is bijna klaar. Dit is inderdaad zo gepiept, en met
behulp van de Trucker en nieuwe aanwinst Sega (Bolie de Zwerver
kon geen vrij krijgen, en gaat alleen de mindere optredens
mee) staan onze spullen ook binnen no-time op het podium en
zijn we klaar voor een line-check.
Om onze optreedtijd te vergroten maken we geen gebruik van
de verderop gelegen kleedlokamer maar kleden we ons om in
ons buske zodat we sneller het podium opkunnen. Onze aanvangstijd
lijkt rond etenstijd te liggen, want enkele mensen vertrekken
van het plein op het moment dat wij onze intro starten. Gelukkig
is drie nummers later het plein weer helemaal vol en ontspint
zich er een fantastisch feest!
Echte
hoogtepunten weet ik niet aan te voeren, maar meerdere keren
krijg ik een spontaal geval van kippenvel. Halverwege de set
staat het plein afgeladen vol, en waar ik ook kijk, overal
zie ik feestende mensen, zwaaiend, dansend en springend. We
hebben zelfs een groep stage-divers in ons midden, die na
hun duik in sommige gevallen wel meters ver omhoog geworpen
worden! Eerlijk waar: hoogtepunten zijn er teveel om op te
noemen. Het walsen bij het Slavenkoor, de pogo tijdens onze
Rowwen Hèze medley, het bier gooien tijdens ons WCE
blok, het spontane vriendschapsgevoel wat uitgedragen word
door een heel plein tijdens Echte vrienden: teveel om op te
noemen! Het allermooiste vind ik dan denk ik toch het allerlaatste
nummer als tijdens Brabant de vele buurtschapsjaaltjes de
lucht in op de klanken van Guus Meeuwis’ Brabant en
Rowwen Hèze’s Peel in brand. Een onvergetelijke
ervaring!
Helaas
wacht nu weer een paar dagen de graauwe realiteit van de werkvloer,
maar in het weekend mogen we weer artiestje spelen in Lage-Zwaluwe
en Oosteind…
BLERUGTIKKEN
OP IJSSELSTEYN & WASPIK
Vrienden
en vriendinnen,
vanachter
mijn good old vertrouwde bureauke begroet ik u allen. Eigenlijk
is het een wonder dat ik nog tijd kan vinden om Blerugtiks
en dergelijke te schrijven aangezien ik het tegenwoordig zo
druk heb dat ik maar amper tijd heb om te poepen, laat staan
om mijn billen af te vegen ;)
Ik
heb het misschien iets te bont gemaakt de laatste tijd met
het beoefenen van allerlei hobby’s. Slapen en Eredivisie
live’n is uiteraard nog nummer 1 hobby, maar na de D1
en het 7e van de plaatselijke VV train ik nu ook de dames
één avond in de week, en dan met wedstrijden
op zaterdag en zondag kan het dus voorkomen dat ik 5 dagen
op den Uilendonck te vinden ben. Daarnaast volg ik natuurlijk
nog steeds ons goeie ouwe NAC (al heb ik helaas het aanbod
om hoofdtrainer te worden aldaar naast me neer moeten leggen),
volg ik donderdagsavonds de fratsen van cultheld Gregory House
(of zoals mijn muziekvriend hem noemt Gregorius de Grote),
maandags en vrijdags maak ik tijd voor het komische duo Snor
& Gijpie, koop ik tussendoor heel veel dure platen van
mun maot Johnny Cash (en probeer ze nog te beluisteren ook),
werken moet ik helaas nog steeds elke dag, mijn huis komt
steeds verder af en dient steeds nodiger ingericht te worden
en je zou het bijna vergeten maar naast mijn eigen boek dat
ik aan het schrijven ben (haasten hoeft niet: het komt pas
uit als ik dood ben) schrijf ik natuurlijk ook deze Blerugtiks
als ook de nodige Canvas! liederen voor ons elbum wat we op
gaan nemen (dat wil zeggen: als ik daar tijd voor heb) en
dienen we daar ook 1x in de week voor te repeteren, en het
is dat er ook nog zo’n 40 optredens per jaar bij komen
kijken, anders had ik pas écht veel vrije tijd…
Onlangs
waren we weer te gast in Limburg en togen we vol goede zin
naar Ysselsteyn voor ons 3e optreden aldaar. Eerst hebben
we 2x met succes in het geweldige JERA clubhuis gespeeld,
en nu mochten we het in de feesttent gaan proberen bij de
plaatselijke Trekkertrek. Het DDR vehikel werd van stal gehaald
en voor de eerste maal bestuurd door vriendje Collins, die
vanavond onze Zwerverroadie mocht vervangen, aangezien die
met het 1e van VV Raamsdonk op pad moest. Gelukkig was de
Trucker er wel bij, zodat Collins mochten er vragen zijn,
altijd een beroep kon doen op de parate kennis van onze shaggy’s
draaiende vriend.
Toetsenkoning
Napoleon Oome zou rechtstreeks vanuit zijn vakantiebestemming
de gelederen komen versterken, uiteraard samen met navigateuse
Lonneke, en de van H.’s waren al op plaats van bestemming
om de band Snormaal te zien opbouwen en soundchecken.
Onderweg vermaken wij ons voornamelijk met één
ding: DE snor. Aangezien Bas en ik al jaren getooid zijn met
bakkebaarden en Napoleon er net als gitarist Bleekmans een
stoppelbaard op na houdt is vriendje Mikenstein het enigste
bandlid zonder gezichtshaar. Lange tijd verschool hij zich
achter de reden dat “ik dat nou eenmaal niet heb”,
maar zie hier: een weekie niet scheren en er is toch echt
al sprake van een snor. Een Koningssnor als je het mij vraagt,
en een nieuwe bijnaam is geboren… “Wie heeft de
sleutels van de bus jongens?” “Ja weet ik niet,
even aan de Snor vragen”… “Wie is jullie
bassist eigenlijk?” “Ja das den dieje mee die
snor”… etc
Eenmaal
aangekomen in het mooie Limburgse land droppen we onze gear
zo snel mogelijk achter het podium aangezien de band Snormaal
aan het opbouwen is en wij er nog niet op kunnen. Dan gaan
we dus maar een balletje trappen in de wei, die groot genoeg
is om 10 van die houthakkers als ons een balletje te kunnen
laten trappen zonder dat we iets kapot maken.
Zolang als het tentfeestenseizoen duurt proberen wij ons record
“balleke hooghouwe” ter verbeteren. In Teteringen
stelden we ons record op 8 keer, in de Moer gingen we daar
ruim overheen en werd 9 ons record en nou gaan we dus voor
de magische 10 keren hooghouden. Natuurlijk houdt een oefenmeester
als ik op z’n eentje de bal met gemak enkele honderden
keren hoog, maar je krijgt bij dit gezelschapsspel ook te
maken met houthakkers als “slangenmens” van Oort.
Bij hem strandt menig recordpoging dan ook. De inzet van onze
geluidstandem Kees en Maarten van H. is hartverwarmend, Trucker
Robert heeft meer oog voor z’n shagbuil en de Snor overweegt
eerst een voetcorrectie voor hij zich aan dergelijke capriolen
waagt…
Helaas sneuvelt het record vanavond niet, al zien we allemaal
zo zwart als roet omdat de wei nogal drassig was. Geluidsman
Kees spant de kroon, aangezien hij van mij louter ballekes
kreeg om te koppen ziet zijn voorhoofd eruit als een kolenzak.
Als
we een setlist in mekaar gezet hebben en helemaal omgekleed
zijn ben ook ik klaar om op te gaan treden. DJ Andre Nijman
kondigt ons aan en dan gaat mijn zender op zwart. Ik hoor
niks meer, alleen onze introtune in de verte. Batterijen heb
ik net vervangen dus daar kan het niet aan liggen, snel trek
ik mijn oortjes eruit en loop achter de jongens aan het podium
aan. Ondertussen werkt de Trucker er hard aan om mijn zender
weer te laten functioneren, maar zowel hij, als iets later
Maarten krijgen hem niet meer aan de praat. Gelukkig heb ik
een reservezender in m’n tas en rennend terug naar de
kleedlokamer en al rennende batterijkes vervangen lukt het
Maarten om binnen afzienbare tijd weer geluid in m’n
oren te toveren.
Helaas is dan het leed al geschied: 1) het lawaai is oorverdovend
zonder oortjes in, 2) toch hoor ik mezelf niet, dus heb ik
mezelf ontzettend staan te overschreeuwen en 3) door al het
gefrunnik achter m’n rug en aan m’n lijf ben ik
dusdanig de pad kwijt dat vanaf dan de 1e set in een chaos
verandert. Althans, zo ervaar ik het. De overige bandleden
plus aanhang hebben er weinig tot niets van gemerkt, maar
ik zit strontchagrijnig te nurken in de pauze, en ben blij
als de 2e set beginnen gaat.Want de 2e set gaat het los en
goed ook! Wat een feest in de tent!
Na afloop beleven we nog een avontuur met een poepfluit, maar
wat dat precies inhoudt kan je maar beter aan onze tourmanager
vragen…
In
de tussenliggende week hervat ik mijn activiteiten met als
zwaartepunt wederom het weekend. Op vrijdag de verhousewarmingjaarparty
bij m’n vrind Rob Kuijsten en diens eega, de Oe. Op
zaterdagochtend lichtelijk aangeschoten met ons ma naar de
meubelboulevard en thuis komen met een nieuw bed (jaja mensen,
1.80 * 2.10, elektrisch verstelbaar etc etc), zaterdagavond
beleef ik een heerlijk avondje NAC en zondagochtend train
ik in de stromende regen met de vedettes van het 7e (uiteraard
zonder onze vaste invalrechtsbuiten, Tourmanager –slangenmens-
Odert). Zondagmiddag als we op het laatste moment een geluidsman
gescoord hebben (Tom –Rob- Storimans zal vandaag ons
geluid doen) gaan we in een ontiegelijk nat en donker Waspik
onze spullen opbouwen om daar eens goed kermis te gaan vieren
met een optreden in d’Ouwe Haven.
Speciaal voor deze gelegenheid hebben ze er een buitenpodium
gebouwd, maar er valt ca. 300 mm regen en spontaan vult de
hit “Zachtjes stijgt de regen tot m’n zolderraam”
mijn gedachten als wij binnen proberen om enigszins wat ruimte
te vergaren. In het café is het namelijk tjokvol, en
aangezien wij gelijkvloers staan maakt het dat het wel een
erg apart optreden word. Aandacht is er volop, bier en andere
dranken ook en zodoende word het een gezellige boel.
Een
goede twee uur later stappen we drijfnat van uhhm, de vloer
af naar de kleedlokamer op aan om er nog eens even een paar
te vatten. Met een pilske in de hand loop ik langs een drietal
gehaktballenmevrouwen, en het besluit om een balletje mee
naar huis te nemen was misschien wel het allerbeste besluit
van deze week! Het besluit om er maandagochtend weer gewoon
uit te komen om te gaan werken, wellicht het minste…
BLERUGTIK
DINSDAG 3 AUGUSTUS 2010:
Landgenoten
en landgenoterinnekes,
wat je voor je hebt is een document van iemand
die zojuist zijn mooiste dag van het jaar beleefd heeft. Onvoorstelbaar!
Nadat we vorig jaar ook al een enorm vet optreden gehad hadden
in Roosendaal bij de Draai van de Kaai (toen nog een beetje
onverwacht) wisten we dit jaar wat ons te wachten stond en
was deze datum dan ook al maanden rood omcirkeld op de kalender.
Gisteren was het dan eindelijk zover.
Nadat
ik in de ochtend enkele uurtjes lichamelijke arbeid had verricht
(met veel pijn alsmede moeite want onze zwerver Bolie vierde
zijn verjaardag zondag) werd het in de middag tijd om te relaxeren.
Nou is het maar net wat je onder relaxeren verstaat als je
ouders en zusje op vakantie zijn. Dan is het tobben geblazen
kan ik je verzekeren. Dat begint ’s ochtends al met
het smeren van de bammekes en gaat zo de hele dag maar door.
Normaliter zijn er hier in huis dus 4 personen die brood eten,
beleg gebruiken etc. Aangezien dat er nu maar één
is en er wél 5 pakjes beleg aangebroken in de koelkast
liggen vreet ik me heel het weekend al de rambam om dit niet
te laten bederven. Nadat ik met succes een bakje filet americain
had weggewerkt en zonder moeite door ging met de kipkerry
werd het bij de kipfilet al taaier. Maar goed, kipfilet en
gebraden gehakt op de 8 boterhammekes mee naar het werk en
dan zou ik alleen nog de verse ham overhouden.
In mijn oneindige wijsheid had ik onder werktijd al bepaald
dat ik tosti’s zou gaan maken, net zolang de ham voorraad
zou strekken. Een goed plan wat ik u zeg. ’s Middags
thuis aangekomen trek ik het tostizetapparaat uit de kast,
een verse zak brood, een boenk kaas en de eerder vernoemde
ham. Optisch viel er niets vreemd aan waar te nemen, dus vol
goede moed maakte ik 4 tosti’s, en van het ene velleke
ham wat overbleef zou ik morgenvroeg gaan genieten onder mijn
uitsmijter…
In
ons buske begon het al te rammelen in m’n buik, het
is dat onze bus chronisch naar riool riekt en het gelukkig
niet opviel dat ik gastronomisch niet in allerbeste doen verkeerde…
Bolie de Zwerver had mij opgepikt (en ook enpassant de koelbox
vol geladen) en nadat we drummerboy Odert en Guitarking Bleekensteijn
opgehaald hadden togen we langs gelegenheidsroadie en fotograaf
Jasper Sega. Daarna nog even langs Raamsdonksveer om Bassbeest
Mikenstein op te pikken en dan hebben we het spulleke compleet
en kan chauffeurke Napoleon Oome ons zwart vehikel zonder
al teveel moeite invoegen op de snelweg.
Sega verraste ons met een zelfgemaakte dubbel-cd. Allerhande
Canvas!aanverwante hits kwamen voorbij (onder andere BZN,
de Jeugd van Tegenwoordig, de Dijk, Johnny Cash, the Bellamy
Brothers en ga zo maar door) en de koelbox dient ons regelmatig
van een koud pilske. Wanneer we, getooid met verse pilskes
uiteraard, Roosendaal binnen rijden worden we binnen de straal
van één kilometer uitgebreid begroet door een
hele stoot vrijwilligers. Eén ervan gaf ons nog een
laatste krachtterm mee. “Gif ze kèès manne!”
oftewel derop klappen niet te zuinig.
Backstage
ontmoeten we Sieneke (“ik moet snel verder”),
Marianne Weber (“ik moet nu naar het podium”)
en Frans Bauer (“Hey Bonkie, heb je even voor mij en
mag ik met jou op de foto?”) en pakken we een paar pilskes.
De ogenschijnlijk verse plakjes ham beginnen als zevenkoppige
draken zich te roeren in mijn maag en meer dan éénmalig
zoek ik het toilet op. Hetzelfde toilet overigens waar de
bodyguard van Marianne Weber, iemand van 2.30 hoog en 1.50
breed, ook zat te kakken, met de deur open omdat hij zó
groot was dat hij anders niet in het hokje paste…
Het
opbouwen is dankzij onze vakkundige crew zo gepiept, en tijdens
de soundcheck voel ik de spanning. Ik merk dat iedereen van
ons ook echt het onderste uit de kan wil halen, en er nauwkeuriger
gecheckt word dan normaal. Voor het eerst in dit jaar zíng
ik ook daadwerkelijk iets tijdens de soundcheck, daar ik tegenwoordig
normaal niet verder meer kom dan “one, two hey hey HEEY”.
De spanning stijgt en als we eindelijk het podium opmogen
gaat het los. ECHT los mag ik wel zeggen. We worden zó
enthousiast onthaald dat ik het haast niet kan geloven. ’s
Middags voelde ik me al een keertje Bono toen er al mensen
stonden te zwaaien terwijl wij onze backstagepositie innamen,
en dat gevoel was er nu helemáál.
”GOEIENAOVOND
ROOSENDAAL!!!” schreeuw ik gedreven door adrenaline.
Het hele plein beantwoord dit met een oorverdovend gejuich.
“Het zal toch godverdomme echt niet zo zijn dat we écht
U2 zijn vanavond?” spookt nog door m’n hoofd,
maar het is toch echt Canvas! wat ik hoor en Canvas! wat ik
om me heen zie.
Ook spot ik meteen een aantal bekenden vooraan in het publiek,
en gaandeweg de avond lijken dat er ook steeds meer te worden.
De sfeer is vanaf het begin echt master, en volgens mij al
zou ik Hoeperdepoep zat op de stoep zingen de sfeer nog steeds
master zijn en waarschijnlijk nog wel masterder. Wij proberen
met onze setlist een mooie opbouw te maken, ook qua sfeer
maar die hele sfeer theorie kan de prullenbak in, want elk
nummer heeft hier z’n eigen fans lijkt het wel. Tijdens
het Wilhelmus staat voor zover ik kan zien ongeveer het hele
plein mee te zingen, tijdens ons Ierse blokje zie ik zelfs
achterin aan de bar en naast de PA enkele pits ontstaan, en
tijdens Napoleon Oome’s moment of fame waarbij hij de
ultieme volksmenner uit mag hangen (wanneer wij van het podium
af gaan na het zgn laatste nummer bestijgt hij de bühne,
tijdens zijn Rowwen Hèze-medley-Henk is een lollige
vent-intro) krijg ik backstage een echte laag kippenvel over
me heen.
Wát
een avond! Wát een sfeer! Deze avond mocht voor mij
nog wel 300 jaar duren (hetgeen natuurlijk niet kan, of je
moet Sinterklaas heten)(of Keith Richards), zo ongelofelijk
bevatteloos was deze avond. Na afloop stromen de reacties
binnen, allereerst word er ge-high-fived met onze mannen Bolie,
Sega, de Man en Kees van H., niet veel later komen er mensen
van de organisatie ons bedanken en wanneer de sms/ mail stroom
eindelijk stopt is mij niet duidelijk, maar nu nog steeds
(het is inmiddels donderdagavond 19 uur, ik heb net tomatensoep
gemaakt en een restje Hollands Pannetje gegeten) komen er
reacties binnen over ons optreden.
Mensen,
ontdankelijk betiegt! Het was een dikke 10!!!
BLERUGTIK
MAANDAG 26 JULI 2010:
Dollemannen,
Dollemannerinnekes, vrienden en vriendinnen van het levenslied,
welkom bij deze ultraverse Blerugtik. In deze Blerugtik zal
ik terugkijken op de laatste editie van de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen
die we afgelopen weekend uitvoerig gevierd hebben. Ongelofelijk
wat voor indruk deze drie dagen van leut en plezier bij mij
hebben achter gelaten. Het was -wederom- een geniale editie,
waarvan ik proberen zal zo uitvoerig mogelijk verslag te doen.
Komtie:
Vrijdagavond
had de Dollemanscommissie afscheid genomen van het TOP..-concept
en besloten dat het de moeite waard was om iets nieuws te
proberen, namelijk een thema avond. Zes lokale bands aangevuld
met Stand-up comedy talent Raymon Hofkens die onder de noemer
van een Raamßdöncker Feierabend er een dolle boel
van zouden gaan maken: de reacties waren op voorhand niet
loei enthousiast te noemen maar de muzikanten en de commissie
hadden er zelf in ieder geval volop vertrouwen in dat het
goed zou komen.
En
goed kwam het! Bluesband Stormy Monday trapte de avond af
met enkele verassend Duits klinkende bluesnummers, vervolgens
kwam de geweldige rockband Integrated Fuel met een vette set
van Tokio Hotel waarna wijzelf het eerste blok af mochten
sluiten. Enkele Duitse knijters als Marie der letzten tanz
ist nur fur dich, Viva Colonia, Immer wieder Sonntag en de
Zillertaler Hochzeitsmars mochten natuurlijk niet ontbreken.
Ook ons bescheiden hitje Carnaval goes USA (15 van verkocht)
moest eraan geloven en werd vertaald naar Karnavall gehst
Deutsch met een hagelnieuwe Duitstalige onzintekst. Persoonlijk
hoogtepunt vond ik de playback act van de enige echte Duitser
in de zaal: Heinrich Oome. Als een echte schlagerzanger nam
hij plaats achter de microfoon, en op de klanken van Peter
Maffay’s Du ging hij uit z’n bol en trokken wij
de zaal in gewapend met bloemen om uit te delen aan de plaatselijke
schonen…
Nadat er zo’n 150 bloemen uitgedeeld zijn besluiten
de 4 overige schlagerzonen de dames dan maar uit tanzen zu
fragen, en ik moet zeggen dat deze tactiek wonderwel goed
werkte. Dus mocht je in het dagelijks leven ook getooid gaan
met doodskoppen, bakkebaarden, mat in de nek en horeca spoiler
kan ik het je aanraden om een roze schlagerpak aan te doen,
een blonde pruik op en gaan! Gegarandeerd succes…
Na
ons komt Raymon z’n verhaal doen en hij word in rap
tempo opgevolgd door de Kees von H’edelweiss Kapelle.
Inderdaad, een blaaskapel geformeerd rondom onze geluidsman
Kees van H. die in het dagelijks leven drummer is van de Raamsdonkse
St.Bavo harmonie. Op z’n eigen linksdragende drumstel
begeleid hij de Edelweiss Kapelle als in zijn hoogtijdagen.
Op zang begeleid door Lois Rutters (IF), Ton van Disseldorp
en ondergetekende nadert de typisch Duitse gemotlichkeit zijn
hoogtepunt.
Als de metalformatie Bite the Bullit het stokje overneemt
raakt de tent in schok. Niet omdat de aarde ineens begint
te trillen of te doen, nee door de fantastische energie van
BtB. Onder andere Rammstein passeert de revue, en ondanks
dat er ook best mensen zullen zijn die niet van die muziek
houden kan je er niet omheen dat deze band een topprestatie
geleverd heeft, erg knap heren!
De finale van de Feierabend is voorbehouden aan de gelegenheidsformatie
Fluim, oftewel Flaum. Deze rondom Remco Hofkens en Frank van
Kampen geformeerde band zou een aantal van Duitsland’s
bekendste gimmicks gaan vertolken, en zij hielden woord. Alle
krakers van weleer kwamen in een razend tempo voorbij en de
sfeer was meer dan goed in het dampige festkolosseum. Voor
ik er erg in had was de avond dan ook weer voorbij. Althans,
bijna voorbij. Good old Ton van Disseldorp komt gewapend met
een akoestische gitaar de avond afsluiten. Gutenacht freunde
zingt hij, en wij wensen Ton auch ein gutenacht voordat de
afterparty begint. Een afterparty die gepaard zal gaan met
vele koude pilskes zo zal blijken. Het exacte WieWatWaar van
dit verhaal weet ik ook niet echt meer, maar ik weet nog wel
dat onze geluidsman z’n titel Wereldkampioen schotelbraai-kotsen
met succes verdedigd heeft. Een stapel etensbakjes van de
Chinees van ongeveer een meter hoog moet er aan geloven, en
beland op de schotelbraai. Rijst, babi-pangang, foe-yong-hai,
tjaptjoi en allerhande soorten chineziërs voedsel vormen
een enorme hoop waar onze geluidsman met een plastic vork
zich een weg doorheen baant (het is ook niet dat zo’n
vorkje smelt ofzo). Na een half uur bakken en vooral braaie
is meneer klaar en roept hij triomfantelijk dat we aan tafel
kunnen…
Nog voordat ik kan passen heeft hij speciaal voor mij al een
bak volgeschept, en eerlijk is eerlijk: het is binnen te houden.
Het is ondefinieerbaar voedsel, maar het smaakt niet verkeerd.
Ik vis er nog wat vleesjes uit, en vooruit nog wat champignonnekes
en besluit dan echt dat het hoogste tijd is om naar bed te
gaan.
Zaterdags
is de tent voor DJ Jerome, Missje Montreal (die trouwens aardig
verrot was en zich al spauwend en schijtend door de dag heeft
heen geslagen, waarbij al snel de vraag kwam of zij ook van
Kees’ schotelbraaike gegeten had) en de Memphis Maniacs.
Eerlijk is eerlijk, de Maniacs zijn vanaf nu voortaan Helden.
Ik zal uitleggen waarom:
in mijn drukke leven als Volkszanger, Muziekvriend, Stijlicoon,
Masturbatiegoeroe en Pornokoning heb ik eigelijk nauwelijks
tijd voor andere zaken. Oké, van september tot april
ben ik ook bezig als kampioenenmaker bij de voetbal, en in
het dagelijks leven werkzaam als Big Chief Recycling maar
verder ontbreekt er nog een eretitel. Vanaf zaterdag heb ik
ook een naam in de vrijwilligers wereld toen ik me opwierp
als Parkeerheer. Als Parkeerheer in functie was ik gewapend
met echte walkietalkies verantwoordelijk voor het parkeren
bij de Dollemanszaterdag.
Als er een zwart buske aan komt rijden en ik vermoed dat dit
de Memphis Maniacs weleens zouden kunnen zijn geef ik al wijzend
aan dat zij door kunnen rijden. Het busje stopt echter en
doet een raam omlaag waarna één der maniakalen
mij vraagt of ik op de Zwarte Cross geweest ben! Kortom, ik
word herkend!!! Ja, en dan smelt ik hè…kortom
vrienden voor het leven en helden voor altijd…
Zondags
is onze dag. Althans, de zondag mogen wij dit fantastisch
evenement af komen sluiten. Deze dag begon in alle vroegte
met een door mijn zus in mekaar gezette kerkdienst vanuit
de feesttent. Voor de mensen die zich daar geen voorstelling
van kunnen maken: de feesttent vult zich met lange banken
en op het podium verrijst een altaar. De dienst heeft vervolgens
een thema wat door de parochie bepaald word, en dit thema
word door onze eigen KPJ leden verder ingevuld. Ook de muziek
mag de KPJ zelf bepalen en dit keer was het de beurt aan het
koor Xingère, die met onder andere nummers van Phil
Collins, Toto en Krezip de dienst sfeervol aankleedde. Verder
krijg ik elk jaar weer de kriebels tijdens de misintenties,
oftewel als de overledenen worden opgenoemd aan wie de dienst
word opgedragen, en elk jaar weer schieten mij de tranen in
de ogen bij het horen van de naam Peter van Strien. Altijd
van de partij met het opbouwen van de Dollemansdagen, en ook
een vaste Zwarte Cross ganger. Helaas veel te vroeg overleden.
Dezelfde rillingen krijg ik trouwens dit keer ook tijdens
het noemen van José Raats, de moeder van mijn D-jeugd
voetbalvriend Martijn.
De
rest van de dag word besteed aan sport en spel tijdens de
ludieke 6kamp op het Dollemansterrein. ’s Avonds zo
rond de klok van 1800 uur word er vrij baan gegeven aan de
lokale helden, het broekblazersensemble, de natte dromers
van Raamsdonk en ver daarbuiten: wij dus…
We proberen altijd om een apart showtje in mekaar te zetten
voor de Dollemanszondag. Zo besloten we dit keer om niet 2x
45 minuten te spelen, maar in één door te gassen,
en om ook ons Duitse blokje van vrijdagavond wederom te gebruiken,
zodat degene die het vrijdags niet gehoord had het nu kon
beluisteren. Ondanks het ietwat langdradige intro (wat nodig
was omdat ik backstage in de knoop zat met m’n kilt,
broek én In-Ear systeem) werd het een groot succes.
Heinrich du’de er weer een eind op los, en als toetje
waren er twee Oostenrijkse dames in klederdracht die met mij
kwamen dansen op het podium.
De rest van het optreden ging ook als een speer, wat niet
gek was als je ziet hoeveel volk er in de tent was. Het was
misschien wel de drukste dag van de Dollemansdagen en de sfeer
was erg goed. Het gaat er erg energiek aan toe als ik ons
laatste liedje aankondig. Ons eigen Café’tje
der Schone taal zorgde voor een lange polonaise, en nét
als de finale zich aandient valt de totale stroom in de tent
uit! Nadat de verbazing is weggeëbd zie ik tot mijn grote
plezier dat de polonaise gewoon doorgaat en het publiek gewoon
doorzingt. Bizar!
Nadat de stroom gerepareerd is geven we uiteraard nog een
toegift en gaan knallend het podium af en de avond in…
het bleef nog lang onrustig in het kerkdorp…
Dollemansdagen:
het was ons weer een (z)waar genoegen, tot volgend jaar!
MAANDAG
19 JULI:
Geachte
Joppieburgers, Oerhammen en Truckerballen,
behalve
dan dat de Gods of Rockin’Hoempa afgelopen weekend Limburg
aandeden draaide de wereld natuurlijk gewoon door. In Frankrijk
fietst “onze” Robert Gesink ontzettend hard over
wat bulten, in Duitsersland zet een man zijn zoon uit de auto
met de mededeling “ge lopt mar” en rijdt de overige
450 km alleen naar huis en in de Achterhoek speelt zich het
grootste festival van Nederland af: de Zwarte Cross. Zoals
het echte ontwikkelingswerkers beaamt gingen ook dit jaar
weer Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”)
en ondergetekende erop uit om te kijken of we die achterhoekers
nog wat kunnen leren…
Dit
jaar had de Zwarte Cross organisatie in al haar wijsheid besloten
om op donderdag de camping alvast open te gooien zodat ze
de drukte wat konden spreiden… je raad al wat er prompt
gebeurde: “dan komen we toch gezellig met z’n
allen op donderdagavond al”…
Zo kan het gebeuren dat er zo’n 6000 man in een 3000
personen tent willen feesten op de klanken van BZB. Wat je
dan krijgt? Juistem, een onvoorstelbare sfeer en een pit van
podium tot buiten de tent. Echt ongekend! Wat mij persoonlijk
nogal opviel was dat ik me vanaf minuut één
weer erg op m’n gemak voelde op de festivalcamping.
Voor iemand die maar slecht van huis kan en nogal heimweërig
aangelegd is voelt dat als een hele overwinning kan ik je
wel vertellen.
Na een mooie avond in het Rock ’n Roll circus en de
Tirolertent ga ik met de zakken vol terug richting onze tent.
Met een truckerbal (een soort van manshoge gehaktbal indien
voorradig genuttigd met Dieselsaus) en een goed gesprek bij
vreemde mensen onder de luifel besluit ik deze avond en concludeer
onderweg naar ‘huis’ dat het een goei begin was
van een mooi weekend.
Vrijdags
besteden we overdag met een biertje in de zon, samen met onze
campingburen. Ik als gehele onthouder uiteraard niet want
’s avonds moeten Tourmanager Odert (“een ritje
met mijn wagen kost al gauw 100 euro”) naar Blitterswijck
in Limburg rijden om een optreden te verzorgen op Klaanpop.
Gezeten in de zon bespreken we het wel en wee van ons bestaan
(“sakker ik heb me toch een schraal hol joh”),
doen we een culinaire recensie (“ik denk dat dit jaar
wel 16 truckerballen op moet kunnen”), doen we een rondje
spreekwoorden (“Katampen: een bek vol schijten en mee
de lul aanstampen”) en tonen we ons ware fijnproevers
(“Hé! As ge bier gaat halen doe er mijn dan vast
twee!”), en dit alles onder een strakblauwe hemel en
een gloeiende zon. Als je dan even een dutje doet word dit
meteen afgestraft en word je anderhalf uur later zo rood als
een rode Opel Kadett.
