
De
terugblik op de week door de ogen van zanger Marcel Timmermans:
BLERUGTIK
MAANDAG 26 JULI 2010:
Dollemannen,
Dollemannerinnekes, vrienden en vriendinnen van het levenslied,
welkom bij deze ultraverse Blerugtik. In deze Blerugtik zal
ik terugkijken op de laatste editie van de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen
die we afgelopen weekend uitvoerig gevierd hebben. Ongelofelijk
wat voor indruk deze drie dagen van leut en plezier bij mij
hebben achter gelaten. Het was -wederom- een geniale editie,
waarvan ik proberen zal zo uitvoerig mogelijk verslag te doen.
Komtie:
Vrijdagavond
had de Dollemanscommissie afscheid genomen van het TOP..-concept
en besloten dat het de moeite waard was om iets nieuws te
proberen, namelijk een thema avond. Zes lokale bands aangevuld
met Stand-up comedy talent Raymon Hofkens die onder de noemer
van een Raamßdöncker Feierabend er een dolle boel
van zouden gaan maken: de reacties waren op voorhand niet
loei enthousiast te noemen maar de muzikanten en de commissie
hadden er zelf in ieder geval volop vertrouwen in dat het
goed zou komen.
En
goed kwam het! Bluesband Stormy Monday trapte de avond af
met enkele verassend Duits klinkende bluesnummers, vervolgens
kwam de geweldige rockband Integrated Fuel met een vette set
van Tokio Hotel waarna wijzelf het eerste blok af mochten
sluiten. Enkele Duitse knijters als Marie der letzten tanz
ist nur fur dich, Viva Colonia, Immer wieder Sonntag en de
Zillertaler Hochzeitsmars mochten natuurlijk niet ontbreken.
Ook ons bescheiden hitje Carnaval goes USA (15 van verkocht)
moest eraan geloven en werd vertaald naar Karnavall gehst
Deutsch met een hagelnieuwe Duitstalige onzintekst. Persoonlijk
hoogtepunt vond ik de playback act van de enige echte Duitser
in de zaal: Heinrich Oome. Als een echte schlagerzanger nam
hij plaats achter de microfoon, en op de klanken van Peter
Maffay’s Du ging hij uit z’n bol en trokken wij
de zaal in gewapend met bloemen om uit te delen aan de plaatselijke
schonen…
Nadat er zo’n 150 bloemen uitgedeeld zijn besluiten
de 4 overige schlagerzonen de dames dan maar uit tanzen zu
fragen, en ik moet zeggen dat deze tactiek wonderwel goed
werkte. Dus mocht je in het dagelijks leven ook getooid gaan
met doodskoppen, bakkebaarden, mat in de nek en horeca spoiler
kan ik het je aanraden om een roze schlagerpak aan te doen,
een blonde pruik op en gaan! Gegarandeerd succes…
Na
ons komt Raymon z’n verhaal doen en hij word in rap
tempo opgevolgd door de Kees von H’edelweiss Kapelle.
Inderdaad, een blaaskapel geformeerd rondom onze geluidsman
Kees van H. die in het dagelijks leven drummer is van de Raamsdonkse
St.Bavo harmonie. Op z’n eigen linksdragende drumstel
begeleid hij de Edelweiss Kapelle als in zijn hoogtijdagen.
Op zang begeleid door Lois Rutters (IF), Ton van Disseldorp
en ondergetekende nadert de typisch Duitse gemotlichkeit zijn
hoogtepunt.
Als de metalformatie Bite the Bullit het stokje overneemt
raakt de tent in schok. Niet omdat de aarde ineens begint
te trillen of te doen, nee door de fantastische energie van
BtB. Onder andere Rammstein passeert de revue, en ondanks
dat er ook best mensen zullen zijn die niet van die muziek
houden kan je er niet omheen dat deze band een topprestatie
geleverd heeft, erg knap heren!
De finale van de Feierabend is voorbehouden aan de gelegenheidsformatie
Fluim, oftewel Flaum. Deze rondom Remco Hofkens en Frank van
Kampen geformeerde band zou een aantal van Duitsland’s
bekendste gimmicks gaan vertolken, en zij hielden woord. Alle
krakers van weleer kwamen in een razend tempo voorbij en de
sfeer was meer dan goed in het dampige festkolosseum. Voor
ik er erg in had was de avond dan ook weer voorbij. Althans,
bijna voorbij. Good old Ton van Disseldorp komt gewapend met
een akoestische gitaar de avond afsluiten. Gutenacht freunde
zingt hij, en wij wensen Ton auch ein gutenacht voordat de
afterparty begint. Een afterparty die gepaard zal gaan met
vele koude pilskes zo zal blijken. Het exacte WieWatWaar van
dit verhaal weet ik ook niet echt meer, maar ik weet nog wel
dat onze geluidsman z’n titel Wereldkampioen schotelbraai-kotsen
met succes verdedigd heeft. Een stapel etensbakjes van de
Chinees van ongeveer een meter hoog moet er aan geloven, en
beland op de schotelbraai. Rijst, babi-pangang, foe-yong-hai,
tjaptjoi en allerhande soorten chineziërs voedsel vormen
een enorme hoop waar onze geluidsman met een plastic vork
zich een weg doorheen baant (het is ook niet dat zo’n
vorkje smelt ofzo). Na een half uur bakken en vooral braaie
is meneer klaar en roept hij triomfantelijk dat we aan tafel
kunnen…
Nog voordat ik kan passen heeft hij speciaal voor mij al een
bak volgeschept, en eerlijk is eerlijk: het is binnen te houden.
Het is ondefinieerbaar voedsel, maar het smaakt niet verkeerd.
Ik vis er nog wat vleesjes uit, en vooruit nog wat champignonnekes
en besluit dan echt dat het hoogste tijd is om naar bed te
gaan.
Zaterdags
is de tent voor DJ Jerome, Missje Montreal (die trouwens aardig
verrot was en zich al spauwend en schijtend door de dag heeft
heen geslagen, waarbij al snel de vraag kwam of zij ook van
Kees’ schotelbraaike gegeten had) en de Memphis Maniacs.
Eerlijk is eerlijk, de Maniacs zijn vanaf nu voortaan Helden.
Ik zal uitleggen waarom:
in mijn drukke leven als Volkszanger, Muziekvriend, Stijlicoon,
Masturbatiegoeroe en Pornokoning heb ik eigelijk nauwelijks
tijd voor andere zaken. Oké, van september tot april
ben ik ook bezig als kampioenenmaker bij de voetbal, en in
het dagelijks leven werkzaam als Big Chief Recycling maar
verder ontbreekt er nog een eretitel. Vanaf zaterdag heb ik
ook een naam in de vrijwilligers wereld toen ik me opwierp
als Parkeerheer. Als Parkeerheer in functie was ik gewapend
met echte walkietalkies verantwoordelijk voor het parkeren
bij de Dollemanszaterdag.
Als er een zwart buske aan komt rijden en ik vermoed dat dit
de Memphis Maniacs weleens zouden kunnen zijn geef ik al wijzend
aan dat zij door kunnen rijden. Het busje stopt echter en
doet een raam omlaag waarna één der maniakalen
mij vraagt of ik op de Zwarte Cross geweest ben! Kortom, ik
word herkend!!! Ja, en dan smelt ik hè…kortom
vrienden voor het leven en helden voor altijd…
Zondags
is onze dag. Althans, de zondag mogen wij dit fantastisch
evenement af komen sluiten. Deze dag begon in alle vroegte
met een door mijn zus in mekaar gezette kerkdienst vanuit
de feesttent. Voor de mensen die zich daar geen voorstelling
van kunnen maken: de feesttent vult zich met lange banken
en op het podium verrijst een altaar. De dienst heeft vervolgens
een thema wat door de parochie bepaald word, en dit thema
word door onze eigen KPJ leden verder ingevuld. Ook de muziek
mag de KPJ zelf bepalen en dit keer was het de beurt aan het
koor Xingère, die met onder andere nummers van Phil
Collins, Toto en Krezip de dienst sfeervol aankleedde. Verder
krijg ik elk jaar weer de kriebels tijdens de misintenties,
oftewel als de overledenen worden opgenoemd aan wie de dienst
word opgedragen, en elk jaar weer schieten mij de tranen in
de ogen bij het horen van de naam Peter van Strien. Altijd
van de partij met het opbouwen van de Dollemansdagen, en ook
een vaste Zwarte Cross ganger. Helaas veel te vroeg overleden.
Dezelfde rillingen krijg ik trouwens dit keer ook tijdens
het noemen van José Raats, de moeder van mijn D-jeugd
voetbalvriend Martijn.
De
rest van de dag word besteed aan sport en spel tijdens de
ludieke 6kamp op het Dollemansterrein. ’s Avonds zo
rond de klok van 1800 uur word er vrij baan gegeven aan de
lokale helden, het broekblazersensemble, de natte dromers
van Raamsdonk en ver daarbuiten: wij dus…
We proberen altijd om een apart showtje in mekaar te zetten
voor de Dollemanszondag. Zo besloten we dit keer om niet 2x
45 minuten te spelen, maar in één door te gassen,
en om ook ons Duitse blokje van vrijdagavond wederom te gebruiken,
zodat degene die het vrijdags niet gehoord had het nu kon
beluisteren. Ondanks het ietwat langdradige intro (wat nodig
was omdat ik backstage in de knoop zat met m’n kilt,
broek én In-Ear systeem) werd het een groot succes.
Heinrich du’de er weer een eind op los, en als toetje
waren er twee Oostenrijkse dames in klederdracht die met mij
kwamen dansen op het podium.
De rest van het optreden ging ook als een speer, wat niet
gek was als je ziet hoeveel volk er in de tent was. Het was
misschien wel de drukste dag van de Dollemansdagen en de sfeer
was erg goed. Het gaat er erg energiek aan toe als ik ons
laatste liedje aankondig. Ons eigen Café’tje
der Schone taal zorgde voor een lange polonaise, en nét
als de finale zich aandient valt de totale stroom in de tent
uit! Nadat de verbazing is weggeëbd zie ik tot mijn grote
plezier dat de polonaise gewoon doorgaat en het publiek gewoon
doorzingt. Bizar!
Nadat de stroom gerepareerd is geven we uiteraard nog een
toegift en gaan knallend het podium af en de avond in…
het bleef nog lang onrustig in het kerkdorp…
Dollemansdagen:
het was ons weer een (z)waar genoegen, tot volgend jaar!
MAANDAG
19 JULI:
Geachte
Joppieburgers, Oerhammen en Truckerballen,
behalve
dan dat de Gods of Rockin’Hoempa afgelopen weekend Limburg
aandeden draaide de wereld natuurlijk gewoon door. In Frankrijk
fietst “onze” Robert Gesink ontzettend hard over
wat bulten, in Duitsersland zet een man zijn zoon uit de auto
met de mededeling “ge lopt mar” en rijdt de overige
450 km alleen naar huis en in de Achterhoek speelt zich het
grootste festival van Nederland af: de Zwarte Cross. Zoals
het echte ontwikkelingswerkers beaamt gingen ook dit jaar
weer Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”)
en ondergetekende erop uit om te kijken of we die achterhoekers
nog wat kunnen leren…
Dit
jaar had de Zwarte Cross organisatie in al haar wijsheid besloten
om op donderdag de camping alvast open te gooien zodat ze
de drukte wat konden spreiden… je raad al wat er prompt
gebeurde: “dan komen we toch gezellig met z’n
allen op donderdagavond al”…
Zo kan het gebeuren dat er zo’n 6000 man in een 3000
personen tent willen feesten op de klanken van BZB. Wat je
dan krijgt? Juistem, een onvoorstelbare sfeer en een pit van
podium tot buiten de tent. Echt ongekend! Wat mij persoonlijk
nogal opviel was dat ik me vanaf minuut één
weer erg op m’n gemak voelde op de festivalcamping.
Voor iemand die maar slecht van huis kan en nogal heimweërig
aangelegd is voelt dat als een hele overwinning kan ik je
wel vertellen.
Na een mooie avond in het Rock ’n Roll circus en de
Tirolertent ga ik met de zakken vol terug richting onze tent.
Met een truckerbal (een soort van manshoge gehaktbal indien
voorradig genuttigd met Dieselsaus) en een goed gesprek bij
vreemde mensen onder de luifel besluit ik deze avond en concludeer
onderweg naar ‘huis’ dat het een goei begin was
van een mooi weekend.
Vrijdags
besteden we overdag met een biertje in de zon, samen met onze
campingburen. Ik als gehele onthouder uiteraard niet want
’s avonds moeten Tourmanager Odert (“een ritje
met mijn wagen kost al gauw 100 euro”) naar Blitterswijck
in Limburg rijden om een optreden te verzorgen op Klaanpop.
Gezeten in de zon bespreken we het wel en wee van ons bestaan
(“sakker ik heb me toch een schraal hol joh”),
doen we een culinaire recensie (“ik denk dat dit jaar
wel 16 truckerballen op moet kunnen”), doen we een rondje
spreekwoorden (“Katampen: een bek vol schijten en mee
de lul aanstampen”) en tonen we ons ware fijnproevers
(“Hé! As ge bier gaat halen doe er mijn dan vast
twee!”), en dit alles onder een strakblauwe hemel en
een gloeiende zon. Als je dan even een dutje doet word dit
meteen afgestraft en word je anderhalf uur later zo rood als
een rode Opel Kadett.
Godvernakendeteringgloeiendegloeiende wat doet dat zeer! Mijn
scheenbenen, buik, borst, hoofd en schouderbladen zijn rood
verbrand en dat doet ontzettend zeer. Zeker met een autorit
dwars door Duitsersland voor de boeg als we op weg naar Limburg
gaan baal ik als een stekker.
Waar
ik vurig rood ben treffen we een goudbruin gekleurde geluidsgod
aan in Limburg. Onze Sound Enigineer heeft een doe vakantie
achter de rug (“ze-ven-tien keer!”) en heeft goede
zin, net als onze Hoempa vrienden die niet veel later ook
in de feesttent rondstruinen. Als onze Tourmanager Odert (“als
Tourmanager Odert in bad ligt dempt men de rest van de wereld”)
friet heeft geregeld voor zijn kroost krijgen we te horen
dat we ongeveer van half 10 tot 11 uur moeten spelen. Het
rekensommetje in m’n hoofd zegt me dat we dan rond 1
uur ’s nachts toch wel terug moeten kunnen zijn op de
Zwarte Cross.
De feesttent waarin we spelen is niet stijf uitverkocht maar
toch goed genoeg gevuld voor een mooi avondje. DJ Tim Little
en het Feestteam hebben hun werk goed gedaan wanneer de boys
van Rockin’Hoempa het stokje overnemen. Ondanks dat
ik zo ontzettend rood verbrand ben dat ik wel een Ferrari-rode
pantzertank lijk gaat het optreden me goed af en voeg ik nog
2 nieuwe onderdelen toe aan onze show: 1: de Schwallbe en
2: de Stropdas…
De schwallbe spreekt voor zich. Mark gaf mij in het voorbij
gaan een onschuldig tikje en als een stervend zwanenmeer doe
ik het podium op z’n grondvesten trillen en compleet
met het hele Spaanse fair-play arsenaal erbij probeer ik hem
een gele kaart aan te naaien. De stropdas behoeft wellicht
wat meer informatie alleen hoef ik hier alleen maar de vergelijking
met “de Sok” van de Red Hot Chilli Peppers te
maken en je weet genoeg…
Time
flies when you’re having fun, en gelukkig geldt dat
elke keer ook weer voor ons op het podium. Anderhalf uur vliegt
voorbij en het Limburgse publiek verdient een compliment want
zij maakten er een fantastische avond van.
Voor ik het weet staat Tourmanager Odert te douchen (“no
no me don’t swim, me douche!”) en ben ook ik mezelf
aan het voorzien van een schoon en droog tenue, waar ik hopelijk
weer één dag mee vooruit kan op de Zwarte Cross.
Nog een blikje mee voor onderweg, en rond de klok van 12 uur
stappen we in de donkerrode pijl terug naar de Achterhoek.
Rond half 2 rijden we ook daadwerkelijk in de Achterhoek maar
het is er zo allejezus donker en mistig dat we compleet lijken
te verdwalen. Ook de vermoeidheid slaat toe, en meer dan ooit
zal ik blij zijn met m’n campingbed.
Na een uur dwalen parkeren we eindelijk de wagen op vertrouwd
gebied en sluiten we ons aan voor de tent waar nog lustig
gebierd word door ZC nieuwkomers Ferry en Vience. Eindelijk
pak ik m’n eerste pilske van deze dag, en wanneer één
van onze buurmannen (die overdag trouwens gekookte eieren,
knakworsten en koffie aan komt bieden) langskomt met andere
geestverruimende middelen word het een lange nacht. Zeker
als een andere campingbezoeker met een mondharmonica de tenten
langs gaat op zoek naar een gitarist is het feest compleet.
Ik ‘speel’ Ben ik te min van Armand op zijn mondharmonica
en als hij hierna Ring of fire speelt van Johnny Cash begeleid
ik hem met Goddelijk gezang. Ook The river van Bruce S. en
She’s allways a woman van Billy J. passeren de revue…
Als de 1e zonnestralen doorkomen ga ik slapen om niet veel
later door die zelfde zonnestralen gewekt te worden. Aangezien
het in onze legertent zo’n 53° is drijven we de
tent uit en gaan we aan het bier…
Een
repeterend ritueel dat bier drinken… daardoor heb ik
om mijn geheugen te steunen de rest van het weekend in steekwoorden
opgeschreven. Komen ze:
*Armand! God met rood geverfd haar! Koning! “Alliens
en Allochtonen bestaan niet!”
*Caro Emerald: lekker wijf. Type Bonkie. Gave show, goed repertoire
*Johnny Cash undercover band: Hemels! Wat een eerbetoon aan
munne maot!
*Di-rect: eindelijk HARD! Zanger is weirdo
*Baseballs! YESSSSS! Erg gaaf en wat een goeie muziek!
*Guus Meeuwis. Bah. Zoetsappig geslijm. Die broer moeten ze
verkrachten met een sambabal
*WC Experience: Brabo’s waor zen die vuisteeeee!Brabants
feest op de Cross! Goed gedaan
*Jah6… reggae met een traan. Erg mooi
*Skatalites: oei oei oei
*Schuimparty: ja
Zoals
je ziet houden hier mijn herinneringen ver op… en ga
ik terug naar de orde van de dag. Repeteren voor de Duitse
Abend van de Dollemansdagen… Tot ziens dus allemaal
op de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen!
BLERUGTIK
XXL (KLEIN-DONGEN, NIEUWVEEN, ZUNDERT, RAAMSDONKSVEER)
Vrienden
en vriendinnen,
temidden
van alle Oranjehysterie is hier weer een kakelverse Blerugtik
voor jullie want de Canvas!expresse dendert voort. We zijn
inmiddels druk bezig met het schrijven en dergelijke voor
onze 1e cd, proberen elke week te repeteren en de komende
tijd zijn er maar liefst 3 hoempagoden jarig, verder voor
de komende week spelen we zelfs 3 keer dus snoer je kunstgebit
maar vast en trek de stoute schoenen maar vast aan want hier
komt een soort van dagboek over onze laatste 4 optredens.
Afgelopen
zaterdag zagen we eerst in een Raamsdonkse feesttent het Nederlands
elftal winnen van ‘die Chineeskes’, oftewel Japan.
Onder het genot van lekkere verse pilskes en het barbecue
vlees van dorpsheld Jan de Cowboy werden de drie punten stevig
gevierd. Nog flink in de oranje-olie worden wij naar ons optreden
gereden door onze Trucker-roadie die zijn naam dus eer aan
deed. Onze andere roadie, de zwerver, is al vroeg op pad vandaag,
want hij is mee met onze Official Certified Red Snap Sound
Engineer. Met wie vraag je je af? Ik zal hem nog even Copy-pasten
dus daar komtie nog een keer: Official Certified Red Snap
Sound Engineer, oftewel in gewoon Nederlands: de geluidsman…Maar
dan wel een geluidsman die met een nieuwe tafel op pad mag,
voorzien van elk technologisch snufje wat je maar bedenken
kan. Naar verluidt kan je er zelfs een kopje water mee koken,
en zelfs een boek mee lezen, want er zit zelfs een leeslamp
op!
[UPDATE: Geluidsman Kees is sinds de Red Snap zichzelf niet
meer, het schijnt hem naar de bol gestegen te zijn. Zo is
hij vandaag gesignaleerd terwijl hij met zwart geverfd in
de blote kont door de Raamsdonkse polder rende, al roepende
“IK BEN EEN VARKENTJE! IK BEN EEN VARKENTJE!]
Eenmaal
aangekomen bij de feesttent is alles in rep en roer want er
is nog geen deugdelijk aggregaat gevonden. Nou doet het geval
dat wij onderweg toevallig achter een aanhanger reden met
een aggregaat waar Napoleon nog op gedraaid heeft en onze
angst word waarheid als de aanhanger ook het feestterrein
opdraait. Zodra deze kar het terrein op rangeert zien we ook
een grijze stofwolk uit de tent vliegen waar onze sound Engineer
zich onder blijkt te bevinden. Zijn knechten onze Maarten,
Collins en onze RedBolie volgen hem gedwee.
Wij
zoeken onze rotzooi uit en bouwen ons instrumentarium op terwijl
er in de tent nog wat wedstrijden getrokken worden. Ho, voordat
men weer suggereert dat het bij mij altijd over seks moet
gaan: er werd inderdaad getrokken, maar dan wel aan een touwtrektouw.
Ondertussen soundchecken wij er lustig op los. Als na afloop
van de soundcheck aggregaat nummer #4 aangesloten word hebben
we eindelijk genoeg stroom in de tent om een anderhalf uur
durende Hoempashow te geven. Daar slagen we dan ook aardig
in, bij tijd en wijlen gaat de tent flink los en ook wij vermaken
ons best.
Na ons optreden mogen de mannen van het Feestteam erin om
het ‘af te maken’ zoals dat zo mooi heet. Met
een mooi opblaasbaar decor vullen ze het podium en gaan ze
vanaf minuut één ‘los’. Nadat wij
dit geconstateerd hebben verlaten we met een gerust hart de
tent om een lekker biertje te gaan drinken in één
van onze eigen café’s.
Mijn
week gevolgd op dit optreden doet mij nog het meest denken
aan een oer-Brabants fenomeen genaamd “Carnaval”.
Ga maar na: maandag op bezoek bij Wim Pin om te kijken of
we eens samen een liedje kunnen schrijven (is aardig gelukt
denk ik), op dinsdag hou ik rust want woensdag ben ik jarig
en word dat ’s avonds gevierd. Donderdag wint Nederland
van Kameroen en staan we tot half 2 ’s nachts te bieren
en vrijdag mochten we spelen in Nieuwveen.
Nieuwveen: een nieuwe plek in onze tourlist en ik had dan
ook geen idee waar het zou liggen. Geen van ons had dat wel
en gelukkig loodst dhr.Tom ons er blindelings naartoe met
Heinemans weer in zijn vertrouwde rol als chauffeur.
Dit
keer waren we zonder Trucker-roadie maar met onze grote vriend
Bolie. Nou blijkt Nieuwveen zo’n beetje recht onder
de aanvoerroute naar Schiphol te liggen dus na 5 minuten hebben
we al zo’n 20 vliegtuigen gespot. Kennelijk maakt het
nogal indruk op Bolie, want na zijn 3 miljoenste vliegtuig
gezien te hebben roept hij het nog steeds uit… “kijk
dan jonge! Weer een vliegtuig! Die zijn gek jonge!”…
Spelen in Nieuwveen op een soort van dorpsplein: ik moet zeggen
dat ik er weinig verwachtingen van had. Hoe zouden wij, 5
Brabantse Hoemphisten ons houden als we over de provinciegrens
zouden gaan? Vrij goed kan ik je vertellen. In de 1e set is
het even aftasten, maar in de pauze ontvangen we al de nodige
enthousiaste reacties, onder andere van organisator Ashley
en diens moeder, die ons en passant een stevig maaltje spare-ribs
beloofd na afloop.
De 2e set word er niks afgetast, en onder de bezielende leiding
van de Banjoman nemen we meteen bezit van het hele dorp. Wát
een feest! Compleet met pit en al word het een gigantische
2e set! De avond valt dan langzaam over Nieuwveen, vliegtuigen
vliegen nog steeds af en aan, en het publiek gaat compleet
uit z’n dak. Werkelijk fantastisch! Hetzelfde geldt
overigens ook voor de beloofde spare-ribs: elk hapje smaakt
als een stukje God. Dank u wel mevrouw moeder van Ashley (“Hoe
heet u mevrouw?” “Oh je hoeft geen mevrouw te
zeggen hoor, ik ben de moeder van Ashley” “Oké
mevrouw moeder van Ashley”)!
Op
zaterdag doe ik niet veel meer dan slapen. En chatten. Wanneer
ik even een uurtje uit bed ben spreek ik Suzan, een oud collega
van mij. Suzan is alles wat ik niet ben. Punt 1 is ze bloedmooi
(ik heb charisma), en is ze geboren in Groningen (ik in Raamsdonk),
zij woonde in Breda (ik in Raamsdonk) en nu woont ze in Amsterdam
(ik in Raamsdonk) omdat ze tegenwoordig stewardess is (ik
bullebakke-recycling-boer). Zij houdt van Bluf, Acda &
de Munnik en Van dik hout (ik van Johnny Cash, Rowwen Heze,
U2, de blues, folk en Rock ‘n’ Roll) en zij gaat
zaterdagsavonds barbecue’en in Almere terwijl ik met
een ijskoude fles zero en een zak paprika chips naar Ghana-USA
lig te kijken.
Tijdens ons gesprek vertel ik het verhaaltje van de 3 miljoen
vliegtuigen en of ze mij had zien zwaaien… “ja
schat, wij toeterden nog toen we terugkwamen uit Moskou”.
Das toch lief hè?
Zondag
mochten we weer spelen, en wel in het Moskou van het Nederbelgisch
grensgebied: Zundert. Na een eitgebruid ontbijt ga ik badderen
en bommekes maken en op m’n gemak toeleven naar het
optreden van vanavond. Samen met Bolie en Koen Nieuwegeest
laten we tout dela zwembad even zien hoe je een balletje hoog
moet houden en maken we alsof het geen enkele moeite kost
de mooiste bommekes van de hoge.
Hierna snel naar huis, want rond 3 uur rijden we richting
Zundert. Daar aangekomen worden we door een enthousiaste vrijwilliger
naar de plek des onheil geloodst. Buiten is het “Kwalleballen”
volop aan de gang en binnen in de ziedend hete tent gaan wij
zovast opbouwen. Een anderhalf uur later is het zover: de
Hoempakoningen mogen er weer in!
Het volk is er nog wel, maar zitten uitgeput en afgebeuld
lekker in het zonneke aan een pilske. Ook het feit dat Duitsersland
tegen Engeland aan het voetballen is en ’s avonds staat
er nog een kraker op het programma als de jongens van geniale
dorpsgek Maradona het opnemen tegen Mexico.
Na een dampende set van anderhalf uur staan ook wij buiten
in het zonneke aan een pilske en word er overlegd wat we verder
met deze avond nog zullen gaan doen. Onze Trucker-roadie viert
zijn verjaardag vandaag, en we besluiten daar even te gaan
party-crashen. Op Hazeldonk vereren we eerst de plaatselijke
McDonalds’s met een bezoekje en onder leiding van DJ
Bolie vieren we ons eigen feest (anderen zullen ons gedrag
als asociaal ervaren)…en na een karrenvracht kipnuggets,
een fotosessie met Ronald McDonald en een wheelie met onze
bus nemen we nog plaats bij onze Trucker voor een lekker fleske
bier.
Twee
dagen later ben ik door de hitte nog steeds maar amper bekomen,
al kan dit ook door de vele glazen bier komen die genuttigd
zijn om de overwinning van ‘onze’ jongens op Slowakije
te vieren. Gelukkig ben ik deze dag dan ook vrij en besteed
ik deze nuttig door de broodnodige aankopen te doen (bokserdorant,
deobril, zonnenshorts en cd’s) en ’s middags rust
ik uit.
Vanavond mogen we weer naar de Praktijck en ik ben benieuwd
hoe ut Fèr op een dinsdag zal bevallen. Normaliter
spelen we op maandag, maar ach, je moet ook eens een gokje
wagen hè..
Dat
gokje pakt erg goed uit kan ik je nu melden. Ons avontuur
op de kermis niet, want nadat ik met Heintje in de Turbopoliep
ben geweest voel ik me abominabel, en nadat Mike en Heintje
uit een andere “Joejoe tsja tsja rrrroepieeeeeeeee”
attractie komen is ook Mike aan de beurt om met een klotsende
maag even rust te pakken. Hierna zouden we graag samen in
de Miamatrip willen. Mike en Hein zijn uiteindelijk ook geweest
en ikzelf zou ook graag aanschuiven voor dit aandoenlijke
tafereel. Helaas is de Miamitrip ook niet meer wat het geweest
is, en als blijkt dat mijn beugel niet dicht kan moet ik door
2 krachtpatsers ontzet worden uit mijn benarde situatie…
Optreden
gaat mij gelukkig een stuk beter af; daar zijn tenminste geen
beugels waar je persé in moet passen. Nee op een podium:
daar mag je gewoon zijn wie je bent: een volkszanger, annex
Style-icoon met lichte Elvis fetisj gezien de reusachtige
bakkebaarden (ja, daar ben ik trots op) die soms een waarheid
verkondigt maar meestal met onzin de harten tracht te stelen.
Om te trachten damesharten sneller te doen laten kloppen (jaja,
4 werkwoorden in één zin: mooi hè) hebben
wij een bassist in ons midden, maar helaas geeft hij vanavond
geen acte de presence en moeten we het doen met fenomenaal
basspel, zowel qua klank als qua vingervlugheid en virtuositeit.
Ook
dit optreden kan onder de noemer ‘dampend’ geschaard
worden want het is er werkelijk bloed en bloedheet, maar wel
ontiegelijk gezellig. Al improviserend naderen we de klok
van 1 uur dan ook met rasse schreden en met een welgemikt
schot confetti raken we mijn muziekvriend vol op de kruin,
die na dit incident als een soort beteuterde kerstboom midden
in de Praktijck staat. Beter dan dit word het niet, en zeiknat,
morskapot maar wel stevig genietend nemen we afscheid van
ons publiek.
Boven neem ik nog een klein pilske, maar aangezien ik op Maarten
–sound Engineer II- van Halderen afhankelijk ben qua
vervoer neem ik snel het biezen. Ik ruim eerst nog m’n
eigen pruiken, jurken, brillen hoeden petten-shit op maar
dan lonkt m’n bed toch echt té aanlokkelijk…
Na
deze marathonweek hoop ik dat jullie het begrijpen mij de
komende tijd niet meer ergens te zien in het openbaar ;)
…en toch zeker niet in een café in de nabijheid
van een pilske
MAANDAG
7 JUNI:
Muziekvrienden,
muziekvriendinnen, kermisklanten en ander flapdrollengespuis,
even
gauw-rap-vlug-mee gang een Blerugtik eruit ranselen, want
ik vind het onderhand wel weer eens mooi geweest voor vandaag.
Hoe dit alles komt? Nou dat zit zo: Alhoewel ik gezegend ben
met een ijzeren conditie is een nacht met 3 uurkes slaap in
deze slopende omstandigheden ook voor mij killing. Hoe ik
aan zo’n korte nachtrust kom lees je hieronder. Spannend?
Nee… Vermakelijk? Voor een ander waarschijnlijk wel…
Ik
zit tegenwoordig in een ander ritme dan voorheen. Bij het
recyclingbedrijf waar ik werk beginnen we tegenwoordig om
7 uur. “Das mooi dan, ’s middags een uurke eerder
vrij” zou je denken maar nee, in onze branche telt overuren
maken zwaarder dan efficiënt werken en vroeger vrij dus
werken wij onszelf nu 9 uur per dag te barsten in plaats van
de gebruikelijke 8 uurkes.
Daardoor zit ik na een weekie in een ander ritme dan voorheen,
en zo lig ik zaterdagochtend tegenwoordig ook al om half 6
wakker. Zaterdagavond was het kermis en opening van een nieuw
café hier in Raamsdonk dus ook daar dien ik mijn gezicht
te laten zien, zodoende ben ik om 2 uur thuis, en ja hoor:
ook zondagochtend lig ik om 7 uur klaar wakker in bed te zweten.
Zondagavond
maken we ons op voor ons jaarlijkse optreden in café
d’n Halve Zool in Raamsdonk en terwijl wij discussiëren
over mijn gezonde aversie jegens een lagere school reünie
loopt vriend Tourmanager Odert op de familiedag van de Timmermansjes
(Bas vrijt met nichtje Marieke) met alle achterneefjes en
nichtjes te sjouwen…
Rond de klok van 8 uur zijn we eindelijk klaar met opbouwen,
dit had om half 7 al klaar kunnen zijn, maar kennelijk koopt
Geluidsman Kees zijn horloges bij hetzelfde adres als onze
Tourmanager en verschijnt dan ook aan de late kant.
De
backstage area is ook dit jaar weer bij de familie Oome thuis,
en Heinemans toont zich een goed gastheer door koude flessen
bier aan te bieden (Amstel, Bavaria én Jupiler!) en
bakt voor ons kipnuggets en frikandellen terwijl een niet
nader te noemen persoon en ik zitten te likkebaarden van een
echte ouderwetse kroketijsco.
Deze
niet nader bij naam te noemen persoon mag ik niet al teveel
meer belachelijk maken in mijn Blerugtiks, aangezien hij ooit
in de toekomst graag aan de gang aan de slag gaat als advocaat
en al die trammelant er niet bij kan hebben. Deze niet nader
te noemen persoon krijgt het zelfs voor mekaar om Youp van
’t Hek te confronteren met de correctheid van diens
teksten en hem met z’n bebrilde neus op de feiten te
drukken en hem en passant even te verbeteren daar waar mogelijk
is. Zo kondig ik het Wilhelmus aan met een zinnetje dat “we
naar Zuid-Afrika gaan en dat we daar in de zinderende hitte
tussen de bruintjes ons volkslied gaan zingen. Bij deze vraag
ik iedereen om de rechterhand op het linkerhart te leggen”
en krijg ik in de pauze toegebeten dat het in Zuid-Afrika
momenteel winter is dus niet warm, dat bovendien de bevolking
half-om-half blank en zwart verdeeld zijn en dat een mens
maar één hart heeft en er dus geen sprake kan
zijn van een linker of rechterhart… Nu al mijn grappen
bij deze officieel vermoord zijn wil ik graag een pas op de
plaats maken, en voor u allen aankondigen: binnenkort live
on stage: de Bassist zonder Naam met cultureel verantwoorde
liederen en humor voor de hoger opgeleide met in de pauze
een mopjesconcours onder leiding Mark Rutte en een origami
cursus van Femke Halsema!
Het
optreden zelf gaat als een trein en met name de nieuwe liedjes
worden goed ontvangen door het wild enthousiaste Raamsdonkse
publiek. Hoogtepunt is voor mij het Wilhelmus. Hier in dit
café waar ik zo vaak ongemerkt bijna een bak bier dronk
tijdens het Nederlands elftal en mezelf bezat heb na een overwinning
van Nederland, en waar ik ongeveer even vaak kwaad en smijtend
naar huis ging, of huilend naar buiten na een nederlaag. Hier
stond ik te midden van dorpsgenoten, vrienden, vriendinnen,
ouders en zussen het mooiste lied te zingen dat ik ken; ons
volkslied. De reactie direct hierna van het publiek dat helemaal
los ging op ‘Viva Hollandia’ bracht me meteen
een berg kippenvel. Dank daarvoor!
Na
het optreden snel een biertje bij Heintje en dan terug naar
het café. Ik moet echter het bijna verplichte bier
drink tafereel aan me voorbij laten gaan, omdat de volgende
dag om 6 uur de wekker weer gaat. Bijna sla ik van verbazing
achterover als ik zie dat onze Trucker Bertrand al bijna klaar
is met opruimen en onze gear alleen nog maar in de bus gezet
hoeft te worden. Klasse van onze shagskesdraaier die er vanavond
helemaal alleen voor stond! Snel been ik naar huis, tis half
2 dus hoogste tijd.