Godvernakendeteringgloeiendegloeiende wat doet dat zeer! Mijn
scheenbenen, buik, borst, hoofd en schouderbladen zijn rood
verbrand en dat doet ontzettend zeer. Zeker met een autorit
dwars door Duitsersland voor de boeg als we op weg naar Limburg
gaan baal ik als een stekker.
Waar
ik vurig rood ben treffen we een goudbruin gekleurde geluidsgod
aan in Limburg. Onze Sound Enigineer heeft een doe vakantie
achter de rug (“ze-ven-tien keer!”) en heeft goede
zin, net als onze Hoempa vrienden die niet veel later ook
in de feesttent rondstruinen. Als onze Tourmanager Odert (“als
Tourmanager Odert in bad ligt dempt men de rest van de wereld”)
friet heeft geregeld voor zijn kroost krijgen we te horen
dat we ongeveer van half 10 tot 11 uur moeten spelen. Het
rekensommetje in m’n hoofd zegt me dat we dan rond 1
uur ’s nachts toch wel terug moeten kunnen zijn op de
Zwarte Cross.
De feesttent waarin we spelen is niet stijf uitverkocht maar
toch goed genoeg gevuld voor een mooi avondje. DJ Tim Little
en het Feestteam hebben hun werk goed gedaan wanneer de boys
van Rockin’Hoempa het stokje overnemen. Ondanks dat
ik zo ontzettend rood verbrand ben dat ik wel een Ferrari-rode
pantzertank lijk gaat het optreden me goed af en voeg ik nog
2 nieuwe onderdelen toe aan onze show: 1: de Schwallbe en
2: de Stropdas…
De schwallbe spreekt voor zich. Mark gaf mij in het voorbij
gaan een onschuldig tikje en als een stervend zwanenmeer doe
ik het podium op z’n grondvesten trillen en compleet
met het hele Spaanse fair-play arsenaal erbij probeer ik hem
een gele kaart aan te naaien. De stropdas behoeft wellicht
wat meer informatie alleen hoef ik hier alleen maar de vergelijking
met “de Sok” van de Red Hot Chilli Peppers te
maken en je weet genoeg…
Time
flies when you’re having fun, en gelukkig geldt dat
elke keer ook weer voor ons op het podium. Anderhalf uur vliegt
voorbij en het Limburgse publiek verdient een compliment want
zij maakten er een fantastische avond van.
Voor ik het weet staat Tourmanager Odert te douchen (“no
no me don’t swim, me douche!”) en ben ook ik mezelf
aan het voorzien van een schoon en droog tenue, waar ik hopelijk
weer één dag mee vooruit kan op de Zwarte Cross.
Nog een blikje mee voor onderweg, en rond de klok van 12 uur
stappen we in de donkerrode pijl terug naar de Achterhoek.
Rond half 2 rijden we ook daadwerkelijk in de Achterhoek maar
het is er zo allejezus donker en mistig dat we compleet lijken
te verdwalen. Ook de vermoeidheid slaat toe, en meer dan ooit
zal ik blij zijn met m’n campingbed.
Na een uur dwalen parkeren we eindelijk de wagen op vertrouwd
gebied en sluiten we ons aan voor de tent waar nog lustig
gebierd word door ZC nieuwkomers Ferry en Vience. Eindelijk
pak ik m’n eerste pilske van deze dag, en wanneer één
van onze buurmannen (die overdag trouwens gekookte eieren,
knakworsten en koffie aan komt bieden) langskomt met andere
geestverruimende middelen word het een lange nacht. Zeker
als een andere campingbezoeker met een mondharmonica de tenten
langs gaat op zoek naar een gitarist is het feest compleet.
Ik ‘speel’ Ben ik te min van Armand op zijn mondharmonica
en als hij hierna Ring of fire speelt van Johnny Cash begeleid
ik hem met Goddelijk gezang. Ook The river van Bruce S. en
She’s allways a woman van Billy J. passeren de revue…
Als de 1e zonnestralen doorkomen ga ik slapen om niet veel
later door die zelfde zonnestralen gewekt te worden. Aangezien
het in onze legertent zo’n 53° is drijven we de
tent uit en gaan we aan het bier…
Een
repeterend ritueel dat bier drinken… daardoor heb ik
om mijn geheugen te steunen de rest van het weekend in steekwoorden
opgeschreven. Komen ze:
*Armand! God met rood geverfd haar! Koning! “Alliens
en Allochtonen bestaan niet!”
*Caro Emerald: lekker wijf. Type Bonkie. Gave show, goed repertoire
*Johnny Cash undercover band: Hemels! Wat een eerbetoon aan
munne maot!
*Di-rect: eindelijk HARD! Zanger is weirdo
*Baseballs! YESSSSS! Erg gaaf en wat een goeie muziek!
*Guus Meeuwis. Bah. Zoetsappig geslijm. Die broer moeten ze
verkrachten met een sambabal
*WC Experience: Brabo’s waor zen die vuisteeeee!Brabants
feest op de Cross! Goed gedaan
*Jah6… reggae met een traan. Erg mooi
*Skatalites: oei oei oei
*Schuimparty: ja
Zoals
je ziet houden hier mijn herinneringen ver op… en ga
ik terug naar de orde van de dag. Repeteren voor de Duitse
Abend van de Dollemansdagen… Tot ziens dus allemaal
op de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen!
BLERUGTIK
XXL (KLEIN-DONGEN, NIEUWVEEN, ZUNDERT, RAAMSDONKSVEER)
Vrienden
en vriendinnen,
temidden
van alle Oranjehysterie is hier weer een kakelverse Blerugtik
voor jullie want de Canvas!expresse dendert voort. We zijn
inmiddels druk bezig met het schrijven en dergelijke voor
onze 1e cd, proberen elke week te repeteren en de komende
tijd zijn er maar liefst 3 hoempagoden jarig, verder voor
de komende week spelen we zelfs 3 keer dus snoer je kunstgebit
maar vast en trek de stoute schoenen maar vast aan want hier
komt een soort van dagboek over onze laatste 4 optredens.
Afgelopen
zaterdag zagen we eerst in een Raamsdonkse feesttent het Nederlands
elftal winnen van ‘die Chineeskes’, oftewel Japan.
Onder het genot van lekkere verse pilskes en het barbecue
vlees van dorpsheld Jan de Cowboy werden de drie punten stevig
gevierd. Nog flink in de oranje-olie worden wij naar ons optreden
gereden door onze Trucker-roadie die zijn naam dus eer aan
deed. Onze andere roadie, de zwerver, is al vroeg op pad vandaag,
want hij is mee met onze Official Certified Red Snap Sound
Engineer. Met wie vraag je je af? Ik zal hem nog even Copy-pasten
dus daar komtie nog een keer: Official Certified Red Snap
Sound Engineer, oftewel in gewoon Nederlands: de geluidsman…Maar
dan wel een geluidsman die met een nieuwe tafel op pad mag,
voorzien van elk technologisch snufje wat je maar bedenken
kan. Naar verluidt kan je er zelfs een kopje water mee koken,
en zelfs een boek mee lezen, want er zit zelfs een leeslamp
op!
[UPDATE: Geluidsman Kees is sinds de Red Snap zichzelf niet
meer, het schijnt hem naar de bol gestegen te zijn. Zo is
hij vandaag gesignaleerd terwijl hij met zwart geverfd in
de blote kont door de Raamsdonkse polder rende, al roepende
“IK BEN EEN VARKENTJE! IK BEN EEN VARKENTJE!]
Eenmaal
aangekomen bij de feesttent is alles in rep en roer want er
is nog geen deugdelijk aggregaat gevonden. Nou doet het geval
dat wij onderweg toevallig achter een aanhanger reden met
een aggregaat waar Napoleon nog op gedraaid heeft en onze
angst word waarheid als de aanhanger ook het feestterrein
opdraait. Zodra deze kar het terrein op rangeert zien we ook
een grijze stofwolk uit de tent vliegen waar onze sound Engineer
zich onder blijkt te bevinden. Zijn knechten onze Maarten,
Collins en onze RedBolie volgen hem gedwee.
Wij
zoeken onze rotzooi uit en bouwen ons instrumentarium op terwijl
er in de tent nog wat wedstrijden getrokken worden. Ho, voordat
men weer suggereert dat het bij mij altijd over seks moet
gaan: er werd inderdaad getrokken, maar dan wel aan een touwtrektouw.
Ondertussen soundchecken wij er lustig op los. Als na afloop
van de soundcheck aggregaat nummer #4 aangesloten word hebben
we eindelijk genoeg stroom in de tent om een anderhalf uur
durende Hoempashow te geven. Daar slagen we dan ook aardig
in, bij tijd en wijlen gaat de tent flink los en ook wij vermaken
ons best.
Na ons optreden mogen de mannen van het Feestteam erin om
het ‘af te maken’ zoals dat zo mooi heet. Met
een mooi opblaasbaar decor vullen ze het podium en gaan ze
vanaf minuut één ‘los’. Nadat wij
dit geconstateerd hebben verlaten we met een gerust hart de
tent om een lekker biertje te gaan drinken in één
van onze eigen café’s.
Mijn
week gevolgd op dit optreden doet mij nog het meest denken
aan een oer-Brabants fenomeen genaamd “Carnaval”.
Ga maar na: maandag op bezoek bij Wim Pin om te kijken of
we eens samen een liedje kunnen schrijven (is aardig gelukt
denk ik), op dinsdag hou ik rust want woensdag ben ik jarig
en word dat ’s avonds gevierd. Donderdag wint Nederland
van Kameroen en staan we tot half 2 ’s nachts te bieren
en vrijdag mochten we spelen in Nieuwveen.
Nieuwveen: een nieuwe plek in onze tourlist en ik had dan
ook geen idee waar het zou liggen. Geen van ons had dat wel
en gelukkig loodst dhr.Tom ons er blindelings naartoe met
Heinemans weer in zijn vertrouwde rol als chauffeur.
Dit
keer waren we zonder Trucker-roadie maar met onze grote vriend
Bolie. Nou blijkt Nieuwveen zo’n beetje recht onder
de aanvoerroute naar Schiphol te liggen dus na 5 minuten hebben
we al zo’n 20 vliegtuigen gespot. Kennelijk maakt het
nogal indruk op Bolie, want na zijn 3 miljoenste vliegtuig
gezien te hebben roept hij het nog steeds uit… “kijk
dan jonge! Weer een vliegtuig! Die zijn gek jonge!”…
Spelen in Nieuwveen op een soort van dorpsplein: ik moet zeggen
dat ik er weinig verwachtingen van had. Hoe zouden wij, 5
Brabantse Hoemphisten ons houden als we over de provinciegrens
zouden gaan? Vrij goed kan ik je vertellen. In de 1e set is
het even aftasten, maar in de pauze ontvangen we al de nodige
enthousiaste reacties, onder andere van organisator Ashley
en diens moeder, die ons en passant een stevig maaltje spare-ribs
beloofd na afloop.
De 2e set word er niks afgetast, en onder de bezielende leiding
van de Banjoman nemen we meteen bezit van het hele dorp. Wát
een feest! Compleet met pit en al word het een gigantische
2e set! De avond valt dan langzaam over Nieuwveen, vliegtuigen
vliegen nog steeds af en aan, en het publiek gaat compleet
uit z’n dak. Werkelijk fantastisch! Hetzelfde geldt
overigens ook voor de beloofde spare-ribs: elk hapje smaakt
als een stukje God. Dank u wel mevrouw moeder van Ashley (“Hoe
heet u mevrouw?” “Oh je hoeft geen mevrouw te
zeggen hoor, ik ben de moeder van Ashley” “Oké
mevrouw moeder van Ashley”)!
Op
zaterdag doe ik niet veel meer dan slapen. En chatten. Wanneer
ik even een uurtje uit bed ben spreek ik Suzan, een oud collega
van mij. Suzan is alles wat ik niet ben. Punt 1 is ze bloedmooi
(ik heb charisma), en is ze geboren in Groningen (ik in Raamsdonk),
zij woonde in Breda (ik in Raamsdonk) en nu woont ze in Amsterdam
(ik in Raamsdonk) omdat ze tegenwoordig stewardess is (ik
bullebakke-recycling-boer). Zij houdt van Bluf, Acda &
de Munnik en Van dik hout (ik van Johnny Cash, Rowwen Heze,
U2, de blues, folk en Rock ‘n’ Roll) en zij gaat
zaterdagsavonds barbecue’en in Almere terwijl ik met
een ijskoude fles zero en een zak paprika chips naar Ghana-USA
lig te kijken.
Tijdens ons gesprek vertel ik het verhaaltje van de 3 miljoen
vliegtuigen en of ze mij had zien zwaaien… “ja
schat, wij toeterden nog toen we terugkwamen uit Moskou”.
Das toch lief hè?
Zondag
mochten we weer spelen, en wel in het Moskou van het Nederbelgisch
grensgebied: Zundert. Na een eitgebruid ontbijt ga ik badderen
en bommekes maken en op m’n gemak toeleven naar het
optreden van vanavond. Samen met Bolie en Koen Nieuwegeest
laten we tout dela zwembad even zien hoe je een balletje hoog
moet houden en maken we alsof het geen enkele moeite kost
de mooiste bommekes van de hoge.
Hierna snel naar huis, want rond 3 uur rijden we richting
Zundert. Daar aangekomen worden we door een enthousiaste vrijwilliger
naar de plek des onheil geloodst. Buiten is het “Kwalleballen”
volop aan de gang en binnen in de ziedend hete tent gaan wij
zovast opbouwen. Een anderhalf uur later is het zover: de
Hoempakoningen mogen er weer in!
Het volk is er nog wel, maar zitten uitgeput en afgebeuld
lekker in het zonneke aan een pilske. Ook het feit dat Duitsersland
tegen Engeland aan het voetballen is en ’s avonds staat
er nog een kraker op het programma als de jongens van geniale
dorpsgek Maradona het opnemen tegen Mexico.
Na een dampende set van anderhalf uur staan ook wij buiten
in het zonneke aan een pilske en word er overlegd wat we verder
met deze avond nog zullen gaan doen. Onze Trucker-roadie viert
zijn verjaardag vandaag, en we besluiten daar even te gaan
party-crashen. Op Hazeldonk vereren we eerst de plaatselijke
McDonalds’s met een bezoekje en onder leiding van DJ
Bolie vieren we ons eigen feest (anderen zullen ons gedrag
als asociaal ervaren)…en na een karrenvracht kipnuggets,
een fotosessie met Ronald McDonald en een wheelie met onze
bus nemen we nog plaats bij onze Trucker voor een lekker fleske
bier.
Twee
dagen later ben ik door de hitte nog steeds maar amper bekomen,
al kan dit ook door de vele glazen bier komen die genuttigd
zijn om de overwinning van ‘onze’ jongens op Slowakije
te vieren. Gelukkig ben ik deze dag dan ook vrij en besteed
ik deze nuttig door de broodnodige aankopen te doen (bokserdorant,
deobril, zonnenshorts en cd’s) en ’s middags rust
ik uit.
Vanavond mogen we weer naar de Praktijck en ik ben benieuwd
hoe ut Fèr op een dinsdag zal bevallen. Normaliter
spelen we op maandag, maar ach, je moet ook eens een gokje
wagen hè..
Dat
gokje pakt erg goed uit kan ik je nu melden. Ons avontuur
op de kermis niet, want nadat ik met Heintje in de Turbopoliep
ben geweest voel ik me abominabel, en nadat Mike en Heintje
uit een andere “Joejoe tsja tsja rrrroepieeeeeeeee”
attractie komen is ook Mike aan de beurt om met een klotsende
maag even rust te pakken. Hierna zouden we graag samen in
de Miamatrip willen. Mike en Hein zijn uiteindelijk ook geweest
en ikzelf zou ook graag aanschuiven voor dit aandoenlijke
tafereel. Helaas is de Miamitrip ook niet meer wat het geweest
is, en als blijkt dat mijn beugel niet dicht kan moet ik door
2 krachtpatsers ontzet worden uit mijn benarde situatie…
Optreden
gaat mij gelukkig een stuk beter af; daar zijn tenminste geen
beugels waar je persé in moet passen. Nee op een podium:
daar mag je gewoon zijn wie je bent: een volkszanger, annex
Style-icoon met lichte Elvis fetisj gezien de reusachtige
bakkebaarden (ja, daar ben ik trots op) die soms een waarheid
verkondigt maar meestal met onzin de harten tracht te stelen.
Om te trachten damesharten sneller te doen laten kloppen (jaja,
4 werkwoorden in één zin: mooi hè) hebben
wij een bassist in ons midden, maar helaas geeft hij vanavond
geen acte de presence en moeten we het doen met fenomenaal
basspel, zowel qua klank als qua vingervlugheid en virtuositeit.
Ook
dit optreden kan onder de noemer ‘dampend’ geschaard
worden want het is er werkelijk bloed en bloedheet, maar wel
ontiegelijk gezellig. Al improviserend naderen we de klok
van 1 uur dan ook met rasse schreden en met een welgemikt
schot confetti raken we mijn muziekvriend vol op de kruin,
die na dit incident als een soort beteuterde kerstboom midden
in de Praktijck staat. Beter dan dit word het niet, en zeiknat,
morskapot maar wel stevig genietend nemen we afscheid van
ons publiek.
Boven neem ik nog een klein pilske, maar aangezien ik op Maarten
–sound Engineer II- van Halderen afhankelijk ben qua
vervoer neem ik snel het biezen. Ik ruim eerst nog m’n
eigen pruiken, jurken, brillen hoeden petten-shit op maar
dan lonkt m’n bed toch echt té aanlokkelijk…
Na
deze marathonweek hoop ik dat jullie het begrijpen mij de
komende tijd niet meer ergens te zien in het openbaar ;)
…en toch zeker niet in een café in de nabijheid
van een pilske
MAANDAG
7 JUNI:
Muziekvrienden,
muziekvriendinnen, kermisklanten en ander flapdrollengespuis,
even
gauw-rap-vlug-mee gang een Blerugtik eruit ranselen, want
ik vind het onderhand wel weer eens mooi geweest voor vandaag.
Hoe dit alles komt? Nou dat zit zo: Alhoewel ik gezegend ben
met een ijzeren conditie is een nacht met 3 uurkes slaap in
deze slopende omstandigheden ook voor mij killing. Hoe ik
aan zo’n korte nachtrust kom lees je hieronder. Spannend?
Nee… Vermakelijk? Voor een ander waarschijnlijk wel…
Ik
zit tegenwoordig in een ander ritme dan voorheen. Bij het
recyclingbedrijf waar ik werk beginnen we tegenwoordig om
7 uur. “Das mooi dan, ’s middags een uurke eerder
vrij” zou je denken maar nee, in onze branche telt overuren
maken zwaarder dan efficiënt werken en vroeger vrij dus
werken wij onszelf nu 9 uur per dag te barsten in plaats van
de gebruikelijke 8 uurkes.
Daardoor zit ik na een weekie in een ander ritme dan voorheen,
en zo lig ik zaterdagochtend tegenwoordig ook al om half 6
wakker. Zaterdagavond was het kermis en opening van een nieuw
café hier in Raamsdonk dus ook daar dien ik mijn gezicht
te laten zien, zodoende ben ik om 2 uur thuis, en ja hoor:
ook zondagochtend lig ik om 7 uur klaar wakker in bed te zweten.
Zondagavond
maken we ons op voor ons jaarlijkse optreden in café
d’n Halve Zool in Raamsdonk en terwijl wij discussiëren
over mijn gezonde aversie jegens een lagere school reünie
loopt vriend Tourmanager Odert op de familiedag van de Timmermansjes
(Bas vrijt met nichtje Marieke) met alle achterneefjes en
nichtjes te sjouwen…
Rond de klok van 8 uur zijn we eindelijk klaar met opbouwen,
dit had om half 7 al klaar kunnen zijn, maar kennelijk koopt
Geluidsman Kees zijn horloges bij hetzelfde adres als onze
Tourmanager en verschijnt dan ook aan de late kant.
De
backstage area is ook dit jaar weer bij de familie Oome thuis,
en Heinemans toont zich een goed gastheer door koude flessen
bier aan te bieden (Amstel, Bavaria én Jupiler!) en
bakt voor ons kipnuggets en frikandellen terwijl een niet
nader te noemen persoon en ik zitten te likkebaarden van een
echte ouderwetse kroketijsco.
Deze
niet nader bij naam te noemen persoon mag ik niet al teveel
meer belachelijk maken in mijn Blerugtiks, aangezien hij ooit
in de toekomst graag aan de gang aan de slag gaat als advocaat
en al die trammelant er niet bij kan hebben. Deze niet nader
te noemen persoon krijgt het zelfs voor mekaar om Youp van
’t Hek te confronteren met de correctheid van diens
teksten en hem met z’n bebrilde neus op de feiten te
drukken en hem en passant even te verbeteren daar waar mogelijk
is. Zo kondig ik het Wilhelmus aan met een zinnetje dat “we
naar Zuid-Afrika gaan en dat we daar in de zinderende hitte
tussen de bruintjes ons volkslied gaan zingen. Bij deze vraag
ik iedereen om de rechterhand op het linkerhart te leggen”
en krijg ik in de pauze toegebeten dat het in Zuid-Afrika
momenteel winter is dus niet warm, dat bovendien de bevolking
half-om-half blank en zwart verdeeld zijn en dat een mens
maar één hart heeft en er dus geen sprake kan
zijn van een linker of rechterhart… Nu al mijn grappen
bij deze officieel vermoord zijn wil ik graag een pas op de
plaats maken, en voor u allen aankondigen: binnenkort live
on stage: de Bassist zonder Naam met cultureel verantwoorde
liederen en humor voor de hoger opgeleide met in de pauze
een mopjesconcours onder leiding Mark Rutte en een origami
cursus van Femke Halsema!
Het
optreden zelf gaat als een trein en met name de nieuwe liedjes
worden goed ontvangen door het wild enthousiaste Raamsdonkse
publiek. Hoogtepunt is voor mij het Wilhelmus. Hier in dit
café waar ik zo vaak ongemerkt bijna een bak bier dronk
tijdens het Nederlands elftal en mezelf bezat heb na een overwinning
van Nederland, en waar ik ongeveer even vaak kwaad en smijtend
naar huis ging, of huilend naar buiten na een nederlaag. Hier
stond ik te midden van dorpsgenoten, vrienden, vriendinnen,
ouders en zussen het mooiste lied te zingen dat ik ken; ons
volkslied. De reactie direct hierna van het publiek dat helemaal
los ging op ‘Viva Hollandia’ bracht me meteen
een berg kippenvel. Dank daarvoor!
Na
het optreden snel een biertje bij Heintje en dan terug naar
het café. Ik moet echter het bijna verplichte bier
drink tafereel aan me voorbij laten gaan, omdat de volgende
dag om 6 uur de wekker weer gaat. Bijna sla ik van verbazing
achterover als ik zie dat onze Trucker Bertrand al bijna klaar
is met opruimen en onze gear alleen nog maar in de bus gezet
hoeft te worden. Klasse van onze shagskesdraaier die er vanavond
helemaal alleen voor stond! Snel been ik naar huis, tis half
2 dus hoogste tijd.
Adrenaline
zorgt er echter voor dat ik niet kan slapen, hoe graag ik
het ook wil. Na 300 keer omgedraaid te zijn slaap ik eindelijk
zo rond de klok van half 3 volgens mij. Wat er een half uur
later gebeurt is bij de beesten af: mijn zus (‘onzen
dikke’), haar vriend Sjoerie, onze shagskesdraaier Bertrand
en de zeer luidruchtig en tevens recalcitrante Canvas!gitarist
Mark staan met pizza’s onderaan de trap mij wakker te
schreeuwen. Zodoende dit keer in de rubriek “Kwark van
Mark”:
***de laatste avondmaal pizza/ wake up call pizza***
1) zoek een persoon die zijn nachtrust erg hard nodig heeft
en die verder niet al te klein uitgevallen is of gezegend
met een buitenmenselijke spiermassa cq kracht
2) als deze persoon gevonden is zoek je zijn zus en ga je
deze bezatten
3) drank maakt hongerig en dus bestel je samen een pizza
4) wanneer dit lukt is de euforie –begrijpelijk- niet
te stuiten en ga je dansend en feestvierend de straat op
5) als de straat je niet het juiste decor lijkt ga je naar
het huis van de charmante zus, je niet bewust van het gevaar
dat boven je ligt te snurken
6) maak dusdanig veel kabaal met je pizza dat deze normaliter
erg vriendelijke en innemende volkszanger er wakker van wordt
en je laatste minuut heeft geslagen…
Zo
word deze multifunctionele pizza zíjn wake up call,
en tevens jóuw laatste avondmaal…
mogen
gij allen gewaarschuwd zijn…
BLERUGTIK
ZONDAG 23 MEI 2010:
Rock
‘n’ rollerskaterbabyboys daar zijn we weer! In
deze heerlijke tijd van het jaar gaan onze Hoemphisten van
tent naar tent en gisteren hadden we maar liefst twee optredens!
Twee totaal verschillende optredens ook nog eens, maar beide
te mooi om te weigeren.
Al een aantal jaren ben ook ik een bezoeker van het Moers
Pinksterweekend, dus toen zij belden of we beschikbaar waren
hoefden we niet lang te denken. Als voorprogramma van Mooi
Wark nog eens! Echterrrr: een paar dagen daarna belde Pino
van de BredaLoco’s met de vraag of wij op United we
Dance wilden spelen, het jaarlijkse supportersfeest van NAC
in het NAC stadion. Ook daar ben ik een paar keer als bezoeker
geweest en sowieso is het voor een NAC supporter een natte
droom om in het RatVerlegh stadion te mogen spelen.
Helaas
waren allebei deze mooie optredens wel op één
en dezelfde datum. Na wat heen en weer gebel en op en neer
geregel konden we het zo plannen dat we ze allebei af zouden
kunnen werken. Om 21 uur aftrappen in de Moer, snel inladen
na afloop, broodje, biertje en bakske koffie voor onderweg
en hoppetee naar Breda op aan. Voor de zekerheid hadden we
naast Bolie en de Trucker (tegenwoordig ook wel bekend als
‘shaggy’) ook nog wat extra hands meegenomen in
de persoon van Sega, die tevens gewapend met een fototoestel
verslag zou gaan doen van deze marathondag.
Om
17 uur stapt Bolie koud onder de Waspikse douche vandaan bij
mij binnen en niet veel later worden we door ons DDR vehikel
opgehaald. Snel naar ’t Veer om alle rotzooi te laden
en daarna loodste de Trucker ons langs allerhande binnenwegen
zo snel als mogelijk naar de Moer. Daarna snel opbouwen en
sound..uhhm wachten op onze geluidsman. Volgens de geruchten
had ie een andere klus, volgens ons had hij zich verslapen
of iets dergelijks. Wanneer hij alsnog is klaar..uhhm aangekomen
kunnen we soundchecken wat gelukkig dit keer erg gestroomlijnd
gaat.
Je
moet weten dat we bij deze tentfeesten altijd in onze rider
de aanwezigheid van een voetbalveldje eisen. Zo ook deze keer,
al was dat niet zo moeilijk aangezien we bij een voetbalvereniging
moesten spelen. Een paar weken geleden vestigden we in Teteringen
een hooghoud record. Met onze hele band + crew wisten we toen
het bruinlederen monster (ook wel genaamd ‘bal’)
maar liefst zes keer hoog te houden!
Vorige week bij OVV’67 gingen we daar ruim overheen
en bleef de bal acht keer in de lucht en nu wachtte op ons
de haast onmogelijke taak om deze score te verbeteren. Na
veel mislukte pogingen lukte ons het uiteindelijk om de bal
9 keer in de lucht te houden!
De tijd begon al te drinken, dus dronken wij gezellig een
glaasje mee, maakten een setlist en schoven richting podium.
Toen wij achter het podium aangekleed en wel klaar stonden
kwamen de mannen van Mooi Wark binnen, en bassist William
vroeg nog snel even of het voor ons een thuuswedstried was.
Een
uur later konden we volmondig beantwoorden dat dit zeker het
geval geweest was! Vanaf de eerste klanken rammelden we erop
los! Zo halverwege de set stond de tent goed vol en ging bij
menig nummer de handen de lucht in. Super!
Hierna
werd er snel afgebroken en ingeladen. In een recordtijd wist
onze crew de bus te herladen, wat dan ook een groot compliment
waard is! Ikzelf zat op dat moment een broodje kaas te eten
en een kop koffie te drinken (in willekeurige volgorde). In
mijn hoofd was het een puinhoop, aangezien de adrenaline van
het goed verlopen optreden plaats moest maken voor een nieuw
plan, een nieuwe setlist voor ons volgende optreden. Ook bij
NAC moeten we anderhalf uur zien te vullen en dus besteedde
ik daar mijn aandacht aan.
Bij
NAC aangekomen worden we eerst blij verrast als we zien wie
er voor security fungeert. Bij ome Ronnie op kantoor (ons
voormalig repetitiepaleis) werkt een zekere Appie. Althans,
dat weet ik nú dat hij Appie heeft. Vriendje Mikenstein
heeft mij in het begin weten doen te geloven dat zijn naam
Hågær was en dat hij door zijn Noorse afkomst
ook wel de Vikingkoning genoemd werd. Nu na 3,5 jaar weet
ik inmiddels wel beter qua naam, maar dat hij ook wel securitymanneke
is wist ik niet, dus zodoende was de verassing groot, en gaan
we samen op de foto. De Vikingkoning met de Hoempagoden…een
mooie combinatie toch?
Als
we ook van een biertje voorzien zijn gaan we kijken naar onze
voorgangers van 666 the Nightmare waar met name onze Tourmanager
helemaal wild van is. Ikzelf prefereer rust aan de kop en
terwijl ik half aangekleed over de lege tribunes staar ben
ik nog steeds met onze setlist bezig. Speciaal voor vanavond
hebben we een echt NAC nummer gerepeteerd, maar om dat nou
23 keer te spelen is ook zowat, dus er moeten er nog een paar
bij (al zal later blijken dat Bas dit NAC lieb wel heel erg
leuk vind om te spelen)…
Dan gaat alles ineens heel snel, de mannen en vrouw van 666
komen binnen na hun optreden en voor ik het weet staan wij
in onze pakken in de dampende zaal op het podium. Wanneer
ik ‘BREDA LAAT JE HOREN’ in de microfoon brul
kom ik erachter dat het ding niet werkt, omdat ik denk dat
de frequentie weggedrukt word. Gelukkig is dat zo opgelost
en bast het feest los.
Onbetwist
hoogtepunt is de stagedive die er niet veel later plaats vind.
Wanneer een dappere dame zo de armen in duikt van de niet
geheel nuchtere NAC supporters besluit een mannelijke variant
ook de gok te wagen en ook hij gaat als een ware gladiator
de zaal door. Als onze drummer (gekleed in Sinterklaasjurk
compleet met baard, staf en mijter) ook een aanloop neemt
hopen wij dat de menigte zich splijt als de zee voor Mozes,
maar ook onze Bas word op handen gedragen. Hij weegt ook niet
zoveel, dus ze zullen er geen hernia aan over gehouden hebben…
Wanneer hij enigszins groggy terugkeert op het podium is meneer
vanalles kwijt: zender + inhoud, sinterklaasstaf, horloge
en kennelijk ook z’n geheugen. Wanneer wij namelijk
als één na laatste nummerke nog een keer het
NAC lied inzetten was het toch echt de bedoeling dat er daarna
nog één nummerke gespeeld zou worden waarna
onze anderhalf uur er ruim op zouden zitten.