Adrenaline
zorgt er echter voor dat ik niet kan slapen, hoe graag ik
het ook wil. Na 300 keer omgedraaid te zijn slaap ik eindelijk
zo rond de klok van half 3 volgens mij. Wat er een half uur
later gebeurt is bij de beesten af: mijn zus (‘onzen
dikke’), haar vriend Sjoerie, onze shagskesdraaier Bertrand
en de zeer luidruchtig en tevens recalcitrante Canvas!gitarist
Mark staan met pizza’s onderaan de trap mij wakker te
schreeuwen. Zodoende dit keer in de rubriek “Kwark van
Mark”:
***de laatste avondmaal pizza/ wake up call pizza***
1) zoek een persoon die zijn nachtrust erg hard nodig heeft
en die verder niet al te klein uitgevallen is of gezegend
met een buitenmenselijke spiermassa cq kracht
2) als deze persoon gevonden is zoek je zijn zus en ga je
deze bezatten
3) drank maakt hongerig en dus bestel je samen een pizza
4) wanneer dit lukt is de euforie –begrijpelijk- niet
te stuiten en ga je dansend en feestvierend de straat op
5) als de straat je niet het juiste decor lijkt ga je naar
het huis van de charmante zus, je niet bewust van het gevaar
dat boven je ligt te snurken
6) maak dusdanig veel kabaal met je pizza dat deze normaliter
erg vriendelijke en innemende volkszanger er wakker van wordt
en je laatste minuut heeft geslagen…
Zo
word deze multifunctionele pizza zíjn wake up call,
en tevens jóuw laatste avondmaal…
mogen
gij allen gewaarschuwd zijn…
BLERUGTIK
ZONDAG 23 MEI 2010:
Rock
‘n’ rollerskaterbabyboys daar zijn we weer! In
deze heerlijke tijd van het jaar gaan onze Hoemphisten van
tent naar tent en gisteren hadden we maar liefst twee optredens!
Twee totaal verschillende optredens ook nog eens, maar beide
te mooi om te weigeren.
Al een aantal jaren ben ook ik een bezoeker van het Moers
Pinksterweekend, dus toen zij belden of we beschikbaar waren
hoefden we niet lang te denken. Als voorprogramma van Mooi
Wark nog eens! Echterrrr: een paar dagen daarna belde Pino
van de BredaLoco’s met de vraag of wij op United we
Dance wilden spelen, het jaarlijkse supportersfeest van NAC
in het NAC stadion. Ook daar ben ik een paar keer als bezoeker
geweest en sowieso is het voor een NAC supporter een natte
droom om in het RatVerlegh stadion te mogen spelen.
Helaas
waren allebei deze mooie optredens wel op één
en dezelfde datum. Na wat heen en weer gebel en op en neer
geregel konden we het zo plannen dat we ze allebei af zouden
kunnen werken. Om 21 uur aftrappen in de Moer, snel inladen
na afloop, broodje, biertje en bakske koffie voor onderweg
en hoppetee naar Breda op aan. Voor de zekerheid hadden we
naast Bolie en de Trucker (tegenwoordig ook wel bekend als
‘shaggy’) ook nog wat extra hands meegenomen in
de persoon van Sega, die tevens gewapend met een fototoestel
verslag zou gaan doen van deze marathondag.
Om
17 uur stapt Bolie koud onder de Waspikse douche vandaan bij
mij binnen en niet veel later worden we door ons DDR vehikel
opgehaald. Snel naar ’t Veer om alle rotzooi te laden
en daarna loodste de Trucker ons langs allerhande binnenwegen
zo snel als mogelijk naar de Moer. Daarna snel opbouwen en
sound..uhhm wachten op onze geluidsman. Volgens de geruchten
had ie een andere klus, volgens ons had hij zich verslapen
of iets dergelijks. Wanneer hij alsnog is klaar..uhhm aangekomen
kunnen we soundchecken wat gelukkig dit keer erg gestroomlijnd
gaat.
Je
moet weten dat we bij deze tentfeesten altijd in onze rider
de aanwezigheid van een voetbalveldje eisen. Zo ook deze keer,
al was dat niet zo moeilijk aangezien we bij een voetbalvereniging
moesten spelen. Een paar weken geleden vestigden we in Teteringen
een hooghoud record. Met onze hele band + crew wisten we toen
het bruinlederen monster (ook wel genaamd ‘bal’)
maar liefst zes keer hoog te houden!
Vorige week bij OVV’67 gingen we daar ruim overheen
en bleef de bal acht keer in de lucht en nu wachtte op ons
de haast onmogelijke taak om deze score te verbeteren. Na
veel mislukte pogingen lukte ons het uiteindelijk om de bal
9 keer in de lucht te houden!
De tijd begon al te drinken, dus dronken wij gezellig een
glaasje mee, maakten een setlist en schoven richting podium.
Toen wij achter het podium aangekleed en wel klaar stonden
kwamen de mannen van Mooi Wark binnen, en bassist William
vroeg nog snel even of het voor ons een thuuswedstried was.
Een
uur later konden we volmondig beantwoorden dat dit zeker het
geval geweest was! Vanaf de eerste klanken rammelden we erop
los! Zo halverwege de set stond de tent goed vol en ging bij
menig nummer de handen de lucht in. Super!
Hierna
werd er snel afgebroken en ingeladen. In een recordtijd wist
onze crew de bus te herladen, wat dan ook een groot compliment
waard is! Ikzelf zat op dat moment een broodje kaas te eten
en een kop koffie te drinken (in willekeurige volgorde). In
mijn hoofd was het een puinhoop, aangezien de adrenaline van
het goed verlopen optreden plaats moest maken voor een nieuw
plan, een nieuwe setlist voor ons volgende optreden. Ook bij
NAC moeten we anderhalf uur zien te vullen en dus besteedde
ik daar mijn aandacht aan.
Bij
NAC aangekomen worden we eerst blij verrast als we zien wie
er voor security fungeert. Bij ome Ronnie op kantoor (ons
voormalig repetitiepaleis) werkt een zekere Appie. Althans,
dat weet ik nú dat hij Appie heeft. Vriendje Mikenstein
heeft mij in het begin weten doen te geloven dat zijn naam
Hågær was en dat hij door zijn Noorse afkomst
ook wel de Vikingkoning genoemd werd. Nu na 3,5 jaar weet
ik inmiddels wel beter qua naam, maar dat hij ook wel securitymanneke
is wist ik niet, dus zodoende was de verassing groot, en gaan
we samen op de foto. De Vikingkoning met de Hoempagoden…een
mooie combinatie toch?
Als
we ook van een biertje voorzien zijn gaan we kijken naar onze
voorgangers van 666 the Nightmare waar met name onze Tourmanager
helemaal wild van is. Ikzelf prefereer rust aan de kop en
terwijl ik half aangekleed over de lege tribunes staar ben
ik nog steeds met onze setlist bezig. Speciaal voor vanavond
hebben we een echt NAC nummer gerepeteerd, maar om dat nou
23 keer te spelen is ook zowat, dus er moeten er nog een paar
bij (al zal later blijken dat Bas dit NAC lieb wel heel erg
leuk vind om te spelen)…
Dan gaat alles ineens heel snel, de mannen en vrouw van 666
komen binnen na hun optreden en voor ik het weet staan wij
in onze pakken in de dampende zaal op het podium. Wanneer
ik ‘BREDA LAAT JE HOREN’ in de microfoon brul
kom ik erachter dat het ding niet werkt, omdat ik denk dat
de frequentie weggedrukt word. Gelukkig is dat zo opgelost
en bast het feest los.
Onbetwist
hoogtepunt is de stagedive die er niet veel later plaats vind.
Wanneer een dappere dame zo de armen in duikt van de niet
geheel nuchtere NAC supporters besluit een mannelijke variant
ook de gok te wagen en ook hij gaat als een ware gladiator
de zaal door. Als onze drummer (gekleed in Sinterklaasjurk
compleet met baard, staf en mijter) ook een aanloop neemt
hopen wij dat de menigte zich splijt als de zee voor Mozes,
maar ook onze Bas word op handen gedragen. Hij weegt ook niet
zoveel, dus ze zullen er geen hernia aan over gehouden hebben…
Wanneer hij enigszins groggy terugkeert op het podium is meneer
vanalles kwijt: zender + inhoud, sinterklaasstaf, horloge
en kennelijk ook z’n geheugen. Wanneer wij namelijk
als één na laatste nummerke nog een keer het
NAC lied inzetten was het toch echt de bedoeling dat er daarna
nog één nummerke gespeeld zou worden waarna
onze anderhalf uur er ruim op zouden zitten.
Na het laatste nummer volgt de outro en compleet met dansje
en buiging nemen we afscheid van het doldwaze publiek van
deze avond. Bas pakt mij vast bij m’n schouders en kijkt
me zeer indringend aan: “we moeten spelen! Moet moet
moet! NAC lieb” waarop ik reageer dat we die pas 2x
gespeeld hadden maar dat we die voor zijn plezier heeeeel
graag nog een keertje doen…
Na
afloop is dit heerschap dan ook compleet de draad kwijt en
word hij door ons dan ook helemaal in mekaar geslogen. Nog
een klein biertje na, buske laden en dan weer naar huis opaan.
Of nou ja, naar huis… de schoonzusjes van onze vriend
Bolie vieren hun verjaardag en hij denkt ons nog wel binnen
te kunnen sluizen. Als de wiedeweerga laden we de bus uit,
en terwijl wijzelf ons in onze bus schuil houden moet Bolie
lullen als Brugman. Het lukt hem uiteindelijk, en mee als
ze hem binnen laten springen wij ook de bus uit en treden
in polonaise het feestgedruis in. Tot een uur of 5 ofzo tutteren
we nog stevig door. Bolie, de Trucker, Sega en de boys of
Rockin’ Hoempa blijken niet naar huis te slaan, maar
als patrias familias Dré zegt dat het genoeg is, blijkt
het ook daadwerkelijk genoeg.
Althans, het feit dat ik nu om half 4 ’s middags pas
net een half uur uit bed ben zegt genoeg denk ik… Dré
had gelijk
BLERUGTIK
MAANDAG 17 MEI 2010:
Fijne
parochianen, van harte welkom bij wederom een uitgebreid verslag
van een onvervalst Canvas! weekend. Goeie genade want dit
was me er weer één. Zo één die
uiteindelijk heel anders afloopt dan je op voorhand kan voorspellen.
We
moesten zaterdagmiddag spelen in Oosteind op het TBT (Timmermans
Bedrijven Toernooi) op het terrein van OVV. Ik wist dat ik
populair was, maar dat er op 27 jarige leeftijd al een bedrijventoernooi
naar mij vernoemd zou worden had ik nooit durven dromen. Helaas
blijkt achteraf dan ook dat het gaat om de sponsor van OVV,
Timmermans Verzekeringen, gerund door de neef Jan en neef
Niels.
Op voorhand had ik me bedacht dat we rond een uur of 8 thuis
zouden zijn en ik dan mooi deze Blerugtik zou schrijven om
vervolgens met een fles Zero en een zak chips naar bed te
gaan, maar nogmaals gezegd pakt dat anders uit. Ik zal beginnen
bij het begin:
Om
13.40 uur besluiten Bolie en ik om onze Tourmanager eens te
bellen, aangezien hij er tien minuten geleden al had moeten
zijn. Het antwoord verbaast me enigszins, want waar ik een
“het valt niet mee zo vroeg uit bed te komen op zaterdag”
verwachtte hoorde ik een “ja ik moest even wachten tot
m’n wrap klaar was”… kortom hij was gewoon
al langer dan een kwartier uit bed! Chapeau voor onze Tourmanager!
Wat de ingrediënten van zijn wrap waren weet ik niet,
maar gezien de bruin/ rode brei in het servetje en de lucht
die ons buske vulde kan het niet veel goeds betekenen. Onze
gitarist wist daar wel raad mee en verzon daarom ter plekke
een nieuw wereldgerecht, dus dit keer in de steeds populairder
wordende rubriek “Kwark van Mark”:
***de
ready-to-go-last-minute wrap***
1) Verzamel alle restjes van een hele week eten. Bewaar deze
desnoods bij elkaar in een grote pan. Vergeet niet op tijd
een keer het goedje door te roeren!
2) Zorg dat je ten alle tijden een pak kant en klare wraps
in huis hebt
3) Wanneer je denkt dat je een RTGLM Wrap © kan gebruiken
maak je deze dus de avond van te voren al klaar, en zorg je
dat je gesteld staat zodat je de volgende ochtend rustig kan
blijven liggen als de wekker afloopt.
4) Verwarm een kwel boter in een grote pan. Doe dit op hoog
vuur. Niet in de Alpen ofzo, maar bedoeld word is dat er veel
gas gegeven moet worden zodat de pan met ongewoon veel vlammengeweld
verwarmd zal worden
5) Voeg de restjes toe, en om het geheel wat op te fleuren
voeg je als extra ingrediënt een kneepje of wat Tomatenketchup
bij, zodat het goedje een weer enigszins gezonde kleur krijgt
6) Smeer de wrap in met knoflooksaus of kruidenboter. Als
men vraagt wat je gegeten hebt antwoord je heel simpel met
‘look’, en men zal geen verdere vragen stellen
7) Op de knoflooksaus drapeer je, wederom voor het oog, wat
linksom op lesbisch geaarde potgrond geteelde ijsbergsla toe
zodat het geheel een lekker knapperige bite krijgt
8) Schep de restjespan leeg en vul de wrap ermee zoveel als
het kan, en rol hem dicht. Servetje eronder en smikkelen maar.
Morsen mag! Je bent immers trots op hetgeen wat je helemaal
zelf bereid hebt en laat dit de wereld graag zien…
[NASCHRIFT TOURMANAGER ODERT: een wrap gevuld met snacks,
of in zwakzinnige taal genaamd ‘hapkskes’ smaakt
ook erg goed. Bij gebrek aan ‘echt’ eten doe ik
dit zelf best vaak]
Na
het verorberen van onze Tourmanagers wrap gaan we het buske
inladen. Uiteraard zijn onze roadies ook weer van de partij.
Bertrand heeft bij het uitstappen de shagbuil al in aanslag,
en Bolie is wat aan het dollen. Bolie is 16 jaar en tegenwoordig
keeper van VV Raamsdonk 1, en wil dat weten ook. Wanneer hij
echter teveel naast z’n (zilveren) schoenen dreigt te
gaan lopen schopt onze bassist deze ‘broekjanklaassen’
met één welgemikte platstappertrap weer terug
met beide benen op de grond.
Dat deze bassist wederom een kater en een alcoholwasem met
zich meedraagt brengt ons op het idee om voortaan maar niet
meer op zaterdag te willen spelen. Of het nou laat is of nog
vroeg: Mikenstein komt altijd net uit de kroeg…
We
beginnen om iets over 4’en te spelen en ondanks dat
het vroeg in de middag is krijgen we de stemming aardig mee.
Zo vroeg op de dag spelen geeft mij gelegenheid om de reacties
van de mensen eens goed te peilen. Altijd maar spelen op zaterdagavond
laat in een donker dampende feesttent wil voor mij persoonlijk
ook vaan zeggen dat ik de avond in een roes beleef. Op deze
zonnige zaterdag (leuk hè, morgen word het een zattige
zondag) in het volle licht kan ik de reacties echter mooi
zien, en met name het blokje met Gerard van Maasakkers en
Guus Meeuwis slaat bij een ouder gedeelte van de kantine goed
aan.
Tijdens de pauze gaan de barbecue’s aan en wij zouden
ook wel een hapje lusten. Als blijkt dat er nog zat vlees
over is gaat Bertrand over tot actie en begint te bakken alsof
de duvel hem op de hielen zit. Compleet met karakteristieke
shagbuil onder de arm keurt hij het vlees en brengt dit daarna
per steekwagen onze kleedlokamer in. Halsoverkop eet ik een
worst, hamburger en speklap (allemaal tegelijk ook) en stuiven
we terug het podium op. Het lekkere ding wat zojuist op weg
naar huis was is door vriendje Bolie teruggehaald, er staat
weer een lekker glaske Jagermeister klaar, en als we zien
dat de schone blondine tot onze grote verbazing ook de 2e
set vooraan staat is het feest compleet en breken we zo’n
beetje de tent af.
Na
een dik uur zijn we klaar en worden we uitgeluid door Neef
Jan als de landelijk bekende band Canvas!… Nou is dat
nog wat overdreven maar de bedoelingen zijn goed natuurlijk.
In onze kleedlokamer stortten we onszelf op het nog overgebleven
en dus inmiddels ijskoude vlees. Vrijwel iedereen heeft plots
geen honger meer, een enkeling daargelaten.
Rond
half 10 is ons buske uitgeladen en ondanks dat ik –nogmaals
gezegd- net zo lief de avond met chips en Zero besluit stap
ik toch in het buske om mezelf in Waspik af te laten zetten
bij het KPJ feest aldaar. Twee jaar geleden waren wij daar
hoofdact in de tent, maar er is nu een andere koers gekozen,
en zodoende is er een Apres Ski thema aan de avond gehangen.
Even vrees ik een debacle, maar met oordoppen in al bier drinkend
mensen kijken is ook best leuk. Gelukkig is er dan DJ Arii
ook nog. Na eerst een goed gesprek gehad te hebben over ‘echte’muziek
is hij aan de beurt om plaatjes te gaan draaien. De populaire
platenkoning laat zich moeilijk wegjagen, maar als Arii het
overneemt en hij de microfoon ter handen neemt kondigt Johnny
Cash aan als speciale geste voor een bandje die hem nauw aan
het hart ligt en draait ‘Ring of fire’. De eerste
en enige goeie plaat die ik die avond horen zal *snik*snik*.
Arii is dan ook van harte welkom om zaterdag met ons mee op
pad te gaan als we naar de Moer gaan om te pinksterfeesten
en om daarna af te mogen sluiten bij United we Dance bij NAC
Breda in de kantine
Enne Arii is een held!
Benieuwd
naar wie er nog meer een held is? > www.twitter.com/CoachBonker
<
BLERUGTIK
MAANDAG 10 MEI:
Goeiendag
allemaal,
had ik al verteld hoe vreet het tentfeestenseizoen wel niet
is? Volgens mij wel hè? Nou, dan voeg hier deze onderstaande
bijlage maar aan toe, want we hebben weer een prachtig avondje
gehad afgelopen week.
Twee jaar
geleden speelden we dit weekend in Teteringen op de Voorjaarsfeesten.
Toen als voorprogramma van Rowwen Hèze. Op 17 mei 2008
maakten we voor het eerst kennis met de plaatselijke KPJ.
Daarna ging het snel: één week daarna speelden
we nog in Raamsdonk op de kermis, en een paar maanden daarna
stonden we in een afgeladen Ahoi’. Wel naar de Vrienden
van Amstel te kijken, maar toch…
In de tussenliggende twee jaar is er vanalles en nog wat gebeurt
(zo ben ik, vrij recent nog ontmaagd) maar het contact met
de Teteringers (?) is altijd gebleven. Zo speelden we ook
al twee keer in café Tramzicht in Teteringen en hebben
we regelmatig contact gehad met de KPJ’ers van dienst
als we elkaar tegenkwamen bijvoorbeeld op de Zwarte Cross.