Na het laatste nummer volgt de outro en compleet met dansje
en buiging nemen we afscheid van het doldwaze publiek van
deze avond. Bas pakt mij vast bij m’n schouders en kijkt
me zeer indringend aan: “we moeten spelen! Moet moet
moet! NAC lieb” waarop ik reageer dat we die pas 2x
gespeeld hadden maar dat we die voor zijn plezier heeeeel
graag nog een keertje doen…
Na
afloop is dit heerschap dan ook compleet de draad kwijt en
word hij door ons dan ook helemaal in mekaar geslogen. Nog
een klein biertje na, buske laden en dan weer naar huis opaan.
Of nou ja, naar huis… de schoonzusjes van onze vriend
Bolie vieren hun verjaardag en hij denkt ons nog wel binnen
te kunnen sluizen. Als de wiedeweerga laden we de bus uit,
en terwijl wijzelf ons in onze bus schuil houden moet Bolie
lullen als Brugman. Het lukt hem uiteindelijk, en mee als
ze hem binnen laten springen wij ook de bus uit en treden
in polonaise het feestgedruis in. Tot een uur of 5 ofzo tutteren
we nog stevig door. Bolie, de Trucker, Sega en de boys of
Rockin’ Hoempa blijken niet naar huis te slaan, maar
als patrias familias Dré zegt dat het genoeg is, blijkt
het ook daadwerkelijk genoeg.
Althans, het feit dat ik nu om half 4 ’s middags pas
net een half uur uit bed ben zegt genoeg denk ik… Dré
had gelijk
BLERUGTIK
MAANDAG 17 MEI 2010:
Fijne
parochianen, van harte welkom bij wederom een uitgebreid verslag
van een onvervalst Canvas! weekend. Goeie genade want dit
was me er weer één. Zo één die
uiteindelijk heel anders afloopt dan je op voorhand kan voorspellen.
We
moesten zaterdagmiddag spelen in Oosteind op het TBT (Timmermans
Bedrijven Toernooi) op het terrein van OVV. Ik wist dat ik
populair was, maar dat er op 27 jarige leeftijd al een bedrijventoernooi
naar mij vernoemd zou worden had ik nooit durven dromen. Helaas
blijkt achteraf dan ook dat het gaat om de sponsor van OVV,
Timmermans Verzekeringen, gerund door de neef Jan en neef
Niels.
Op voorhand had ik me bedacht dat we rond een uur of 8 thuis
zouden zijn en ik dan mooi deze Blerugtik zou schrijven om
vervolgens met een fles Zero en een zak chips naar bed te
gaan, maar nogmaals gezegd pakt dat anders uit. Ik zal beginnen
bij het begin:
Om
13.40 uur besluiten Bolie en ik om onze Tourmanager eens te
bellen, aangezien hij er tien minuten geleden al had moeten
zijn. Het antwoord verbaast me enigszins, want waar ik een
“het valt niet mee zo vroeg uit bed te komen op zaterdag”
verwachtte hoorde ik een “ja ik moest even wachten tot
m’n wrap klaar was”… kortom hij was gewoon
al langer dan een kwartier uit bed! Chapeau voor onze Tourmanager!
Wat de ingrediënten van zijn wrap waren weet ik niet,
maar gezien de bruin/ rode brei in het servetje en de lucht
die ons buske vulde kan het niet veel goeds betekenen. Onze
gitarist wist daar wel raad mee en verzon daarom ter plekke
een nieuw wereldgerecht, dus dit keer in de steeds populairder
wordende rubriek “Kwark van Mark”:
***de
ready-to-go-last-minute wrap***
1) Verzamel alle restjes van een hele week eten. Bewaar deze
desnoods bij elkaar in een grote pan. Vergeet niet op tijd
een keer het goedje door te roeren!
2) Zorg dat je ten alle tijden een pak kant en klare wraps
in huis hebt
3) Wanneer je denkt dat je een RTGLM Wrap © kan gebruiken
maak je deze dus de avond van te voren al klaar, en zorg je
dat je gesteld staat zodat je de volgende ochtend rustig kan
blijven liggen als de wekker afloopt.
4) Verwarm een kwel boter in een grote pan. Doe dit op hoog
vuur. Niet in de Alpen ofzo, maar bedoeld word is dat er veel
gas gegeven moet worden zodat de pan met ongewoon veel vlammengeweld
verwarmd zal worden
5) Voeg de restjes toe, en om het geheel wat op te fleuren
voeg je als extra ingrediënt een kneepje of wat Tomatenketchup
bij, zodat het goedje een weer enigszins gezonde kleur krijgt
6) Smeer de wrap in met knoflooksaus of kruidenboter. Als
men vraagt wat je gegeten hebt antwoord je heel simpel met
‘look’, en men zal geen verdere vragen stellen
7) Op de knoflooksaus drapeer je, wederom voor het oog, wat
linksom op lesbisch geaarde potgrond geteelde ijsbergsla toe
zodat het geheel een lekker knapperige bite krijgt
8) Schep de restjespan leeg en vul de wrap ermee zoveel als
het kan, en rol hem dicht. Servetje eronder en smikkelen maar.
Morsen mag! Je bent immers trots op hetgeen wat je helemaal
zelf bereid hebt en laat dit de wereld graag zien…
[NASCHRIFT TOURMANAGER ODERT: een wrap gevuld met snacks,
of in zwakzinnige taal genaamd ‘hapkskes’ smaakt
ook erg goed. Bij gebrek aan ‘echt’ eten doe ik
dit zelf best vaak]
Na
het verorberen van onze Tourmanagers wrap gaan we het buske
inladen. Uiteraard zijn onze roadies ook weer van de partij.
Bertrand heeft bij het uitstappen de shagbuil al in aanslag,
en Bolie is wat aan het dollen. Bolie is 16 jaar en tegenwoordig
keeper van VV Raamsdonk 1, en wil dat weten ook. Wanneer hij
echter teveel naast z’n (zilveren) schoenen dreigt te
gaan lopen schopt onze bassist deze ‘broekjanklaassen’
met één welgemikte platstappertrap weer terug
met beide benen op de grond.
Dat deze bassist wederom een kater en een alcoholwasem met
zich meedraagt brengt ons op het idee om voortaan maar niet
meer op zaterdag te willen spelen. Of het nou laat is of nog
vroeg: Mikenstein komt altijd net uit de kroeg…
We
beginnen om iets over 4’en te spelen en ondanks dat
het vroeg in de middag is krijgen we de stemming aardig mee.
Zo vroeg op de dag spelen geeft mij gelegenheid om de reacties
van de mensen eens goed te peilen. Altijd maar spelen op zaterdagavond
laat in een donker dampende feesttent wil voor mij persoonlijk
ook vaan zeggen dat ik de avond in een roes beleef. Op deze
zonnige zaterdag (leuk hè, morgen word het een zattige
zondag) in het volle licht kan ik de reacties echter mooi
zien, en met name het blokje met Gerard van Maasakkers en
Guus Meeuwis slaat bij een ouder gedeelte van de kantine goed
aan.
Tijdens de pauze gaan de barbecue’s aan en wij zouden
ook wel een hapje lusten. Als blijkt dat er nog zat vlees
over is gaat Bertrand over tot actie en begint te bakken alsof
de duvel hem op de hielen zit. Compleet met karakteristieke
shagbuil onder de arm keurt hij het vlees en brengt dit daarna
per steekwagen onze kleedlokamer in. Halsoverkop eet ik een
worst, hamburger en speklap (allemaal tegelijk ook) en stuiven
we terug het podium op. Het lekkere ding wat zojuist op weg
naar huis was is door vriendje Bolie teruggehaald, er staat
weer een lekker glaske Jagermeister klaar, en als we zien
dat de schone blondine tot onze grote verbazing ook de 2e
set vooraan staat is het feest compleet en breken we zo’n
beetje de tent af.
Na
een dik uur zijn we klaar en worden we uitgeluid door Neef
Jan als de landelijk bekende band Canvas!… Nou is dat
nog wat overdreven maar de bedoelingen zijn goed natuurlijk.
In onze kleedlokamer stortten we onszelf op het nog overgebleven
en dus inmiddels ijskoude vlees. Vrijwel iedereen heeft plots
geen honger meer, een enkeling daargelaten.
Rond
half 10 is ons buske uitgeladen en ondanks dat ik –nogmaals
gezegd- net zo lief de avond met chips en Zero besluit stap
ik toch in het buske om mezelf in Waspik af te laten zetten
bij het KPJ feest aldaar. Twee jaar geleden waren wij daar
hoofdact in de tent, maar er is nu een andere koers gekozen,
en zodoende is er een Apres Ski thema aan de avond gehangen.
Even vrees ik een debacle, maar met oordoppen in al bier drinkend
mensen kijken is ook best leuk. Gelukkig is er dan DJ Arii
ook nog. Na eerst een goed gesprek gehad te hebben over ‘echte’muziek
is hij aan de beurt om plaatjes te gaan draaien. De populaire
platenkoning laat zich moeilijk wegjagen, maar als Arii het
overneemt en hij de microfoon ter handen neemt kondigt Johnny
Cash aan als speciale geste voor een bandje die hem nauw aan
het hart ligt en draait ‘Ring of fire’. De eerste
en enige goeie plaat die ik die avond horen zal *snik*snik*.
Arii is dan ook van harte welkom om zaterdag met ons mee op
pad te gaan als we naar de Moer gaan om te pinksterfeesten
en om daarna af te mogen sluiten bij United we Dance bij NAC
Breda in de kantine
Enne Arii is een held!
Benieuwd
naar wie er nog meer een held is? > www.twitter.com/CoachBonker
<
BLERUGTIK
MAANDAG 10 MEI:
Goeiendag
allemaal,
had ik al verteld hoe vreet het tentfeestenseizoen wel niet
is? Volgens mij wel hè? Nou, dan voeg hier deze onderstaande
bijlage maar aan toe, want we hebben weer een prachtig avondje
gehad afgelopen week.
Twee
jaar geleden speelden we dit weekend in Teteringen op de Voorjaarsfeesten.
Toen als voorprogramma van Rowwen Hèze. Op 17 mei 2008
maakten we voor het eerst kennis met de plaatselijke KPJ.
Daarna ging het snel: één week daarna speelden
we nog in Raamsdonk op de kermis, en een paar maanden daarna
stonden we in een afgeladen Ahoi’. Wel naar de Vrienden
van Amstel te kijken, maar toch…
In de tussenliggende twee jaar is er vanalles en nog wat gebeurt
(zo ben ik, vrij recent nog ontmaagd) maar het contact met
de Teteringers (?) is altijd gebleven. Zo speelden we ook
al twee keer in café Tramzicht in Teteringen en hebben
we regelmatig contact gehad met de KPJ’ers van dienst
als we elkaar tegenkwamen bijvoorbeeld op de Zwarte Cross.
Afgelopen
zaterdag mochten we weer in een feesttent in eerdergenoemd
plaatske een feestje komen bouwen. Helaas was Bolie vanavond
niet van de partij (“ik moet mee ons pa en ons ma mee
naar de camping jungeh”) en dus hadden we vriendje de
Wijs gestrikt om mee te gaan. Bij aankomst werden we al positief
verast door de aanwezigheid van een voetbalveld naast de feesttent.
IN de feesttent was de verassing al niet veel minder groot
toen we de hoeveelheid licht en geluid aan het bezichtigen
waren en buiten de tent in de kleedkamer stond de koffie al
lekker te pruttelen. Tot mijn grote verbazing stond er naast
het koffiezetapparaat een frietpan klaar! ‘De frikandellen
en kroketten liggen in de koelkast, we dachten dat jullie
daar wel raad mee zouden weten’ aldus de kleine Chef…
Even voor de duidelijkheid, de grote chef en de kleine chef
waren vandaag verantwoordelijk voor de artiestenbegeleiding
waarbij de grote chef jonger was dan de kleine chef en de
kleine chef dus ook groter was dan de grote chef… Maar
goed, we hadden het over frikandellen en kroketten, en dat
brengt ons bij een hagelnieuwe Kwark van Mark, met dit keer
een culinair spel, te weten:
***Krokette
kwartette***
Deze uiterst omvangrijke maaltijd is té uitgebreid
om volledig te beschrijven, daarom kies ik één
gerecht van elke categorie. Met een beetje fantasie moet het
mogelijk zijn om in elke categorie nog 3 kroketmaaltijden
bij te verzinnen.
1) Laat je tijdens het creatieve proces nergens door afremmen.
Denk niet in hokjes, en grijp alles aan om in je gerechten
te verwerken. Mijn 4 categorie’en voor het Krokette
kwartette zijn: de kroket en z’n kleur,
kroket van de wereld,
de BN’er en zijn kroket en de
zo-kan-het-dus-ook kroket
2) De kroket en z’n kleur: met deze categorie kun je
eens flink uitpakken, en zeg nou zelf: wat is er nou leuker
dan als je poep mee kleurt aan hetgeen je de vorige dag gegeten
hebt? Precies! Niet veel, daarom kies je een alternatieve
vulling voor je kroket, bijvoorbeeld rode bietjes. Deze bak
je lekker in het rode bietjes vocht, voegt er nog een gesneden
ui aan toe et voila. Dan schep je de ragout uit je kroket,
en vult hem met de bietjes. Goed de hoeken aanstampen, dakje
er weer op en klaar is Kees (of hoe de kok ook mag heten).
3) Kroket van de wereld: vele variëteiten zijn hier mogelijk,
maar ik kies ervoor om te verassen met een zogenaamde Beijing
Bomba. Heel simpel, je pakt een injectienaald, doet deze vol
sambal, en injecteert vervolgens de hete rode vloeistof steekproefsgewijs
in je gebakken kroket. Succes verzekerd!
4) De BN’er en zijn kroket: mogelijk zijn onder andere
de Jos Brink (met satésaus), de Paul de Leeuw (zonder
paneermeel, extra grof in de mond), de Ron Brandsteder (met
een tikkie jenever erin), de Johan Cruijff (zo eigenwijs dat
het paneermeel binnenin zit en het vlees buitenop), de Dyanne
Beekman (alleen een lege huls) en de Linda de Mol (met botox
injecties!). Ik kies echter voor de Dinand van Kane. Een kroket
gebakken op ongeveer 1.000.000 ° C zodat de inhoud zo
duizelingwekkend heet is dat je er automatisch van gaat praten
alsof je heel je broek, kousen en schoenen vol met lekker
warme stront hebt hangen…
5) De zo-kan-het-dus-ook kroket: ooit weleens gedroomd van
krokettensoep? Een krokettenlolly? Een krokettenijsco? Boterham
met krokettenkaas? Krokettenpastei? Krokettenslag? Krokettenbiscuitjes?
Vanille – kroketten dubbel-vla? Nou ik dus wel. Mijn
vriend Patrick “de viespeuk” Marcelissen weet
overal wel een soepige variant van te maken (‘gewoon
een kwestie van veel saus gebruiken’) en zodoende kies
ik voor krokettensoep. Je neemt 25 gebakken kroketten en gooit
deze in een grote soeppan. Voeg een fles knoflooksaus bij
en een maggiblokje. Stamp de kroketten tot mousse en breng
ze aan de kook. Roer de pan goed door en voeg desgewenst mosterd
of een andere saus toe net zolang de soep goed vloeibaar is.
Wat lettervermicelli om het af te maken, en eet smakelijk!!!
Nadat
wij ons eigen frikandellen en krokettenfeestje gebouwd hadden
gingen we een potje voetballen om de zojuist vergaarde kilo’s
er weer af te sporten. Hoe er dat uitziet vraag je je af?
Ongeveer zo: een grootgeschapen bassist met bril en lamaharen
imagomuts op in de goal, en een man of 7 die van een meter
of 10 de bal zo hard mogelijk tegen hem aan proberen te peren…
Je moet het meemaken denk ik.
Diezelfde bassist beleefde nog een huiveringwekkend avontuur
toen hij, vlak voor het optreden, tijdens het ontlasten de
deur van de Dixie open zag zwaaien en de mannen van Starko
XL probeerden de Dixie te doen kantelen…
De
tent was ondertussen flink gevuld en we hadden er zin in.
We besloten om één lange set te maken ipv twee
kortere. De nieuwe show loopt best lekker, al zit er de routine
nog niet helemaal in. Dat betekent dat ik wel een paar spiekmomentjes
nodig heb om op de setlist te kijken welk nummer we wanneer
gaan spelen. Uiteraard is er ook weer een jarige jop in de
tent, en zij krijgt uiteraard een passend onthaal van de Hoemphisten.
Het optreden vliegt voorbij, alle typetjes passeren de revue,
en de sfeer is ongekend.
Ook
na afloop is de sfeer nog steeds meer dan goed, en in onze
kleedlokamer is het dan ook een groot feest. Eerdergenoemde
bassist had kennelijk niet zijn beste avond: tijdens het uitdelen
van de broodjes bleken de boys van Starko nog een geintje
uitgehaald te hebben, en een condoompie tussen een broodje
salami gedaan te hebben. Uiteraard pakte Mikenstein dit broodje,
om vervolgens te constateren dat ie toch wel erg taai was…
bah bah.
Uiteindelijk loopt het dusdanig uit de hand dat we rond de
klok van half 5 thuis waren, en ik tast nog steeds in het
duister over wat we allemaal precies uitgespookt hebben…
Teteringen:
een dikke fenk joe verrie mutch! It was fucking fentestick!!!
BLERUGTIK
ZATERDAG 1 MEI 2010:
Goeiendagschotel
allemaal. Ik wil beginnen met een situatieschetsje: het is
nu zaterdagmiddag kwart voor 5 en ik ben net uit bed. Ja je
leest het goed, zaterdagmiddag kwart voor 5 en net uit bed…Ik
hád al eerder uit bed kunnen zijn, aangezien ik wakker
gebeld werd door de politie West en Midden Brabant met de
vraag of ik m’n auto kwijt was. Toen ik met ‘nee’
antwoordde zei de bijdehante agente ‘dat kan kloppen,
want hij staat bij iemand voor de uitrit, en als je hem niet
weghaalt krijg je een bon’. Gelukkig ging ons pa er
op uit om de auto op te halen en kon ik nog even blijven liggen.
Maar goed, nu ben ik er dus toch uit, en het valt me niet
mee. Ik ben zo stijf als een houten plank, m’n voeten
zijn verrot en met name m’n hiel voelt bij elke stap
alsof er glasscherven middels ongelofelijke pijnscheuten de
rest van m’n benen ingeschoten worden, m’n benen
en met name de hamstrings voelen als lood, m’n linkerknie
lijkt ‘los’ te zitten en ik heb een rug als een
kameel. Kortom: hier komt in het kort de ‘wat er aan
vooraf ging’…
Gisteren
was het Koninginnedag, en op deze dag werd er in het verleden
altijd gevoetbald in Raamsdonk. Vroeger waren dat wedstrijden
tussen een paar bedrijven, en later speelden verschillende
carnavalsverenigingen (CV’s) tegen elkaar. Helaas is
deze traditie dood gebloeid.
In de zomer word er in Raamsdonk het Jan van Oort buurtentoernooi
gespeeld, waarbij, het woord zegt het al, diverse Raamsdonkse
buurten het tegen elkaar opnamen voor de Jan van Oort bokaal.
Helaas leken beide tradities van het toneel te verdwijnen,
totdat men het idee kreeg om deze twee samen te voegen. Resultaat
is een hagelnieuw toernooi, mét CV’s en op Koninginnedag.
Een garantie voor succes zo bleek gisteren. Onze jongens,
die van CV de Rauwdauwers deden als vanzelfsprekend mee en
het leek erop dat ze good-old Bonker niet nodig zouden hebben
dit keer. Door een aantal afmeldingen werd de selectie toch
kritiek en deed Coach Harley op het laatste moment op de ietwat
corpulente volkszanger uit de Molenstraat. De man die in de
competitie namens Raamsdonk 7 maar liefst 41 minuten in actie
kwam moest het komen doen zo oordeelde hij. Even was er nog
de vrees dat de dikbuikige Bomber zich zou sparen ivm het
optreden van die avond maar daar bleek al snel weinig meer
van.
De 1e wedstrijd ging nog verloren (wel een goal van de Brabantse
Batistuta, oftewel Bratistuta) maar daarna ging de machine
lopen. El mechanica naranja, oftewel de oranje machine versloeg
achtereenvolgens de Dames, de Demelaers, de Zuipcilinders
en de Taptrappers en in elke match wist de man wie ze omschrijven
als een kruising tussen Maradona en Berry van Aerle (de conditie
van Maradona en de techniek van van Aerle) te scoren. Uiteindelijk
wonnen wij dus de cup, al zat ik toen al in de bus op weg
naar Elshout voor een optreden.
Met
een van pijn verwrongen gezicht stapte ik dan ook uit. De
Trucker-roadie was er niet bij, en dus zou Bolie vandaag hulp
krijgen van ons (dat kon er ook nog wel bij) en van Ome Ronnie
die, eindelijk, weer een keer tijd zag om met ons mee op pad
te gaan. Helaas was Ome Ronnie op voorhand al iets te gretig
geweest en had hij Koninginnedag al flink gevierd. Hij had
er geen oranje bittertje minder om gedronken zal ik maar zeggen.
Heino was flink ziek en was dus niet van de partij met opbouwen,
en dus bekommer ik me, als handyman van de ploeg, dan maar
om zijn ‘gear’. Wanneer we klaar zijn met opbouwen
heeft Tourmanager Odert een heerlijke maaltijd voor ons geregeld.
Friet met frikandel en kroket, en hier en daar een kipnugget.
ALS Tourmanager Mark het voor het zeggen had gehad zou de
maaltijd er waarschijnlijk als volgt uitgezien hebben:
***Russische
pruimenbouillon met linksom gedraaide kwarkballen afgeblust
met Oost Moskovietische lesbische kruimelaardappelensaus***
1) Qua apparatuur zijn er nodig: een grote ketel, een linksom
draaiend wasmachine en een handmatig aangezwengelde aardappelverkruimelaar
(te verkrijgen bij uw Russische speciaalzaak)
2) Gooi 5 kg Russische pruimen in de ketel, en giet er 20
liter snelkokend water bij
3) Wanneer het water aan de kook is word het tijd om de pruimen
te pruimen. Gebruik hiervoor de pruim van een echte Russische
kogelstootster en hang deze een minuut of 17 in de kokende
pruimensoep.
4) Om het goedje op smaak te brengen voeg je de kalknagels
van de kogelstootster toe en roer het goed door
5) Ontdoe de kogelstootster van haar schoeisel en laat haar
lustig door de pan dansen
6) Snij de kwarkballen uit de kwarkballenzak en leg deze voorzichtig
in de trommel van het wasmachine, waarna deze al draaiend
de ballen op temperatuur brengt
7) Zwengel de aardappelverkruimelaar aan en voeg de aardappels
toe. Waar deze aardappels vandaan komen maakt niet zo gek
veel uit, ik heb thuis altijd de via internet bestelde piepers
van oom Piet en tante Lida, en die smaken goed (www.naarpietenlidavoordelekkersteaardappels.nl)
8) Wanneer de pruimensoep kookt haal je de kwarkballen er
ook uit, en leg je deze op de rand van het met oud Russische
wijsheden versierde bord. Drapeer de aardappelkruimels eromheen
en schep de soep in.
Dranktip bij dit gerecht: na een fles Wodka zal zelfs dit
gerecht je wel doen bevallen! Proost!
Na
het eten maken we ons op voor het optreden als voor mij het
noodlot toeslaat. Bij het maken van een onverwachte beweging
schiet de kramp in m’n rechterbeen. Als door een adder
gebeten reageer ik waarna ook de kramp toeslaat in m’n
linkerbeen. Groggy van de pijn lig ik op de grond te creperen,
en mijn muziekvrienden hebben het te druk met lachen om mij
een handje te helpen. Deze verschrikkelijke kramp houdt zeker
een kwartier aan en als ik eenmaal overeind kom vrees ik een
nieuwe attack. Ik besluit om niet te gaan dansen vanavond,
dus the Lord of the Dance zal moeten wachten tot volgende
week om weer van stal te mogen.
Tijdens
het optreden krijgt mijn fysieke gesteldheid echter een boost,
en ik voel me sterker dan ooit. Onoverwinnelijk zelfs. Groots
is dan ook de verbaasdheid op de gezichten als ik als Lord
of the Dance het podium in bezit neem. Door hoogmoed gedragen
wil ik een statement maken en laten zien dat er met mij niet
te spotten valt…als ik me begin op te drukken krijg
ik echter na 3 keer (nieuw record!!!) dusdanig veel pijn in
armen en schouders dat ik besluit dat het mooi geweest is.
Het verdere optreden verloopt, en ik weet dit klinkt gek uit
mijn mond, soepeltjes en uitgeput vallen we in de stoelen
na afloop. Die arme zieke Hein was totaal naar de klote en
had wel 10 liter zweet verloren, dus voor hem was het maar
goed dat moeder Ria hem snel op kwam halen.
Na
het afbreken en inladen van de bus karren we naar huis, want
er staat ons nog een afterparty te wachten in het dorpscafé.
Aangezien Mikenstein het te druk had met Ome Ronnie af te
voeren gingen we met z’n 4’en naar het café.
Mark, Bolie, onze Tourmanager en ik zaten daar om 3 uur nog
te bieren toen de pas vader geworden cultheld Martijn V. binnen
kwam stappen. Aangezien het café dicht ging stelde
hij een afterparty voor bij hem thuis (de kersverse mama en
de kersverse zoon Dries verblijven nog in het ziekenhuis)
en ik laat de auto bij het café staan. Om 5 uur val
ik door de straten van stoep naar stoep en om half 6 lig ik
eindelijk op bed. Helaas ging amper 4 uur later dus de telefoon
alweer. Nou had ik sowieso geen al te hoge politiepet op,
maar na al dit onrecht heb ik het helemaal met ze gehad. Een
topscorer/ muzikant op z’n vrije zaterdag zo vroeg wakker
bellen: zijn ze helemaal van de pot gerukt!
BLERUGTIK
ZONDAG 18 APRIL 2010:
Beste
muziekvrienden, fijne parochianen: zo spreek je elkaar nooit,
en zo spreek je elkaar 2 weken achter mekaar. Van de week
hebben we pittig gerepeteerd en het nieuwe showtje verder
doorgesproken. Gisteren was voor mij een memorabele dag. Eerst
werd Raamsdonk D1 kampioen door liefst met 11-1 te winnen,
en ’s avonds openden wij ons tentfeestenseizoen 2010
door dat we gisteren hebben opgetreden in Schijf.
Het
tentfeestenseizoen is voor elke band best bijzonder. Ikzelf
vind het altijd al een wonderlijk fenomeen dat je een groots
feest kunt bouwen op een plek waar normaal gesproken koeien
lopen te grazen en waar je een natte scheet van een jonge
boer tot wel een kilometer ver weg kan horen. Uit het niks
verrijst dan een enorme tent, waaromheen met hekken, keten
en units een soort van dorpje gebouwd word. Uit het niks komt
er ook ineens stroom uit grote aggregaten (Partij van de dieren
weetje: in sommige aggregaten zitten wel 2000 cavia’s!)
en in de grote met vrachtwagen geloste keten kan men naar
hartelust plassen en poepen waarvan de fysieke lasten wonderwel
in een sloot achter de wei lijken te verdwijnen.
Het tentfeestenseizoen tsja, dat is tot in de late uren na
een optreden lekker in je blote bast buiten zitten bij een
vuurtje en dan begeleid door een akoestische gitaar heel hard
‘Het is een nacht’ zingen met z’n allen.
Een barbecue verschijnt (meereizende saus desgewenst) en een
enthousiaste vrijwilliger roostert met alle liefde nog wat
hamburgers voor de uitgehongerde musici. Men slaat een vaatje
rode wijn aan, en begeleid met wat stokbrood en boter zingt
men liederen totdat de eerste vogeltjes beginnen te fluiten…
Nu
we het toch barbecuen en het bereiden van eten hebben is hier
weer onze bloedeigen cokerubriek “Kwark van Mark”!
Met dit keer:
***Tentfeestseizoenbarbecue TuttiFrutti met smurrie van der
Snutti***
1) Tenfeestvrijwilligers eten vaak vanaf woensdagavond bij
hun tent. Eten weggooien is geen optie dus zoek hun koelkast,
en snaai deze helemaal leeg
2) Steek de barbecue aan en verwarm de lichaamstemperatuur
aanzienlijk door enkele flinke bossen hout voor de deur aan
te roepen
3) Een halve fles olijfolie in de pan en flink verwarmen.
Dit is om er zeker van te zijn dat men naderhand aan de schijt
raakt. Op deze manier verbloem je namelijk dat het eten an
sich kort aan den datum kan zijn
4) De restanten van deze maaltijden (vaak frietboerenvoedsel,
shoarma, pizza, andere Arabische specialiteiten en Oosters
voedsel als in Babi pangang Shangai) dienen in een pan gekieperd
te worden, en flink door elkaar gehusseld te worden. Er mag
eventueel al flink geprakt zodat zij niet meer als zodanig
herkenbaar zijn
5) Bak deze TuttiFrutti goed aan net zo lang totdat de rook
er van af komt
6) Benoem een vrijwilliger tot sauzenkoning en laat hem een
smurrie samenstellen met knoflooksaus als basis. Overige sauzen
mogen variëren van saté tot sambal en van tomatenketchup
tot whiskycocktail. Alles is geoorloofd!
7) Verdeel de TuttiFrutti in gelijke porties en laat iedereen
z’n eigen smurrie aanbrengen
Smeet akelijk allemaal!
Zoals
hierboven beschreven gaat het inderdaad bij sommige bands…
bij dit bandje loopt het vaak anders. De weinig romantische
samenvatting van ons tentfeestenseizoen met bijbehorende standpunten:
Instrumenten horen in de bus zo vinden wij. Rode wijn is uhhm,
niet voor kerels laat ik het zo zeggen. Kampvuur is gevaarlijk
en moeilijk aan te maken bovendien, een barbecue organiseren
is teveel werk (bovendien zijn wij een echte Frikandellenband,
wat overigens ook nog een tijdje een optie is geweest toen
we nog geen naam voor ons bandje hadden. “Vanavond live
on stage: The Frikandellenband!!!”) en na een optreden
van anderhalf uur wil ik het liefste mijn stem laten rusten
dus gezamenlijk liedereren zit er ook niet in.
Bier drinken, sterke verhalen vertellen, sterke verhalen van
geluidsman Chase van H. aanhoren en veelvuldig mekaars piemels
bekijken: dat is naast optreden de core-business van ons bandje
in het tentfeestenseizoen.
Gisteren
zaten we dus in Schijf bij de plaatselijke feesttent van de
KPJ aldaar. Omgeven door bossen, weilanden en een clubsauna
voelden we ons wel in ons element en met een pilske hier en
daar flansten we een setlist en mekaar. We mochten een optreden
van een uur doen, en dus moest er helaas geschrapt worden
in de hagelnieuwe setlist. Uiteindelijk houden we 16 nummers
over. Het Ierse blokje spelen we helemaal (jaja, tipke van
de sluier: de Banjoman word tegenwoordig breder benut en speelt
4 nummers mee) en ook het Stadje Koefstajn overleeft de schifting.