Afgelopen
zaterdag mochten we weer in een feesttent in eerdergenoemd
plaatske een feestje komen bouwen. Helaas was Bolie vanavond
niet van de partij (“ik moet mee ons pa en ons ma mee
naar de camping jungeh”) en dus hadden we vriendje de
Wijs gestrikt om mee te gaan. Bij aankomst werden we al positief
verast door de aanwezigheid van een voetbalveld naast de feesttent.
IN de feesttent was de verassing al niet veel minder groot
toen we de hoeveelheid licht en geluid aan het bezichtigen
waren en buiten de tent in de kleedkamer stond de koffie al
lekker te pruttelen. Tot mijn grote verbazing stond er naast
het koffiezetapparaat een frietpan klaar! ‘De frikandellen
en kroketten liggen in de koelkast, we dachten dat jullie
daar wel raad mee zouden weten’ aldus de kleine Chef…
Even voor de duidelijkheid, de grote chef en de kleine chef
waren vandaag verantwoordelijk voor de artiestenbegeleiding
waarbij de grote chef jonger was dan de kleine chef en de
kleine chef dus ook groter was dan de grote chef… Maar
goed, we hadden het over frikandellen en kroketten, en dat
brengt ons bij een hagelnieuwe Kwark van Mark, met dit keer
een culinair spel, te weten:
***Krokette
kwartette***
Deze uiterst omvangrijke maaltijd is té uitgebreid
om volledig te beschrijven, daarom kies ik één
gerecht van elke categorie. Met een beetje fantasie moet het
mogelijk zijn om in elke categorie nog 3 kroketmaaltijden
bij te verzinnen.
1) Laat je tijdens het creatieve proces nergens door afremmen.
Denk niet in hokjes, en grijp alles aan om in je gerechten
te verwerken. Mijn 4 categorie’en voor het Krokette
kwartette zijn: de kroket en z’n kleur,
kroket van de wereld,
de BN’er en zijn kroket en de
zo-kan-het-dus-ook kroket
2) De kroket en z’n kleur: met deze categorie kun je
eens flink uitpakken, en zeg nou zelf: wat is er nou leuker
dan als je poep mee kleurt aan hetgeen je de vorige dag gegeten
hebt? Precies! Niet veel, daarom kies je een alternatieve
vulling voor je kroket, bijvoorbeeld rode bietjes. Deze bak
je lekker in het rode bietjes vocht, voegt er nog een gesneden
ui aan toe et voila. Dan schep je de ragout uit je kroket,
en vult hem met de bietjes. Goed de hoeken aanstampen, dakje
er weer op en klaar is Kees (of hoe de kok ook mag heten).
3) Kroket van de wereld: vele variëteiten zijn hier mogelijk,
maar ik kies ervoor om te verassen met een zogenaamde Beijing
Bomba. Heel simpel, je pakt een injectienaald, doet deze vol
sambal, en injecteert vervolgens de hete rode vloeistof steekproefsgewijs
in je gebakken kroket. Succes verzekerd!
4) De BN’er en zijn kroket: mogelijk zijn onder andere
de Jos Brink (met satésaus), de Paul de Leeuw (zonder
paneermeel, extra grof in de mond), de Ron Brandsteder (met
een tikkie jenever erin), de Johan Cruijff (zo eigenwijs dat
het paneermeel binnenin zit en het vlees buitenop), de Dyanne
Beekman (alleen een lege huls) en de Linda de Mol (met botox
injecties!). Ik kies echter voor de Dinand van Kane. Een kroket
gebakken op ongeveer 1.000.000 ° C zodat de inhoud zo
duizelingwekkend heet is dat je er automatisch van gaat praten
alsof je heel je broek, kousen en schoenen vol met lekker
warme stront hebt hangen…
5) De zo-kan-het-dus-ook kroket: ooit weleens gedroomd van
krokettensoep? Een krokettenlolly? Een krokettenijsco? Boterham
met krokettenkaas? Krokettenpastei? Krokettenslag? Krokettenbiscuitjes?
Vanille – kroketten dubbel-vla? Nou ik dus wel. Mijn
vriend Patrick “de viespeuk” Marcelissen weet
overal wel een soepige variant van te maken (‘gewoon
een kwestie van veel saus gebruiken’) en zodoende kies
ik voor krokettensoep. Je neemt 25 gebakken kroketten en gooit
deze in een grote soeppan. Voeg een fles knoflooksaus bij
en een maggiblokje. Stamp de kroketten tot mousse en breng
ze aan de kook. Roer de pan goed door en voeg desgewenst mosterd
of een andere saus toe net zolang de soep goed vloeibaar is.
Wat lettervermicelli om het af te maken, en eet smakelijk!!!
Nadat wij
ons eigen frikandellen en krokettenfeestje gebouwd hadden
gingen we een potje voetballen om de zojuist vergaarde kilo’s
er weer af te sporten. Hoe er dat uitziet vraag je je af?
Ongeveer zo: een grootgeschapen bassist met bril en lamaharen
imagomuts op in de goal, en een man of 7 die van een meter
of 10 de bal zo hard mogelijk tegen hem aan proberen te peren…
Je moet het meemaken denk ik.
Diezelfde bassist beleefde nog een huiveringwekkend avontuur
toen hij, vlak voor het optreden, tijdens het ontlasten de
deur van de Dixie open zag zwaaien en de mannen van Starko
XL probeerden de Dixie te doen kantelen…
De tent
was ondertussen flink gevuld en we hadden er zin in. We besloten
om één lange set te maken ipv twee kortere.
De nieuwe show loopt best lekker, al zit er de routine nog
niet helemaal in. Dat betekent dat ik wel een paar spiekmomentjes
nodig heb om op de setlist te kijken welk nummer we wanneer
gaan spelen. Uiteraard is er ook weer een jarige jop in de
tent, en zij krijgt uiteraard een passend onthaal van de Hoemphisten.
Het optreden vliegt voorbij, alle typetjes passeren de revue,
en de sfeer is ongekend.
Ook na
afloop is de sfeer nog steeds meer dan goed, en in onze kleedlokamer
is het dan ook een groot feest. Eerdergenoemde bassist had
kennelijk niet zijn beste avond: tijdens het uitdelen van
de broodjes bleken de boys van Starko nog een geintje uitgehaald
te hebben, en een condoompie tussen een broodje salami gedaan
te hebben. Uiteraard pakte Mikenstein dit broodje, om vervolgens
te constateren dat ie toch wel erg taai was… bah bah.
Uiteindelijk loopt het dusdanig uit de hand dat we rond de
klok van half 5 thuis waren, en ik tast nog steeds in het
duister over wat we allemaal precies uitgespookt hebben…
Teteringen:
een dikke fenk joe verrie mutch! It was fucking fentestick!!!
BLERUGTIK
ZATERDAG 1 MEI 2010:
Goeiendagschotel
allemaal. Ik wil beginnen met een situatieschetsje: het is
nu zaterdagmiddag kwart voor 5 en ik ben net uit bed. Ja je
leest het goed, zaterdagmiddag kwart voor 5 en net uit bed…Ik
hád al eerder uit bed kunnen zijn, aangezien ik wakker
gebeld werd door de politie West en Midden Brabant met de
vraag of ik m’n auto kwijt was. Toen ik met ‘nee’
antwoordde zei de bijdehante agente ‘dat kan kloppen,
want hij staat bij iemand voor de uitrit, en als je hem niet
weghaalt krijg je een bon’. Gelukkig ging ons pa er
op uit om de auto op te halen en kon ik nog even blijven liggen.
Maar goed, nu ben ik er dus toch uit, en het valt me niet
mee. Ik ben zo stijf als een houten plank, m’n voeten
zijn verrot en met name m’n hiel voelt bij elke stap
alsof er glasscherven middels ongelofelijke pijnscheuten de
rest van m’n benen ingeschoten worden, m’n benen
en met name de hamstrings voelen als lood, m’n linkerknie
lijkt ‘los’ te zitten en ik heb een rug als een
kameel. Kortom: hier komt in het kort de ‘wat er aan
vooraf ging’…
Gisteren
was het Koninginnedag, en op deze dag werd er in het verleden
altijd gevoetbald in Raamsdonk. Vroeger waren dat wedstrijden
tussen een paar bedrijven, en later speelden verschillende
carnavalsverenigingen (CV’s) tegen elkaar. Helaas is
deze traditie dood gebloeid.
In de zomer word er in Raamsdonk het Jan van Oort buurtentoernooi
gespeeld, waarbij, het woord zegt het al, diverse Raamsdonkse
buurten het tegen elkaar opnamen voor de Jan van Oort bokaal.
Helaas leken beide tradities van het toneel te verdwijnen,
totdat men het idee kreeg om deze twee samen te voegen. Resultaat
is een hagelnieuw toernooi, mét CV’s en op Koninginnedag.
Een garantie voor succes zo bleek gisteren. Onze jongens,
die van CV de Rauwdauwers deden als vanzelfsprekend mee en
het leek erop dat ze good-old Bonker niet nodig zouden hebben
dit keer. Door een aantal afmeldingen werd de selectie toch
kritiek en deed Coach Harley op het laatste moment op de ietwat
corpulente volkszanger uit de Molenstraat. De man die in de
competitie namens Raamsdonk 7 maar liefst 41 minuten in actie
kwam moest het komen doen zo oordeelde hij. Even was er nog
de vrees dat de dikbuikige Bomber zich zou sparen ivm het
optreden van die avond maar daar bleek al snel weinig meer
van.
De 1e wedstrijd ging nog verloren (wel een goal van de Brabantse
Batistuta, oftewel Bratistuta) maar daarna ging de machine
lopen. El mechanica naranja, oftewel de oranje machine versloeg
achtereenvolgens de Dames, de Demelaers, de Zuipcilinders
en de Taptrappers en in elke match wist de man wie ze omschrijven
als een kruising tussen Maradona en Berry van Aerle (de conditie
van Maradona en de techniek van van Aerle) te scoren. Uiteindelijk
wonnen wij dus de cup, al zat ik toen al in de bus op weg
naar Elshout voor een optreden.
Met
een van pijn verwrongen gezicht stapte ik dan ook uit. De
Trucker-roadie was er niet bij, en dus zou Bolie vandaag hulp
krijgen van ons (dat kon er ook nog wel bij) en van Ome Ronnie
die, eindelijk, weer een keer tijd zag om met ons mee op pad
te gaan. Helaas was Ome Ronnie op voorhand al iets te gretig
geweest en had hij Koninginnedag al flink gevierd. Hij had
er geen oranje bittertje minder om gedronken zal ik maar zeggen.
Heino was flink ziek en was dus niet van de partij met opbouwen,
en dus bekommer ik me, als handyman van de ploeg, dan maar
om zijn ‘gear’. Wanneer we klaar zijn met opbouwen
heeft Tourmanager Odert een heerlijke maaltijd voor ons geregeld.
Friet met frikandel en kroket, en hier en daar een kipnugget.
ALS Tourmanager Mark het voor het zeggen had gehad zou de
maaltijd er waarschijnlijk als volgt uitgezien hebben:
***Russische
pruimenbouillon met linksom gedraaide kwarkballen afgeblust
met Oost Moskovietische lesbische kruimelaardappelensaus***
1) Qua apparatuur zijn er nodig: een grote ketel, een linksom
draaiend wasmachine en een handmatig aangezwengelde aardappelverkruimelaar
(te verkrijgen bij uw Russische speciaalzaak)
2) Gooi 5 kg Russische pruimen in de ketel, en giet er 20
liter snelkokend water bij
3) Wanneer het water aan de kook is word het tijd om de pruimen
te pruimen. Gebruik hiervoor de pruim van een echte Russische
kogelstootster en hang deze een minuut of 17 in de kokende
pruimensoep.
4) Om het goedje op smaak te brengen voeg je de kalknagels
van de kogelstootster toe en roer het goed door
5) Ontdoe de kogelstootster van haar schoeisel en laat haar
lustig door de pan dansen
6) Snij de kwarkballen uit de kwarkballenzak en leg deze voorzichtig
in de trommel van het wasmachine, waarna deze al draaiend
de ballen op temperatuur brengt
7) Zwengel de aardappelverkruimelaar aan en voeg de aardappels
toe. Waar deze aardappels vandaan komen maakt niet zo gek
veel uit, ik heb thuis altijd de via internet bestelde piepers
van oom Piet en tante Lida, en die smaken goed (www.naarpietenlidavoordelekkersteaardappels.nl)
8) Wanneer de pruimensoep kookt haal je de kwarkballen er
ook uit, en leg je deze op de rand van het met oud Russische
wijsheden versierde bord. Drapeer de aardappelkruimels eromheen
en schep de soep in.
Dranktip bij dit gerecht: na een fles Wodka zal zelfs dit
gerecht je wel doen bevallen! Proost!
Na
het eten maken we ons op voor het optreden als voor mij het
noodlot toeslaat. Bij het maken van een onverwachte beweging
schiet de kramp in m’n rechterbeen. Als door een adder
gebeten reageer ik waarna ook de kramp toeslaat in m’n
linkerbeen. Groggy van de pijn lig ik op de grond te creperen,
en mijn muziekvrienden hebben het te druk met lachen om mij
een handje te helpen. Deze verschrikkelijke kramp houdt zeker
een kwartier aan en als ik eenmaal overeind kom vrees ik een
nieuwe attack. Ik besluit om niet te gaan dansen vanavond,
dus the Lord of the Dance zal moeten wachten tot volgende
week om weer van stal te mogen.
Tijdens
het optreden krijgt mijn fysieke gesteldheid echter een boost,
en ik voel me sterker dan ooit. Onoverwinnelijk zelfs. Groots
is dan ook de verbaasdheid op de gezichten als ik als Lord
of the Dance het podium in bezit neem. Door hoogmoed gedragen
wil ik een statement maken en laten zien dat er met mij niet
te spotten valt…als ik me begin op te drukken krijg
ik echter na 3 keer (nieuw record!!!) dusdanig veel pijn in
armen en schouders dat ik besluit dat het mooi geweest is.
Het verdere optreden verloopt, en ik weet dit klinkt gek uit
mijn mond, soepeltjes en uitgeput vallen we in de stoelen
na afloop. Die arme zieke Hein was totaal naar de klote en
had wel 10 liter zweet verloren, dus voor hem was het maar
goed dat moeder Ria hem snel op kwam halen.
Na
het afbreken en inladen van de bus karren we naar huis, want
er staat ons nog een afterparty te wachten in het dorpscafé.
Aangezien Mikenstein het te druk had met Ome Ronnie af te
voeren gingen we met z’n 4’en naar het café.
Mark, Bolie, onze Tourmanager en ik zaten daar om 3 uur nog
te bieren toen de pas vader geworden cultheld Martijn V. binnen
kwam stappen. Aangezien het café dicht ging stelde
hij een afterparty voor bij hem thuis (de kersverse mama en
de kersverse zoon Dries verblijven nog in het ziekenhuis)
en ik laat de auto bij het café staan. Om 5 uur val
ik door de straten van stoep naar stoep en om half 6 lig ik
eindelijk op bed. Helaas ging amper 4 uur later dus de telefoon
alweer. Nou had ik sowieso geen al te hoge politiepet op,
maar na al dit onrecht heb ik het helemaal met ze gehad. Een
topscorer/ muzikant op z’n vrije zaterdag zo vroeg wakker
bellen: zijn ze helemaal van de pot gerukt!
BLERUGTIK
ZONDAG 18 APRIL 2010:
Beste
muziekvrienden, fijne parochianen: zo spreek je elkaar nooit,
en zo spreek je elkaar 2 weken achter mekaar. Van de week
hebben we pittig gerepeteerd en het nieuwe showtje verder
doorgesproken. Gisteren was voor mij een memorabele dag. Eerst
werd Raamsdonk D1 kampioen door liefst met 11-1 te winnen,
en ’s avonds openden wij ons tentfeestenseizoen 2010
door dat we gisteren hebben opgetreden in Schijf.
Het
tentfeestenseizoen is voor elke band best bijzonder. Ikzelf
vind het altijd al een wonderlijk fenomeen dat je een groots
feest kunt bouwen op een plek waar normaal gesproken koeien
lopen te grazen en waar je een natte scheet van een jonge
boer tot wel een kilometer ver weg kan horen. Uit het niks
verrijst dan een enorme tent, waaromheen met hekken, keten
en units een soort van dorpje gebouwd word. Uit het niks komt
er ook ineens stroom uit grote aggregaten (Partij van de dieren
weetje: in sommige aggregaten zitten wel 2000 cavia’s!)
en in de grote met vrachtwagen geloste keten kan men naar
hartelust plassen en poepen waarvan de fysieke lasten wonderwel
in een sloot achter de wei lijken te verdwijnen.
Het tentfeestenseizoen tsja, dat is tot in de late uren na
een optreden lekker in je blote bast buiten zitten bij een
vuurtje en dan begeleid door een akoestische gitaar heel hard
‘Het is een nacht’ zingen met z’n allen.
Een barbecue verschijnt (meereizende saus desgewenst) en een
enthousiaste vrijwilliger roostert met alle liefde nog wat
hamburgers voor de uitgehongerde musici. Men slaat een vaatje
rode wijn aan, en begeleid met wat stokbrood en boter zingt
men liederen totdat de eerste vogeltjes beginnen te fluiten…
Nu
we het toch barbecuen en het bereiden van eten hebben is hier
weer onze bloedeigen cokerubriek “Kwark van Mark”!
Met dit keer:
***Tentfeestseizoenbarbecue TuttiFrutti met smurrie van der
Snutti***
1) Tenfeestvrijwilligers eten vaak vanaf woensdagavond bij
hun tent. Eten weggooien is geen optie dus zoek hun koelkast,
en snaai deze helemaal leeg
2) Steek de barbecue aan en verwarm de lichaamstemperatuur
aanzienlijk door enkele flinke bossen hout voor de deur aan
te roepen
3) Een halve fles olijfolie in de pan en flink verwarmen.
Dit is om er zeker van te zijn dat men naderhand aan de schijt
raakt. Op deze manier verbloem je namelijk dat het eten an
sich kort aan den datum kan zijn
4) De restanten van deze maaltijden (vaak frietboerenvoedsel,
shoarma, pizza, andere Arabische specialiteiten en Oosters
voedsel als in Babi pangang Shangai) dienen in een pan gekieperd
te worden, en flink door elkaar gehusseld te worden. Er mag
eventueel al flink geprakt zodat zij niet meer als zodanig
herkenbaar zijn
5) Bak deze TuttiFrutti goed aan net zo lang totdat de rook
er van af komt
6) Benoem een vrijwilliger tot sauzenkoning en laat hem een
smurrie samenstellen met knoflooksaus als basis. Overige sauzen
mogen variëren van saté tot sambal en van tomatenketchup
tot whiskycocktail. Alles is geoorloofd!
7) Verdeel de TuttiFrutti in gelijke porties en laat iedereen
z’n eigen smurrie aanbrengen
Smeet akelijk allemaal!
Zoals
hierboven beschreven gaat het inderdaad bij sommige bands…
bij dit bandje loopt het vaak anders. De weinig romantische
samenvatting van ons tentfeestenseizoen met bijbehorende standpunten:
Instrumenten horen in de bus zo vinden wij. Rode wijn is uhhm,
niet voor kerels laat ik het zo zeggen. Kampvuur is gevaarlijk
en moeilijk aan te maken bovendien, een barbecue organiseren
is teveel werk (bovendien zijn wij een echte Frikandellenband,
wat overigens ook nog een tijdje een optie is geweest toen
we nog geen naam voor ons bandje hadden. “Vanavond live
on stage: The Frikandellenband!!!”) en na een optreden
van anderhalf uur wil ik het liefste mijn stem laten rusten
dus gezamenlijk liedereren zit er ook niet in.
Bier drinken, sterke verhalen vertellen, sterke verhalen van
geluidsman Chase van H. aanhoren en veelvuldig mekaars piemels
bekijken: dat is naast optreden de core-business van ons bandje
in het tentfeestenseizoen.
Gisteren
zaten we dus in Schijf bij de plaatselijke feesttent van de
KPJ aldaar. Omgeven door bossen, weilanden en een clubsauna
voelden we ons wel in ons element en met een pilske hier en
daar flansten we een setlist en mekaar. We mochten een optreden
van een uur doen, en dus moest er helaas geschrapt worden
in de hagelnieuwe setlist. Uiteindelijk houden we 16 nummers
over. Het Ierse blokje spelen we helemaal (jaja, tipke van
de sluier: de Banjoman word tegenwoordig breder benut en speelt
4 nummers mee) en ook het Stadje Koefstajn overleeft de schifting.
Overige nieuwe nummers komen op Koninginnedag weer aan bod.
Met
de complete VV Raamsdonk D1 staf, bestaande uit succestrainer
BoemBoem Gomar en oppergrensjager Jan-Eric Christman in de
tent en Coach Bonker op het podium kan het haast niet mis
vanavond. De stijf, en uitverkochte, tent (1602 personen!)
is opgewarmd door Starko en de Lawineboys als wij het podium
mogen betreden. Mogen zeg ik erbij, want wij zeggen weleens
gekscherend tegen elkaar ‘kijk daar heb je weer zo’n
Tiesto’ als we van tevoren inschatten dat een DJ later
op de avond het podium niet graag af zal geven. Na ongeveer
20 minuten wachten in de kou mogen we het podium op en we
krijgen de tent moeilijk los. Ik krijg soms zelfs even het
gevoel dat het geluid niet aanstaat ofzo. Later trekt de sfeer
nog bij, wanneer de eerste rijen van de tent geënthousiasmeerd
worden door BoemBoem en Christman.
Uiteindelijk
breien we een goed einde aan de avond, en moe maar voldaan
storten we ons weer op het bier. Eerst met een clubsauna als
uitzicht, later met een schoen van Bolie en een knokige elleboog
van Bas in het gezicht (het is nu officieel, er kunnen écht
niet meer dan 7 mensen met goed fatsoen in de bus, dus Gomar
en Christman zullen de volgende keer een taxi aan moeten roepen)
en nog later zijn we uitgenodigd bij Christman thuis om eieren
te bakken en bier te drinken. Hij is tevens de King of Karaoke,
en dát vinden de Hoemphisten dan weer wél leuk,
en dus word de flying karaoke device om een uurtje of half
5 nog duchtig aangeslingerd terwijl Christman iedereen nogmaals
van een pilske voorziet…
Raamsdonk
D1 kampioen, het tentfeestenseizoen begonnen én karaoke
op één avond…
Ik zeg HELL YEAH!
BLERUGTIK
MAANDAG 12 APRIL 2010:
Zo
de kop is er weer af! Nee geen nieuwe operatie’s dit
keer maar de kop van de nieuwe toer word hiermee bedoelt.
Afgelopen zaterdag speelden we in Geertruidenberg ons 1e optreden
na mijn operatie (iedereen die meegeleefd heeft etc wil ik
dan ook ontiegelijk bedanken voor alle morele support!) en
tevens ons 1e optreden in de Karikatoer.
Vele
nieuwe attributen, nieuw logo, nieuwe vlaggen en nieuwe nummers
stonden te wachten en natuurlijk weer kakelverse hagelnieuwe
pakken. Het voor de eerste keer mogen dragen van nieuwe pakken
is altijd weer een feest, en als kleine kinderen met een snoepzak
gedragen we ons. Zeker in dit geval aangezien we het komende
jaar in rokken/ kilts gekleed gaan.
De kwestie ‘wel of geen onderbroek?’ houdt ons
tot aan showtime druk bezig, en na een testrondje gelopen
te hebben kies ik er in ieder geval voor om wel een boxershort
aan te doen. Een enkeling gaat echter ‘commando’
onder z’n kilt, oftewel piemeltjenaakt. Wie van ons
dat was moet je zelf maar een keer komen ervaren, want ik
heb om een rechtszaak te voorkomen met een zeer geduchte advocaat
moeten beloven er niks over te schrijven…
Wat
hieraan vooraf ging was het gebruikelijke pre-optreden gedoe:
de bus laden, de bus rijden, de bus lossen, opbouwen en soundchecken.
En dat dit keer allemaal zonder onze roadies omdat zij de
50e verjaardag van El Gringo (vader van Bolie de Zwerverroadie
en oompie van de Truckerroadie) aan het vieren waren. Nu pas
blijkt maar weer eens wat voor kolere gesjouw het is voordat
alles opgebouwd en wel is. Om onszelf eens goed te belonen
gingen we na de soundcheck dan ook eten in een echt restaurant.
Geen friettent of pizzaboer voor de raspaardjes dit keer,
nee ze waren dodelijk vermoeid en dus moest het diner duur
en exclusief. Onder aanvoering van wereldgerechten de Hart
stuiven we een restaurant in en doen ons tegoed aan hertenbiefstukken,
clubsandwiches en ikzelf neem een vlees trio, bestaande uit
een stiefbuk, een harkensvaas en een fipkilet dit allemaal
overgoten door sampignonroomchaus.
Nu
we het toch over eten hebben: Dit keer in de kookrubriek “Kwark
van Mark”:
***Schele Ghanese uiensoep met zandbrood en stofboter***
1) Haal via de Ghanese ambassade een flinke zak schele Ghanese
uien in huis, of ga naar de betere toko op de hoek
2) Controleer of het wel daadwerkelijk schele Ghanese uien
zijn (dit kun je zien door ze aan te kijken. Wanneer de ene
ui je aankijkt en de andere kijkt zo’n beetje naar het
eind van de volgende week dan heb je de échte schele
Ghanese uien te pakken)
3) Laat je vriendin de uien pellen en in blokken snijden
4) Ga zelf in de bank zitten met een fles bier, een zak chips
en zet een pornofilm aan met het geluid goed hard zodat het
in de keuken te horen is: de kooklol begint bijna
5) Kijk regelmatig in de pan terwijl de schele Ghanese uiensoep
staat te trekken
6) Gooi zovast een kilo of wat brooddeeg in de oven en loop
naar je achtertuin met een schep
7) Neem een volle schep zand mee naar binnen en ontdoe deze
van wormen, sigarettenpeuken en elke vorm van vegetatie. Bestrooi
het brood tenslotte met het zand
8) De boter komt als laatste. Neem hiervoor een pakje bakboter
en doe deze in een kom. Zet hem een minuut of 5 in de magnetron
en laat het smelten. Vervolgens pak je de ragebol en ga als
de wiedeweerga de keukenkastjes afstoffen (bij onvoldoende
stof op de kastjes is de meterkast ook een gegarandeerd stofsucces).
9) Probeer zoveel mogelijk stof op te vangen met het bakje
vloeibare boter. Roer het goedje flink door en laat het stollen
10) Wanneer de soep is uitgetrokken ontdoe je deze van witte
vlokken en schep je de soep in een kom, het brood snij je
in plakjes en de boter serveer je erbij en dan is het smikkelen
geblazen. Smeet akelijk!!!
Tijdens
de nieuwe tune staan we wat te drupselen achter de coulissen
en de zenuwen krijgen een klein beetje de overhand. Zenuwachtig
schuiven we wat heen en weer en wanneer we eindelijk mogen
barsten we los.
Een hoop nieuwigheid zorgt er voor dat we enigszins onwennig
zijn, maar ik denk dat we ons er knap doorheen geslagen hebben,
en met name van ‘Hee gaode mee’ heb ik genoten
om te mogen spelen.
De tweede set begint tegenwoordig met een blokje Banjoman.
Voor de niet lullige gage van ?18.000,- speelde dit heerschap
altijd één nummerke mee en daar hebben wij tegenwoordig
iets op gevonden. Onder lichte dwang houden we hem op het
podium en laten hem liefst 4 nummers spelen. Als eerste spelen
we een nummerke met de fabuleuze titel ‘Kwitniewaarikheenga/kwitniewaarikheenmoet’
gevolgd door de Ierse Medley (met nog steeds de ietwat corpulente
Michael Flatley in blote buik) en een nieuw eigen nummer.
‘Goei hart’ is de titel van dit nummer. We sluiten
het banjo-blokje af met de welbekende Echte vrienden. In de
2e set zit ook menig nieuw nummerke, zo speelt Heintje een
nummerke mee op de basgitaar en sluiten we af met een compleet
nieuwe toegift, geleid door Roodkapje en haar 4 fetisj nichtjes…
Na
afloop zijn we vooral opgelucht en uitgelaten met het goede
resultaat van vanavond. De mensen van CV de Laoileeuwkes die
dit evenement georganiseerd hebben blijken gelukkig ook tevreden
en wijzelf dus ook. Qua spel op de been gebleven én
een geweldige sfeer in de zaal, mét pit en met biergooien.
Bij Arjan van Dijk zullen ze denk ik wel met de wenkbrauwen
gefronst hebben.
Ook na afloop als ze ons komen mededelen dat ze de tent willen
sluiten staan ze raar te kijken. De Hoempadisten zitten nog
steeds in blote buik en onderbroek bier te drinken, en worden
nu dus tot haast gemaand…
Halsoverkop
gaan we de rotzooi inpakken en als we de bus geladen hebben
danken we God op de blote knieën en bidden we tot diezelfde
God dat Bolie en de Truckerroadie er de volgende keer weer
bijzijn…
CV
de Laoileeuwkes in ieder geval ontdankelijk betiecht, en hopelijk
tot volgend jaar!
X-TRA
BLERUGTIK: MEDISCH CENTRUM (OOST) WEST (THUIS BEST!)
Er is de afgelopen tijd het nodige gebeurt,
en het word hoogste tijd om daar eens verslag van te doen.
We pikken hem op vorige week maandagavond toen we gerepeteerd
hebben en het zou mijn laatste zijn voor de komende twee weken.
Zwaarmoedig als ik ben wilde ik deze repetitie persé
afsluiten met mijn lievelingslied van dit moment: ‘Hé
gaode mee’ van Gerard –held- van Maasakkers. Bang
als een wezel bedacht ik me dan dat –mocht ik de operatie
niet overleven- men dit nummer gegarandeerd zou spelen op
mijn uitvaart, en dat ik me daar prima mee kon vereenzelvigen.
M’n maat Jelle Bouwens had immers tijdens eenzelfde
operatie een hartstilstand gehad, en als ik me niet vergis
overleefde dorpsgenoot Simon van Strien de narcose niet, dus
ik vond dat ik alle redenen had om zenuwachtig te zijn.
Dinsdagochtend was ik al voor 7 uur uit bed ondanks dat ik
pas om half 9 in het ziekenhuis hoefde te zijn. Stik en stiknerveus
was ik. Ongelofelijk. Ik zat achter de pc met een glaske water
(nuchter blijven eej) wat plaatjes te draaien en uiteraard
kwamen de mooiste van Gerard weer voorbij. Ongegeneerd voelde
ik tranen komen bij het beluisteren van zijn mooiste platen
en nog meer zag ik op tegen de naderende operatie.
Aangekomen in het ziekenhuis ervoer ik een zelfde soort spanning
als met een optreden voor een volle tent. Ook dan is het optreden
zelf niet zo spannend, maar ál die uren wachten van
tevoren maken het bloedspannend. Nadat ik me gemeld had op
mijn kamer werden mijn Zwarte Cross bandjes rücksichtslos
verknipt en kreeg ik een ziekenhuisbandje om en werd ik in
een typische ziekenhuisjurk gehesen. Toen begon het echte
wachten, en hoe langer het duurde des te banger ik werd. Ik
probeerde te lezen, ik probeerde muziek te luisteren en ik
probeerde tv te kijken (a 1,95 per dag) maar niks lukte nog.
Rond half 10 werd ik door twee zusters opgehaald, en zij brachten
mij naar het voorbereidingsplein. Hier zouden ze het infuus
voor de narcose gaan zetten. Onderweg ramden ze met mijn bed
tot twee keer toe een deurstijl (ik wilde nog iets zeggen
in de trant van “vrouwen achter het stuur, mijn bloed
aan de deurstijl” maar met de komende handelingen, en
pijn, in het vooruitzicht hield ik me wijselijk maar in).
Op het voorbereidingsplein prikte een aardige man op rubberen
klompen en met een hele grote zwarte bril mij in m’n
hand en sloot er een infuus op aan, een zak met zoutoplossing
volgens mij. Omdat ik niet zeker wist wat voor vloeistof er
in die zak zat besloot ik dat ik in een soort van roes zou
raken.. Even later kwamen de OK assistentes binnen, twee vrouwen
waarvan ik er één dacht te herkennen. Wijselijk
hield ik m’n mond maar dicht voordat ze mij zouden beschuldigen
van raaskallerij, maar de ene assistente begon uit zichzelf
al te praten dat ik toch maar beter met carnaval een aaike
kon komen bakken… Ha! Toch goed gezien! Het was Hubine,
waar ik idd met carnaval tot een uur of 6 binnen gezeten had
met een ei en versgemalen Guatemalteekse koffiebonenkoffie.
Nou was ik er zeker van overtuigd dat het allemaal goed zou
komen. Althans dat dacht ik heel even, want toen ze mij de
OK binnen chargeerden kreeg ik spontane hartkloppingen en
begon te zweten als een aangeschoten otter. Hubine begon martelinstrumenten
klaar te leggen zag ik, een andere mevrouw begon mij op m’n
gemak te stellen, de arts nam de laatste papieren door met
een andere assistenten, en de chef-verdoving, een zekere O’Connor
(of Conners) stelde zich aan mij voor. Ik stamelde nog iets
van “crazy fools, the Irish” (uit ‘Band
of Brothers’waar midden in een gevecht in de straten
van Carentan (Frankrijk) een Ierse priester de gewonde Amerikaanse
soldaten (liggend op straat terwijl de kogels in de rondte
suizen) begon te bedienen en de laatste sacramenten toedient
met een bijbel in de hand). O’Connor meldde mij dat
we tot 10 gingen tellen en dat ik dan lekker ging slapen.
‘Eén, twee …’ en daar ging ik. Ik
hoop dat ik nog iets van ‘houdoe’ of ‘dag
hoor’ gezegd heb, maar dat weet ik niet meer. Heerlijk
zoals die narcose z’n werk doet, dat zou ik nog wel
een keer willen meemaken. Van zowel het rechtzetten van m’n
neusschotje als het wijder maken van m’n neusholtes
heb ik helemaal niks gemerkt.
Om half 12 kwam ik weer zachtjes aan bij, doordat de luchtband
om mijn linkerarm zich op begon te blazen. Ik voelde eens
aan m’n baard, en constateerde dat het nog steeds dinsdag
was (uit ‘House’ waarbij House na in coma gelegen
te hebben aan z’n baard voelt om te constateren dat
ie minimaal een week in coma gelegen heeft), en men bracht
mij terug naar m’n kamer. Ik graaide naar m’n
telefoon en maakte een foto van m’n neus om zelf te
kijken hoe ik erbij lag. Met m’n telefoon in de hand
viel ik weer in slaap en toen ik wakker werd zat ons ma al
aan de rand van het bed te wachten. Eerst maar eens een fatsoenlijke
foto maken van mijzelf en de neus (als een zelfstandig voorwerp
beschouwde ik dit lichaamsdeel ondertussen zo merkte ik, als
in “een man en z’n neus” of “Ik en
m’n penis”, “ik en m’n bochel”
etc) besloot ik. Helaas toen ik het resultaat zag gaf ik de
moed op. Ik zag eruit als iemand van ‘Opsporing verzocht’
die ze na 13 dagen in de slootkant gevonden hebben bij een
wei bij Veghel.
Van de vriendelijke zuster kreeg ik een kopje thee (met honing
uiteraard, je bent en blijft artiest op zo’n moment)
en twee boterhammekes. Eén met kaas en één
met boterhamworst. Het had ook Algerijnse salami kunnen zijn
in noord-Angolees gesmoorde knoflookboter, want ruiken deed
ik niks, en proeven ook al niet. Heldhaftig vertelde ik de
zuster dan ook dat het mij niet uitmaakte wat ik ’s
avonds te eten zou krijgen, want ‘bij ons eten wij wat
de pot schaft’ sprak ik in spierballentaal. Het werd
bloemkool met aardappelen en fricandeau. Tussen de maaltijden
door was ons vader aangeschoven die recht uit z’n werk
even een kijkje kwam nemen.
Na het eten natuurlijk weer een dutje doen, en toen ik wakker
werd stond het eerste bezoek alweer aan m’n bed. Het
was Jan-Eric Kerst met vrouw en dochter die op doorreis waren
naar J-E’s schoonvader die ze van een nieuwe heup voorzien
hadden. Een doos bonbonnekes en een mooie kaart later kwamen
ook m’n zussen en zwager en natuurlijk wederom ons moeder
aan het bed om te constateren dat ze Jolly Old Bonker dit
keer toch echt goed te pakken gehad hadden…
16 kopjes thee met honing en tig pijnstillers later val ik
in slaap met de televisie aan (want betaald is betaald) en
beleef een turbulente nacht. De mevrouw tegenover mij (geboren
Zuid-Afrikaanse met Portugees/ Spaanse ouders en een Nederlandse
ex-man) heeft een keeloperatie gehad en krijgt dan ook geen
thee met honing, maar mag zich helemaal ongaars vreten aan
de ijsco’s, blijft ook de hele nacht wakker en we liggen
dan ook gezellig te spoken.