Overige nieuwe nummers komen op Koninginnedag weer aan bod.
Met
de complete VV Raamsdonk D1 staf, bestaande uit succestrainer
BoemBoem Gomar en oppergrensjager Jan-Eric Christman in de
tent en Coach Bonker op het podium kan het haast niet mis
vanavond. De stijf, en uitverkochte, tent (1602 personen!)
is opgewarmd door Starko en de Lawineboys als wij het podium
mogen betreden. Mogen zeg ik erbij, want wij zeggen weleens
gekscherend tegen elkaar ‘kijk daar heb je weer zo’n
Tiesto’ als we van tevoren inschatten dat een DJ later
op de avond het podium niet graag af zal geven. Na ongeveer
20 minuten wachten in de kou mogen we het podium op en we
krijgen de tent moeilijk los. Ik krijg soms zelfs even het
gevoel dat het geluid niet aanstaat ofzo. Later trekt de sfeer
nog bij, wanneer de eerste rijen van de tent geënthousiasmeerd
worden door BoemBoem en Christman.
Uiteindelijk
breien we een goed einde aan de avond, en moe maar voldaan
storten we ons weer op het bier. Eerst met een clubsauna als
uitzicht, later met een schoen van Bolie en een knokige elleboog
van Bas in het gezicht (het is nu officieel, er kunnen écht
niet meer dan 7 mensen met goed fatsoen in de bus, dus Gomar
en Christman zullen de volgende keer een taxi aan moeten roepen)
en nog later zijn we uitgenodigd bij Christman thuis om eieren
te bakken en bier te drinken. Hij is tevens de King of Karaoke,
en dát vinden de Hoemphisten dan weer wél leuk,
en dus word de flying karaoke device om een uurtje of half
5 nog duchtig aangeslingerd terwijl Christman iedereen nogmaals
van een pilske voorziet…
Raamsdonk
D1 kampioen, het tentfeestenseizoen begonnen én karaoke
op één avond…
Ik zeg HELL YEAH!
BLERUGTIK
MAANDAG 12 APRIL 2010:
Zo
de kop is er weer af! Nee geen nieuwe operatie’s dit
keer maar de kop van de nieuwe toer word hiermee bedoelt.
Afgelopen zaterdag speelden we in Geertruidenberg ons 1e optreden
na mijn operatie (iedereen die meegeleefd heeft etc wil ik
dan ook ontiegelijk bedanken voor alle morele support!) en
tevens ons 1e optreden in de Karikatoer.
Vele
nieuwe attributen, nieuw logo, nieuwe vlaggen en nieuwe nummers
stonden te wachten en natuurlijk weer kakelverse hagelnieuwe
pakken. Het voor de eerste keer mogen dragen van nieuwe pakken
is altijd weer een feest, en als kleine kinderen met een snoepzak
gedragen we ons. Zeker in dit geval aangezien we het komende
jaar in rokken/ kilts gekleed gaan.
De kwestie ‘wel of geen onderbroek?’ houdt ons
tot aan showtime druk bezig, en na een testrondje gelopen
te hebben kies ik er in ieder geval voor om wel een boxershort
aan te doen. Een enkeling gaat echter ‘commando’
onder z’n kilt, oftewel piemeltjenaakt. Wie van ons
dat was moet je zelf maar een keer komen ervaren, want ik
heb om een rechtszaak te voorkomen met een zeer geduchte advocaat
moeten beloven er niks over te schrijven…
Wat
hieraan vooraf ging was het gebruikelijke pre-optreden gedoe:
de bus laden, de bus rijden, de bus lossen, opbouwen en soundchecken.
En dat dit keer allemaal zonder onze roadies omdat zij de
50e verjaardag van El Gringo (vader van Bolie de Zwerverroadie
en oompie van de Truckerroadie) aan het vieren waren. Nu pas
blijkt maar weer eens wat voor kolere gesjouw het is voordat
alles opgebouwd en wel is. Om onszelf eens goed te belonen
gingen we na de soundcheck dan ook eten in een echt restaurant.
Geen friettent of pizzaboer voor de raspaardjes dit keer,
nee ze waren dodelijk vermoeid en dus moest het diner duur
en exclusief. Onder aanvoering van wereldgerechten de Hart
stuiven we een restaurant in en doen ons tegoed aan hertenbiefstukken,
clubsandwiches en ikzelf neem een vlees trio, bestaande uit
een stiefbuk, een harkensvaas en een fipkilet dit allemaal
overgoten door sampignonroomchaus.
Nu
we het toch over eten hebben: Dit keer in de kookrubriek “Kwark
van Mark”:
***Schele Ghanese uiensoep met zandbrood en stofboter***
1) Haal via de Ghanese ambassade een flinke zak schele Ghanese
uien in huis, of ga naar de betere toko op de hoek
2) Controleer of het wel daadwerkelijk schele Ghanese uien
zijn (dit kun je zien door ze aan te kijken. Wanneer de ene
ui je aankijkt en de andere kijkt zo’n beetje naar het
eind van de volgende week dan heb je de échte schele
Ghanese uien te pakken)
3) Laat je vriendin de uien pellen en in blokken snijden
4) Ga zelf in de bank zitten met een fles bier, een zak chips
en zet een pornofilm aan met het geluid goed hard zodat het
in de keuken te horen is: de kooklol begint bijna
5) Kijk regelmatig in de pan terwijl de schele Ghanese uiensoep
staat te trekken
6) Gooi zovast een kilo of wat brooddeeg in de oven en loop
naar je achtertuin met een schep
7) Neem een volle schep zand mee naar binnen en ontdoe deze
van wormen, sigarettenpeuken en elke vorm van vegetatie. Bestrooi
het brood tenslotte met het zand
8) De boter komt als laatste. Neem hiervoor een pakje bakboter
en doe deze in een kom. Zet hem een minuut of 5 in de magnetron
en laat het smelten. Vervolgens pak je de ragebol en ga als
de wiedeweerga de keukenkastjes afstoffen (bij onvoldoende
stof op de kastjes is de meterkast ook een gegarandeerd stofsucces).
9) Probeer zoveel mogelijk stof op te vangen met het bakje
vloeibare boter. Roer het goedje flink door en laat het stollen
10) Wanneer de soep is uitgetrokken ontdoe je deze van witte
vlokken en schep je de soep in een kom, het brood snij je
in plakjes en de boter serveer je erbij en dan is het smikkelen
geblazen. Smeet akelijk!!!
Tijdens
de nieuwe tune staan we wat te drupselen achter de coulissen
en de zenuwen krijgen een klein beetje de overhand. Zenuwachtig
schuiven we wat heen en weer en wanneer we eindelijk mogen
barsten we los.
Een hoop nieuwigheid zorgt er voor dat we enigszins onwennig
zijn, maar ik denk dat we ons er knap doorheen geslagen hebben,
en met name van ‘Hee gaode mee’ heb ik genoten
om te mogen spelen.
De tweede set begint tegenwoordig met een blokje Banjoman.
Voor de niet lullige gage van ?18.000,- speelde dit heerschap
altijd één nummerke mee en daar hebben wij tegenwoordig
iets op gevonden. Onder lichte dwang houden we hem op het
podium en laten hem liefst 4 nummers spelen. Als eerste spelen
we een nummerke met de fabuleuze titel ‘Kwitniewaarikheenga/kwitniewaarikheenmoet’
gevolgd door de Ierse Medley (met nog steeds de ietwat corpulente
Michael Flatley in blote buik) en een nieuw eigen nummer.
‘Goei hart’ is de titel van dit nummer. We sluiten
het banjo-blokje af met de welbekende Echte vrienden. In de
2e set zit ook menig nieuw nummerke, zo speelt Heintje een
nummerke mee op de basgitaar en sluiten we af met een compleet
nieuwe toegift, geleid door Roodkapje en haar 4 fetisj nichtjes…
Na
afloop zijn we vooral opgelucht en uitgelaten met het goede
resultaat van vanavond. De mensen van CV de Laoileeuwkes die
dit evenement georganiseerd hebben blijken gelukkig ook tevreden
en wijzelf dus ook. Qua spel op de been gebleven én
een geweldige sfeer in de zaal, mét pit en met biergooien.
Bij Arjan van Dijk zullen ze denk ik wel met de wenkbrauwen
gefronst hebben.
Ook na afloop als ze ons komen mededelen dat ze de tent willen
sluiten staan ze raar te kijken. De Hoempadisten zitten nog
steeds in blote buik en onderbroek bier te drinken, en worden
nu dus tot haast gemaand…
Halsoverkop
gaan we de rotzooi inpakken en als we de bus geladen hebben
danken we God op de blote knieën en bidden we tot diezelfde
God dat Bolie en de Truckerroadie er de volgende keer weer
bijzijn…
CV
de Laoileeuwkes in ieder geval ontdankelijk betiecht, en hopelijk
tot volgend jaar!
X-TRA
BLERUGTIK: MEDISCH CENTRUM (OOST) WEST (THUIS BEST!)
Er
is de afgelopen tijd het nodige gebeurt, en het word hoogste
tijd om daar eens verslag van te doen. We pikken hem op vorige
week maandagavond toen we gerepeteerd hebben en het zou mijn
laatste zijn voor de komende twee weken. Zwaarmoedig als ik
ben wilde ik deze repetitie persé afsluiten met mijn
lievelingslied van dit moment: ‘Hé gaode mee’
van Gerard –held- van Maasakkers. Bang als een wezel
bedacht ik me dan dat –mocht ik de operatie niet overleven-
men dit nummer gegarandeerd zou spelen op mijn uitvaart, en
dat ik me daar prima mee kon vereenzelvigen. M’n maat
Jelle Bouwens had immers tijdens eenzelfde operatie een hartstilstand
gehad, en als ik me niet vergis overleefde dorpsgenoot Simon
van Strien de narcose niet, dus ik vond dat ik alle redenen
had om zenuwachtig te zijn.
Dinsdagochtend was ik al voor 7 uur uit bed ondanks dat ik
pas om half 9 in het ziekenhuis hoefde te zijn. Stik en stiknerveus
was ik. Ongelofelijk. Ik zat achter de pc met een glaske water
(nuchter blijven eej) wat plaatjes te draaien en uiteraard
kwamen de mooiste van Gerard weer voorbij. Ongegeneerd voelde
ik tranen komen bij het beluisteren van zijn mooiste platen
en nog meer zag ik op tegen de naderende operatie.
Aangekomen in het ziekenhuis ervoer ik een zelfde soort spanning
als met een optreden voor een volle tent. Ook dan is het optreden
zelf niet zo spannend, maar ál die uren wachten van
tevoren maken het bloedspannend. Nadat ik me gemeld had op
mijn kamer werden mijn Zwarte Cross bandjes rücksichtslos
verknipt en kreeg ik een ziekenhuisbandje om en werd ik in
een typische ziekenhuisjurk gehesen. Toen begon het echte
wachten, en hoe langer het duurde des te banger ik werd. Ik
probeerde te lezen, ik probeerde muziek te luisteren en ik
probeerde tv te kijken (a 1,95 per dag) maar niks lukte nog.
Rond half 10 werd ik door twee zusters opgehaald, en zij brachten
mij naar het voorbereidingsplein. Hier zouden ze het infuus
voor de narcose gaan zetten. Onderweg ramden ze met mijn bed
tot twee keer toe een deurstijl (ik wilde nog iets zeggen
in de trant van “vrouwen achter het stuur, mijn bloed
aan de deurstijl” maar met de komende handelingen, en
pijn, in het vooruitzicht hield ik me wijselijk maar in).
Op het voorbereidingsplein prikte een aardige man op rubberen
klompen en met een hele grote zwarte bril mij in m’n
hand en sloot er een infuus op aan, een zak met zoutoplossing
volgens mij. Omdat ik niet zeker wist wat voor vloeistof er
in die zak zat besloot ik dat ik in een soort van roes zou
raken.. Even later kwamen de OK assistentes binnen, twee vrouwen
waarvan ik er één dacht te herkennen. Wijselijk
hield ik m’n mond maar dicht voordat ze mij zouden beschuldigen
van raaskallerij, maar de ene assistente begon uit zichzelf
al te praten dat ik toch maar beter met carnaval een aaike
kon komen bakken… Ha! Toch goed gezien! Het was Hubine,
waar ik idd met carnaval tot een uur of 6 binnen gezeten had
met een ei en versgemalen Guatemalteekse koffiebonenkoffie.
Nou was ik er zeker van overtuigd dat het allemaal goed zou
komen. Althans dat dacht ik heel even, want toen ze mij de
OK binnen chargeerden kreeg ik spontane hartkloppingen en
begon te zweten als een aangeschoten otter. Hubine begon martelinstrumenten
klaar te leggen zag ik, een andere mevrouw begon mij op m’n
gemak te stellen, de arts nam de laatste papieren door met
een andere assistenten, en de chef-verdoving, een zekere O’Connor
(of Conners) stelde zich aan mij voor. Ik stamelde nog iets
van “crazy fools, the Irish” (uit ‘Band
of Brothers’waar midden in een gevecht in de straten
van Carentan (Frankrijk) een Ierse priester de gewonde Amerikaanse
soldaten (liggend op straat terwijl de kogels in de rondte
suizen) begon te bedienen en de laatste sacramenten toedient
met een bijbel in de hand). O’Connor meldde mij dat
we tot 10 gingen tellen en dat ik dan lekker ging slapen.
‘Eén, twee …’ en daar ging ik. Ik
hoop dat ik nog iets van ‘houdoe’ of ‘dag
hoor’ gezegd heb, maar dat weet ik niet meer. Heerlijk
zoals die narcose z’n werk doet, dat zou ik nog wel
een keer willen meemaken. Van zowel het rechtzetten van m’n
neusschotje als het wijder maken van m’n neusholtes
heb ik helemaal niks gemerkt.
Om half 12 kwam ik weer zachtjes aan bij, doordat de luchtband
om mijn linkerarm zich op begon te blazen. Ik voelde eens
aan m’n baard, en constateerde dat het nog steeds dinsdag
was (uit ‘House’ waarbij House na in coma gelegen
te hebben aan z’n baard voelt om te constateren dat
ie minimaal een week in coma gelegen heeft), en men bracht
mij terug naar m’n kamer. Ik graaide naar m’n
telefoon en maakte een foto van m’n neus om zelf te
kijken hoe ik erbij lag. Met m’n telefoon in de hand
viel ik weer in slaap en toen ik wakker werd zat ons ma al
aan de rand van het bed te wachten. Eerst maar eens een fatsoenlijke
foto maken van mijzelf en de neus (als een zelfstandig voorwerp
beschouwde ik dit lichaamsdeel ondertussen zo merkte ik, als
in “een man en z’n neus” of “Ik en
m’n penis”, “ik en m’n bochel”
etc) besloot ik. Helaas toen ik het resultaat zag gaf ik de
moed op. Ik zag eruit als iemand van ‘Opsporing verzocht’
die ze na 13 dagen in de slootkant gevonden hebben bij een
wei bij Veghel.
Van de vriendelijke zuster kreeg ik een kopje thee (met honing
uiteraard, je bent en blijft artiest op zo’n moment)
en twee boterhammekes. Eén met kaas en één
met boterhamworst. Het had ook Algerijnse salami kunnen zijn
in noord-Angolees gesmoorde knoflookboter, want ruiken deed
ik niks, en proeven ook al niet. Heldhaftig vertelde ik de
zuster dan ook dat het mij niet uitmaakte wat ik ’s
avonds te eten zou krijgen, want ‘bij ons eten wij wat
de pot schaft’ sprak ik in spierballentaal. Het werd
bloemkool met aardappelen en fricandeau. Tussen de maaltijden
door was ons vader aangeschoven die recht uit z’n werk
even een kijkje kwam nemen.
Na het eten natuurlijk weer een dutje doen, en toen ik wakker
werd stond het eerste bezoek alweer aan m’n bed. Het
was Jan-Eric Kerst met vrouw en dochter die op doorreis waren
naar J-E’s schoonvader die ze van een nieuwe heup voorzien
hadden. Een doos bonbonnekes en een mooie kaart later kwamen
ook m’n zussen en zwager en natuurlijk wederom ons moeder
aan het bed om te constateren dat ze Jolly Old Bonker dit
keer toch echt goed te pakken gehad hadden…
16 kopjes thee met honing en tig pijnstillers later val ik
in slaap met de televisie aan (want betaald is betaald) en
beleef een turbulente nacht. De mevrouw tegenover mij (geboren
Zuid-Afrikaanse met Portugees/ Spaanse ouders en een Nederlandse
ex-man) heeft een keeloperatie gehad en krijgt dan ook geen
thee met honing, maar mag zich helemaal ongaars vreten aan
de ijsco’s, blijft ook de hele nacht wakker en we liggen
dan ook gezellig te spoken.
Tering hé, wat duurt een nacht dan lang zeg. Pfff om
8 uur ‘s ochtends val ik in slaap maar dan komt er een
mevrouw vragen of ik een ontbijtje lust. Vriendje ziekenfonds
betaald, dus uiteraard zeg ik ja, ‘doe maar twee, één
met kaas en één met boterhamworst. En ohja,
een kopje thee. Ja met honing aub’.
Rond de klok van half 10 komen ze de tamponen eruit halen.
Dit heb ik nog niet verteld geloof ik, maar bij een neusoperatie
stoppen ze je hele neus vol met een soort van olifantentampons.
Ongelofelijk wat een dingen! Ik schat dat er wel een liter
of 10 bloed in kan. Daardoor zit dus je hele neus ramvol,
en dus proef en ruik je niks. In aanloop naar m’n operatie
had ik al van verschillende mensen gehoord dat dit het vervelendste
moment is van de operatie. Met een soort van sadistisch genoegen
vertellen ze in geuren en kleuren hoe de tamponen verwijderd
worden, en welke gevoelens erbij komen kijken (variërend
van ‘het voelt een beetje als doodgaan’ tot ‘ik
dacht dat ik opsteeg uit m’n eigen schoenen’ en
natuurlijk ‘het lijkt alsof ze je hersens er ook mee
uit trekken’).
De zuster antwoord dat ze niet weet of het pijn doet, maar
dat het voor zo’n grote vent best te doen moet zijn.
Nou, ik kan jullie bij deze vertellen: dat doet het niet!
Allemachtig zeg wat een ellende! Het voelt een beetje alsof
ze een Samoeraizwaard uit je anus proberen te trekken terwijl
deze ook nog eens van alle kanten vastgekoekt zit. Amai! Als
ik ben uitgebloed (15 minuten later) mag ik me aankleden,
een rondje stappen door het ziekenhuis, en m’n mama
bellen dat ze me komt halen.
Rond de klok van 12 uur ben ik thuis en probeer ik uit alle
macht door m’n neus te ademen, wat uiteraard niet gaat
aangezien er nog steeds liters bloed en dito korsten, slijm
en andere bende in m’n neus zitten. Ook heeft de dokter
twee “splitjes” geplaatst, die m’n schotje
recht moeten houden. Deze hebben ze er vandaag uitgehaald,
maar waar ik 2 kleine plastic dingetjes in gedachte had kwamen
er tot mijn verbazing twee reusachtige flipperachtige dingen
uit m’n neus. Echt ik zweer het, ze waren wel 5 cm lang
en 1,5 cm breed. Ons ma heeft het ook gezien anders zou helemaal
niemand het geloven.
Nu heb ik weer lucht voor 10, en is m’n smaak (pluspunt)
weer helemaal terug. M’n reukvermogen (minpunt) ook,
dus met name tijdens het poepereren word ik weer als vanouds
onaangenaam verast. Nog een paar dagen rustig aan doen, en
dan kan ik weer vollenbak werken, voetballen en repeteren.
We zijn druk bezig met de nieuwe show (horend bij de Karikatoer)
en daar mag ik niks van verklappen, al mag ik iedereen bij
deze wel verzoeken om mee te gaon naor ’t Nuenensbroek
(daor is nog niemand ooit gewist)…
BLERUGTIK
MAANDAG 15 MAART 2010:
Boeren,
burgers en buitenlui, wat fijn om jullie allemaal weer te
mogen verwelkomen bij mijn voorlopig laatste BLERUGTIK. Zoals
jullie misschien wel weten ligt de Hoempamachine even stil
aangezien ik volgende week geopereerd zal worden.
Waar
sommige mensen al suggereerden dat ik een schoonheidscorrectie
zou ondergaan: die moet ik teleurstellen. Ook de dames die
een penisverlenging voorstelden komen bedrogen uit, en de
mensen die mij tegelijkertijd een borstverkleining/ liposuctie
wilden aanbieden zullen goed uit moeten kijken de komende
tijd…
Ik word namelijk aan m’n neus geopereerd. Deze staat
scheef en dat zorgt ervoor dat ik al jaren een verstopte neus
heb. Nadat ik naar het ziekenhuis gegaan ben voor m’n
stemproblemen kwam dit aan het licht, en zingen met een kromme
neus is hetzelfde als het bespelen van een gitaar waar ze
een kuub zand in gegooid hebben. M’n stem is met medicijnen,
oefeningen en elke week een kwel Jagermeister best aardig
vooruit gegaan, maar na deze neusoperatie moet het helemaal
goed gaan komen. Volgende week dinsdag moet ik onder het mes,
en natuurlijk zijn in de periode erna alle leuke attenties
van harte welkom. Fruitmanden, bierpakketten en in een enkel
geval een body-to-body massage: kom maar op!
Een
oplettend Canvas! fan meldde mij afgelopen zondag dat ze de
Blerugtik erg leuk vind, maar dat het altijd over dezelfde
mensen gaat. Bas die nooit op tijd is, Mikenstein en zijn
specifieke lichaamsdelen, Heintje en z’n stuifkuif,
zwerverroadie BollieBallie en natuurlijk de capriolen van
geluidsman Chase van H.
Zelden gaat het over onze gitarist Mark ’t Hart. Bij
deze gaat daar verandering in komen, want ik heb namelijk
wat ontdekt.
Ikzelf leef grotendeels op bier, chips en magnetronvoedsel
en dat zal zeker niet minder worden als ik mijn vrijgezellenpaleis
ga betreden. Bas hangt sinds hij op zichzelf woont van bitterballen
aan mekaar en Mikenstein is niet voor niks graag geziene gast
bij de pizza/ shoarmaboer. Mark is daarentegen een echte keukenprins
en zijn vriendinneke komt dan ook niks te kort. Wereldgerechten
zijn Mark’s specialiteit, en gek genoeg ga je van al
zijn gerechten ontiegelijk naar de knoflook meuren. Zodoende
krijgt Mark vanaf deze week in mijn Blerugtik zijn eigen kookeiland
ter beschikking. Het kookeiland is gelegen in de Waddenzee,
ten westen van Vlieland ter hoogte van de 38e breedtegraad
(boven de lijn Paramaribo – Kopenhagen).
Dit
keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Zimbabwaanse Kip piri-piri afgeblust met Zuid-Hollandse
geitenkaassaus en knoflook***
Het gaat als volgt:
1)boek een ticket naar Zimbabwe en haal daar een kip (of importeer
een Zimbabwaanse kip via internet)
2)haal bij de C1000/ Jumbo/ Albert Heijn/ Plus een bakkie
piri-piri
3)naai dit goedje bij mekaar in de pan en stook het vuur goed
aan
4)rij in de tussentijd naar Z-Holland voor een ons geitenkaas
(mocht u Biologische geitenkaas willen: deze vindt u onder
uw voorhuid, of die van uw partner)
5)gooi de geitenkaas ook in de pan en als de kaas begint te
smelten gooide er gewoon een halve liter Zimbabwaanse kippenbouillon
overheen
6)gooi er nu een teen of 4 knoflook op, en stamp dit er doorheen
tot het een gel achtige brei geworden is
7)serveer dit alles op een trendy en veel te groot (het liefst
vierkant) bord, en leg er voor de sier een takje van het één
of het ander bovenop
8)dranktip voor dit gerecht: wij hebben geen idee, maar cola
smaakt overal bij…
Vroeger
was het altijd nog maar de vraag wie er naar huis zou rijden,
aangezien we dan soms alle 5 teveel gedronken hadden om te
rijden. In die gevallen was één van de van H.’s
meestal bereid om ons naar huis te brengen.
Tegenwoordig is het ook al de vraag wie er héén
zal rijden! Zo ook afgelopen zaterdag. Bollie heeft nog geen
rijberswijs (God zegende de dag dat ie dat wel heeft…),
ik rij niet in voertuigen groter dan mijn eigen degelijke
Duitser, en de Truckerroadie was er niet bij. Nachtburgemeester
Oome is elke week de lul als we niet uitkijken, en dus bleven
er 3 opties over, te weten: Mark, Bas of Mike. Mark kwam echter
net uit bed met een kater van heb ik me jou daar, Bas had
’s middags al in het café gezeten en 20 bier
op (ik citeer: ik heb vanmiddag mooi aan de Freddy’s
gezeten, dan hoef ik mooi niet te rijden), en hetzelfde gold
zo ongeveer voor Mikenstein. Helaas pindakaas, maar de Nachtburgemeester
was dus weer eens het pineut en kroop met frisse tegenzin
achter de stuur (Hors d’oeuvre zoals de Fransen zo mooi
zeggen).
Bij
aankomst bij Café ’t Karrewiel in Dongen-Vaart
horen we van de eigenaar dat ie een vol huis heeft vanavond,
en dat het nagenoeg uitverkocht is. Heerleyck! Daar houden
de jongens wel van, van volle zalen.
Glaasjes bier en friet met frikandel is een ander dingetje
waar wij wel van houden en dus zitten we in ons eigen backstage-café
te glimmen dat het een lieve lust is. Onderwijl dat we wat
belachelijke foto’s bekijken van de vorige keer, en
een poging doen om weer zoveel mogelijk belachelijke nieuwe
foto’s te maken (das macht den Braten nicht fett zoals
de Duitsers zo mooi zeggen).
Ineens
komt onze geluidsman binnen gestoven met de mededeling dat
we 10 minuten geleden al hadden moeten beginnen! We zetten
hem neer, kalmeren hem met een potje valium en onze Tourmanager
legt rustig en kalm uit dat we de aanvangstijd verschoven
hebben. Als onze grijze Boy Wonder weer enigszins aanspreekbaar
is gaan we in alle rust de show bespreken met Sjoerd “de
verheenenweerde” Broeders die deze avond een speciale
gastrol zal gaan vervullen.Uiteindelijk geeft hij acte de
presence als Roodkapje en ook doet hij zijn bijzondere fanfare
act.
John Meijer is de pauze act vanavond, en hij en zijn geluidsman
Brammetje (even ter illustratie: één hand van
Bram is zwaarder dan onze drummer incl. drumstel) staan tijdens
de 1e set aandachtig te kijken, en ook zij voelen zich beide
zwaar aangetrokken tot onze Sjoerd…
Even
snel wat sterke verhalen tijdens de pauze en een kwak Jagermeister
en dan is de batterij weer opgeladen voor de 2e set in de
inmiddels dampende en bloedhete zaal van ’t Karrewiel.
De 7dronk is een welkome verkoeling voor vele gasten, want
er word gezopen alsof het leven er van afhangt. Uiteindelijk
zijn de poppen naast volop aan het zuipen ook nog eens vollenbak
aan het dansen en op een spetterende manier sluiten we deze
avond af. Nog nadruipend van het zweet melden we ons backstage.
Aangezien
het café waar we ons bevinden aan straat ligt komen
zo’n beetje alle bezoekers van deze avond langs gelopen,
en een enkeling staat ons zelfs stiekem te begluren (niet
meer doen dames!). Hopelijk hebben ze niet gezien dat ik tijdens
een sumoworstel partij met Mike mijn knie zowat gebroken heb,
en hopelijk zijn daar geen foto/ videobeelden van want zoals
ik het me herinner hadden we allebei alleen een boxershort
aan en hooguit een paar sokken…
En dan kom ik niet best uit de strijd kan ik je wel vertellen…
…ik heb namelijk ernstig lelijke sokken
BLERUGTIK
MAANDAG 8 MAART:
Vrienden
en vriendinnen, eindelijk spreken we elkaar weer eens. Of
althans, ik zit hier een stukske te typen, en jullie lezen
dat. Nou zit ik wel ontiegelijk in m’n eigen te waauwele,
maar de kans dat iemand dat hoort is heel klein.
De
laatste keer dat er een BLERUGTIK uit mijn tekstverwerker
gleed is geweest na ons optreden in Dongen op 23 januari.
Tussendoor speelden wij ook in Oosterhout bij de Gildefeesten,
wat ook een puike avond was maar diverse omstandigheden hebben
voorkomen dat daar een BLERUGTIK over geschreven is.
Wat
is er in de tussentijd allemaal gebeurt? Uhhm met name het
vele carnavalsgeweld heeft mijn geheugen enigszins aangetast.
Allereerst was er het Raamsdonkse Buurtlied (niet te verwarren
met het Songfestival, want daar wil ik het helemaal niet over
hebben, behalve dan dat ik Sieneke en haar steigerende hormonenspiegel
wél kan waarderen, in tegenstelling tot al die andere
azijnpissers. Ik snap echter niet dat Nederland nog steeds
mee doet aan dat Oostblokfestival. Nóg erger is het
dat er een berg overheidsgeld (want publieke omroep) in gaat
zitten, en dus zitten u en ik dik betaald naar een jury te
kijken waar Tatjana Simic in zit. Ja dames en heren, de vrouw
die al 30 jaar in Nederland woont en nog steeds niet kan praten
zit in een jury… En ik betaal er nog aan mee ook. Als
ze nou naakt daar zou zitten had ik in ieder geval nog twee
punten om naar uit te kijken, maar zodra ze begint te praten
stroomt al het bloed uit je hoofd en denk ik alleen nog maar
wat de meest vreedzame dood is die een mens kan treffen, een
kogel, een touw, een mes, een zak beton aan de voeten of met
de stijltang van ons Anita om m’n snikkel in een volle
badkuip gaan zitten?)
Maar
goed, we waren bij het Buurtlied gebleven. Dit is een soort
van songfestival voor Raamsdonkse Carnavalsverenigingen en
Buurtverenigingen. Met onze CV de Rauwdauwers hebben we in
het verleden al 4 keer het genoegen gehad om de Joop Oome
bokaal in ontvangst te mogen nemen en ook dit jaar behoorden
we tot de favorieten, althans, zo vond ik zelf vooral. Gelukkig
had Petor Schipperen (inderdaad, dé Petor Schipperen)
van Petor Schipperen Muziekprod onze geluidsband ruimschoots
op tijd af, zodat ik goed beslagen ten tonele verscheen…
Om ons nummer heen (Konte naipe in de Poellienaisse) zat een
hele act gebouwd met stofzuigende huisvrouwen, een flinke
ploeg hoeren en om het af te maken een ruige bende motorrijders…
kortom het werd een chaos op het podium, en uiteindelijk gingen
we hem mooi met de 3e prijs sleeën.
Daarna
kwam een prachtige avond in Oosterhout waar we samen met de
Dikdakkers en Helemaal Hollands er tot diep in de late uurtjes
een fantastisch feest van maakten met alles erop en eraan.