Tering hé, wat duurt een nacht dan lang zeg. Pfff om
8 uur ‘s ochtends val ik in slaap maar dan komt er een
mevrouw vragen of ik een ontbijtje lust. Vriendje ziekenfonds
betaald, dus uiteraard zeg ik ja, ‘doe maar twee, één
met kaas en één met boterhamworst. En ohja,
een kopje thee. Ja met honing aub’.
Rond de klok van half 10 komen ze de tamponen eruit halen.
Dit heb ik nog niet verteld geloof ik, maar bij een neusoperatie
stoppen ze je hele neus vol met een soort van olifantentampons.
Ongelofelijk wat een dingen! Ik schat dat er wel een liter
of 10 bloed in kan. Daardoor zit dus je hele neus ramvol,
en dus proef en ruik je niks. In aanloop naar m’n operatie
had ik al van verschillende mensen gehoord dat dit het vervelendste
moment is van de operatie. Met een soort van sadistisch genoegen
vertellen ze in geuren en kleuren hoe de tamponen verwijderd
worden, en welke gevoelens erbij komen kijken (variërend
van ‘het voelt een beetje als doodgaan’ tot ‘ik
dacht dat ik opsteeg uit m’n eigen schoenen’ en
natuurlijk ‘het lijkt alsof ze je hersens er ook mee
uit trekken’).
De zuster antwoord dat ze niet weet of het pijn doet, maar
dat het voor zo’n grote vent best te doen moet zijn.
Nou, ik kan jullie bij deze vertellen: dat doet het niet!
Allemachtig zeg wat een ellende! Het voelt een beetje alsof
ze een Samoeraizwaard uit je anus proberen te trekken terwijl
deze ook nog eens van alle kanten vastgekoekt zit. Amai! Als
ik ben uitgebloed (15 minuten later) mag ik me aankleden,
een rondje stappen door het ziekenhuis, en m’n mama
bellen dat ze me komt halen.
Rond de klok van 12 uur ben ik thuis en probeer ik uit alle
macht door m’n neus te ademen, wat uiteraard niet gaat
aangezien er nog steeds liters bloed en dito korsten, slijm
en andere bende in m’n neus zitten. Ook heeft de dokter
twee “splitjes” geplaatst, die m’n schotje
recht moeten houden. Deze hebben ze er vandaag uitgehaald,
maar waar ik 2 kleine plastic dingetjes in gedachte had kwamen
er tot mijn verbazing twee reusachtige flipperachtige dingen
uit m’n neus. Echt ik zweer het, ze waren wel 5 cm lang
en 1,5 cm breed. Ons ma heeft het ook gezien anders zou helemaal
niemand het geloven.
Nu heb ik weer lucht voor 10, en is m’n smaak (pluspunt)
weer helemaal terug. M’n reukvermogen (minpunt) ook,
dus met name tijdens het poepereren word ik weer als vanouds
onaangenaam verast. Nog een paar dagen rustig aan doen, en
dan kan ik weer vollenbak werken, voetballen en repeteren.
We zijn druk bezig met de nieuwe show (horend bij de Karikatoer)
en daar mag ik niks van verklappen, al mag ik iedereen bij
deze wel verzoeken om mee te gaon naor ’t Nuenensbroek
(daor is nog niemand ooit gewist)…
BLERUGTIK
MAANDAG 15 MAART 2010:
Boeren,
burgers en buitenlui, wat fijn om jullie allemaal weer te
mogen verwelkomen bij mijn voorlopig laatste BLERUGTIK. Zoals
jullie misschien wel weten ligt de Hoempamachine even stil
aangezien ik volgende week geopereerd zal worden.
Waar
sommige mensen al suggereerden dat ik een schoonheidscorrectie
zou ondergaan: die moet ik teleurstellen. Ook de dames die
een penisverlenging voorstelden komen bedrogen uit, en de
mensen die mij tegelijkertijd een borstverkleining/ liposuctie
wilden aanbieden zullen goed uit moeten kijken de komende
tijd…
Ik word namelijk aan m’n neus geopereerd. Deze staat
scheef en dat zorgt ervoor dat ik al jaren een verstopte neus
heb. Nadat ik naar het ziekenhuis gegaan ben voor m’n
stemproblemen kwam dit aan het licht, en zingen met een kromme
neus is hetzelfde als het bespelen van een gitaar waar ze
een kuub zand in gegooid hebben. M’n stem is met medicijnen,
oefeningen en elke week een kwel Jagermeister best aardig
vooruit gegaan, maar na deze neusoperatie moet het helemaal
goed gaan komen. Volgende week dinsdag moet ik onder het mes,
en natuurlijk zijn in de periode erna alle leuke attenties
van harte welkom. Fruitmanden, bierpakketten en in een enkel
geval een body-to-body massage: kom maar op!
Een
oplettend Canvas! fan meldde mij afgelopen zondag dat ze de
Blerugtik erg leuk vind, maar dat het altijd over dezelfde
mensen gaat. Bas die nooit op tijd is, Mikenstein en zijn
specifieke lichaamsdelen, Heintje en z’n stuifkuif,
zwerverroadie BollieBallie en natuurlijk de capriolen van
geluidsman Chase van H.
Zelden gaat het over onze gitarist Mark ’t Hart. Bij
deze gaat daar verandering in komen, want ik heb namelijk
wat ontdekt.
Ikzelf leef grotendeels op bier, chips en magnetronvoedsel
en dat zal zeker niet minder worden als ik mijn vrijgezellenpaleis
ga betreden. Bas hangt sinds hij op zichzelf woont van bitterballen
aan mekaar en Mikenstein is niet voor niks graag geziene gast
bij de pizza/ shoarmaboer. Mark is daarentegen een echte keukenprins
en zijn vriendinneke komt dan ook niks te kort. Wereldgerechten
zijn Mark’s specialiteit, en gek genoeg ga je van al
zijn gerechten ontiegelijk naar de knoflook meuren. Zodoende
krijgt Mark vanaf deze week in mijn Blerugtik zijn eigen kookeiland
ter beschikking. Het kookeiland is gelegen in de Waddenzee,
ten westen van Vlieland ter hoogte van de 38e breedtegraad
(boven de lijn Paramaribo – Kopenhagen).
Dit
keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Zimbabwaanse Kip piri-piri afgeblust met Zuid-Hollandse
geitenkaassaus en knoflook***
Het gaat als volgt:
1)boek een ticket naar Zimbabwe en haal daar een kip (of importeer
een Zimbabwaanse kip via internet)
2)haal bij de C1000/ Jumbo/ Albert Heijn/ Plus een bakkie
piri-piri
3)naai dit goedje bij mekaar in de pan en stook het vuur goed
aan
4)rij in de tussentijd naar Z-Holland voor een ons geitenkaas
(mocht u Biologische geitenkaas willen: deze vindt u onder
uw voorhuid, of die van uw partner)
5)gooi de geitenkaas ook in de pan en als de kaas begint te
smelten gooide er gewoon een halve liter Zimbabwaanse kippenbouillon
overheen
6)gooi er nu een teen of 4 knoflook op, en stamp dit er doorheen
tot het een gel achtige brei geworden is
7)serveer dit alles op een trendy en veel te groot (het liefst
vierkant) bord, en leg er voor de sier een takje van het één
of het ander bovenop
8)dranktip voor dit gerecht: wij hebben geen idee, maar cola
smaakt overal bij…
Vroeger
was het altijd nog maar de vraag wie er naar huis zou rijden,
aangezien we dan soms alle 5 teveel gedronken hadden om te
rijden. In die gevallen was één van de van H.’s
meestal bereid om ons naar huis te brengen.
Tegenwoordig is het ook al de vraag wie er héén
zal rijden! Zo ook afgelopen zaterdag. Bollie heeft nog geen
rijberswijs (God zegende de dag dat ie dat wel heeft…),
ik rij niet in voertuigen groter dan mijn eigen degelijke
Duitser, en de Truckerroadie was er niet bij. Nachtburgemeester
Oome is elke week de lul als we niet uitkijken, en dus bleven
er 3 opties over, te weten: Mark, Bas of Mike. Mark kwam echter
net uit bed met een kater van heb ik me jou daar, Bas had
’s middags al in het café gezeten en 20 bier
op (ik citeer: ik heb vanmiddag mooi aan de Freddy’s
gezeten, dan hoef ik mooi niet te rijden), en hetzelfde gold
zo ongeveer voor Mikenstein. Helaas pindakaas, maar de Nachtburgemeester
was dus weer eens het pineut en kroop met frisse tegenzin
achter de stuur (Hors d’oeuvre zoals de Fransen zo mooi
zeggen).
Bij
aankomst bij Café ’t Karrewiel in Dongen-Vaart
horen we van de eigenaar dat ie een vol huis heeft vanavond,
en dat het nagenoeg uitverkocht is. Heerleyck! Daar houden
de jongens wel van, van volle zalen.
Glaasjes bier en friet met frikandel is een ander dingetje
waar wij wel van houden en dus zitten we in ons eigen backstage-café
te glimmen dat het een lieve lust is. Onderwijl dat we wat
belachelijke foto’s bekijken van de vorige keer, en
een poging doen om weer zoveel mogelijk belachelijke nieuwe
foto’s te maken (das macht den Braten nicht fett zoals
de Duitsers zo mooi zeggen).
Ineens
komt onze geluidsman binnen gestoven met de mededeling dat
we 10 minuten geleden al hadden moeten beginnen! We zetten
hem neer, kalmeren hem met een potje valium en onze Tourmanager
legt rustig en kalm uit dat we de aanvangstijd verschoven
hebben. Als onze grijze Boy Wonder weer enigszins aanspreekbaar
is gaan we in alle rust de show bespreken met Sjoerd “de
verheenenweerde” Broeders die deze avond een speciale
gastrol zal gaan vervullen.Uiteindelijk geeft hij acte de
presence als Roodkapje en ook doet hij zijn bijzondere fanfare
act.
John Meijer is de pauze act vanavond, en hij en zijn geluidsman
Brammetje (even ter illustratie: één hand van
Bram is zwaarder dan onze drummer incl. drumstel) staan tijdens
de 1e set aandachtig te kijken, en ook zij voelen zich beide
zwaar aangetrokken tot onze Sjoerd…
Even
snel wat sterke verhalen tijdens de pauze en een kwak Jagermeister
en dan is de batterij weer opgeladen voor de 2e set in de
inmiddels dampende en bloedhete zaal van ’t Karrewiel.
De 7dronk is een welkome verkoeling voor vele gasten, want
er word gezopen alsof het leven er van afhangt. Uiteindelijk
zijn de poppen naast volop aan het zuipen ook nog eens vollenbak
aan het dansen en op een spetterende manier sluiten we deze
avond af. Nog nadruipend van het zweet melden we ons backstage.
Aangezien
het café waar we ons bevinden aan straat ligt komen
zo’n beetje alle bezoekers van deze avond langs gelopen,
en een enkeling staat ons zelfs stiekem te begluren (niet
meer doen dames!). Hopelijk hebben ze niet gezien dat ik tijdens
een sumoworstel partij met Mike mijn knie zowat gebroken heb,
en hopelijk zijn daar geen foto/ videobeelden van want zoals
ik het me herinner hadden we allebei alleen een boxershort
aan en hooguit een paar sokken…
En dan kom ik niet best uit de strijd kan ik je wel vertellen…
…ik heb namelijk ernstig lelijke sokken
BLERUGTIK
MAANDAG 8 MAART:
Vrienden
en vriendinnen, eindelijk spreken we elkaar weer eens. Of
althans, ik zit hier een stukske te typen, en jullie lezen
dat. Nou zit ik wel ontiegelijk in m’n eigen te waauwele,
maar de kans dat iemand dat hoort is heel klein.
De
laatste keer dat er een BLERUGTIK uit mijn tekstverwerker
gleed is geweest na ons optreden in Dongen op 23 januari.
Tussendoor speelden wij ook in Oosterhout bij de Gildefeesten,
wat ook een puike avond was maar diverse omstandigheden hebben
voorkomen dat daar een BLERUGTIK over geschreven is.
Wat
is er in de tussentijd allemaal gebeurt? Uhhm met name het
vele carnavalsgeweld heeft mijn geheugen enigszins aangetast.
Allereerst was er het Raamsdonkse Buurtlied (niet te verwarren
met het Songfestival, want daar wil ik het helemaal niet over
hebben, behalve dan dat ik Sieneke en haar steigerende hormonenspiegel
wél kan waarderen, in tegenstelling tot al die andere
azijnpissers. Ik snap echter niet dat Nederland nog steeds
mee doet aan dat Oostblokfestival. Nóg erger is het
dat er een berg overheidsgeld (want publieke omroep) in gaat
zitten, en dus zitten u en ik dik betaald naar een jury te
kijken waar Tatjana Simic in zit. Ja dames en heren, de vrouw
die al 30 jaar in Nederland woont en nog steeds niet kan praten
zit in een jury… En ik betaal er nog aan mee ook. Als
ze nou naakt daar zou zitten had ik in ieder geval nog twee
punten om naar uit te kijken, maar zodra ze begint te praten
stroomt al het bloed uit je hoofd en denk ik alleen nog maar
wat de meest vreedzame dood is die een mens kan treffen, een
kogel, een touw, een mes, een zak beton aan de voeten of met
de stijltang van ons Anita om m’n snikkel in een volle
badkuip gaan zitten?)
Maar
goed, we waren bij het Buurtlied gebleven. Dit is een soort
van songfestival voor Raamsdonkse Carnavalsverenigingen en
Buurtverenigingen. Met onze CV de Rauwdauwers hebben we in
het verleden al 4 keer het genoegen gehad om de Joop Oome
bokaal in ontvangst te mogen nemen en ook dit jaar behoorden
we tot de favorieten, althans, zo vond ik zelf vooral. Gelukkig
had Petor Schipperen (inderdaad, dé Petor Schipperen)
van Petor Schipperen Muziekprod onze geluidsband ruimschoots
op tijd af, zodat ik goed beslagen ten tonele verscheen…
Om ons nummer heen (Konte naipe in de Poellienaisse) zat een
hele act gebouwd met stofzuigende huisvrouwen, een flinke
ploeg hoeren en om het af te maken een ruige bende motorrijders…
kortom het werd een chaos op het podium, en uiteindelijk gingen
we hem mooi met de 3e prijs sleeën.
Daarna
kwam een prachtige avond in Oosterhout waar we samen met de
Dikdakkers en Helemaal Hollands er tot diep in de late uurtjes
een fantastisch feest van maakten met alles erop en eraan.
Carnaval liet zich snel volgen, met op donderdagavond het
Bouwersbal (waarbij ik het ging begaaien met Geluidsman Chase
van H.), vrijdagavond begaaien in de Witte Leeuw te Reemsdonksvaar,
zaterdag de grote optocht van Raamsdonk en aansluitend begaaien
bij de carnavalswagen en op de prijsuitreiking, zondag de
Veerse optocht, met begaaien in de wagen en in de Witte Leeuw,
dolle maandag was weer een dolle begaaing toen we met de Kloempestoempers
samen een kroegentocht hielden van Waspik tot ut Fèr,
en dinsdag tot slot begaaiden we het in het Raamsdonkse rovershol
d’n Halve Zool. Ongelofelijk, wat een mooie carnaval,
en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om te moeten herstellen
(recupereren zoals de Belzen zo mooi zeggen).
Na
de carnaval werd alles ineens een stuk rooskleurigerder in
mijn leven. Zoals de trouwe BLERUGTIKlezers wel weten ben
ik werkzaam in een Recyclingbedrijf, wat over het algemeen
een echte mannenwereld is. In ons bedrijf is precies één
vrouw werkzaam, en laat nou uitgerekend zij een volle verhuisdoos
seksfilms erven! Ik was er natuurlijk als de kippen bij, en
een week later verscheen ze ten tonele met de bewuste doos
vol plezier. Zodoende ben ik eigenaar van een kleine 120 porno’s…
Hustler en Playboy TV heb ik al lang niet meer, maar dankzij
dit cadeau heb ik in ieder geval wat te doen de komende tijd.
Zoals de trouwe lezers wellicht ook weten heb ik een huisje
gekocht, wat ze momenteel aan het bouwen zijn, en mocht iemand
zich geroepen voelen: ik ben nog op zoek naar een naambordje
M. Timmermans, Volkszanger, Style-icoon, Muziekvriend, Pornokoning,
Masturbatiegoeroe…
Na
een aantal plezierige avondjes achter de televisie (la tele,
zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen, al vind ik joie de
vivre ook een prachtige woordencombinatie) kwam alles in de
welbekende Canvas! stroomversnelling. Ideeën borrelden
al een tijdje en deze moesten onderhand eens tot uitvoering
worden gebracht. Zodoende is het idee voor de nieuwe toer
al bekend, en we zullen op gaan treden onder de noemer KARIKATOER.
Zoals je al wel een beetje kan raden worden we een karikatuur
van onszelf, hetgeen in sommige gevallen natuurlijk uiterst
veelbelovend klinkt (lebensraum zoals de Duitserlanders zo
mooi zeggen). Nieuwe shirts, nieuwe pakken, nieuw logo, nieuwe
vlaggen, nieuwe belettering van de bus, nieuwe nummers, nieuwe
typetjes: kortom een hele grote hoop mee nieuwigheid.
Tot
die tijd gaan we gewoon verder met “Je geld of je lever”,
zo ook afgelopen zaterdag in Geertruidenberg. Café
den Witte Hemel was het toneel waar we al meerdere malen te
gast geweest waren en ook dit keer zou het weleens erg druk
kunnen worden. CV de Laoileeuwkes hielden daar hun Halfvastebal
en deze betrekkelijk nieuwe CV barst van de energie en van
het enthousiasme (can a bear shit in the woods zoals de Engelsen
zo mooi zeggen) en daar konden wij als Hoempa junkies mooi
gebruik van maken. Ook andere CV’s uit Geertruidenberg
waren van de partij (CV de Partyboys en CV de Lamme Tak) en
ook het dameselftal van VV Raamsdonk wist zich vooraan het
podium te melden.
Onder hen bevind zich één van de allerleukste
buurmeisjes die ik heb, en zodoende zong ik op het einde van
de avond nog een ode aan Sophietje (ranja met een rietje,
op een Amsterdams terras etc).
Anderhalf
uur daarvoor startte onze show, en na een weifelend begin
(Mark heeft nieuwe apparatuur en Bas heeft een nieuwe drumtoren,
zodoende waren er wat opstartproblemen met knopjes, kabels
en microfoontjes) kregen we de hele tent op z’n kop.
Drukker dan ooit was het er, en ook werkelijk bloedje heet
op het podium. De sfeer was echter groots (met een zachte
G, en vooralsnog zonder harde L), en ook de bierkraan draaide
op volle toeren.