Carnaval liet zich snel volgen, met op donderdagavond het
Bouwersbal (waarbij ik het ging begaaien met Geluidsman Chase
van H.), vrijdagavond begaaien in de Witte Leeuw te Reemsdonksvaar,
zaterdag de grote optocht van Raamsdonk en aansluitend begaaien
bij de carnavalswagen en op de prijsuitreiking, zondag de
Veerse optocht, met begaaien in de wagen en in de Witte Leeuw,
dolle maandag was weer een dolle begaaing toen we met de Kloempestoempers
samen een kroegentocht hielden van Waspik tot ut Fèr,
en dinsdag tot slot begaaiden we het in het Raamsdonkse rovershol
d’n Halve Zool. Ongelofelijk, wat een mooie carnaval,
en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om te moeten herstellen
(recupereren zoals de Belzen zo mooi zeggen).
Na
de carnaval werd alles ineens een stuk rooskleurigerder in
mijn leven. Zoals de trouwe BLERUGTIKlezers wel weten ben
ik werkzaam in een Recyclingbedrijf, wat over het algemeen
een echte mannenwereld is. In ons bedrijf is precies één
vrouw werkzaam, en laat nou uitgerekend zij een volle verhuisdoos
seksfilms erven! Ik was er natuurlijk als de kippen bij, en
een week later verscheen ze ten tonele met de bewuste doos
vol plezier. Zodoende ben ik eigenaar van een kleine 120 porno’s…
Hustler en Playboy TV heb ik al lang niet meer, maar dankzij
dit cadeau heb ik in ieder geval wat te doen de komende tijd.
Zoals de trouwe lezers wellicht ook weten heb ik een huisje
gekocht, wat ze momenteel aan het bouwen zijn, en mocht iemand
zich geroepen voelen: ik ben nog op zoek naar een naambordje
M. Timmermans, Volkszanger, Style-icoon, Muziekvriend, Pornokoning,
Masturbatiegoeroe…
Na
een aantal plezierige avondjes achter de televisie (la tele,
zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen, al vind ik joie de
vivre ook een prachtige woordencombinatie) kwam alles in de
welbekende Canvas! stroomversnelling. Ideeën borrelden
al een tijdje en deze moesten onderhand eens tot uitvoering
worden gebracht. Zodoende is het idee voor de nieuwe toer
al bekend, en we zullen op gaan treden onder de noemer KARIKATOER.
Zoals je al wel een beetje kan raden worden we een karikatuur
van onszelf, hetgeen in sommige gevallen natuurlijk uiterst
veelbelovend klinkt (lebensraum zoals de Duitserlanders zo
mooi zeggen). Nieuwe shirts, nieuwe pakken, nieuw logo, nieuwe
vlaggen, nieuwe belettering van de bus, nieuwe nummers, nieuwe
typetjes: kortom een hele grote hoop mee nieuwigheid.
Tot
die tijd gaan we gewoon verder met “Je geld of je lever”,
zo ook afgelopen zaterdag in Geertruidenberg. Café
den Witte Hemel was het toneel waar we al meerdere malen te
gast geweest waren en ook dit keer zou het weleens erg druk
kunnen worden. CV de Laoileeuwkes hielden daar hun Halfvastebal
en deze betrekkelijk nieuwe CV barst van de energie en van
het enthousiasme (can a bear shit in the woods zoals de Engelsen
zo mooi zeggen) en daar konden wij als Hoempa junkies mooi
gebruik van maken. Ook andere CV’s uit Geertruidenberg
waren van de partij (CV de Partyboys en CV de Lamme Tak) en
ook het dameselftal van VV Raamsdonk wist zich vooraan het
podium te melden.
Onder hen bevind zich één van de allerleukste
buurmeisjes die ik heb, en zodoende zong ik op het einde van
de avond nog een ode aan Sophietje (ranja met een rietje,
op een Amsterdams terras etc).
Anderhalf
uur daarvoor startte onze show, en na een weifelend begin
(Mark heeft nieuwe apparatuur en Bas heeft een nieuwe drumtoren,
zodoende waren er wat opstartproblemen met knopjes, kabels
en microfoontjes) kregen we de hele tent op z’n kop.
Drukker dan ooit was het er, en ook werkelijk bloedje heet
op het podium. De sfeer was echter groots (met een zachte
G, en vooralsnog zonder harde L), en ook de bierkraan draaide
op volle toeren.
Na twee uur volle gas gegaan te hebben schuiven we drijfnat
aan in onze kleedlokamer en pakken er nog een paar op de goede
afloop… de rest van de avond is een beetje troebeltjes
op het netvlies, maar het belangrijkste deel is gelukkig bewaard
gebleven…
Tat
snol ellemaal!
BLERUGTIK MAANDAG 25 JANUARI:
Gooeeeeeeeeeeeeeeeeeeedeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeemiiiiiiiidaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag
(Gaston stylo)!!! Voor je neus staat weer een vers van de
pers getikte Blerugtik te wachten boordevol onzinnige, niet
relevante en totaal niet interessante informatie over de vijf
Hoempagoden uit het platte Brabantse land.
Midden
tussen al het carnavalsgeweld (Saauwelavonden, songfestivallen
en vooral plakavonden bij zo’n beetje alle CV’s
uit de regio) hadden we gisteren een optreden in Dongen, oftewel
het Peeënrijk. In de Cammeleur zou het gaan gebeuren,
en van te voren zag alles er dan ook geweldig uit. Een mooi
versierde zaal, een goed podium en een flinke dot geluid.
Geluidsman van H., was dan ook voor het optreden al niet te
stuiten, en toen hij tijdens het soundchecken zijn gehele
erotisch geladen oeuvre begon te vertellen in ons gesloten
systeem was het dan ook weer lachen gieren alsmede brullen
geblazen.
Tourmanager
Odert (“te laat terwijl u wacht”) was voor de
verandering op tijd dit keer, maar ik heb dan ook een zwaar
voorgevoel dat dit geheel te danken is aan het feit dat Tourmanager
Mark (“regelt wél eten voor de band”) hem
op had gehaald. Samen pikten zij de Truckerroadie op (die
er gelukkig wel bij was aangezien Bolie de Zwerverroadie een
huisarrest uit te zitten had en dus een avondje thuis op de
bank doorbracht in plaats van met ons op avontuur te gaan)
terwijl ik samen met Heinemans naar Oom Ron’s pallazo
reed.
Daar aangekomen was vriendje Mikenstein ook al aanwezig, en
hij was zich juist aan het verdiepen in het partijprogram.
Jawel, de goed beglaasde schilderszoon, beter bekend als de
immer afstuderende basgitarist en aanstaand advocaat overweegt
een politieke carrière, en staat dan ook op de kieslijst
voor onze gemeenteraadsverkiezingen. Namens Partij Samenwerking
zal hij gaan proberen zich in de gemeenteraad te gaan wurmen,
en in samenspraak met ons zijn wij dan ook de grote I LIKE
MIKE campagne begonnen.
Stem op Mike zou ik willen zeggen, want hij heeft een hoop
grote plannen. Zoals ik bedoel: kijk naar ’s mans figuur,
en dan weet je gewoon dat het bijv. met de plaatselijke horeca
alleen maar beter kan gaan, kijk naar ’s mans muzikale
ambities en besef je dat hij ook op dit gebied zich hard zal
gaan maken, en als laatste kijk naar ’s mans overige
activiteiten/ interesses en wie weet komt er binnen afzienbare
tijd wel een Kamasutra beurs in de Gemeente (en als ik zo
vrij mag zijn stel ik meteen de locatie KOLOSzaal voor).
Gelukkig kan hij tot nu toe ondanks zijn drukke agenda nog
steeds tijd vrij maken om lekker met ons op pad te gaan, zoals
afgelopen zaterdag naar Dongen.
Rond
de klok van 7 uur arriveren we bij de Cammeleur en als we
het podium inspecteren worden we oprecht een beetje gelukkig.
Fijn groot podium, veel en vooral professioneel licht &
geluid. Ook geluidsman Chase van H., is tevreden met het hem
aangeboden materiaal. Zijn zoon (onze) Maarten (aka de Banjoman)
ontbreekt vanavond tijdens het sjouwwerk, maar zal rond de
klok van 12 uur nog wel met zijn banjo ten tonelen gaan verschijnen.
Na
al het opbouwgeweld drinken we gauw een klein fleske bier,
en vooruit, nog een klein fleske bier, en dan gaan we op zoek
naar een friet cq. Shoarmaboer. Gelukkig hebben we die zo
één gevonden en schuiven we aan voor wat later
een heerlijke en voedzame maaltijd blijkt te zijn.
Op weg terug naar de Cammeleur passeren we een huis wat volgehangen
is met SP posters. Ik loop dan langs en denk bij mezelf “jeetje,
je zal er maar bij in huis wonen”. Mark denkt waarschijnlijk
iets in de trant van “wie ging er nou ook alweer poppers
halen voor carnaval?”, bij Bas in z’n hoofd klinkt
het van “Pompiedompiedom” en Mike vraagt zich
af wat Heino ervan zal vinden. Om deze gedachte wat meer body
te geven staat Heino al door de brievenbus van het huis een
Liberaalse strijdkreet te jodelen, waarna de rest van de ploeg
het bescheurt van het lachen…
Tijdens
het omkleden krijgen we bezoek uit Raamsdonk. Robin en Kim
besloten in een hapsnap moment om eens lekker te komen Canvassen,
en dus reden zij naar de Cammeleur in Dongen… helaas
hadden zij niet in de gaten dat het een carnavalsavond was
in Dongen. In ut Peeënrijk was iedereen gevraagd om in
het oranje te komen (wij kennen trouwens alleen maar geile
peeën), en dus vielen Robin en Kim best op, als enige
2 mensen in de zaal met 700 man die niet in het oranje gekleed
waren…
Na de geweldige 1e set gaan we pauze houden met een pilske
en een borreltje. Tijdens deze pauze krijgen we nog meer bezoek.
Dimitri en Sabine sluiten zich aan bij Robin en Kim, zodat
er nu 4 niet-oranje geklede figuren in de zaal staan…
Ook
de tweede set gaat als een trein en de sfeer in de prachtige
zaal is geweldig. We spelen dik een uur in plaats van de afgesproken
drie kwartier maar wat geeft het? Wát een feest daar
in Dongen! Toegiften geven de heren wel een stuk of 3, hoogtepunten
zijn er doorlopend (ook na de show trouwens), en doodmoei
plof ik in m’n stoel in de kleedlokamer en keuvelen
we na met onze gasten.
Voor
we het in de gaten hebben is het alweer donker buiten en dus
de hoogste tijd om naar huis te gaan, want er is weer een
plakvond die we kunnen gaan crashen. Mee gang gaan we het
busje in, en met enkele versnaperingen voor onderweg vermaken
we ons wel. Het dorpscafé is echter al gesloten, en
de bouwhal laat ik ook voor wat hij is, want ik vind het wel
welletjes geweest. Morgen is het weer vroeg dag, want voor
de mooiste CV van Raamsdonk (Rauwdauwers) moet ik om 9 uur
in de studio zijn om enkele zeer boeiende, soepele en niet
te vergeten delicate monologen op te nemen (GE KUNT DE GROETEN
VAN DE RAUWDAUWERS KRIJGEN KUT!), en aangezien de wijzers
van de klok nu op de 4 en de 12 staan ga ik dus maar gauw
slapen.
Om
9 uur sta ik inderdaad te beulen in de studio, en rond 13
uur staat het erop en haast ik me naar het Ontmoetingscentrum.
Vandaag is namelijk de dag dat we échte hoempa mogen
maken. Een paar maanden geleden polste onze geluidsman Kees
mij en Heino of wij eventueel wat nummerkes mee wilden doen,
en dat wilden wij wel.
Kees is naast onze geluidsman ook nog eens een verdienstelijk
geslachtswerker bij de Harmonie, dus zodoende werd de link
gelegd.
Na één repetitie en maanden van voorbereiding
was het dan zover, en ik moet toegeven toch wel een beetje
zenuwachtig te zijn. Leuk meedoen met de Harmonie is voor
mij niet genoeg: ik moet en zal het onderste uit de kan peuren,
en het optreden moet en zal perfect gaan.
We
komen een eind. De eerste uitvoering van Café’tje
ging al lekker, tijdens Carnaval goes USA, wat geweldig klonk
met al die blazers, liep de hele tent in de polonaise.
Als toetje vroeg dirigent Wilfred Werkman ook nog eens of
we Café’tje als toegift nog een keer wilde doen,
waarna de zaal het dunnetjes over deed, en Heintje en ik ook.
De Hertog Jannekes gleden er zomaar in bij de Heineman, en
mijn Jagermeisters smaakten ook weer verdienstelijk. Rond
de klok van 8 uur val ik uitgeput in bed.
Dit
weekend is het buurtlied, en de week erop mogen we er weer
tegenaan! Oosterhout here we come!
MAANDAG
18 JANUARI 2010:
Vriendinnen
en vriendinnen,
welkom bij deze nieuwe, verse Blerugtik die weer boordevol
staat met allerlei nuttige onzinnigheden en tal van nutteloze
wetenswaardigheden en bovendien een enorme berg kletspraat.
De
hele afgelopen week konden we teren op het geweldige avondje
Texel en dus gingen we zaterdagavond weer met goede moed op
pad. Uiteraard was onze zwerverroadie (tegenwoordig beter
bekend als RedBolie) weer van de partij, en terug van weggeweest
van zijn grote neef Truckerroadie Bertrand. Onderweg werd
dan ook menig robbertje gevochten door de neeffie’s
want Bolie heeft een soort van superieurheidswaanzin en dat
pikte zijn grote neef niet.
Tussen
het vechten door mochten we onze rotzooi droppen in Hotel
Brabant te Breda, daar waar de Nacht van het Kielegat plaats
zou vinden. Goeie herinneringen heb ik aan dit gebouw, aangezien
ik hier, na 4x geterroriseerd te zijn geweest door zo’n
ex-nazi van het CBR voor de staat mijn rijbewijs mocht halen,
na ongeveer 200 lessen, 4 examens en een berg ellende waar
ge bang van wordt.…
Temidden van de blaaskapellen, Prinsen, Baronnen en Stadhouders
(al dan niet met raden van 11) stonden vandaag dus de Hoempakoningen
uit het Zuiden te trappelen om hier in dit hotel 75 minuten
te mogen gaan knallen vanavond.
Wanneer
we om half 5 arriveren worden we meteen aangevallen door een
vriendelijk persoon die ons een schaal bitterballen aanbiedt,
en zodra we bekomen zijn van de schrik (en als een kudde hyena’s
die schaal verorberen) gaan we het buske uitladen. Opbouwen
kan nog niet want het podium is nog niet vrij, maar we kunnen
alles al wel klaar zetten en aansluiten zover dat mogelijk
is.
Aangezien
we pas om half 1 hoeven te spelen stappen we weer in ons geel-zwarte
kadaver om naar huis te rijden, en om eenmaal thuis aangekomen
bij moeder de vrouw aan te schuiven voor een warme maaltijd.
Rond de klok van 11 uur hoer ik de kenmerkende DDR toeter
weer, en stap ik samen met Zwerverroadie Bolie én een
in fraai zilverwerk verpakte fles Jagermeister in (ze noemen
mij tegenwoordig ook wel de Jagermaster) en karren we over
vers besneeuwde wegen naar Breda.
Weer
aangekomen bij de Nacht van ut Kielegat is het er een drukte
van belang. Weet ik het hoeveel blaaskapellen, prinsen, prinsessen,
raden van elven en weet ik het allemaal nog meer. In “onze”
zaal zijn de CactusCowboys aan de gang, en na hen mogen wij
het podium bestormen. Doordat in de twee andere zalen de optredens
al klaar zijn stroomt onze zaal helemaal vol en van het podium
tot helemaal achter in de zaal zie ik niks dan mensen. Eén
grote deinende massa, kortom een hell of a view!
Het
optreden gaat als de bliksem en loopt gesmeerd. De sfeer is
ook geweldig, kortom een optreden om van te dromen!
Alsof het maar een minuut of 10 geduurd heeft zo snel ging
het voorbij. Enige minpuntje was dat tijdens het roeien (waarbij
ik als sportschooljongen natuurlijk mee moest doen) mijn zendertje
sneuvelde. We roeiden zowat van Breda terug naar huis en als
we klaar zijn ben ik dan ook helemaal verzuurd…
Snel
omkleden, biertje of een borreltje erbij, en dan uitgebreid
afscheid nemen van de mensen in het Kielegat. We cruisen mee
gang naar huis, of beter gezegd: naar de Raamsdonkse polder.
Bij mijn favoriete carnavalsvereniging is het namelijk plakavond,
en wij hopen er nog een biertje te kunnen krijgen. Eén
biertje kregen we niet, nee, we kregen er talloze. Vanaf hier
ben ik de draad een beetje kwijt, maar ik hoorde van onze
Bolie dat ze mij vonden toen ik op de lange polderweg naar
huis aan het lopen was…
Na een uitmuntende duik in de dienstdoende auto was ik echter
zo thuis, en kwam alles goed. Dat was geloof ik rond 6 uur
’s ochtends… Wat een feest! En dan moet het nog
carnaval worden…
ZONDAG
10 JANUARI 2010:
Vrienden,
vriendinnen, Tourmanager Odert en andere vage bekenden:
vanaf deze plaats een goed nieuwjaar toegewenst, en de op
één-na-beste wensen voor jullie allemaal (de
allerbeste wensen hou ik natuurlijk voor mezelf, ik ben Sinterklaas
niet)!
Ongelofelijk
hoe snel een jaar kan gaan. Exact hetzelfde weekend van het
vorige jaar beleefden we de primeur om voor het eerst overzees
te gaan, en nu deden we dat weer. Vorig jaar werd het optreden
op Texel (numero 84 op de Canvas! optreden lijst) een week
naderhand gevolgd door een optreden in Teteringen, en op het
einde van het jaar stond de teller op 122 na ons optreden
in Rijsbergen. Kortom, we hebben exact 38 optredens gedaan
vorig jaar, ondanks de financiële crisis, de Q koorts,
de Mexicanen griep en verschillende soa’s. 52 weekenden
minus 5 vakantie en weekendjes-weg-weekenden, kerst en oud
& nieuw, buurtlied en carnaval, en weet ik het wat nog
meer maakt dat we gemiddeld bijna elke week een optreden hadden.
Het werd een goed jaar, met een nieuwe show en een carnavalssingle
die we dit jaar overigens landelijk uitbrengen, hij ligt binnenkort
in de winkels. Het werd ook het jaar van de Kees van H. gadgets.
Hand-held-detornated shooters, een zenderpark, beltpacks en
In-Ear monitoring met bijbehorende first aid removal kit,
fingerprint protection gloves en natuurlijk de CLUB KEES caravan
op de Dollemansdagen.
Hoogtepunten waren de optredens in de 013 (fanclubdag BZB),
Molenschot (voorprogramma Rowwen Hèze) voor 1300 mensen,
het optreden op Udenhout onder Zeil (samen met Henk Wijngaard
en BZB) voor 3000 man en op de Draai van de Kaai in Roosendaal
stonden we zelfs voor dik 6000 man. Mooiste weekend voor mij
was het eerste weekend van juni, toen we vrijdags speelden
in Goor (Overijssel), zaterdags in Ysselsteyn (Limburg) en
zondags bij den Halve Zool in Raamsdonk (Noord-Brabant) waarna
we afsloten met een prachtige zuippartij. Dat weekend kreeg
ik voor het eerst echt het Canvas! familie gevoel, dat we
een echte clan geworden waren. Met Kees en Maarten voor licht
en geluid, Truckerroadie Bèr die al wat langer meegaat,
en Zwerverroadie BollieBallie die sinds het optreden in Heibloem
meegaat is het gewoon ontzettend leuk om van huis te gaan,
tel daarbij op de grappen en grollen van Mark, Heino, Mike
en Bas en dan weet je ongeveer wat wij elk weekend weer meemaken.
Het meest gelouterde lid van de Canvas! familie, geluidsman
Kees had er nog zó voor gewaarschuwd: de wegen zouden
onbegaanbaar zijn, en de kans op verongelukken was ernstig
aanwezig. ALS we al naar Texel zouden gaan moesten we voldoende
proviand, dekens, een kachel, een kan diesel en een kan benzine
meenemen, want de kans dat we zouden strandden was zeer groot
volgens hem. Echte thrillseekers als wij zijn besloten wij
om deze wijze raad in de wind te slaan, en toch naar Texel
af te reizen.
Ik zeg het niet graag, maar Chase had gelijk: slecht begaanbare
wegen, soms bedekt door wel een meter sneeuw, her en der aangespoelde
elanden die het wegdek niet bevorderden, sneeuwstormen en
een orkaan op je ballen: alles wat er kon gebeuren, gebeurde
ook daadwerkelijk…
Nee
hoor mensen, maak je niet ongerust, de dag dat Tourmanager
Odert op tijd zal komen is tevens de dag dat Chase van H.,
zal stoppen met overdrijven. Het is dat die eigenwijze nurken
daar in het Noorden (lees:Friezen) hun zout niet meer af willen
staan, anders hadden we de opmerkingen van Kees mooi met een
strooiwagen zout kunnen nemen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Korea naamgever
is van de zgn. Flatscreen tv’s? Die heten daar een Tourmanager
Odert tv, waarschijnlijk vanwege de geringe dikte van dit
apparaat.(bron: kwitniepedia.nl)
Zoals
altijd als we naar Texel gaan begint onze dag bij Oom Ron
op kantoor met een bakske koffie en wat taartjes of worstenbroden
in dit geval. Gezamenlijk zetten we de plannen uitéén
en wachten we op Tourmanager Odert.
Zoals wel vaker dit jaar was onze Tourmanager namelijk ietwat
laat. Er zou om 11 uur verzameld worden, maar meneer achtte
het de gewoonste zaak van de wereld om als laatste om kwart
over 12 te arriveren. Vervolgens keek hij eens met een zuinig
oog op zijn horloge, en merkte enigszins teleurgesteld op
dat we niet voor 3 uur op het eiland zouden zijn en we dus
niet zouden kunnen gaan zwemmen. Dit zouden we echter voor
geen goud willen missen, alleen al om Mikenstein in een zwembroek
te zien manoeuvreren is een zwemkaartje dik de moeite waard.
Door Bas’ laatkomerij zag Mark zich genoodzaakt het
Tourmanagerschap over te nemen, en hij ontpopte zich tot een
verdienstelijk Tourmanager. Steeds als hij het roer overneemt
komt het goed. Vooral op het gebied van eten regelen is hij
een autoriteit. Dit keer kregen we overheerlijke saté,
haricots verts met spek, preisalade, roerbakgroentes en friet.
Dat zijn de betere bodems baasje! Namens ons allen wil ik
dan ook zeggen:
Wees
gegroet Tourmanager Mark, vol van genade, de Band is met U,
gij zijt de gezegende onder de Tourmanagers, en gezegend is
Bolie, de Roadie van uw band. Heilige Tourmanager Mark, Tourmanager
van God, bid voor ons, drummers, bassisten, zangers en toetsenisten,
nu en in het uur van onze dood. Amen.
Even
hiervoor hadden wij al een schepping van God mogen bezichtigen:
de eerder genoemde Mike Hofkens in een bijzonder trendy zwembroek.
De heren Odert, de Hart en Bolie tooien zich met bloemen zwembroeken
en ikzelf heb een NAC zwembroek meegenomen, want de kans dat
ik slaag zou krijgen van een losgeslagen FC Texel aanhanger
leek me klein.
We spetteren en spatteren erop los, en ook de glijbaan ontkomt
er dit keer niet aan. Als een stel jonge honden vermaken we
ons in het water. De eerder genoemde glijbaan, het golfslagbad,
het bubbelbad, de fontein en zelfs het buitenbad: zeker 10
minuten gaan de jongens als wilde zeeleeuwen tekeer.
Daarna is het gedaan met de pret en schuiven we aan op plastic
terrasstoeltjes om eens wat lekkere pilskes en een snackarrangement
te pakken. Omkleden in de “grote kleedkamer” maakt
het feest compleet en rond de klok van 6 uur melden de chloorboys
zich bij Café de Wijsneus. Kees en Maarten zijn ook
al aangekomen en na het opbouwen staat ons de hemelse maaltijd
zoals zojuist beschreven te wachten. Hierna volgt een uitgebreide
soundcheck (waarbij Mark’s pedalenset een compleet eigen
leven gaat leiden en om de zoveel tijd drumsolo’s begint
te geven) en word afgesloten met het drinken van nog meer
pilskes.
Wanneer
we de slaapzaal ingericht hebben (en ik me al afvraag hoe
8 stinkende beren op één kamer zich moeten gaan
redden, en vooral hoe de luchtkwaliteit er ’s ochtends
zou zijn) schuiven we aan voor nog meer pilskes, en als de
klok de 11 aanraakt gaan we omkleden en gaan we erin zoals
Kees dit zo mooi kan zeggen.
Bolie is dit keer ook verantwoordelijk voor mijn Jagermeister,
want sinds ons optreden op de motorcross heb ik er dit ritueel
op na gehouden. Met een verse fles ben ik dan ook vertrokken
vanochtend. Dit goedje smeert de stembanden ontzettend goed,
en bovendien heb ik al langer het vermoeden dat ik van bier
alleen niet meer dronken kan worden, dus zodoende.
Vanaf
minuut één is het een grandioos feest in de
Wijsneus. Moet je je eens voorstellen dat men er geen carnaval
kent, en ook geen historie heeft met live muziek, maar op
deze avond wel helemaal afgeladen is met compleet verkleedde
gasten en gastinnen en echt halverwege de 1e set men al helemaal
los gaat. Zonder te vervelen, of zichzelf op te dringen of
nog erger: aan attributen, materialen en instrumenten van
de band te komen. Echt ge-wel-dig!
Voor de 2e set heb ik maar amper woorden genoeg, al kan dit
ook komen door mijn derde volle glas Jagermeister. Wat ik
er nog wel van weet is dat het een compleet gestoorde bende
was in het mooiste feestcafé van Noord Nederland.
Bolie
de Zweverroadie is na een aantal pilskes overgestapt op RedBull
omdat hij natuurlijk niet dronken mag/ kan/ wil worden tijdens
een optreden. Na het optreden als alles opgeruimd en ingeladen
is borrelen we nog na met eigenaar en personeel van de Wijsneus.
Bolie zit nog steeds aan de RedBull en zelfs na aandringen
van ons (ja, wij weten wat alcohol met jongeren kan doen)
is hij niet over te halen voor een pilske of een borreltje.
Wanneer mijn fles Jagermeister leeg is doe ik een penaltyserie
met Yoni. Yoni is één van de Wijsneus mannen
die hun verjaardag vierden. Ik verdedig met werkhandschoenen
de 2 toiletdeuren, terwijl Yoni met een cocktailshaker probeert
mij te passeren… als een hongerige tijger ga ik naar
de bovenhoek. Niet één, niet twee, niet drie
maar wel 5 keer pluk ik het projectiel uit de denkbeeldige
kruising schat ik zo, kortom je had erbij moeten zijn.
Uitgeput
gaan we aan den bak zitten voor nog meer pilskes en borrels.
Bolie is nog steeds onvermurwbaar en blijft stug doorgaan
met RedBull. Wanneer we om half 7 ’s ochtends de boel
de boel laten en willen gaan slapen kan je wel raden wie er
door de slaapzaal heen stuitert… inderdaad onze zwerverroadie.
Koprollen, handstanden, slidings etc niks is hem te dol. Ook
stoeien met Mike en Bas behoort tot z’n activiteiten
en al kussengevechtend met de Banjoman slaapt meneer om 10
uur nog steeds niet en verdient ondertussen de nieuwe bijnaam
RedBolie.
Onze
Tourmanager was daar al niet meer bij. Huisman als hij is
had hij zijn vriendinneke beloofd om om 8 uur de boot te pakken
terug naar het vastenland. ’s Avonds zouden ze gezamenlijk
hun verjaardagen vieren, en dan kon meneer mooi de boel versieren
en klaar zetten. En als onze Tourmanager zegt om 8 uur te
vertrekken dan vertrekt hij ook om 8 uur, en niet één
minuut later. Eén bonk discipline, een toonbeeld van
iemand die stiptheid uitgevonden zou kunnen hebben…
Zou
kunnen hebben inderdaad, want als wij hem om half 11 niet
wakker gemaakt zouden hebben lag hij nou nog te slapen op
een tochtige zolderkamer op Texel. Nadat iedereen zo’n
beetje uitgespeeld was met zijn/ haar ochtenderectie gaat
ieder zijn/ haar eigen weg. De van H.’s staan al geladen,
pikken een ontbijtje en zijn weg. De Sjakiemobiel van Heintje
Odert en Bas van Oome staat ook al te ronken en neemt ook
spoedig de biezen. Blijven Mike, Mark, RedBolie en ikzelf
over. Wij laden op het gemakkie onze bus, pakken op het gemakkie
de boot van 12 uur, rijden op het gemakkie naar huis om de
bus op het gemakkie uit te laden en vervolgens om 16.oo uur
op het gemakkie op bed te ploffen. Ter illustratie: onze Tourmanager
had tegen die tijd heel z’n huis aan de kant, alles
versierd, bier koud gezet, muziek aangesloten, een uurke gebadderd,
een paar uurkes naar de carnavalswagen geweest, uitgebreid
gegeten, nog een uurke gebadderd en een dutje gedaan…
Al
met al was het een geweldig 1e optreden van dit nieuwe jaar.
We houden je weer uitgebreid op de hoogte zoals je van ons
gewend bent. Hou de site goed in de gaten zodat je binnenkort
mee kan doen met een wel zeer bijzondere Canvas! prijsvraag,
waarbij je een zeer bijzondere prijs kan winnen. Interactie
is dus gevraagd zodat we samen met jullie er een mooi jaar
van kunnen maken!
Wees
gegroet,
Marcel
BLERUGTIK
MAANDAG 14 DECEMBER:
Voor
degenen die ons inmiddels niet meer kennen: wij zijn een band
uit het zuiden des lands, spelen voornamelijk in feesttenten
en dampende café’s. Ik mag zingen in dit frappante
vrijbuitercollectief, ik noem mezelf (en vele anderen met
mij) Bonker, en dis is mijn Terugblik op de week, of zoals
wij dit zelf noemen Blerugtik.
Een goede Blerugtik word geschreven na een optreden of een
andere Canvas!activiteit, en behoort vol te staan van de jolijtigheden
en andere non-informatieve wetenswaardigheden. Ook dient Tourmanager
Odert stevig op de hak genomen te worden. Dit is niet zielig,
edoch rechtvaardig. Zijn walgelijke gedrag is hier debet aan.
Veel leesplezier
Afgelopen
zaterdag hadden we eindelijk weer eens een optreden. Het vorige
optreden stamde nog uit de maand November, en dan nog wel
ergens vooraan in die maand. Zodoende was het voor een ieder
van ons weer even wennen aan mekaar op het podium.
Verder behoefden we niet echt te wennen aan mekaar, want het
leek wel de grote Canvas!vergader marathon de laatste maand.
Elke maandag vaste prik: om 20 uur aanwezig (een enkeling
om 20.33 uur) en pas naar huis na elven en soms wel na twaalven.
Naast de vele onzin die ik dan uitkraam probeert de rest uit
te vogelen welke ondernemingsvorm wij aan moeten meten, hoe
we dat gaan doen met verzekeringen, belastingen en master-batie
marathons (dat is dus dat stukje onzin wat ik bedoel). Ook
kwam Richard van RS Audio langs om “echte” In-Ear
monitors aan te meten, en ben ik zelf alweer enkele keren
richting ziekenhuis geweest om naar m’n neus, en keel
(en dus voornamelijk m’n stem) te laten kijken omdat
ik daar de laatste tijd ontzettend veel last van heb.
Natuurlijk
is de nieuwe Canvas!boekingskoning John Meijer frequent langs
geweest en hebben we met verschillende studiomensen en producers
gesproken. Vanavond komt er nog iemand van de platenmaatschappij
langs, want dat is het volgende grote nieuws:
CARNAVAL GOES USA komt namelijk LANDELIJK uit!
Samen
met MAS Records/ MAS Music komt onze opnieuw opgenomen carnavalssingle
landelijk uit. Dat betekend dus landelijke radio aandacht
voor ons bandje, het opnemen van een videoclip en dat hij
geplaatst word in zo’n beetje alle muziekcomputers van
Nederland, vergezeld door alle andere carnavalskrakers van
Nederland, al dan niet verward met Aprés ski krakers,
want dat schijnt tegenwoordig hetzelfde te zijn, maar allez
een kniesoor die daar over valt.Verder zijn we natuurlijk
nog steeds druk schrijvende en repeterende voor ons nieuwe
album. Ik mag helaas niks verklappen, maar ik kan al wel een
klein tipje van de sluier weggeven: het zal ons beste album
worden tot nu toe…
Maar
goed, om een kort verhaal langer te maken: afgelopen zaterdag
mochten we dus voor de eerste keer weer de ring in. Best spannend
natuurlijk, want ik was ook zeer benieuwd hoe m’n stem
het zou houden, en sowieso wel benieuwd naar hoe het samen
spelen weer zal gaan.
Sommige dingen veranderen nooit, en dus komt Tourmanager Odert
ook ons 122e optreden gewoon een half uurtje later. Afgelopen
vrijdag was ik bij een concert van de Dijk en deze superband
opende de show met het nummer “Ietsje later”.
Als ik zo vrij mag zijn om de boodschap te citeren:
Kom
waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar vergeet niet wat ik zeg
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar moet wel wat eerder weg
Inderdaad,
deze tekst is op het fragiele lijf van onze Albino neger geschreven.
Gelukkig zaten we niet als enigen te wachten, want Richard,
de In-Ear boer, zat gezellig mee te wachten om ons uit te
leggen hoe de hel je die dingen in moet doen. Wanneer Bas
daadwerkelijk arriveert legt hij ons in recordtempo uit hoe
we onze oortjes in onze oren moeten manoeuvreren, en eerlijk
is eerlijk: onder zijn toeziend oog lukt het me best.
Helaas lukt het een paar uur later tijdens de soundcheck al
een stuk minder, en als we uit de pauze komen vervloek ik
deze handige, dure en uiterst nuttige apparatuur en verlang
ik terug naar die heerlijke ouderwetse monitor boksen en de
bijbehorende rugpijnen voor onze geluidsgoeroe Chase van H
Het
optreden zelf verloopt boven verwachting goed en de sfeer
zit er prima in. Het dames A-jeugd elftal van de locale trots
VVR is kampioen geworden (net als onze A-jeugd van Zwerverroadie
BollieBallie) en vooraan het podium zorgen zij voor de sfeer.
Helaas maken zij later de avond ook regelmatig gebruik van
het podium om zichzelf te profileren, en helaas pikt men ook
regelmatig één van onze microfoons in om daar
vervolgens oorverdovend hard “kam-pie-oo-ne kam-pie-oo-ne
olé olé olé” blèèren.
Dieptepunt van de avond vormt echter de gast die ongestoord
op het podium denkt te kunnen vertoeven, vervolgens tegen
mijn standaard aan te knallen waardoor ík mijn microfoon
vol tegen m’n bakkus aan krijg. Tand door de lip en
dus alles onder het bloed. Nou ben ik gelukkig niet bang voor
bloed, maar helaas wel voor de tandarts. Je zal maar door
zo’n malloot naar de tandarts moeten met 2 stukken voortand
in je portemonnee…
Gelukkig
gedraagt “de rest” van de kroeg zich wel goed,
en al met al word het dus toch een leuke avond. Na afloop
babbelen we nog even na met een echte Veldstraatse bloemencorso
mevrouw, en het gesprek gaat met name over de tragiek van
het ééns in de 39 jaar winnen van het Bloemencorso
en dan geen vrij krijgen van den baas. Ondertussen scharrel
ik toch m’n nieuwe oortjes maar op en terwijl het gesprek
verder gaat over –ongetwijfeld- andere ernstige zaken
des levens ontdoe ik me in onze kleedgarage van alle andere
plichtplegingen, zet mee gang het album Brussel op van de
Dijk en dommel ik onder het genot van een Jagermeistertje
al snel in. Ver weg van podiumbeklimmers, tanden door de lippen
en andere zwaar tragische gedachten…
BLERUGTIK
MAANDAG 9 NOVEMBER:
Fijne
lieden van de geneugten des levens, fijn dat jullie er weer
zijn. Schuif er maar eens lekker voor aan, zet je kunstgebit
extra in de kukident en lees maar eens gauw verder
Afgelopen
vrijdag was het Slotconcert van Rowwen Hèze in hun
eigen dorp America. Al jaren ga ik daar naartoe, en dus ook
dit jaar. Mooi was dat mijn zussen dit keer allebei van de
partij waren. Ook BollieBallie en z’n vriend Severinho
waren dit keer van de partij. Allebei net 16 jaren, dus net
oud genoeg om te mogen bieren. Wellicht overbodig om te zeggen,
maar daar maakten de heertjes gretig gebruik van. Verder waren
natuurlijk de overige lieden van ons bandje van de partij,
minus Tourmanager Odert. Misschien moest ie werken dacht ie.
Dan denken wij heel logisch dat als hij nou eens een keer
om 8 uur begint ipv om half 11 dan is hij ook mooi op tijd
klaar, en hoef je vrijdagavond dus niet te werken, maar goed.
Het
werd een mooie avond, met twee leuke voorprogramma’s
en met een Rowwen Hèze in topvorm. Een setlist met
veel ouwe krakers en een fantastische feesttent met mensen
die allemaal puur voor Rowwen Hèze gekomen zijn vormen
de ingrediënten voor een hele mooie avond. Helaas moet
ik rijden, dus geen bier voor mij vanavond. Onder het genot
van een wit wijntje ;) geniet ik van de avond.
Toch ga ik niet helemaal voluit vanavond, want dankzij een
collega die zichzelf niet ziek wenste te melden ben ik tegen
het einde van de week wat ziekjes. Of ja, ziekjes is niet
het juiste woord. Stemproblemen, dat komt beter in de richting.
Ik heb geen keelpijn, ben niet echt snotverkouden of wat dan
ook, maar van de ene op de andere nacht was mijn stem ineens
gehalveerd. Vrijdag werd dat alleen maar erger en ondertussen
begon ik dus te vrezen voor ons optreden van zaterdag. Van
Rowwen Hèze diende ik te genieten zonder mee te zingen,
en zonder overdreven veel te praten. Voor een praatziek persoon
een hele opgave…
Zaterdagochtend
is één minuut na ontwaken mijn humeur al verpest.
Als ik naar beneden loop en ons pa en ma groet met een nauwelijks
verstaanbaar “Goeiemorgen” besef ik me meteen
dat dit één van de vervelendste dagen aller
tijden gaat worden. Vanavond moeten we optreden op de Motorcross
Made en ik vraag me écht af hoe ik dat moet gaan doen.
Wanneer je als werknemer van een gewoon bedrijf ziek bent
meld je je gewoon ziek, en ga je weer werken als je beter
bent. Simpel zat. Daar is de ziektewet nou eenmaal voor, en
als je daar geen gebruik van maakt moet je dat lekker zelf
weten, maar ik doe dat dus wel (ik word ook moe van die verhalen
van mensen van 65 die 50 jaar voor dezelfde baas gewerkt hebben
zonder ook maar één dag ziek geweest te zijn).
Als je echter in de muziek actief bent zul je écht
met iets goeds op de proppen moeten komen om je af te melden
voor een optreden. Dat is heel heel moeilijk, en ook wij gingen
er zaterdag op uit om er toch het beste van te maken.
Mijn
stem is zo goed als weg en de moed zinkt me in de schoenen.
Ik vraag me echt af hoe we het vanavond voor mekaar moeten
gaan boksen. Wanneer we de problemen gaan bespreken met de
organisatoren van de Motorcross, het echtpaar Bastiaansen,
tonen zij zich echter zeer begripvol en maken er absoluut
geen probleem van dat we voor een verkorte versie van een
Canvas!avondje gaan zorgen. “Kom maar gewoon bij mij
in de camper zitten mee een fles Jagermeister en dan zullen
we wel zien” aldus Wim Bastiaansen. Zo gezegd, zo gedaan
en al nippend aan de Jagermeister bekomt mijn stem met de
minuut.
Wat
ik nog even gezegd wil hebben is dat deze Motorcross een zeer
sociaal karakter heeft. Bijna alle opbrengsten worden afgedragen
aan goede doelen. Fietsen voor geestelijk gehandicapten, geld
en materialen voor de hobbyclub, geld voor cd opnames van
een gehandicapten band en ga zo maar door. Kortom échte
mensen met een goei hart. Hetgeen helaas van onze drummer
niet gezegd kan worden. Hij heeft wel een goed hart, alleen
het had gebakken op z’n rug moeten hangen…
Het
hele assortiment van de apotheker heb ik in m’n tas:
paracetamol, panadol, trachitol, strepsils, islamoos, een
volle pot honing en een fleske Chinese wonderdrank: niks helpt.
De Jagermeister doet echter wonderen. Rond de klok van elf
uur is m’n flaconneke met kruiden en alcohol ver leeg.
Goed nieuws: stem terug. Slecht nieuws: redelijk licht in
de bovenkamer…
We
gaan erin om in ieder geval minimaal een uur vol te maken.
Dit lukt ons, en hoe! Ik ga als een speer over het podium
in de afgeladen tent. Ongeveer 1000 mensen uit alle windhoeken
van Nederland maken het ons goed naar de zin, en ik had zelfs
bij vlagen het “Draai van de Kaai gevoel”. Dit
gevoel krijg je als je overal waar je kijkt dansende silhouetten
ziet die er tot in de verste verte van de tent een groot feest
van maken. Samen met de meer dan charmante winnares van de
7dronk doe ik zelfs een limbodans (!), kun je nagaan…
Vol
adrenaline staan we nog na te genieten van ons onverwacht
mooie optreden, en we wensen onze opvolger Jack van Raamsdonk
veel succes. Hij blijkt nogal straight te zijn. zo vraagt
hij van wie al die pillen en poedertjes zijn in de kleedkamer.
Bas uit Raamsdonk legt Jack van Raamsdonk uit dat Marcel uit
Raamsdonk nogal een stemprobleem had vandaag, hetgeen de pillen
en poeiersconsumptie verantwoord. “Dan ken ik heel wat
collega’s die ook stemproblemen hebben” antwoord
Jack van Raamsdonk gevat, doelend op het cokegebruik van een
enkeling. Ander mooi moment gebeurt als hij het podium betreed.
Met “Zo, goeieavond zeg! We gaan eerst wat van die ouwe
klotenummers doen, maar daarna gaan we lekker rock ‘n’
rollen!” kondigt hij zijn grootste hits aan…
Ondertussen
staan Mark uit Raamsdonk en Bas uit Raamsdonk backstage een
workshop te geven wat je allemaal nog meer met een tie-rip
kan doen. En ja, Mike uit Raamsdonksveer was hoofdpersoon
in deze workshop. Samen met Kees uit Raamsdonk, Ralph uit
Raamsdonk, Robert uit Raamsdonk, Wim uit Terheijden en Jack
van Raamsdonk drinken we nog vele biertjes. En dan is het
zoals te doen gebruikelijk weer gadget-time. Kees van H.,
man met een zeer groot spraak en fantasievermogen is er altijd
als de kippen bij als het om fancy Engels klinkende gadgets
gaat. Dit keer zitten we gezellig de blaren van Bas’
vingers door te prikken als hij hardop bedenkt of we daar
geen oplossing voor kunnen verzinnen. Iets van “fingerprint
protection gloves” ofzo… Oftewel gewoon oud Hollandsche
HANDSCHOENEN die al sinds 3 eeuwen voor Christus te verkrijgen
zijn bij zo’n beetje elke muziekwinkel in Nederland!
Gezellig kabbelt de avond verder, en als BollieBallie met
een deksel van de vuilnisbak gaat robocoppen is het tijd om
te gaan…
Nagenietend
val ik thuis in bed. Vastbesloten dat ik dit nooit meer mee
wil maken, al die spanning van te voren. Daarom neem ik geen
halve maatregelen dit keer. Ik was al gestopt met roken, en
nu zal ik nog een concessie doen in belang van ons bandje:
voortaan
elk optreden een liter Jagermeister mee…
BLERUGTIK
MAANDAG 2 NOVEMBER 2009:
Hufters,
Hufterinnekes en andere op Partij voor de Dieren stemmers,
een
hartelijke goeie avond toegewenst, en natuurlijk een warm
welkom voor u allen bij het lezen van deze Blerugtik.
Nog
maar amper bekomen van vorige week hadden we dit weekend een
optreden in Reusel. Ons 120e optreden sinds oprichting, ons
36e optreden voor dit jaar en het 24e optreden dat BollieBallie
oftewel de Zwerverroadie met ons meegaat. Bollie zal dan ook
komende zaterdag in Made ons gaan trakteren op een grote Canvas!taart,
anders trakteren wij Bollie op een pak slaag, zoals je kan
bijvoorbeeld kan zien op de foto’s van ons optreden
in Molenschot, toen vriendje Mikenstein hem gras liet eten.
Dit
keer was ook druktemaker Daan de Wijze van de partij, en dat
hebben we geweten. Nog steeds suizen de oren na, want sjungehjungehjungeh
wat kan deze man een kabaal maken. Deze wandelende Red Bull
was ruimschoots op tijd bij mij zodat wij gebroederlijk om
18oo uur in ons buske stapte toen Heino ons op kwam halen.
Hierna was Tourmanager Odert aan de beurt (getooid met een
complete maaltijd (frikandel, kaassoufflé en walnoten)
stapte hij in), vervolgens Mark en PillieBallie en als allerlaatste
onze grote vriendelijke volksvertegenwoordiger uit Raamsdonksveer.
Jawel
je leest het goed, onze bassist Mike ambieert een politieke
carrière. Hij is, naar eigen zeggen, zo goed als afgestudeerd
en om te voorkomen dat hij in een gat zal vallen staat hij
op de lijst bij een locale politieke partij. Zijn campagneteam
is al druk bezig met het voeren van campagne, en onder de
titel “I like Mike” zijn ook wij druk aan het
lobby’en.
Dus heb je vragen of een voorstel over wat jij wil verbeteren
in onze gemeente: richt je dan tot mike@naarhetcanvas.nl en
he will take care of it…
Iemand
die continue campagne voert is natuurlijk onze Tourmanager.
Om zijn walgelijke gedrag te verbloemen loopt hijzelf constant
de weinig dingen die wél positief aan hem zijn aan
te prijzen. Zo is hij zo trots als een pauw dat hij doordeweeks
zijn boterhammen verdient met mensen om de tuin te leiden.Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert in stoere mannen land
bij uitstek Schotland een bedenkelijke status geniet? “You’re
such a fucking Tourmanager Odert” word gebruikt als
aanduiding voor mensen die vóórdat ze een pak
rammel krijgen zo hard schreeuwen dat de uitdelers van dit
pak rammel uit medelijden besluiten niet meer te rammelen.(bron:
kwitniepedia.nl)
Door
de aanwezigheid van druktemaker de Wijs moet onze Zwerverroadie
vanavond met geluidsman Kees van H. meerijden. Geheel zoals
verwacht verschijnen er na verloop van tijd verschillende
berichten vanuit hun bus. De meest opmerkelijke is deze: “ja,
wij zijn er al, zitten nu te kletsen met een groepje meiden”.
De waarheid blijkt geheel anders te zijn. Volgens ooggetuigen
reden de heren op een rotonde af waar zij voorrang moesten
verlenen en dus keurig voor de streep stopten. Tijdens het
keuvelen over vanalles en nog wat verleenden zij nog een auto
voorrang. En nog één, en nog één.
Vervolgens begint achter het tweetal een andere auto te toeteren,
waarna van H. opmerkt dat “ie nou wel op groen mag onderhand”…
Na nog wat getoeter én een oogcorrectie van BollieBallie
blijkt er helemaal geen stoplicht te zijn waar ze voor gestopt
waren. Men heeft dus een minuut of 10 stil gestaan om het
complete verkeer van Reusel en omstreken voorrang te verlenen…
Aangekomen
bij zaal/ discotheek de Valk kijken we onze ogen uit. Sakker
wat een ongelofelijk mooie tent zeg! Eerst een super-de-luxe
café, dan een disco zaal, een kelderbar en een grote
zaal aan de achterkant. En dan niet lullig ingericht hè,
nee alles exclusief. Dure en mooie materialen als natuursteen,
roestvrij staal en eikenhouten balken, verder veel licht,
geluid en andere effecten en mooie canvas(!) doeken aan de
muur.
Ook het podium is prachtig, en bovendien schitterend geïntegreerd
in de rest van de zaal. Al handenwrijvend bouwen we onze spullen
op en doen we de soundcheck. De kastelein is wat voorzichtig
als we hem vragen of het druk word vanavond. “Ik hoop
het van wel, want ik heb alles al geprobeerd” is zijn
weinig aan de verbeelding overlatende antwoord.
Zeker
in het begin van het optreden is de zaal redelijk gevuld,
en met name onze volksvertegenwoordiger is goed op dreef.
V-hals de Wijs is verantwoordelijk voor de foto’s vanavond,
Pillie is onze assistent achter de schermen en Bollie waakt
aan de zijde van Kees. Behalve als Bollie op het verhoog naast
Kees wat leuke meiden denkt te spotten kiest hij eieren voor
z’n geld, om razendsnel de gladjanus uit te hangen bij
het plaatselijk schoon.
Tijdens de 7dronk treffen we opvallend veel vrouwelijke deelnemers,
maar helaas voor hen was het uiteindelijk een man (tsja) die
er met de 1e prijs vandoor ging. Eén van de vrouwkes
meld de volgende dag via Hyves nog goed beroerd te zijn van
haar fles (!) bier die ze in één teug leeg gemaakt
had…
Op
de terugreis slapen de heren. Ditmaal geen rare taferelen
met confettishooters enzo, nee gewoon rust. Zelfs Daan slaapt…
Wél zijn we helemaal vergeten een pompie te pakken
met Kees en Bollie die flabbergasted zijn als ze ons buske
in een vliegende vaart voorbij zien rijden. Bellen of sms’en
heeft geen nut. Iedereen ligt helemaal uitgeteld te slapen,
en chauffeur Heinemans móet zich haast wel groen en
geel geërgerd hebben aan het gesnurk van ondergetekende…
Komende
zaterdag nog een keertje vlammen in Made/ Wagenberg en dan
zit het er ver op dit jaar. Een klein tipke van de sluier
over het nieuwe jaar kan ik al wel geven: nieuwe boeker, nieuwe
cd met nieuwe nummers, nieuwe show met nieuwe pakken, nieuwe
covers en nieuwe attributen, nieuwe belettering voor de bus:
kortom een berg nieuws in het nieuwe jaar!
ALS
het allemaal doorgaat, want het zou niet voor het eerst zijn
dat onze Hoempa Boedha’s niet alle plannen ten uitvoer
kunnen brengen, maar we doen ons best…
BLERUGTIK
MAANDAG 26 OKTOBER 2010:
Holbewoners,
muzikanten en zangers der alle landen: een hartelijk welkom
vanaf deze plaats. Voor je staat (staat ja, want ik heb nog
nooit een beeldscherm zien liggen) weer een hagelnieuwe BLERUGTIK,
want we hebben weer het nodige meegemaakt dit weekend.
Zaterdag
mochten we optreden in Molenschot natuurlijk, maar ik wil
een paar weken terug beginnen, en wel te weten bij ons optreden
in Schaijk. Vorig jaar waren we al eens te gast geweest in
café de Raaf en dit jaar mochten we terugkomen. Helaas
had onze Zwerverroadie vanavond geen tijd en dus moesten we
op zoek naar een vervanger. Gelukkig wilde Koen de Witte nog
wel een keer met ons mee op pad, dus gelukkig was dat probleem
zo opgelost.
Bolliepillie
oftewel de Medicijnman oftewel Truckerroadie Rooobert had
z’n kuur afgemaakt en zag dus ook geen struikrovers
meer op de weg, en onze Tourmanager was zelfs een keer op
tijd (om één over half 6 stuurde hij het veelzeggende
bericht “ik wacht…”). Normaal gesproken
is dat reden genoeg om hem in mekaar te slaan, maar sinds
hij om de 5 minuten “kumt dan jungeh” uitroept
is zelfs dát niet meer de moeite waard.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Engeland heeft
gezorgd voor een nationale discussie? Het Engelse Lagerhuis
vond het schandelijk dat de Engelse Taalkundigen Bond voorstelde
om de term “just skin and bones” (vel over been)
te laten vervangen door “just Tourmanager Odert”.(bron:
kwitniepedia.nl)
Bij
aankomst in het café herkennen we direct wat oude bekenden
en nemen plaats aan de bar voor een bakske koffie. Ook geluidsman
van H is ook van de partij en zit als gebruikelijk vol goede
ideeën. Zo vind hij dat het tijd is voor een Canvas!
optreden met de Harmonie. Of wij dat zelf ook vinden hou ik
nog even voor me, maar zodra daar meer nieuws over is hoor
je het hier als eerste natuurlijk.
Na
het opbouwen + soundcheck is het als altijd weer etenstijd
en ook dit keer is het weer de vraag waar we terecht gaan
komen. Uit eigen ervaring weet ik nog dat we wel te spreken
waren over de frietboer van vorig jaar, maar deze keer valt
de keuze op de plaatselijke Shoarmaboer. Helaas had ik de
voorafgaande nacht ook al flink geshoarma’d en dus was
er van een gezonde darmflora absoluut geen sprake meer.
Na het optreden in de bus was het zelfs zo erg dat ik met
één scheetje een man of 5 wakker maakte. En
dan niet door het kabaal maar door de lucht…
In
de tussenliggende tijd hebben we niet stilgezeten. We hebben
inmiddels een nieuw repetitiehok bij Ome Ronnie BV, zijn nog
steeds druk bezig met het repeteren en schrijven van nieuwe
nummers én we hadden afgelopen week een afspraak met
Ferry van de Zaande en Eefje Wentelteefje van Omroep Brabant.
In een interview vol zinnige onzinnigheden en dubbelzinnige
vragen met eigenzinnige antwoorden mochten wij vertellen wie
we zijn en wat we doen. Ook werd “Café’tje”
de repetitieversie opgenomen op beeld (met onder andere drummer
Bas drummend op een bak bier) en als toetje dronken we nog
een pilske met de mannen van Omroep Brabant. Komende woensdag
komt dit alles al op TV, dus zorg dat je dit niet mist!
Verder
boomden we er lustig op los of het niet een leuk ideetje kan
zijn om eens een real-life-soap op te nemen. Als Frans Bauer
het kan moet het niet moeilijk zijn, dus kunnen wij dat misschien
ook. Ik denk dan aan een “Koken met Canvas!” (met
Bas de hapjesbakker) een “Klussen met Canvas!”
(met doe het zelver de Hart), een “Knippen met Canvas!”
(waarbij ikzelf menig kapper het leven zuur ga maken), een
“Keepen met Canvas!” (met als lichtend voorbeeld
Heino “rode kaart” Oome) en tot slot een serie
“Klagen met Canvas!” onder aanvoering van “God
wè ist werrum” Hofkens… De Omroep Brabant
boys nemen het mee, en komen er vast en zeker nog op terug.
Zaterdag
was het eindelijk 24 oktober. Op 18 april, oftewel de dag
dat ik stopte met roken (ja dames en heren, ik rook nog steeds
niet) kregen we namelijk het verlossende telefoontje dat we
mochten spelen in Molenschot als voorprogramma van Rowwen
Hèze. Sindsdien ging er menig weekend voorbij, en menig
optreden werd vol enthousiasme gedaan. Maar nu was het eindelijk
24 oktober. Spelen met Rowwen Hèze betekend een loei
van een podium, veel licht, veel geluid en veel mensen. EN
natuurlijk een weerzien met Der Rudy, de tourmanager van Rowwen
Hèze, de man die ons in Teteringen knielend op het
podium de confetti liet verwijderen. “Dat doen we dus
nooit meer” hebben we ons toen voorgenomen. Gelukkig
komt Tourmanager Odert met het nieuws dat RH een nieuwe Tourmanager
heeft, en dat hij benieuwd is zijn nieuwe collega te ontmoeten.
De
rit naar Molenschot verliep lekker, en ik had gelijk wat betreft
de tent, het podium, het licht en het geluid. Alles is tot
in de puntjes geregeld, en we krijgen te horen dat we na de
soundcheck kunnen eten bij café Schutterslust tegenover
de tent. Laden, lossen, opbouwen en de soundcheck werden allen
routineus ondergaan, en al handen wrijvend liepen we naar
het café. Sakkernondejuuh nog eens aan toe, dit was
wel een feestmaal! Zeker 10 pannen stonden klaar met allerlei
warms: gebakken aardappelen, gepofte aardappelen, friet, nasi,
allerlei verschillende vleesgerechten, gehaktballen, ham,
salades, broodjes: werkelijk alles was er. Grote klasse! Bescheiden
als ik ben had ik dan ook een bordje waar ik maar amper overheen
kon kijken. Toen dit achter de kiezen zat kwamen ze aangelopen
met weet-ik-het hoeveel soorten ijs, mousse, slagroom en allerlei
andere lekkerheden… 150 kg zwaarder meld ik me dus een
half uurtje later op het podium…
Ook
nieuw voor ons is het gegeven dat we vandaag gefilmd worden.
Namens Omroep Brabant word er door Petry Gamers gefilmd om
de reportage met Ferry van de Zaande te complementeren, en
er lopen 2 andere cameramannen ook op het podium. De tent
in Molenschot was er namelijk één van het luxer
soort. Door heel de tent heen hangen in de nok van de tent
namelijk flatscreen tv’s waarop de door de 2 cameramannen
geschoten beelden worden geprojecteerd. Achterin de tent heeft
iedereen dus ook een fantastisch zicht op het gebeuren.
In
de beginfase was dit alles niet echt nodig, want toen wij
aftrapten stond er denk ik hooguit 50 man binnen. Toen we
om vijf voor tien bijna klaar waren stond de tent echter bommetje
vol en waren er volgens schattingen van Tourmanager Odert
misschien wel 1300 mensen. Nog steeds verbaas ik me hier weleens
over, ik bedoel: meestal staan we in kleine kroegjes te spelen,
regelmatig worden het zalen en tenten van een manneke of 500
tot 1000 en soms, ik noem een KPJ-Teteringen vorig jaar (1500),
een fanclubdag van de BZB in 013 (1000),een Udenhout onder
Zeil dit jaar (3000) en natuurlijk de Draai van de Kaai (6000
man!) worden die mensenmassa’s ineens vertienvoudigd.
Ongrijpbaar is dat, en een machtig mooi fenomeen om je eens
lekker over te verbazen. Uiteraard mochten er geen Rowwen
Hèze nummers gespeeld worden, en dus moest er flink
geschrapt worden. Niet alleen Blieve Loepe en Bestel Mar moesten
er dus uit, maar ook de Kloempestoemper moest terug naar het
origineel (zonder kloempendans dus), geen Ierse medley vandaag,
want daar zit de Shannon song in verweven en geen Brabant/
de Peel. Aangezien wij verder geen eigen werk hebben moesten
we dus veel nummers van een ander spelen. Wat nummerkes van
de BZB enzo. Maar wel voor 1300 mensen (al gauw 13x de hoeveelheid
van een doorsnee stamcafé)…
Na
afloop werd er als dolle tijgers afgebroken, want we moesten
natuurlijk snel plaats maken voor Jack en de mannen. Gelukkig
was de sfeer backstage best goed te doen, want al snel kwam
de nieuwe Tourmanager zelf om een bezem vragen om onze confetti
op te ruimen. Na snel wat shots bekeken te hebben van Petry
gaan we de tent in waar Rowwen Hèze inmiddels aan de
gang is en wat is dit toch een superband. Oké, een
eenvoudig trommelaar als ons pa zou het ritme van Martîn
ook wel een avondje kunnen brengen maar buiten dat heb ik
verder niks aan te merken. Prachtige teksten, geweldige melodieuze
muziek en de fijne sfeer maakten mij tot een gelukkig man.
Ohja, en de aanwezigheid van vele glaskes bier droegen hier
natuurlijk ook aan bij…
Ondertussen
is Heintje volop in paniek want vriendje Mikenstein is kwijt.
De rest van de ploeg staat bier te drinken, draait shaggy’s
(Pillie) en probeert mooie meisjes op de foto’s te krijgen
(Bollie). Een conversatie met een vrouwelijke bewonderaar
brengt Heino dusdanig van z’n stuk (“ik vind jou
de leukste jongen van de band, alleen jammer dat je homo bent”…)
dat nu de maat echt vol is en hij Mike gaat zoeken. Ik besluit
met hem mee te gaan. In de tent is hij overduidelijk niet
meer, en ook naast de tent kunnen we hem niet vinden. Achter
de tent bij het podium is er vollenbak kadaai maar geen met
lamamuts getooide bassist, en ook in ons buske is geen spoor
van de op lekkende schoenen voortschrijdende schilderende
advocaat in spe. Als we dan tenslotte nog één
final check doen in onze eigen keet zien we hem ineens opgerold
op een bankie liggen gelijk een aangespoelde bultrug. Ik zet
hem gauw op de foto en mms deze door aan de rest met als onderliggende
tekst “Lady’s en Gentlemen: we’ve got him”…
Als
we eindelijk uitgeraust zijn en met heel de ploeg in de bus
zitten pleeg ik mijn vaste ritueel. Met een glaske bier en
m’n mp3 speler aan probeer ik in slaap te vallen. Helaas
hebben de jongens op de achterbank andere plannen, en met
2 luide knallen worden er 2 confetti shooters afgeschoten
in de bus… Jezus wat een teringbende is dat zeg! Echt
alles zit onder, en ik blijf het ook maar tegenkomen. Zelfs
zondagmiddag na het voetballen stapte ik onder de douche vandaag
en zat het nog in m’n borsthaar. Ook m’n bed en
mijn 85 kussens zitten helemaal onder, dus als je mij vandaag
of morgen ziet lopen met confetti in m’n haar of in
m’n baard (ik zou ook kunnen zeggen in m’n navel,
maar het is nu geen weer voor naveltruitjes) besef je dan
dat ik niet de kluts kwijt ben maar dat ik nou eenmaal geen
geweldige opruimer ben…
BLERUGTIK
DINSDAG 6 OKTOBER:
Dierenvrienden
en dierenvriendinnen,
na
een paar weekies Blerugtikvrij geweest te zijn hebben we deze
week weer opgetreden, en dús heb ik weer een kakelverse
Blerugtik voor jullie. Zit je haar goed, je kunstgebit vast
en heb je voor de zekerheid een pamper klaar liggen? Mooi
zo, dan komtie:
Zaterdag
mochten we eindelijk de ring weer eens in. Of ja, eindelijk
is wel wat overdreven, maar een paar weken zonder optreden
gebeurt niet vaak meer. In die paar weekenden dat we vrij
waren werd er met name gehousewarmingparty’d (scrabble!).