Na twee uur volle gas gegaan te hebben schuiven we drijfnat
aan in onze kleedlokamer en pakken er nog een paar op de goede
afloop… de rest van de avond is een beetje troebeltjes
op het netvlies, maar het belangrijkste deel is gelukkig bewaard
gebleven…
Tat
snol ellemaal!
BLERUGTIK MAANDAG 25 JANUARI:
Gooeeeeeeeeeeeeeeeeeeedeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeemiiiiiiiidaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag
(Gaston stylo)!!! Voor je neus staat weer een vers van de
pers getikte Blerugtik te wachten boordevol onzinnige, niet
relevante en totaal niet interessante informatie over de vijf
Hoempagoden uit het platte Brabantse land.
Midden
tussen al het carnavalsgeweld (Saauwelavonden, songfestivallen
en vooral plakavonden bij zo’n beetje alle CV’s
uit de regio) hadden we gisteren een optreden in Dongen, oftewel
het Peeënrijk. In de Cammeleur zou het gaan gebeuren,
en van te voren zag alles er dan ook geweldig uit. Een mooi
versierde zaal, een goed podium en een flinke dot geluid.
Geluidsman van H., was dan ook voor het optreden al niet te
stuiten, en toen hij tijdens het soundchecken zijn gehele
erotisch geladen oeuvre begon te vertellen in ons gesloten
systeem was het dan ook weer lachen gieren alsmede brullen
geblazen.
Tourmanager
Odert (“te laat terwijl u wacht”) was voor de
verandering op tijd dit keer, maar ik heb dan ook een zwaar
voorgevoel dat dit geheel te danken is aan het feit dat Tourmanager
Mark (“regelt wél eten voor de band”) hem
op had gehaald. Samen pikten zij de Truckerroadie op (die
er gelukkig wel bij was aangezien Bolie de Zwerverroadie een
huisarrest uit te zitten had en dus een avondje thuis op de
bank doorbracht in plaats van met ons op avontuur te gaan)
terwijl ik samen met Heinemans naar Oom Ron’s pallazo
reed.
Daar aangekomen was vriendje Mikenstein ook al aanwezig, en
hij was zich juist aan het verdiepen in het partijprogram.
Jawel, de goed beglaasde schilderszoon, beter bekend als de
immer afstuderende basgitarist en aanstaand advocaat overweegt
een politieke carrière, en staat dan ook op de kieslijst
voor onze gemeenteraadsverkiezingen. Namens Partij Samenwerking
zal hij gaan proberen zich in de gemeenteraad te gaan wurmen,
en in samenspraak met ons zijn wij dan ook de grote I LIKE
MIKE campagne begonnen.
Stem op Mike zou ik willen zeggen, want hij heeft een hoop
grote plannen. Zoals ik bedoel: kijk naar ’s mans figuur,
en dan weet je gewoon dat het bijv. met de plaatselijke horeca
alleen maar beter kan gaan, kijk naar ’s mans muzikale
ambities en besef je dat hij ook op dit gebied zich hard zal
gaan maken, en als laatste kijk naar ’s mans overige
activiteiten/ interesses en wie weet komt er binnen afzienbare
tijd wel een Kamasutra beurs in de Gemeente (en als ik zo
vrij mag zijn stel ik meteen de locatie KOLOSzaal voor).
Gelukkig kan hij tot nu toe ondanks zijn drukke agenda nog
steeds tijd vrij maken om lekker met ons op pad te gaan, zoals
afgelopen zaterdag naar Dongen.
Rond
de klok van 7 uur arriveren we bij de Cammeleur en als we
het podium inspecteren worden we oprecht een beetje gelukkig.
Fijn groot podium, veel en vooral professioneel licht &
geluid. Ook geluidsman Chase van H., is tevreden met het hem
aangeboden materiaal. Zijn zoon (onze) Maarten (aka de Banjoman)
ontbreekt vanavond tijdens het sjouwwerk, maar zal rond de
klok van 12 uur nog wel met zijn banjo ten tonelen gaan verschijnen.
Na
al het opbouwgeweld drinken we gauw een klein fleske bier,
en vooruit, nog een klein fleske bier, en dan gaan we op zoek
naar een friet cq. Shoarmaboer. Gelukkig hebben we die zo
één gevonden en schuiven we aan voor wat later
een heerlijke en voedzame maaltijd blijkt te zijn.
Op weg terug naar de Cammeleur passeren we een huis wat volgehangen
is met SP posters. Ik loop dan langs en denk bij mezelf “jeetje,
je zal er maar bij in huis wonen”. Mark denkt waarschijnlijk
iets in de trant van “wie ging er nou ook alweer poppers
halen voor carnaval?”, bij Bas in z’n hoofd klinkt
het van “Pompiedompiedom” en Mike vraagt zich
af wat Heino ervan zal vinden. Om deze gedachte wat meer body
te geven staat Heino al door de brievenbus van het huis een
Liberaalse strijdkreet te jodelen, waarna de rest van de ploeg
het bescheurt van het lachen…
Tijdens
het omkleden krijgen we bezoek uit Raamsdonk. Robin en Kim
besloten in een hapsnap moment om eens lekker te komen Canvassen,
en dus reden zij naar de Cammeleur in Dongen… helaas
hadden zij niet in de gaten dat het een carnavalsavond was
in Dongen. In ut Peeënrijk was iedereen gevraagd om in
het oranje te komen (wij kennen trouwens alleen maar geile
peeën), en dus vielen Robin en Kim best op, als enige
2 mensen in de zaal met 700 man die niet in het oranje gekleed
waren…
Na de geweldige 1e set gaan we pauze houden met een pilske
en een borreltje. Tijdens deze pauze krijgen we nog meer bezoek.
Dimitri en Sabine sluiten zich aan bij Robin en Kim, zodat
er nu 4 niet-oranje geklede figuren in de zaal staan…
Ook
de tweede set gaat als een trein en de sfeer in de prachtige
zaal is geweldig. We spelen dik een uur in plaats van de afgesproken
drie kwartier maar wat geeft het? Wát een feest daar
in Dongen! Toegiften geven de heren wel een stuk of 3, hoogtepunten
zijn er doorlopend (ook na de show trouwens), en doodmoei
plof ik in m’n stoel in de kleedlokamer en keuvelen
we na met onze gasten.
Voor
we het in de gaten hebben is het alweer donker buiten en dus
de hoogste tijd om naar huis te gaan, want er is weer een
plakvond die we kunnen gaan crashen. Mee gang gaan we het
busje in, en met enkele versnaperingen voor onderweg vermaken
we ons wel. Het dorpscafé is echter al gesloten, en
de bouwhal laat ik ook voor wat hij is, want ik vind het wel
welletjes geweest. Morgen is het weer vroeg dag, want voor
de mooiste CV van Raamsdonk (Rauwdauwers) moet ik om 9 uur
in de studio zijn om enkele zeer boeiende, soepele en niet
te vergeten delicate monologen op te nemen (GE KUNT DE GROETEN
VAN DE RAUWDAUWERS KRIJGEN KUT!), en aangezien de wijzers
van de klok nu op de 4 en de 12 staan ga ik dus maar gauw
slapen.
Om
9 uur sta ik inderdaad te beulen in de studio, en rond 13
uur staat het erop en haast ik me naar het Ontmoetingscentrum.
Vandaag is namelijk de dag dat we échte hoempa mogen
maken. Een paar maanden geleden polste onze geluidsman Kees
mij en Heino of wij eventueel wat nummerkes mee wilden doen,
en dat wilden wij wel.
Kees is naast onze geluidsman ook nog eens een verdienstelijk
geslachtswerker bij de Harmonie, dus zodoende werd de link
gelegd.
Na één repetitie en maanden van voorbereiding
was het dan zover, en ik moet toegeven toch wel een beetje
zenuwachtig te zijn. Leuk meedoen met de Harmonie is voor
mij niet genoeg: ik moet en zal het onderste uit de kan peuren,
en het optreden moet en zal perfect gaan.
We
komen een eind. De eerste uitvoering van Café’tje
ging al lekker, tijdens Carnaval goes USA, wat geweldig klonk
met al die blazers, liep de hele tent in de polonaise.
Als toetje vroeg dirigent Wilfred Werkman ook nog eens of
we Café’tje als toegift nog een keer wilde doen,
waarna de zaal het dunnetjes over deed, en Heintje en ik ook.
De Hertog Jannekes gleden er zomaar in bij de Heineman, en
mijn Jagermeisters smaakten ook weer verdienstelijk. Rond
de klok van 8 uur val ik uitgeput in bed.
Dit
weekend is het buurtlied, en de week erop mogen we er weer
tegenaan! Oosterhout here we come!
MAANDAG
18 JANUARI 2010:
Vriendinnen
en vriendinnen,
welkom bij deze nieuwe, verse Blerugtik die weer boordevol
staat met allerlei nuttige onzinnigheden en tal van nutteloze
wetenswaardigheden en bovendien een enorme berg kletspraat.
De
hele afgelopen week konden we teren op het geweldige avondje
Texel en dus gingen we zaterdagavond weer met goede moed op
pad. Uiteraard was onze zwerverroadie (tegenwoordig beter
bekend als RedBolie) weer van de partij, en terug van weggeweest
van zijn grote neef Truckerroadie Bertrand. Onderweg werd
dan ook menig robbertje gevochten door de neeffie’s
want Bolie heeft een soort van superieurheidswaanzin en dat
pikte zijn grote neef niet.
Tussen
het vechten door mochten we onze rotzooi droppen in Hotel
Brabant te Breda, daar waar de Nacht van het Kielegat plaats
zou vinden. Goeie herinneringen heb ik aan dit gebouw, aangezien
ik hier, na 4x geterroriseerd te zijn geweest door zo’n
ex-nazi van het CBR voor de staat mijn rijbewijs mocht halen,
na ongeveer 200 lessen, 4 examens en een berg ellende waar
ge bang van wordt.…
Temidden van de blaaskapellen, Prinsen, Baronnen en Stadhouders
(al dan niet met raden van 11) stonden vandaag dus de Hoempakoningen
uit het Zuiden te trappelen om hier in dit hotel 75 minuten
te mogen gaan knallen vanavond.
Wanneer
we om half 5 arriveren worden we meteen aangevallen door een
vriendelijk persoon die ons een schaal bitterballen aanbiedt,
en zodra we bekomen zijn van de schrik (en als een kudde hyena’s
die schaal verorberen) gaan we het buske uitladen. Opbouwen
kan nog niet want het podium is nog niet vrij, maar we kunnen
alles al wel klaar zetten en aansluiten zover dat mogelijk
is.
Aangezien
we pas om half 1 hoeven te spelen stappen we weer in ons geel-zwarte
kadaver om naar huis te rijden, en om eenmaal thuis aangekomen
bij moeder de vrouw aan te schuiven voor een warme maaltijd.
Rond de klok van 11 uur hoer ik de kenmerkende DDR toeter
weer, en stap ik samen met Zwerverroadie Bolie én een
in fraai zilverwerk verpakte fles Jagermeister in (ze noemen
mij tegenwoordig ook wel de Jagermaster) en karren we over
vers besneeuwde wegen naar Breda.
Weer
aangekomen bij de Nacht van ut Kielegat is het er een drukte
van belang. Weet ik het hoeveel blaaskapellen, prinsen, prinsessen,
raden van elven en weet ik het allemaal nog meer. In “onze”
zaal zijn de CactusCowboys aan de gang, en na hen mogen wij
het podium bestormen. Doordat in de twee andere zalen de optredens
al klaar zijn stroomt onze zaal helemaal vol en van het podium
tot helemaal achter in de zaal zie ik niks dan mensen. Eén
grote deinende massa, kortom een hell of a view!
Het
optreden gaat als de bliksem en loopt gesmeerd. De sfeer is
ook geweldig, kortom een optreden om van te dromen!
Alsof het maar een minuut of 10 geduurd heeft zo snel ging
het voorbij. Enige minpuntje was dat tijdens het roeien (waarbij
ik als sportschooljongen natuurlijk mee moest doen) mijn zendertje
sneuvelde. We roeiden zowat van Breda terug naar huis en als
we klaar zijn ben ik dan ook helemaal verzuurd…
Snel
omkleden, biertje of een borreltje erbij, en dan uitgebreid
afscheid nemen van de mensen in het Kielegat. We cruisen mee
gang naar huis, of beter gezegd: naar de Raamsdonkse polder.
Bij mijn favoriete carnavalsvereniging is het namelijk plakavond,
en wij hopen er nog een biertje te kunnen krijgen. Eén
biertje kregen we niet, nee, we kregen er talloze. Vanaf hier
ben ik de draad een beetje kwijt, maar ik hoorde van onze
Bolie dat ze mij vonden toen ik op de lange polderweg naar
huis aan het lopen was…
Na een uitmuntende duik in de dienstdoende auto was ik echter
zo thuis, en kwam alles goed. Dat was geloof ik rond 6 uur
’s ochtends… Wat een feest! En dan moet het nog
carnaval worden…
ZONDAG
10 JANUARI 2010:
Vrienden,
vriendinnen, Tourmanager Odert en andere vage bekenden:
vanaf deze plaats een goed nieuwjaar toegewenst, en de op
één-na-beste wensen voor jullie allemaal (de
allerbeste wensen hou ik natuurlijk voor mezelf, ik ben Sinterklaas
niet)!
Ongelofelijk
hoe snel een jaar kan gaan. Exact hetzelfde weekend van het
vorige jaar beleefden we de primeur om voor het eerst overzees
te gaan, en nu deden we dat weer. Vorig jaar werd het optreden
op Texel (numero 84 op de Canvas! optreden lijst) een week
naderhand gevolgd door een optreden in Teteringen, en op het
einde van het jaar stond de teller op 122 na ons optreden
in Rijsbergen. Kortom, we hebben exact 38 optredens gedaan
vorig jaar, ondanks de financiële crisis, de Q koorts,
de Mexicanen griep en verschillende soa’s. 52 weekenden
minus 5 vakantie en weekendjes-weg-weekenden, kerst en oud
& nieuw, buurtlied en carnaval, en weet ik het wat nog
meer maakt dat we gemiddeld bijna elke week een optreden hadden.
Het werd een goed jaar, met een nieuwe show en een carnavalssingle
die we dit jaar overigens landelijk uitbrengen, hij ligt binnenkort
in de winkels. Het werd ook het jaar van de Kees van H. gadgets.
Hand-held-detornated shooters, een zenderpark, beltpacks en
In-Ear monitoring met bijbehorende first aid removal kit,
fingerprint protection gloves en natuurlijk de CLUB KEES caravan
op de Dollemansdagen.
Hoogtepunten waren de optredens in de 013 (fanclubdag BZB),
Molenschot (voorprogramma Rowwen Hèze) voor 1300 mensen,
het optreden op Udenhout onder Zeil (samen met Henk Wijngaard
en BZB) voor 3000 man en op de Draai van de Kaai in Roosendaal
stonden we zelfs voor dik 6000 man. Mooiste weekend voor mij
was het eerste weekend van juni, toen we vrijdags speelden
in Goor (Overijssel), zaterdags in Ysselsteyn (Limburg) en
zondags bij den Halve Zool in Raamsdonk (Noord-Brabant) waarna
we afsloten met een prachtige zuippartij. Dat weekend kreeg
ik voor het eerst echt het Canvas! familie gevoel, dat we
een echte clan geworden waren. Met Kees en Maarten voor licht
en geluid, Truckerroadie Bèr die al wat langer meegaat,
en Zwerverroadie BollieBallie die sinds het optreden in Heibloem
meegaat is het gewoon ontzettend leuk om van huis te gaan,
tel daarbij op de grappen en grollen van Mark, Heino, Mike
en Bas en dan weet je ongeveer wat wij elk weekend weer meemaken.
Het meest gelouterde lid van de Canvas! familie, geluidsman
Kees had er nog zó voor gewaarschuwd: de wegen zouden
onbegaanbaar zijn, en de kans op verongelukken was ernstig
aanwezig. ALS we al naar Texel zouden gaan moesten we voldoende
proviand, dekens, een kachel, een kan diesel en een kan benzine
meenemen, want de kans dat we zouden strandden was zeer groot
volgens hem. Echte thrillseekers als wij zijn besloten wij
om deze wijze raad in de wind te slaan, en toch naar Texel
af te reizen.
Ik zeg het niet graag, maar Chase had gelijk: slecht begaanbare
wegen, soms bedekt door wel een meter sneeuw, her en der aangespoelde
elanden die het wegdek niet bevorderden, sneeuwstormen en
een orkaan op je ballen: alles wat er kon gebeuren, gebeurde
ook daadwerkelijk…
Nee
hoor mensen, maak je niet ongerust, de dag dat Tourmanager
Odert op tijd zal komen is tevens de dag dat Chase van H.,
zal stoppen met overdrijven. Het is dat die eigenwijze nurken
daar in het Noorden (lees:Friezen) hun zout niet meer af willen
staan, anders hadden we de opmerkingen van Kees mooi met een
strooiwagen zout kunnen nemen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Korea naamgever
is van de zgn. Flatscreen tv’s? Die heten daar een Tourmanager
Odert tv, waarschijnlijk vanwege de geringe dikte van dit
apparaat.(bron: kwitniepedia.nl)
Zoals
altijd als we naar Texel gaan begint onze dag bij Oom Ron
op kantoor met een bakske koffie en wat taartjes of worstenbroden
in dit geval. Gezamenlijk zetten we de plannen uitéén
en wachten we op Tourmanager Odert.
Zoals wel vaker dit jaar was onze Tourmanager namelijk ietwat
laat. Er zou om 11 uur verzameld worden, maar meneer achtte
het de gewoonste zaak van de wereld om als laatste om kwart
over 12 te arriveren. Vervolgens keek hij eens met een zuinig
oog op zijn horloge, en merkte enigszins teleurgesteld op
dat we niet voor 3 uur op het eiland zouden zijn en we dus
niet zouden kunnen gaan zwemmen. Dit zouden we echter voor
geen goud willen missen, alleen al om Mikenstein in een zwembroek
te zien manoeuvreren is een zwemkaartje dik de moeite waard.
Door Bas’ laatkomerij zag Mark zich genoodzaakt het
Tourmanagerschap over te nemen, en hij ontpopte zich tot een
verdienstelijk Tourmanager. Steeds als hij het roer overneemt
komt het goed. Vooral op het gebied van eten regelen is hij
een autoriteit. Dit keer kregen we overheerlijke saté,
haricots verts met spek, preisalade, roerbakgroentes en friet.