Eerst mochten we de echtelijke stube van onze Tourmanager
bekijken, bewonderen en daarna bevuilen, en een week later
was het liefdesnestje van Mark en Suuske aan de beurt. Dit
feest hakte er zo in bij mij dat ik de volgende dag zelfs
niet in staat was om naar het feest van Ome Ronnie te gaan,
die ik vanaf deze plek natuurlijk wel alsnog wil feliciteren.
Maar
goed, zaterdag gingen we dus naar Berkel-Enschot voor een
optreden op Kraanpop. Normaliter rijden we om een uurtje of
5 weg, en wil het weleens gebeuren dat Tourmanager Odert wat
aan de late kant arriveert. Vanavond zouden we daar echter
geen last van hebben, want we zouden pas om 8 uur ’s
avonds verzamelen. Zwerverroadie BollieBallie zat al bij ons
thuis te wachten toen ikzelf uit bed kwam stappen, en na een
verkwikkende douche stap ik in de Duitser en ga richting onze
Tourmanager. Als ik voor de deur sta en de claxon beroer krijg
ik een telefoontje… Het blijkt onze Tourmanager zelf
te zijn en op dreigende toon meld hij dat hij “nog lang
niet komt, want hij heeft zich verslapen en ik mág
wel wachten maar het duurt nog wel even”… Om 8
uur ‘savonds… Verslapen… Oeioeioei als ik
daar over nadenk raak ik zwaar in de war
Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert in sommige dialecten
van Libanon iets wel heel oneerbiedigs betekent? “Jij
vuile Tourmanager Odert!” betekent daar namelijk niets
meer of minder dan “Jij vieze paardenpiemel!”.(bron:
kwitniepedia.nl)
Met
de rest van de bande en onze Truckerroadie achter het stuur
zetten we koers richting de feesttent. Onze Truckerroadie
is echter ook een beetje de pad kwijt, maar dit blijkt door
een maagwandontsteking te komen en de daarbij horende medicijnen.
Zo neemt hij meerdere keren een drempel met ruim 80 km/u,
mist hij bijna een bocht en ziet hij later als enige Stereo
zangeres Astrid Kunst in de onderbroek staan…
BollieBallie waagt het zelfs om zijn grote neef Medicijnman
te noemen en bij ons is dan ook de bijnaam PillieBallie geboren…
De
band Stereo is ondertussen aan de gang, en vriendje Mikenstein
en ik hadden van tevoren zowaar een meningverschil over vrouwen.
Meestal zijn Mike en ik het eens over vrouwen, maar dit keer
dus niet. Mike steekt zijn waardering voor Astrid Kunst niet
onder stoelen of banken maar ik liep (nog) niet warm voor
haar.
Hoe anders kijk ik daar nu tegenaan! Na een uurtje van hun
optreden gezien te hebben ben ook ik helemaal om! Astrid is
geweldig! Als ze na een half uur het zelfs aandurft om alleen
in een joggingbroek en een bh’tje verder te gaan stijgt
mijn waardering alleen maar. Als ik even later een zweetdruppel
over haar ruggengraat de strijd tegen de zwaartekracht verliest
en afzakt richting haar joggingbroek raak ik even oververhit,
en besluit ik om een lekker fleske bier te gaan halen…
Na
Stereo is het de beurt aan Wipneus & Pim en maken wij
onszelf al voorzichtig klaar voor ons optreden. Mikenstein
ventileert nog even wat politiek geladen stellingen en probeert
ons ervan te overtuigen dat wij op hem moeten stemmen tijdens
de Gemeenteverkiezingen. Vlak voor het doldwaze DJ duo klaar
is delen ze een kleine 600 fluitjes uit waar wij later zeer
blij mee zijn…Wanneer ik “Goeienavond Berkel-Enschot!”
uitschreeuw hoor ik namelijk alleen maar die fluitjes. Tussen
2 nummers in: alleen maar fluitjes en na het “dank je
wel Berkel-Enschot, houdoe en tot volgend jaar!” hoor
ik nog steeds alleen maar gefluit. Kortom: niet meer doen!
Na afloop pakken we nog een lekker pilske, en gaan daarna
wederom met de Truckerroadie naar huis. De ogen vallen weldra
dicht en als ik wakker word is het alweer zondagochtend.
Eerst
spelen wij zelf de derby Veerse Boys 6 – Raamsdonk 7
(nipt verlies, doelman Heino stopt wel een penalty), daarna
is het Duitse middag in de kantine (lange tafels, veel bier)
en daarna lig ik total-loss op bed. Gisteren moest ik eerst
heel de dag werken en daarna als de wiedeweerga naar Wanssum
voor weer een optreden. Eerst moest ik trouwens mijn auto
zoeken, maar na een snel onderzoek bleek de Duitser nog bij
de kantine te staan… Tel daarbij enkele andere fysieke
ongemakken bij op en dan concludeer je al snel dat het een
zware avond zou worden.
Eerst
maar eens de anderhalf uur durende rit naar Limburg om lekker
bij te komen. Een klein tukje later staan we weer oog-in-oog
met Toon “de held” van Gogh. Naast zijn café
in Oostrum is Toon een allround horeca manneke, en zodoende
zet hij tijdens de kermis dan ook een tent weg in het naastgelegen
Wanssum. Ik voel me echter met de minuut beroerder en zelfs
een stevige toiletbeurt kan dit gevoel niet wegnemen. Puffend
en alom compresserend kom ik de avond door. Het optreden gaat
lekker, en het publiek dat gekomen is na 3 zware dagen maakt
er toch een puike avond van.
Op
het einde van de avond is er een misverstand en dat wil ik
even uit de wereld halen: Tijdens een optreden heb ik nergens
tijd of aandacht voor. Ik, en ook mijn mede bandgenoten dragen
oortjes waar wij onze muziek op horen. Naast deze muziek hoor
ik dus verder helemaal niks. Soms sta ik weleens aan de zijkant
van het podium, en dat is dan om even snel om te kleden. Ik
concentreer me dan ook op het optreden en nogmaals: tijd en/of
zin voor een gesprekje is er dan niet. Bijna elke week probeert
iemand dat wel, en ook gisteren werd ik er op geattendeerd
dat er een jarige in de zaal stond. Men probeert dan ook nog
de naam van het feestvarken mee te geven, maar dát
hoor ik dus niet. De jarige word het podium opgehaald, mag
een dansje doen, en wij spelen voor hem “lang zaltie
leven”.
Na afloop komt de “aanvrager” zijn beklag doen
omdat hij ook had gezegd dat wij de jarige jop een stukje
gitaar hadden moeten laten spelen, en daar hadden wij niet
aan toegegeven en daar was hij niet blij mee. Tsja wat zal
ik er verder over zeggen? Beter maar niet teveel denk ik behalve
dan dat wij bepalen wie er aan onze spullen komt, en wie wanneer
een stukje meespeelt.
Verder
is het een bijzonder leuke avond geworden (met Toon is het
altijd goed toeven) en na het nemen van een kleine 1000 foto’s
stappen we in het buske en zetten we koers richting Raamsdonk.
Telwrusten
allemaal
BLERUGTIK
MAANDAG 14 SEPTEMBER
Fijne
parochianen en overige aanbidders der Rock & Lol broeders
en broederinnekes: welkom bij de Blerugtik. Ga er maar eens
lekker voor zitten want er komt me toch weer een stoot onzinnige
informatie op jullie af… oei oei oei
Vrijdagavond
maakten we ons op voor het 3e optreden in deze week. Een weerzien
met oude bekenden dit keer want we mochten naar het Allemanscafé
van Toon van Gogh in Oostrum. Eerst speelden we daar in september
2007 op een maandagavond op de kermis. Later (8 maart 2008)
stonden we in de door Toon opgezette feesttent als voorprogramma
van de WC Experience, ondertussen kwamen we Toon tegen op
de Zwarte Cross en dronken een stevig pilske mee, en nu speelden
we in een tent die aan het café vastgezet was.
Om half 6 stond grote vriend BollieBallie (zwerverroadie van
beroep) al aan de deur, en niet veel later zoefde de geel-zwarte
Canvas!bus door de straat. Helaas was Tourmanager Odert (“ja
daar ben ik goed in hè, mensen om de tuin leiden”)
ook van de partij. Nou we het tóch weer over Tourmanager
Odert hebben: Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert
in India wel een heel zeldzame ziekte betekent? “U heeft
last van een geweldige Tourmanager Odert op uw anus, gebruik
deze zalf driemaal daags en laat uw Tourmanager Odert zo nodig
wekelijks aanraken door een bassist wiens leuter groter is
dan de slurf van een gemiddelde olifant” is daar een
veelgehoord consult.(bron: kwitniepedia.nl)
De
reis is lang en de gemiddelde snelheid is laag dus zoeken
de jongens vertier. DJ Mikenstein weet daar wel raad mee en
tovert een soort van revolutionair speakersysteem uit de hoge
hoed. Dan plaatst hij vakkundig zijn iPod in het kinky apparaat
en prachtige muziek vult de ruimte en verwend ons trommelvlies.
Helaas voor ons zijn de trommelvliezen van chauffeur Heino
iets minder iPod bestendig, en dus verdwijnt het toverkastje
weer in de tas en gaan de oordopkes op bij vriendje Mikenstein.
In
Oostrum aangekomen zijn de van H’s al druk in de weer
en de oudste van de 2, vader Kees is oprecht verrast als hij
ziet welke foto wij op de voorruit van onze bus hebben geplakt.
Een aantal jaren geleden is Kees namelijk op de gevoelige
plaat vastgelegd met de dames van Djumbo en daar is hijzelf
nog steeds ondersteboven van. Zoals gebruikelijk heeft Kees
van de week weer inkopen gedaan, en verast ons weer met een
fancy gadget. Dit keer betreft het een “first aid in-ear
remover kit” oftewel een zaklamp en een pincet om mijn
oordopkes mee uit mijn gehoorgang te peuteren als deze weer
eens vast blijft zitten…
Eerst
is er tijd voor een pilske zo vind Toon, en wie zijn wij dan
om die geste van de hand te doen? Juistem, dat zou enorm ongepast
zijn, en dus drinken wij een lekker pilske mee. Na het opbouwen
en de soundcheck gaan we eten bij de plaatselijke Shoarmaboer
en wagen we ons weer aan een wild avontuur. Althans, dat beeld
ik me altijd in als we naar een vreemde shoarmaboer gaan want
God mag weten wie er daar het vlees komt snijden. Ik vind
onze eigen shoarmabakkers al van een vreemdsoortig pluimage,
laat staan wat ik moet denken van een vreemde shoarmabakker.
De serveerster scoort bij mij geen punten, want zij legt haar
prioriteiten bij het voeden van BollieBallie die als eerste
zijn bordje voorgeschoteld krijgt. Hij zal z’n dik bolleke
dan ook wel houden denk ik… Als derde ben ik dan toch
aan de beurt en schuif in een vloeiende beweging mijn Shoarma
speciaal (uiteraard met overdadig gedrapeerde knoflooksossa)
naar binnen.
Na het eten drinken we een pilske en schuift de shoarma zichzelf
in een vloeiende beweging weer naar buiten rechtsreeks het
Oostrumse rioolstelsel in.
Rond
de klok van half elf mogen we er in zoals dat zo mooi heet
en halverwege de 1e set begint het grote getob. Er is iets
mysterieus mis met mijn eigen geluid maar ik kan niet achterhalen
wat. Batterijen van microfoon en zender zijn gewoon vol, de
plug van mijn oortjes zit er gewoon in en ga zo maar door.
Ik snap er ondertussen geen hol meer van, maar de Rock &
Lol trein dendert maar voort dus tijd om te prakkezeren is
er niet. Ik ga ook gewoon door, en ik denk dat er niet echt
iets merkbaars was van mijn problemen. Net voor de pauze hersteld
mijn geluid zich, en opgelucht bedenk ik me dat ik dat in
de 2e set eens even echt zal gaan vlammen…
…maar
je voelt hem misschien al wel aankomen: tijdens het 1e chanson
van de 2e set is er een soort van doffe klap en weg is m’n
geluid weer. Balen zeg.
De show verloopt verder goed, en de sfeer is ook meer dan
goed, zowel op, voor als naast het podium en de heren van
de crew nemen het er eens goed van. Onder het mom van “ik
dacht dat er een storing was op het podium” komen ze
allemaal één voor één kijken wat
er allemaal aan vrouwelijk schoon vooraan staat, en inderdaad:
ik moet onze Truckerroadie gelijk geven toen hij zijn neefje
BollieBallie opdracht gaf om “die blonde daar vooraan”
eens op de foto te zetten want dat was wel een hele leuke
meid (zoals ik na afloop merkte toen ze kwam vragen of ik
mee wilde gaan dansen en ik –uiteraard- voorkeur gaf
aan satéballen eten met de jongens).
Verder is Mark weinig te spreken over mijn overdadig knoflooksaus
gebruik, want telkens als ik close met hem wil zijn om samen
te zingen trekt hij een verwrongen gezicht. Later bedenk ik
me dat dit natuurlijk komt door die knoflooksaus en laat ik
expres een klein boertje in zijn gezicht…
Na
het optreden krijgen we zoals gezegd een fijne pan met saté
gehaktballen en ook aan lekkere verse pilskes geen gebrek.
Aan sterke praat ook niet, en aan vuile praat al helemaal
niet. Verder doet het ons allen veel deugd dat de imagomuts
van Mike terug is van weggeweest. Het van Peruaans lamahaar
vervaardigd kleinood is vanaf nu (weer) permanent op zijn
advocatenkuif te bewonderen. Tot slot krijgen we van grote
vriend Toon een 12 fleskes Corona mee om de terugrit wat te
veraangenamen. Na een paar slokjes Corona gaat mijn MP3 speler
weer aan en val ik vredig naast BollieBallie in slaap.
Zondag
hadden we ons 4e optreden in 8 dagen. En na 40 uur werken,
3 optredens, 1 verjaardag en 30 minuten voetballen voel ik
me al aardig vernaggeld als we in Oosteind aankomen op het
plaatselijke spektakel. Vorig jaar speelden wij daar als voorprogramma
van Mooi Wark, dit jaar zijn wij de afsluiter van het weekend.
Polo ’n Heze is de andere band van vandaag, dit is een
Rowwen Heze coverband voortgekomen uit de band Buiten Westen.
Robin van Laarhoven is dus ook van de partij (helaas wel mag
ik zeggen, maar dat lees je later) en uit diezelfde categorie
“vage bekenden” zien we ook Ivo Bergmans, Peter
Rasenberg en Rene van Uijen van RBS S.
De
soundcheck beleef ik noodgedwongen vanaf de Dixie (leve de
in-ears!) en niet veel later stappen we dus voor de 4e keer
deze week richting een podium. Na een uitvoerige warme hup
gaan we “er in” en komen er een dikke anderhalf
uur later pas weer af. In de tussentijd heb ik een waanzinnig
optreden gezien in een tent die ik zelden zo gezien heb. Halverwege
het optreden word er namelijk een baal stro binnen gegooid
en binnen no-time verandert de hele tent in een soort van
gemoedelijke free fight zone. Meisjes doen net zo hard mee,
en het is me een kolere zooi van jewelste. Het optreden gaat
als een speer en voor we het weten staan we pilskes te drinken
in de backstage.
Ook
de mannen van Polo ’n Heze zijn er nog en drinken als
vanzelf lekker mee. In zo’n backstage kan er vanalles
gebeuren; dat is bekend. Het nu volgende verhaal slaat echter
alles: iemand (ik noem geen namen, maar diens naam begint
met een R en eindigt op –obin) heeft het een beetje
koud en besluit de jas van een Security meneer aan te doen.
In zo’n jas zitten allerhande interessante objecten,
en als een paar minuutjes later heel de tent aan het hoesten
is en klaagt over branderige ogen weet niemand wat er aan
de hand is. Slechts één iemand weet dat wel,
en die zit grijnzend met een busje pepperspray in z’n
handen te kijken…
De
rest van de avond spenderen wij dus buiten, en het word een
latertje. Helemaal als we er achter komen dat niemand nuchter
gebleven is… Ongelofelijk maar waar: band + crew is
allemaal te aangeschoten om naar huis te kunnen rijden.
Aangezien we dus toch niet naar huis kunnen rijden besluiten
we om naar ons dorpscafé te gaan (niet dat dit enige
vorm van logica in zich heeft, maar goed) en gelukkig wil
Maarten de Banjoman ons voor deze ene keer wel rijden…
Bij het café zijn nog een paar feestgangers van vanavond
over gebleven, en ook de voltallige selectie van RBS S en
Kees van H. BV komt mee om een pilske te pakken..
Het
exacte hoe en wat weet ik vanaf daar niet echt meer, dus helaas
moet ik jullie dat onthouden…
BLERUGTIK
DINSDAG 8 SEPTEMBER: over uhhm tsja vanalles eigelijk…
Lieve
mensen, trouwe volgers van de Canvas!karavaan of toevallige
passanten: wan varte helkom bij mijn (bijna) wekelijkse bijdrage
aan het Canvas!bestaan, oftewel de BLERUGTIK.
Voor de nieuwelingen onder ons: sommige frases in dit verhaal
zijn écht gebeurt, andere frases zijn in mijn hoofd
ietwat aangepast om het bestaan ervan wat dragelijker te maken.
Echter, daarentegen ALLES wat in deze blog over Tourmanager
Odert geschreven word is 100% de waarheid.
“Is hij echt zo’n walgelijk persoon?” hoor
ik je nu denken? Jazeker dat is hij spreek ik met de hand
op mijn hart…
Ook
ik ben van de week weer begonnen met werken en dan luidt de
standaardvraag al gauw “hoe was jouw vakantie?”.
Meestal antwoord ik dan met “weer te kort”. Echt
serieus, toen ik geslaagd was voor de middelbare school en
wij van mei tot september vakantie hadden kwam ik terug op
school met de mededeling dat de vakantie wel wat langer had
mogen zijn…
Lieve Bonker, wat heb je dan zoal gedaan in je vakantie? Nou
vanalles en nog wat kan ik je vertellen. Zo heb ik flink bier
gedronken tijdens de verjaardag van onze Zwerverroadie BollieBallie.
Ook heb ik flink bier gedronken tijdens de Waspikse kermis
en last but not least heb ik flink bier gedronken tijdens
mijn 2 dagen durende vakantie in Dubline.
Wacht
eens even dear Bonker? Dubline? Weet je het zeker kerel? Moet
het niet gewoon Dublin zijn? Uhhm, nou nee. Want volgens Heinemans
(“ik ben een autoriteit op dat gebied”) is iemand
uit Dublin een Dubliner (spreek uit als Interliner), echter
volgens mij en Mikenstein (én de mensen uit Dublin
zelf) dien je het uit te spreken als Dublinner. Deze discussie
sleepte zich 2 dagen voort en als vanzelf ga je dan dé
autoriteit op dit gebied geloven natuurlijk.
Ook
van de partij in Dublin is Petor Schipperen (musicus/ arrangeur
pur sang). Sterker nog: Petor is degene die ons naar het vliegveld
in Charleroi vervoerd heeft. In een angstaanjagende rit (serieus:
tel de allerspannendste attractie van een pretpark en de allerengste
scène uit de allerengste film die je kent bij elkaar
op en dan nóg kom je niet aan ons adrenalinepeil…).
Na een vlucht van anderhalf uur staan we dus ineens in Dublin,
hoofdstad der Ieren. Voor een echte Ierland aanbidder (zowel
het weer, de muziek, de mentaliteit als de voetballers) als
ik is dit het beloofde land. Voor mij geen Mallorca, Albufeira
of Kreta met zijn pokkenweer, opdringerig volk, huiveringwekkende
menukaart en belabberde ondierenbestrijding (“ja, het
was er zo warm *klaag klaag klaag* het was er wel 46°
in de schaduw *blablabla* die proppers waren echt te macho
gewoon *maauw zèèk jàànk* GA DAN
GODVERDOMME NIE DAARHEEN MAAR VALT ER MIJ NIE MEE LASTIG GODNONDENAKENDENONDEJUUH)
maar gewoon 2 dagen lekker uitbriesen in de zee wind van Ierland.
Onder
leiding van gids Heinemans banjeren we 2 dagen door het historische
centrum van Dublin en hebben we oog voor kastelen, kerken,
ruines en fraaie stadsparken. Dankzij vriendje Mikenstein
verhongeren we niet en drogen we ook niet uit… We zitten
dus regelmatig aan een natje en een droogje waarbij we ondertussen
de avondplannen bespreken. De Temple Bar wijk in Dublin is
één groot uitgaansgebied waar het elke avond
van de week vollenbak ambiance is. Van maandag tot en met
zondag: overal live muziek en volle pubs. Volgens de Guiness
brouwerij word er van zijn bier 10 miljoen (10.000.000!) glazen
per dag vertapt in Dublin. Dit lijkt ons wat overdreven maar
we zullen het vanzelf merken.
Na
een powernap gaan we Dublin in, en inderdaad we vermaken ons
prima. In een pub met de grootte van ons geboortedorp vermaken
we ons met de live band die er zit te spelen. Hier geen skihut,
gebroeders Ko, Niks & Simon of zus van Jan Smits. Alleen
prachtige vertolkingen van U2, the Beatles, Oasis, Pink Floyd
en ga zo maar door vermaken mijn trommelvlies en in onze kelen
is enkel plaats voor ijskoude halve liters bier.
Onder ons hotel is echter ook een nachtclub, en aangezien
de pubs er op tijd sluiten gaan we dus naar onze nachtclub.
Daar aangekomen voel ik me niet op m’n gemak. Het aanwezige
publiek bestaat namelijk behalve met ons nog 4 mannen alleen
maar uit vrouwen. Typische vrouwen ook nog eens. Korte rokken,
hoge hakken, bleke huiden en vooral veel tentoongesteld vlees
voeren de boventoon. Een “charmante” Ierse vraagt
mij om te komen dansen, just like my friend, terwijl Petor
al bezig is met het onveilig maken van de dansvloer. “Me
don’t dance. Me only drink” is mijn stoïcijnse
antwoord. Ik had ook kunnen zeggen “I enjoy myself watching
him dance” maar dat vond ik toch echt iets te gay’ig…
Eenmaal
terug uit Ierland moet ik vooral veel rusten want later die
dag moeten we optreden op het Waspik-onzin feest, gehouden
in de loods van de familie Hooijmaijers aan de Overdiepse
kade in Waspik. Hemelsbreed slechts een paar kilometers van
ons vandaan maar door de aanwezigheid van de Maas is het een
slordige 100 km fietsen schat ik. Ik neem dan ook geen enkel
risico en rij graag mee met Heinemans.
De Hooijmaijersen blijken de meest gastvrije familie van Nederland
te zijn. Echt niks is deze mensen te gek. De huiskamer word
vrij gemaakt voor ons, er word koffie gezet, er word bier
en fris aangerukt, en ook vraagt men vóór het
optreden al of “we soms een broodje lusten?” en
als vader Nol onze geluidsman Kees de afstandsbediening aanreikt
word het ons te gek. Kom nou, wij zijn toch zeker Michael
Jackson niet?
Het
optreden gaat lekker en de dampende schuur doet lekker mee.
Zoals wel vaker word het één groot bal der improvasition,
en zo dient Geert Hooijmaijers (stel jezelf een enorme kerel
voor; 2 meter groot, een nek als een stier, een borstkas als
een gorilla, schouders als Jerommeke en een paar armen als
een volkszanger/ stijlicoon) zich te verkleden in mijn charmante
rose outfit… niet veel later gaat Geert, zichtbaar niet
op z’n gemak in z’n nieuwe pakje, voorop in de
polonaise… Door al het geïmproviseer duurt het
optreden bijna een uur langer dan de vantevoren beloofde 2x
45 minuten, maar ach: op een feest als vanavond dat geeft
niks. Na afloop pakken we er nog een broodje of 4 de man op
en proosten we op het leven! (foto’s van dit feest vind
je op www.waspikonzin.nl )
Zondagochtend
voetbalden de sterren van Raamsdonk 7 zichzelf naar een 3-2
nederlaag (met doelman Heinemans al verdienstelijke debutant)
en zondagmiddag kijk ik op uiterst ontspannen wijze naar de
derby Right ‘Oh – Raamsdonk die uiteindelijk zeer
verdiend door de ploeg uit Geertruidenberg gewonnen word.
Geen kwaad woord mijnerzijds over deze wedstrijd, noch over
de dienstdoende scheidsrechter noch over de ontvangende vereniging.
Maandag
was het kermis. En dan niet alleen bij mij in de bol, maar
ook in het Brabantse plaatsje Bakel. Rond de klok van 6 vertrekken
we in onze DDR mobiel en met grote spoed schieten we over
de Brabantse wegen.
Café
Midnight is de plaats der bestemming en het terras is bevolkt
door wat locale piepels. Helaas was het een optreden zonder
roadies dit keer, dus sjouwen we ons te barsten, en zowaar:
zelfs een zweetdruppeltje komt er aan te pas… Uiteraard
hebben de van H’s dit keer weer een nieuw fancy gadget.
Als sfeerverhogend middel maken we vanavond namelijk gebruik
van echte Hand held detonaded shooters. Oftewel confettischieters…
Na het opbouwen eten de jongens van Hoempa Temptation als
altijd een lekkere portie friet met een zelf te bepalen aantal
snacks, en hierna schieten zij als door de bliksem getroffen
nog even de kermis op. Normaliter heb ik het niet zo op al
die flitsende lampjes en met duizelingwekkende snelheden voorbij
suizende attracties. Dit keer zet ik die angst aan de kant,
want we gaan met zijn allen in de Miami trip. Ik dus ook,
mits ik naast mede held Mikenstein mag zitten…
De pret duurt maar even, en als ik door al dat geslinger los
kom van m’n stoeltje breekt het angstzweet pas echt
goed uit. Omdat het helemaal niet druk was kregen we wat extra
rondjes en dus stapte ik na 17,5 minuut drijfnat uit dat ding.
Ik zweer het: de hel staat vol met dergelijk marteltuig…
Snel
terug naar het café waar al wat mensen de dansvloer
aan het warmdansen zijn. Snel omkleden en er in! De grote
drukte blijft een beetje uit, maar de mensen die er wel zijn
maken er wel een feest van. Chapeau voor die mensen die op
maandag na 3 dagen van zwaar kermis vieren nog energie over
hadden om 5 hoempaboys uit Raamsdonk te komen bejubelen! De
2e set gaat ook lekker als vanouds en de sfeer is lekker.
Tijdens het Slavenkoor kan ik mezelf niet inhouden en scheur
bijna uit m’n pak van het lachen. Tijdens de pauze hadden
de van H’s in onze kleedlokamer een soort van generale
gehouden met hun Hand held detonator shooters en dus wisten
ze precies wanneer deze afgestoken moesten worden. Als dat
moment dan eindelijk daar is zie ik 2 van H’s met vereende
krachten proberen de shooters af te steken, maar hoe ze ook
draaien en doen: geen confetti. Druk gebarend onderneemt Kees
nog een poging, en met een tamme Flèh komt de confetti
eruit vallen…
Hierna
krijgen de aanwezigen nog het toetje met de Banjoman, en eerlijk
is eerlijk: zijn aanwezigheid kost ons een vermogen maar hij
weet het wel te brengen. Echte Vrienden is dan ook weer een
echt hoogtepunt op weer een echt mooie avond. Ik hou daar
wel van: dat je van te voren niet weet waar je terecht komt,
maar dat je na afloop toe moet geven dat het weer een mooie
avond geweest is met alle ingrediënten die ons feestelijk
bestaan zo mooi maken.
Van’t
weekend weer 2 optredens. Op zondag gaan we naar de geboortegrond
van ons vader en spelen we in Oosteind en voor de vrijdag
staat ons weer een overheerlijke pan saté gehaktballen
te wachten bij Toon van Gogh van het Allemanscafé in
Oostrum.
Komt
goed!
MAANDAG
17 AUGUSTUS: in één woord: lekker!
Fijne
lieden van de Canvas! geloofsgemeenschap: lekker dat jullie
er allemaal weer zijn. Niet gewoon leuk, nee lekker. Gewoon
onwijs lekker dat jullie er allemaal weer zijn om onze avonturen
mee te beleven. Lekker lekker lekker. Apart woord trouwens
lekker. Je moet maar eens proberen om het woordje lekker een
keer of 20 lekker in één inleiding te proppen.
Daar ben je lekker mee genaaid en daar worde nie lekker van.
Lekker lekker lekker. Gewoon lekker weet je. Niet mooi of
fijn, nee gewoon lekker. Just lekker. Lekker woord ook: lekker.
Gewoon lekker. Vraagt een agent met een snor, of nog beter,
een vrouwelijke agent met een snor: “Hey jongeman, wat
denken wij dat wij daar aan het doen zijn?!?!” als je
midden op straat staat te piessen, en dan zeg je “aah
man, gewoon lekker weet je”. Lekker. Ik kan het niet
vaak genoeg zeggen, lekker. Eén lek, twee lekkers.
De
woordjes “lekker” en “maandag” zijn
nog nooit lekker samen gegaan, en dat zal vandaag ook zeker
niet gebeuren. Na een zwaar weekend ben je altijd wel wat
moe op maandag, maar na een zwaar weekend én een optreden
ver van huis (ofschoon de afstand wel meeviel ware het niet
dat onze bus gewoon niet zo hard gaat) ben ik dus helemaal
naar de kloten. Vannacht tikte de klok net half 4 aan toen
ik thuis kwam, en eer de adrenaline was gaan liggen en ik
eindelijk sliep was het journaal van 4 uur al geweest…
Een
paar dagen voor dit debacle wat ik vandaag meemaak (het lijkt
echter wel eeuwen geleden) was het vrijdag, en daar begint
van oudsher het weekend. Met een aantal Duivenmelkers uit
Raamsdonk stappen we rond 9 uur op de fiets en zetten koers
richting Waspik, naar de Blokhut oftewel het clubhuis van
de Waspikse Duivenclub. Beoefenaars van de duivensport zijn
dorstig van aard, en aangezien muzikanten dat ook zijn ben
ik graag van de partij op deze zwoele vrijdagavond. Onderweg
naar Waspik word ik gebeld of ik toevallig zin heb om morgen
te komen figureren bij Wolfseinde, de tv serie van Omroep
Brabant. Aangezien ik wel een bepaalde vorm aandachtsgeilheid
bezit én ik van mening ben dat ik veel beter tot mijn
recht gekomen zou zijn op de toneelschool dan op het MBO detailhandelsgejaank
besluit ik de uitdaging aan te gaan en de volgende ochtend
te gaan figureren bij Wolfseinde. Eens kijken of er echt zo’n
groot acteur verloren is gegaan in de donkere spelonken van
Koopmans Recycling BV. De volgende ochtend betekende ook écht
ochtend, want vanaf 9 uur zouden de opnames zijn. Om iets
over 9 fiets (!) ik door Raamsdonk en meld ik mij op de set
van Wolfseinde. Een vreemde soort van stadse vriendelijkheid
bekommert zich over mij en van alle kanten krijg ik aandacht
en komen vriendelijke mensen zich voorstellen. Natuurlijk
is er verse koffie (“ja hoor, net gezet”) en speciaal
voor mij word er een extra tafel aangerukt.
Figureren
betekend echter vooral veel wachten, en veel wachten betekend
veel koffie. Na een goei gesprek met een soort van meesterknecht
(die het totale reilen en zeilen achter de coulissen in de
gaten houdt ofzo) mogen goeie vriend Charel en ik ook naar
binnen voor de volgende scène’s. Al teveel kan
ik er niet over uitweiden, en misschien word er alles wel
uitgeknipt maar dan nog was het een leuke ervaring. Charel
en ik waren dansers, maar dan wel op z’n Rauwdauwers’.
Dat wil zeggen dat wij dansen volgens “de 3A’s”.
De A van Altijd uit de maat, Altijd met volle handen en op
één of andere manier Altijd rauwer dan de rest…
Barvrouw Lize snapt onze bedoelingen en komt al snel over
de brug met een Tropische versnapering. Het resultaat zie
je vanaf januari op Omroep Brabant.
Na
deze leerzame ervaring te hebben meegemaakt vloog ik richting
zwembad om samen met mijn muziekvriend Interfrated Roy flink
te gaan splashen en onze specialiteit watervolleybal te spelen.
Maar de tijd vliegt en druk als ik het heb ga ik verder: Au
revoir mon amie de musique en niet veel later meld ik me enigszins
verbrand zaterdagavond op het feest van Pietje en Nicolay
(twee locale helden). Met goeie muziek, broodjes knakworsten
en vele vele flessen Heinekens verder waggel ik naar huis
en slaap als een kudde bizons in ruste.
Zondagochtend
heb ik flarden gezien van Philips vs Aegon maar na opnieuw
in diepe slaap gevallen te zijn sms’t onze Tourmanager
mij maar net op tijd wakker. Meneer dient opgehaald te worden,
want zo hoor ik later, de Amerikaan is niet onbekend met het
fenomeen wegenwacht. Om 16 over 4 sta ik met mijn Duitser
bij onze Tourmanager aan de deur en gezamenlijk rijden we
naar oom Ron’s paleisje.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert afgewezen is
door zowel de NOS als RTL? “Dit is het journaal van
12 over 8 met Tourmanager Odert” vonden ze daar niet
zo’n goed format voor het avondnieuws. (bron: kwitniepedia.nl)
Als
ook Heintje’s Koreaanse Ambtenarenmobiel het gevonden
heeft stappen we in onze Oost-Duitse vriend genaamd “Stoffel”.
Aangezien ik nog steeds helemaal naar de klote ben doe ik
mijn oortjes gauw in en stem af op FC Groningen vs NAC. Tevreden
dommel ik in al stuiterend met m’n kop tegen het raam.
NAC wint uiteindelijk en opgelucht stap ik uit in Leende.
Deel I voor vandaag is dus geslaagd (heelhuids aankomen in
Leende) en nu kijk ik uit naar de delen II, III en IV. Ik
vrees echter voor het ergste wat rotter dan nu kan bijna niet.
Deel II verloopt ook vrij spoorvoedig want het opbouwen +
soundcheck is zo geklaard. Vervolgens gaan we zoeken naar
een eetgelegenheid en komen uit bij een Chinese friettent.
En ik wil niet discrimineren, maar ik heb het er nooit zo
op bij deze nauwkijkende frietenbakkers. Net zoals ik het
nog steeds raar vind dat de pizzabakkers in mijn dorp afkomstig
zijn uit Turkije, Libanon en andere Tropische oorden. Aarzelend
kies voor een veilig frietje saté en een gehaktbal.
Uitgerekend de (Chinese?) satésaus smaakt naar stoeptegel,
terwijl de oer Hollandsche gehaktbal juist heerlijk is…
Het
laatste deel voor vandaag bestaat uit het verzorgen van een
optreden in Tony’s poolcafé. Uitgeput van deze
hele dag vol van spanning en sensatie hijs ik me in mijn werkpak
(hèhè) en sleep mezelf de bühne op. Nee
hoor, niets van dit alles want van een goeie dorstige zaal
krijg ik een dusdanige boost dat ik helemaal opknap (of kwam
dat toch door die 3 paraceta’s?). Terend op de energie
die we krijgen van de zaal en de talrijke fleskes water om
de (na/voor)dorst te lessen word het uiteindelijk een prachtig
optreden en de 2 uurkes vliegen voorbij.
Na
afloop kletsen we ons eens flink tegen de dijen als ik vertel
wel voorstel mij recht na de show gedaan word. Een (licht)
aangeschoten jongeman stelt voor dat wij nog een paar nummerkes
spelen en dat hij zich dan vervolgens van de winter zal laten
kronen tot Prins Carnaval. Als ik hem vraag “wat er
dan voor ons in zit” reageert hij quasi verbaasd met
“…nouw! Dan zij ik Prins Carrenaval jonge!”.
Met name de vrienden Oome, Hofkens en de Hart (die met “Bleek
Beauty” eindelijk een bijnaam gevonden lijkt te hebben)
rollen over de grond van het lachen als onze Tourmanager de
sfeer komt verpesten.
Gelukkig
is de charmante kasteleinsvrouw er ook bij en zij blijkt aangenaam
gezelschap. Haar man Toine komt haar aflossen en ook hij praat
lekker weg met de lieden van het hoempa-ensemble. De avond
kabbelt gemoedelijk verder en we vatten het ene pilske over
het andere, en als ik ein-de-lijk van m’n kater af ben
stappen we helaas alweer in ons buske.
Al
slapende word het ochtend, en rond de klok van 4 uur zijn
we eindelijk thuis. Amper 4 uurkes later meld ik me bij den
baas. Leve de veertig urige werkweek! Lekker!
DINSDAG
4 AUGUSTUS: over schwallbes, draaien over de kaaien en Club
Keesss
Dollemannen,
dollemannerinnekes, draai van de kaaiers en draai van de kaaierinnekes:
van hartelijk welkom bij deze BLERUGTIK. Een XXL uitvoering
dan nog wel, aangezien ik na afloop van weer een mooie editie
van de Dollemansdagen én een mega vet optreden op de
Draai van de Kaai ontiegelijk veel te vertellen heb dit keer.
Afgelopen
vrijdag was de TOP*32*LIVE en daar gaat als vanzelfsprekend
ontzettend veel tijd inzitten. Vandaar dan ook dat de KPJ
de hele week voorafgaande aan dit feest het clubhuis de Boer-inn
beschikbaar stelt om samen in te repeteren. En die hele week
voelt na een dag of 4 wel aan als carnaval… Enkele muzikanten
hebben al vakantie en mogen dus graag een pilske drinken tot
laat in de avond. Enkele andere muzikanten hebben nog geen
vakantie en drinken ook graag een pilske en slechts een enkeling
moet gewoon werken en drinkt graag een pilske maar moet nu
elke avond tot het laatst blijven omdat hij gebombardeerd
is tot sleutelhouder. Die sleutelhouder ben ik, dus jipper
de pipper: ik heb heel de week tot ’s nachts toe zitten
bieren. Bieren dient gevolgd te worden door Shoarmareren en
dus heb ik vrijdags het gevoel alsof ik een wandelende knoflookbom
ben met een lever als een heteluchtballon en een adem als
Boris Jeltsin in zijn hoogtijdagen.
De
TOP*32 trapt af met het nummer Bakker Schoitbroek van de WC
Experience uitgevoerd door de rockband Intergrated Fuel (inderdaad
met mijn muziekvriend met de eeuwige oortjes achter de drums)
aangevuld met Opperheld Rinus van Rodijnen. Helaas is zangeres
Lois de Fèrse taal niet geheel machtig en dus mag ik
aftrappen.
Hierna werken we de lijst in een recordtempo af, en zowat
elk nummer wat in de lijst staat vind ik mooi. Ook zijn we
er qua uitvoering op vooruit gegaan vind ik. Dankzij de Blazerssectie
bestaande uit Petor Schipperen (sax) en Harry van Avendonk
(trompet) weten we menig nummer beter te brengen dan vorig
jaar. Ook de Remco Hofkens band is aardig uitgebreid en een
echte aanwinst gebleken, de vertolking van Elvis door broer
Raymon is een mooie verassing en zangeres Janneke van Oort
debuteerde ook meer dan verdienstelijk. Grootste verassing
van vanavond is echter de band Lusterdis met als frontman
onze Banjoman. Met nadruk zeg ik ónze Banjoman want
als iemand hem groot gemaakt heeft dan is dat Canvas! natuurlijk…
Tijdens de TOP*32 worden ze bij het nummer Houten Brug nog
aangevuld door Nick Buijks (vader van drummer Jelle Buijks)
maar bij de Drunken Lullabies en de Zee van Tijd zingt Banjoman
zelf, en eerlijk is eerlijk hij krijgt de hele tent met de
voeten van de vloer en de handen in de lucht. Een groot compliment
bij deze aan de Banjoman. Mijn eigen hoogtepunt zit in het
nummer Ring of Fire van Johnny Cash. Al tijdens het verdelen
van de nummers had ik mijn zinnen hier op gezet en gelukkig
mocht ik meedoen van de Grote Geblondeerde Halfgod, in Dongen
bekend als Robin van Laarhoven, in de rest van de wereld als
Muzikaal Opperwezen.
De
laatste 5 nummers vormen natuurlijk het hoogtepunt van de
avond. Wij spelen Blieve Loepe van Rowwen Heze, de Stormy
Monday’s spelen Groot Hart van de Dijk en dan volgt
Billy Joel’s Pianoman… Een geweldig nummer natuurlijk
en een enorm natte droom om die te mogen zingen. Helaas had
ik één klein ding over het hoofd gezien…Omdat
er meerdere toetsenisten meespelen vanavond liggen er ook
voor hen monitorspeakers op het podium. Eén van die
speakers heb ik even over het hoofd gezien, en de volgende
ochtend word ik door Gomar gebeld met de vraag of ik een “schwallie”
(schwallbe, red.) maak… Potsierlijk val ik achterover
over die speaker, bovenop het keyboard van Petor wat de lucht
in vliegt. Zijn standaard valt in één knal dubbel
neer op de grond en zijn sax kan nog net ontweken worden…
Piessend in de broek speelt de rest verder terwijl ik me zo
serieus mogelijk weer probeer te herpakken… Hopelijk
is de Gomar zo integer dat dit filmpje noooooit van zijn leven
op youtube of iets dergelijks verschijnt.
Verder
is de TOP*32 zeer goed verlopen, zowel muzikaal als qua sfeer
in de tent. Ook de sfeer tijdens de afterparty mag er wezen,
met hoofdrollen voor HipHopHarry, Waldorff de Groot en Statler
Verschuren en natuurlijk –hoe kan het ook anders- de
mannen van Stormy Monday. Op luide toon discussieert men over
wie er de beste beffer is van de band en of Adrian –rattenvanger-
Waas nou wel of geen Metroman is… Om 5 uur ’s
nachts val ik dodelijk vermoeid thuis in bed en als ons ma
mijn lever ook ingestopt heeft ga ik slapen. Althans dat probeer
ik. Meestal kan ik namelijk niet slapen door alle adrenaline
die nog door m’n lijf rammelt, en ook nu is dat het
geval. Als ik de radio aanzet komt het meestal wel goed. Zeker
als ik net zoals nu door meneer Arrow (die godzijdank wel
digitaal te vangen is) verwend word met het nummer Albatros
van Fleetwood Mac en dus val ik vredig in slaap.
Zaterdags
hebben we Queenmania, DJ Gusztav van de Balkan Beatz en de
ultieme Tentfeest act van het moment: de BZB. De mannen uit
Volkel spauwen nie in een pilske, en ik zie Robert en Fred
al tijdig in de tent om net als de rest van de ongeveer 800
bezoekers te genieten van Queenmania. Helaas ben ik dusdanig
on-fit dat ik welgeteld 10 koppen koffie op heb en precies
1 blikje Hertog Jean, dus voor mij is er van een echte afterparty
geen sprake.
Zondags
beginnen we met de tentmis en direct daarna verder met de
6kamp. Wij zien er echter weinig van, want wij hebben eerst
een overlegje over het hoe en wat van deze dag. Dit gebeurt
in de caravan (mobile home) van onze geluidsman Kees. Voor
10 uur heet deze caravan mobile hom en na 10 uur heeft hij
het de plakkerige naam Club Kees gegeven… Na dit gesprekje
beginnen we tijdig met opbouwen voor ons afsluitende optreden,
en zoals altijd op de Dollemanszondag proberen we er iets
speciaals van te maken. Een iets andere volgorde van de nummers,
een ietwat andere act aangevuld met wat extra nummers en als
slagroompje op de taart: een aantal gastartiesten.
Het begon al direct goed toen Barry van Strien door onze Zwerverroadie
het podium op gebonjourd werd en het complete verhaal verteld
van Villa Volta uit de Efteling. Hierna betraden wij zelf
het podium aangevuld met vriendje de Banjoman. Halverwege
de 1e set komt René van Rooij (WC Experience) ons verblijden
met een gastoptreden en ook voor hem komt een droom uit om
eindelijk eens een keer met Sjoerd (=Heino) te mogen spelen.
Ook is er in de 1e set nog plaats voor Petor Schipperen (arrangeur/
musicus pur sang) die op geheel eigen wijze invulling geeft
aan de Bankzitter.
In
plaats van pauze te houden word het podium in bezit genomen
door een aantal zeer bekende zangers/ zangeressen. Zeer bekend,
zeer veel grote hits maar ook zeer dood. Ikzelf mag als eerste
en treed in de voetsporen van Andre Hazes. Hierna komt Elvis
Hofkens overwaaien gevold door Mary Servaes Oome. Freddy Mercury
Odert spant de kroon en de afsluiter is nog niet zo gek lang
dood (en daarom ook het meest lenige van allemaal) Michael
Jackson de Hart.
Na
oneindig veel moonwalks komt er eindelijk een einde aan zijn
lijdensweg en gaan we verder met muziek maken. Tijdens Of
je worst lust maakt dé slager van Raamsdonk (uit de
bekende Dingeman-lijn) zijn officiële debuut op het podium
en niet veel later volgt het hoogtepunt van de avond. Jesper
Kamp is behalve laatste man van onze D1 ook nog eens de drummer
van een nieuw bandje bestaande uit echt hele jonge lui. Zodoende
had ik hem beloofd dat hij tijdens de Dollemansdagen mee mocht
spelen. Eindelijk was het dan zover: de eerste 3 rijen vooraan
waren allemaal vrienden en vriendinnen van Jesper. Hij ging
zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was en drumde
alsof zijn leven er van afhing. Een mooie solo gaf hij weg
gevolgd door een “Boeruh boeruh boeruh” en nog
een solo!
Onder luid applaus stapte hij achter het drumstel vandaan,
maar ik had nog een verassing voor hem want de avond ervoor
had Dickie van de BZB speciaal zijn drumstokken aan mij gegeven
zodat ik ze aan Jesper kon geven. Dolblij met zijn speciale
verassing stapte het manneke voldaan van het podium af.
Na Brabant en de Peel stapten ook wijzelf vol en moedaan van
het podium af, maar het was nog niet klaar want achter de
coulissen scheurde ik bekaant uit de broek toen de ietwat
gezette René van Rooij zich in een Sinterklaaspak had
gehezen… Type kinky Klaas met bezemstelenstaf. Tsja,
toen moesten we wel terug en speelden Sinterklaas wie kent
‘m niet. Om het feest compleet te maken kreeg ik ook
nog een herkansing bij de Piano man, want Ton van Disseldorp
en Niels de Hart schoven ook aan. Dit keer speel ik hem wel
zonder schwallie en het kippenvel gaat dan ook diep over de
rug als we de laatste klanken aan ons voorbij laten gaan.
Na
het optreden volgt er het gebruikelijke geouwehoer en gebruikelijke
bier drinken. Alleen had ik daar dit keer geen puf voor, en
verstandig als ik tegenwoordig ben lig ik mooi op tijd op
bed naar Jan Mulder (“wát een fan-tas-tisch voetbalbolwerk
Jack”) en kornuiten te kijken. Morgen is er natuurlijk
weer een dag, en ondanks dat het een beetje ondergesneeuwd
werd door de Dollemansdagen is een optreden op het hoofdpodium
(main stage) van de Draai van Kaai natuurlijk gigantisch (huge).
Rond
18oo uur rijden we aan, en Tourmanager Bundy was keurig netjes
op tijd. Vroeger stond hij nog bekend als Tourmanager Odert,
maar sinds hij een Amerikaan rijdt worden de gelijkenissen
met Al Bundy met het uur treffender. Wisten jullie trouwens
dat Tourmanager Odert in Oostenrijk naamgever is van een speciaal
wasmiddel? Met “Tourmanager Odert’s extra kraft”
wast men daar alle DNA bevattende schilfers uit de sokken.(bron:
kwitniepedia.nl)
Kees
van Halderen (hoofd technische dienst) is al van de partij
samen met Jos Rutters (side kick) en onze Maarten (Banjoman).
Rond half 8 staan we aan het parcours maar hebben we nog geen
idee waar we moeten zijn. Snel overleg plegen met enkele vrijwil’gers
en daar gaan we dan… hekkie open en hoppetee met de
DDR mobiel in volle sjas over het parcours. Niet teveel nadenken
over “wat als de bus hier nou eens uit zou vallen”
en 100 meter verder mogen we achteruit tussen 2 lantaarnpalen
een stoepie op. Godzijdank hebben we de Truckerroadie Rooobert
bij anders hadden we nou nog staan te draaien en wèène.
Opbouwen
en soundchecken en Godsallemachtig wat staat er al een hoop
volk! Ook een ploeg uit Raamsdonk is van de partij en staan
helemaal vooraan. De uitslag van de koers krijg ik niet echt
mee maar volgens mij had Cavendish gewonnen, Contador 2e en
Willy van de Kerkhof 3e . Een kerel vooraan staat te schreeuwen
dat die uitslag niet juist is, en ik red me dan maar door
te zeggen dat ik Willy en René altijd door de war haal…
Tijdens
ons openingsdansje plas ik bijna in de broek, als ik kijk
hoeveel mensen er op het plein staan, en nog verbazingwekkender:
hoezeer ze tekeer gaan om ons te mogen horen spelen. In de
blote kont, Carnaval goes USA, de kloempenmedley: het is hen
om het even, ze gaan tekeer als leeuwen. Ongelofelijk! En
deze fantastische sfeer blijft maar voortduren en als we de
pauze aankondigen krijgen we al een groot applaus. Misschien
dat men in de pauze wel naar huis zal gaan bedenk ik me, maar
ook tijdens het aanbreken van de 2e set staat het hele Kadeplein
nog vol, en volgens de politie staat er 7000 man in het hele
Centrum waardoor er ongeveer 6000 op het plein zouden moeten
staan volgens vriendje Politiemans (12000 volgens de Kees
van H. methode). 6000 man is ongeveer 2x een Veerse dag volgens
onze berekeningen, en volgens de berekeningen van Petor Schipperen
zo’n 2000 personen per akkoord…
Deze
2e set word één van de beste die wij ooit hebben
mogen doen, en van begin tot het einde is het weer hetzelfde
verhaal. Het hele plein gaat uit z’n plaat en ook dankzij
het grote licht gaat geen detail aan ons voorbij. Op het mega
scherm naast het podium word het hele optreden verfilmd en
zo kunnen de mensen letterlijk het woordje “contract”
optekenen uit onze Tourmanager zijn mond als ik een boer laat,
want volgens Kees van H (die wellicht wat overdrijft) is dit
tot mijn snorhaarstoppels toe te volgen op het scherm.
Vlak
voor Echte vrienden gebruik ik de tijd om onze Roosendaalse
vriend Peter Kesseler te bedanken voor de kans die hij ons
gegeven heeft en tijdens de opkomst van de Banjoman staat
Peter ook vooraan het podium te gebaren dat wij na afloop
in zijn café bier moeten komen drinken… Banjoman
speelt alsof de duivel hem op de hielen zit en tijdens zijn
Echte vrienden gaat heel het plein over de kop. Niks dan handen
in de lucht en springende mensen, overal vliegen bier glazen
door de lucht en de sfeer is geweldig. Tijdens Brabant/ de
Peel ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens compleet
sprakeloos. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen en bedank
dus gewoon maar iedereen die ik ken. Alle mensen op het plein,
uiteraard ook onze dorpsgenoten voor de morele steun, alle
mensen van de techniek, de organisatie, security, vrijwilligers
etc:
allemaal
ontdankelijk betiegt!
MAANDAG
13 JULI: over Petor, Petor, Petor… en Petor
Vrienden,
vriendinnen, andere belangstellenden, mensen aan wie ik een
hekel heb en Petor:
Van harte welkom bij weer een nieuwe editie van mijn 2 kantjes
tellende hersenspinsels welke ik wederom weer graag met jullie
wil delen.
Allereerst
begin ik met de mededeling dat wij het tegenwoordig ontzettend
druk hebben. Druk, druk,druk dus en dan wel met een –k
en niet op z’n Yuri van Gelder’s met een –g
op het eind. Liedjes schrijven voor de cd die we dit najaar
op gaan nemen (er zijn ideeën zat, nu nog even uitwerken),
nummers repeteren voor de TOP*32 (weliswaar valt onze inbreng
als Canvas! nog wel mee, maar met name drummers, bassisten,
gitaristen en accordeonisten zijn gewilde musici voor andere
bands/ gelegenheidsformaties) en natuurlijk het in mekaar
zetten van de Dollemanszondag show. Gelukkig zijn we ook dit
jaar weer gevraagd de afsluiter te verzorgen van de Dollemansdagen,
en zoals jullie van ons gewend zijn word het weer een groot
spektakel, waarbij niets te gek is. Als laatste zijn we bezig
met het uitzoeken en repeteren van enkele nummers die op de
Dollemanszondag live opgenomen zullen worden voor onze cd.
Daarbij komen dus ook nog de optredens die we mogen doen en
andere dingen als een jubileum van onze Carnavalsvereniging
en zoiets als werken voor den baas en als we het dan toch
hebben over het stellen van prioriteiten denk ik dat ik daar
maar het eerste mee ga stoppen…
Afgelopen
vrijdag waren we weer te gast in Terheijden op de zomerfeesten
aldaar. Een prachtig evenement in een geweldige omgeving.
Bovendien hebben ze er goede smaak, want anders vraag je ons
niet om te komen spelen al 3 jaar op rij…
Terheijden is ook ons jaarlijkse Roadie feest. Ik zal uitleggen
waarom: het eerste jaar hadden we BoemBoem Gomar bij die als
ambtenaar “werkzaam” is bij de gemeente Drimmelen
en na een karrenvracht pilskes de mensen daar eens even uit
de doeken ging doen hoe men vergunningtechnisch te werk had
moeten gaan. Vervolgens steggelden de vrienden Hofkens (schilderwerken)
en Oome (Asterix & Obelix) lustig verder en reed ik de
bus van ons vader alsmede een andere auto helemaal kort en
klein…
Vorig jaar hadden we als redder in nood grote vriend Jeffrey
Pluijm meegenomen, inderdaad bassist van rockgezelschap Bite
den Bullet, buurjongen van Mike en diens compagnon in de stalkerspraktijken
die zij vroeger uitvoerden. Het opbouwen zouden we zelf grotendeels
doen, maar als Pluijm ons tijdens het optreden van verse pilskes
zou voorzien zouden we tevreden zijn. De eerste set ging het
dan ook als een speer met vriendje Pluijm… Helaas droogden
we de tweede set bijna uit, want van vriendje Pluijm was taal
nog teken te bekennen. Ver na afloop van het optreden toen
de bus al geladen was kwam vriendje Pluijm binnen vallen,
en met driedubbele tong vroeg hij of hij nog iets kon doen.
Wij verzekerden hem dat dit niet het geval was, en hij antwoordde
monter dat hij dan naar huis ging. Toen wij hem nakeken zagen
wij hem langzaam van de dijk afsukkelen en met een plons het
water in vallen! Dit jaar was alleen onze Zwerverroadie beschikbaar
want Truckerroadie Rooobert moest truckeren. Zodoende kwamen
we op het lumineuze idee om Petor mee te nemen. Petor is Peter
Schipperen, een prima kerel maar wel één van
de vreemdste kostgangers die onze lieve Heer hier op aarde
rond heeft lopen…
Petor
heeft overduidelijk een aantal fases op een avondje uit zoals
afgelopen vrijdag. Eerst is daar de nuchtere Petor waar prima
mee te praten valt, dan volgt de gezellige Petor, een echte
vrolijke Frans die lekker pilskes happend door het leven gaat,
dan krijgen we dubbele tong Petor (overigens niet zo erg als
de dubbele tong van Bas “blallijk” van Oort) die
soms in combinatie gaat met vergeetachtige Petor (met name
net na het plassen). Hierna volgen echter baldadige Petor,
uiterst recalcitrante Petor en in sommige gevallen de uiterst
lastige en onhandelbare Petor. Afgesloten door de laveloze,
niet meer in staat om te lopen cq te blijven staan Petor.
Plezier verzekerd dus voor vanavond.
Tourmanager
Odert was helaas wat later, dus zodoende was Tourmanager Mark
in charge. Een zeer getalenteerd Tourmanager mag ik wel zeggen.
Hij heeft het vak duidelijk in de vingers, trad adequaat op,
regelde veel en lekker voedsel (wat met name de 28kg wegende
Petor zeer waardeerde) en niet geheel onbelangrijk: heeft
een deugdelijk horloge of kijkt er gewoon wat vaker op dan
Tourmanager Odert. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager
Odert in oude Indianenstammen niets meer of minder betekend
dan “Hij wiens gezicht lijkt op dat van een ezel ware
het niet dat zijn wangen bedekt zijn met nesthaar welk op
zijn kruin ontgonnen lijkt te zijn”? (bron: kwitniepedia.nl)
Helaas
was vaste geluidsman Kees van H. op vakantie. Helaas voor
hem dan ook vooral, want de organisatie van de Terheijdense
Zomerfeesten kent haar pappenheimers, en weet van de fantasieën
van van H., en had speciaal voor ons en onze geluidsman 10
nakende negerinnen geregeld die ons door de backstage droegen
terwijl wij in Koningszetels zaten en zelfs stukjes sinaasappel
achter op onze tongen legde zodat we zelf niet hoefde te slikken…
De
eerste set verliep goed, alleen hadden we een beetje moeite
met het strakke tijdschema wat men wilde hanteren. Petor gedroeg
zich zeer netjes en voorzag ons op het podium van een natje
en een droogje.
In onze pauze kregen we een act van Jettie Spalettie, en mensen
die regelmatig Brabant party kijken zullen haar ongetwijfeld
kennen maar wij zagen haar voor het eerst. Ondertussen waren
wij aan het kijken of we de 2e set niet wat in konden korten
om problemen te voorkomen. Net toen we onze setlist klaar
hadden kregen wij echter te horen dat we gerust een uur of
langer mochten spelen…
Dat
was niet tegen dovemansoren gezegd en de 2e set gingen we
erg diep en gaven alles. We gaven meer dan alles zelfs en
compleet gesloopt maken we ons op voor ons dansje, de buiging
en een lekker pilske. Ineens word de muziek onderbroken en
krijgen we een lofzang van hier tot gunder van de presentator
van dienst. Er word onder andere -live on stage- geïnformeerd
naar mijn figuur en de totstandkoming hiervan… Als ik
zeg dat ik een ruig seksleven lijd staan er binnen mum van
tijd honderden gillende meiden voor onze kleedlokamer…
Wanneer
Petor echter binnentreed zijn de vrouwen gevlogen en krijgen
wij de baldadige Petor te zien, die monter wat blikjes Cabardi
Bola wegkloekt en zich 2 bakjes Kebab toeeigent. Als Petor
even later Tourmanager Odert wil hinderen met plassen krijgt
hij het zwaar te verduren, en verbaasd zien wij hoe onze Tourmanager
het wint van Petor die zelfs op z’n rug met het volle
gewicht (whatever) van Tourmanager Odert op zich weet lastig
te blijven.
Niet
veel later zit Mikenstein achter stapmaatje Petor aan (die
trouwens rent als een soort van wilde aap) die wegvlucht in
de richting van het podium. Correctie: die wegvlucht óp
het podium. Gino en cornuiten van Alle13Jaanke zijn flabbergasted
als Petor over het podium rent en zo hoppetee het publiek
induikt…
Ook
op de terugreis blijft Petor zich van beste kanten laten zien,
en niet veel later ligt hij bij ons op de voorbank met een
pot uierzalf in z’n anus en zonder schoenen gillend
als een varken door het glas bier in z’n kraag. Als
Petor uit wil stappen zit hij ook nog vol met z’n hand
tussen de deur, en hij word dan ook halverwege de Berkenstraat
–schoenloos- de bus uitgegooid en de volgende dag ontvang
ik het bericht dat hij naast een kator en een echtelijke ruzie
ook een gekneusde duim heeft en de vraag waar zijn andere
schoen is…
Kortom
Petor, Petor, Petor…
MAANDAG
6 JULI: over d, t en/of dt, kermissen, ballonvaren, eten en
strippers
Goedemiddag
geachte vrienden, boeren, burgers, buitenlui. En Rien van
Steenoven. Voor jullie ligdt weer een kakelverse Blerugtik,
zo één die ik zonder problemen wel medt 4 kantjes
kan vullen, dus trek ik direcdt fel van leer met de eerste
ergernis van deze week en gaan we hedt hebben over spellingfouten.
Of liever gezegdt over degenen die niedt kunnen slapen van
spellingfouten.
Bij
ons in de bandt zitten 2 taal-o-fielen. De één
(Heintje Oome) probeerdt zoveel mogelijk dure, onhandige en
moeilijke termen te gebruiken dat zelfs Philip Freriks er
een laesie in zijn geslachtsorgaan van zou krijgen (in de
volksmond ook wel een dikke lul) en de ander (vriendje Mikenstein)
heefdt de onwelvoegelijke neiging om elk taalfoutje onder
een loep te leggen en mensen daar genadeloos op af te rekenen.
Als iemandt bijvoorbeeldt de term “als zijnde”
gebruikdt hoor je meestal vanuit een hoekie “dat is
een tautologie”, of wanneer ik zeg dadt ik iets gratis
gekregen heb gaadt er een flinke zuchdt door ons hok. Of wanneer
ik zeg dadt ik doordeweeks nooit nergens naartoe ga kan hij
hedt niedt laten om te counteren medt “dan zit je dus
altijd wel ergens”…
Ikzelf
doe m’n besdt om zo goedt mogelijk te schrijven cq te
praten maar mochdt er een keer een foutje in zitten zal dadt
mij nog niedt één seconde uidt mijn slaap houden,
men weedt immers heus wel wadt er bedoeldt wordt. Als zoon
van iemandt die zelfs de naam Bart met –dt schrijfdt
hadt ik het voornemen om didt keer, puur uidt dwarsigheid
een hele column met dt te vullen. Als revanche voor één
klein dt foutje in mijn vorige Blerugtik.