Dat zijn de betere bodems baasje! Namens ons allen wil ik
dan ook zeggen:
Wees
gegroet Tourmanager Mark, vol van genade, de Band is met U,
gij zijt de gezegende onder de Tourmanagers, en gezegend is
Bolie, de Roadie van uw band. Heilige Tourmanager Mark, Tourmanager
van God, bid voor ons, drummers, bassisten, zangers en toetsenisten,
nu en in het uur van onze dood. Amen.
Even
hiervoor hadden wij al een schepping van God mogen bezichtigen:
de eerder genoemde Mike Hofkens in een bijzonder trendy zwembroek.
De heren Odert, de Hart en Bolie tooien zich met bloemen zwembroeken
en ikzelf heb een NAC zwembroek meegenomen, want de kans dat
ik slaag zou krijgen van een losgeslagen FC Texel aanhanger
leek me klein.
We spetteren en spatteren erop los, en ook de glijbaan ontkomt
er dit keer niet aan. Als een stel jonge honden vermaken we
ons in het water. De eerder genoemde glijbaan, het golfslagbad,
het bubbelbad, de fontein en zelfs het buitenbad: zeker 10
minuten gaan de jongens als wilde zeeleeuwen tekeer.
Daarna is het gedaan met de pret en schuiven we aan op plastic
terrasstoeltjes om eens wat lekkere pilskes en een snackarrangement
te pakken. Omkleden in de “grote kleedkamer” maakt
het feest compleet en rond de klok van 6 uur melden de chloorboys
zich bij Café de Wijsneus. Kees en Maarten zijn ook
al aangekomen en na het opbouwen staat ons de hemelse maaltijd
zoals zojuist beschreven te wachten. Hierna volgt een uitgebreide
soundcheck (waarbij Mark’s pedalenset een compleet eigen
leven gaat leiden en om de zoveel tijd drumsolo’s begint
te geven) en word afgesloten met het drinken van nog meer
pilskes.
Wanneer
we de slaapzaal ingericht hebben (en ik me al afvraag hoe
8 stinkende beren op één kamer zich moeten gaan
redden, en vooral hoe de luchtkwaliteit er ’s ochtends
zou zijn) schuiven we aan voor nog meer pilskes, en als de
klok de 11 aanraakt gaan we omkleden en gaan we erin zoals
Kees dit zo mooi kan zeggen.
Bolie is dit keer ook verantwoordelijk voor mijn Jagermeister,
want sinds ons optreden op de motorcross heb ik er dit ritueel
op na gehouden. Met een verse fles ben ik dan ook vertrokken
vanochtend. Dit goedje smeert de stembanden ontzettend goed,
en bovendien heb ik al langer het vermoeden dat ik van bier
alleen niet meer dronken kan worden, dus zodoende.
Vanaf
minuut één is het een grandioos feest in de
Wijsneus. Moet je je eens voorstellen dat men er geen carnaval
kent, en ook geen historie heeft met live muziek, maar op
deze avond wel helemaal afgeladen is met compleet verkleedde
gasten en gastinnen en echt halverwege de 1e set men al helemaal
los gaat. Zonder te vervelen, of zichzelf op te dringen of
nog erger: aan attributen, materialen en instrumenten van
de band te komen. Echt ge-wel-dig!
Voor de 2e set heb ik maar amper woorden genoeg, al kan dit
ook komen door mijn derde volle glas Jagermeister. Wat ik
er nog wel van weet is dat het een compleet gestoorde bende
was in het mooiste feestcafé van Noord Nederland.
Bolie
de Zweverroadie is na een aantal pilskes overgestapt op RedBull
omdat hij natuurlijk niet dronken mag/ kan/ wil worden tijdens
een optreden. Na het optreden als alles opgeruimd en ingeladen
is borrelen we nog na met eigenaar en personeel van de Wijsneus.
Bolie zit nog steeds aan de RedBull en zelfs na aandringen
van ons (ja, wij weten wat alcohol met jongeren kan doen)
is hij niet over te halen voor een pilske of een borreltje.
Wanneer mijn fles Jagermeister leeg is doe ik een penaltyserie
met Yoni. Yoni is één van de Wijsneus mannen
die hun verjaardag vierden. Ik verdedig met werkhandschoenen
de 2 toiletdeuren, terwijl Yoni met een cocktailshaker probeert
mij te passeren… als een hongerige tijger ga ik naar
de bovenhoek. Niet één, niet twee, niet drie
maar wel 5 keer pluk ik het projectiel uit de denkbeeldige
kruising schat ik zo, kortom je had erbij moeten zijn.
Uitgeput
gaan we aan den bak zitten voor nog meer pilskes en borrels.
Bolie is nog steeds onvermurwbaar en blijft stug doorgaan
met RedBull. Wanneer we om half 7 ’s ochtends de boel
de boel laten en willen gaan slapen kan je wel raden wie er
door de slaapzaal heen stuitert… inderdaad onze zwerverroadie.
Koprollen, handstanden, slidings etc niks is hem te dol. Ook
stoeien met Mike en Bas behoort tot z’n activiteiten
en al kussengevechtend met de Banjoman slaapt meneer om 10
uur nog steeds niet en verdient ondertussen de nieuwe bijnaam
RedBolie.
Onze
Tourmanager was daar al niet meer bij. Huisman als hij is
had hij zijn vriendinneke beloofd om om 8 uur de boot te pakken
terug naar het vastenland. ’s Avonds zouden ze gezamenlijk
hun verjaardagen vieren, en dan kon meneer mooi de boel versieren
en klaar zetten. En als onze Tourmanager zegt om 8 uur te
vertrekken dan vertrekt hij ook om 8 uur, en niet één
minuut later. Eén bonk discipline, een toonbeeld van
iemand die stiptheid uitgevonden zou kunnen hebben…
Zou
kunnen hebben inderdaad, want als wij hem om half 11 niet
wakker gemaakt zouden hebben lag hij nou nog te slapen op
een tochtige zolderkamer op Texel. Nadat iedereen zo’n
beetje uitgespeeld was met zijn/ haar ochtenderectie gaat
ieder zijn/ haar eigen weg. De van H.’s staan al geladen,
pikken een ontbijtje en zijn weg. De Sjakiemobiel van Heintje
Odert en Bas van Oome staat ook al te ronken en neemt ook
spoedig de biezen. Blijven Mike, Mark, RedBolie en ikzelf
over. Wij laden op het gemakkie onze bus, pakken op het gemakkie
de boot van 12 uur, rijden op het gemakkie naar huis om de
bus op het gemakkie uit te laden en vervolgens om 16.oo uur
op het gemakkie op bed te ploffen. Ter illustratie: onze Tourmanager
had tegen die tijd heel z’n huis aan de kant, alles
versierd, bier koud gezet, muziek aangesloten, een uurke gebadderd,
een paar uurkes naar de carnavalswagen geweest, uitgebreid
gegeten, nog een uurke gebadderd en een dutje gedaan…
Al
met al was het een geweldig 1e optreden van dit nieuwe jaar.
We houden je weer uitgebreid op de hoogte zoals je van ons
gewend bent. Hou de site goed in de gaten zodat je binnenkort
mee kan doen met een wel zeer bijzondere Canvas! prijsvraag,
waarbij je een zeer bijzondere prijs kan winnen. Interactie
is dus gevraagd zodat we samen met jullie er een mooi jaar
van kunnen maken!
Wees
gegroet,
Marcel
BLERUGTIK
MAANDAG 14 DECEMBER:
Voor degenen
die ons inmiddels niet meer kennen: wij zijn een band uit
het zuiden des lands, spelen voornamelijk in feesttenten en
dampende café’s. Ik mag zingen in dit frappante
vrijbuitercollectief, ik noem mezelf (en vele anderen met
mij) Bonker, en dis is mijn Terugblik op de week, of zoals
wij dit zelf noemen Blerugtik.
Een goede Blerugtik word geschreven na een optreden of een
andere Canvas!activiteit, en behoort vol te staan van de jolijtigheden
en andere non-informatieve wetenswaardigheden. Ook dient Tourmanager
Odert stevig op de hak genomen te worden. Dit is niet zielig,
edoch rechtvaardig. Zijn walgelijke gedrag is hier debet aan.
Veel leesplezier
Afgelopen
zaterdag hadden we eindelijk weer eens een optreden. Het vorige
optreden stamde nog uit de maand November, en dan nog wel
ergens vooraan in die maand. Zodoende was het voor een ieder
van ons weer even wennen aan mekaar op het podium.
Verder behoefden we niet echt te wennen aan mekaar, want het
leek wel de grote Canvas!vergader marathon de laatste maand.
Elke maandag vaste prik: om 20 uur aanwezig (een enkeling
om 20.33 uur) en pas naar huis na elven en soms wel na twaalven.
Naast de vele onzin die ik dan uitkraam probeert de rest uit
te vogelen welke ondernemingsvorm wij aan moeten meten, hoe
we dat gaan doen met verzekeringen, belastingen en master-batie
marathons (dat is dus dat stukje onzin wat ik bedoel). Ook
kwam Richard van RS Audio langs om “echte” In-Ear
monitors aan te meten, en ben ik zelf alweer enkele keren
richting ziekenhuis geweest om naar m’n neus, en keel
(en dus voornamelijk m’n stem) te laten kijken omdat
ik daar de laatste tijd ontzettend veel last van heb.
Natuurlijk
is de nieuwe Canvas!boekingskoning John Meijer frequent langs
geweest en hebben we met verschillende studiomensen en producers
gesproken. Vanavond komt er nog iemand van de platenmaatschappij
langs, want dat is het volgende grote nieuws:
CARNAVAL GOES USA komt namelijk LANDELIJK uit!
Samen met
MAS Records/ MAS Music komt onze opnieuw opgenomen carnavalssingle
landelijk uit. Dat betekend dus landelijke radio aandacht
voor ons bandje, het opnemen van een videoclip en dat hij
geplaatst word in zo’n beetje alle muziekcomputers van
Nederland, vergezeld door alle andere carnavalskrakers van
Nederland, al dan niet verward met Aprés ski krakers,
want dat schijnt tegenwoordig hetzelfde te zijn, maar allez
een kniesoor die daar over valt.Verder zijn we natuurlijk
nog steeds druk schrijvende en repeterende voor ons nieuwe
album. Ik mag helaas niks verklappen, maar ik kan al wel een
klein tipje van de sluier weggeven: het zal ons beste album
worden tot nu toe…
Maar goed,
om een kort verhaal langer te maken: afgelopen zaterdag mochten
we dus voor de eerste keer weer de ring in. Best spannend
natuurlijk, want ik was ook zeer benieuwd hoe m’n stem
het zou houden, en sowieso wel benieuwd naar hoe het samen
spelen weer zal gaan.
Sommige dingen veranderen nooit, en dus komt Tourmanager Odert
ook ons 122e optreden gewoon een half uurtje later. Afgelopen
vrijdag was ik bij een concert van de Dijk en deze superband
opende de show met het nummer “Ietsje later”.
Als ik zo vrij mag zijn om de boodschap te citeren:
Kom waarschijnlijk
ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar vergeet niet wat ik zeg
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar moet wel wat eerder weg
Inderdaad,
deze tekst is op het fragiele lijf van onze Albino neger geschreven.
Gelukkig zaten we niet als enigen te wachten, want Richard,
de In-Ear boer, zat gezellig mee te wachten om ons uit te
leggen hoe de hel je die dingen in moet doen. Wanneer Bas
daadwerkelijk arriveert legt hij ons in recordtempo uit hoe
we onze oortjes in onze oren moeten manoeuvreren, en eerlijk
is eerlijk: onder zijn toeziend oog lukt het me best.
Helaas lukt het een paar uur later tijdens de soundcheck al
een stuk minder, en als we uit de pauze komen vervloek ik
deze handige, dure en uiterst nuttige apparatuur en verlang
ik terug naar die heerlijke ouderwetse monitor boksen en de
bijbehorende rugpijnen voor onze geluidsgoeroe Chase van H
Het optreden
zelf verloopt boven verwachting goed en de sfeer zit er prima
in. Het dames A-jeugd elftal van de locale trots VVR is kampioen
geworden (net als onze A-jeugd van Zwerverroadie BollieBallie)
en vooraan het podium zorgen zij voor de sfeer. Helaas maken
zij later de avond ook regelmatig gebruik van het podium om
zichzelf te profileren, en helaas pikt men ook regelmatig
één van onze microfoons in om daar vervolgens
oorverdovend hard “kam-pie-oo-ne kam-pie-oo-ne olé
olé olé” blèèren. Dieptepunt
van de avond vormt echter de gast die ongestoord op het podium
denkt te kunnen vertoeven, vervolgens tegen mijn standaard
aan te knallen waardoor ík mijn microfoon vol tegen
m’n bakkus aan krijg. Tand door de lip en dus alles
onder het bloed. Nou ben ik gelukkig niet bang voor bloed,
maar helaas wel voor de tandarts. Je zal maar door zo’n
malloot naar de tandarts moeten met 2 stukken voortand in
je portemonnee…
Gelukkig
gedraagt “de rest” van de kroeg zich wel goed,
en al met al word het dus toch een leuke avond. Na afloop
babbelen we nog even na met een echte Veldstraatse bloemencorso
mevrouw, en het gesprek gaat met name over de tragiek van
het ééns in de 39 jaar winnen van het Bloemencorso
en dan geen vrij krijgen van den baas. Ondertussen scharrel
ik toch m’n nieuwe oortjes maar op en terwijl het gesprek
verder gaat over –ongetwijfeld- andere ernstige zaken
des levens ontdoe ik me in onze kleedgarage van alle andere
plichtplegingen, zet mee gang het album Brussel op van de
Dijk en dommel ik onder het genot van een Jagermeistertje
al snel in. Ver weg van podiumbeklimmers, tanden door de lippen
en andere zwaar tragische gedachten…
BLERUGTIK
MAANDAG 9 NOVEMBER:
Fijne
lieden van de geneugten des levens, fijn dat jullie er weer
zijn. Schuif er maar eens lekker voor aan, zet je kunstgebit
extra in de kukident en lees maar eens gauw verder
Afgelopen
vrijdag was het Slotconcert van Rowwen Hèze in hun
eigen dorp America. Al jaren ga ik daar naartoe, en dus ook
dit jaar. Mooi was dat mijn zussen dit keer allebei van de
partij waren. Ook BollieBallie en z’n vriend Severinho
waren dit keer van de partij. Allebei net 16 jaren, dus net
oud genoeg om te mogen bieren. Wellicht overbodig om te zeggen,
maar daar maakten de heertjes gretig gebruik van. Verder waren
natuurlijk de overige lieden van ons bandje van de partij,
minus Tourmanager Odert. Misschien moest ie werken dacht ie.
Dan denken wij heel logisch dat als hij nou eens een keer
om 8 uur begint ipv om half 11 dan is hij ook mooi op tijd
klaar, en hoef je vrijdagavond dus niet te werken, maar goed.
Het
werd een mooie avond, met twee leuke voorprogramma’s
en met een Rowwen Hèze in topvorm. Een setlist met
veel ouwe krakers en een fantastische feesttent met mensen
die allemaal puur voor Rowwen Hèze gekomen zijn vormen
de ingrediënten voor een hele mooie avond. Helaas moet
ik rijden, dus geen bier voor mij vanavond. Onder het genot
van een wit wijntje ;) geniet ik van de avond.
Toch ga ik niet helemaal voluit vanavond, want dankzij een
collega die zichzelf niet ziek wenste te melden ben ik tegen
het einde van de week wat ziekjes. Of ja, ziekjes is niet
het juiste woord. Stemproblemen, dat komt beter in de richting.
Ik heb geen keelpijn, ben niet echt snotverkouden of wat dan
ook, maar van de ene op de andere nacht was mijn stem ineens
gehalveerd. Vrijdag werd dat alleen maar erger en ondertussen
begon ik dus te vrezen voor ons optreden van zaterdag. Van
Rowwen Hèze diende ik te genieten zonder mee te zingen,
en zonder overdreven veel te praten. Voor een praatziek persoon
een hele opgave…
Zaterdagochtend
is één minuut na ontwaken mijn humeur al verpest.
Als ik naar beneden loop en ons pa en ma groet met een nauwelijks
verstaanbaar “Goeiemorgen” besef ik me meteen
dat dit één van de vervelendste dagen aller
tijden gaat worden. Vanavond moeten we optreden op de Motorcross
Made en ik vraag me écht af hoe ik dat moet gaan doen.
Wanneer je als werknemer van een gewoon bedrijf ziek bent
meld je je gewoon ziek, en ga je weer werken als je beter
bent. Simpel zat. Daar is de ziektewet nou eenmaal voor, en
als je daar geen gebruik van maakt moet je dat lekker zelf
weten, maar ik doe dat dus wel (ik word ook moe van die verhalen
van mensen van 65 die 50 jaar voor dezelfde baas gewerkt hebben
zonder ook maar één dag ziek geweest te zijn).
Als je echter in de muziek actief bent zul je écht
met iets goeds op de proppen moeten komen om je af te melden
voor een optreden. Dat is heel heel moeilijk, en ook wij gingen
er zaterdag op uit om er toch het beste van te maken.
Mijn
stem is zo goed als weg en de moed zinkt me in de schoenen.
Ik vraag me echt af hoe we het vanavond voor mekaar moeten
gaan boksen. Wanneer we de problemen gaan bespreken met de
organisatoren van de Motorcross, het echtpaar Bastiaansen,
tonen zij zich echter zeer begripvol en maken er absoluut
geen probleem van dat we voor een verkorte versie van een
Canvas!avondje gaan zorgen. “Kom maar gewoon bij mij
in de camper zitten mee een fles Jagermeister en dan zullen
we wel zien” aldus Wim Bastiaansen. Zo gezegd, zo gedaan
en al nippend aan de Jagermeister bekomt mijn stem met de
minuut.
Wat
ik nog even gezegd wil hebben is dat deze Motorcross een zeer
sociaal karakter heeft. Bijna alle opbrengsten worden afgedragen
aan goede doelen. Fietsen voor geestelijk gehandicapten, geld
en materialen voor de hobbyclub, geld voor cd opnames van
een gehandicapten band en ga zo maar door. Kortom échte
mensen met een goei hart. Hetgeen helaas van onze drummer
niet gezegd kan worden. Hij heeft wel een goed hart, alleen
het had gebakken op z’n rug moeten hangen…
Het
hele assortiment van de apotheker heb ik in m’n tas:
paracetamol, panadol, trachitol, strepsils, islamoos, een
volle pot honing en een fleske Chinese wonderdrank: niks helpt.
De Jagermeister doet echter wonderen. Rond de klok van elf
uur is m’n flaconneke met kruiden en alcohol ver leeg.
Goed nieuws: stem terug. Slecht nieuws: redelijk licht in
de bovenkamer…
We
gaan erin om in ieder geval minimaal een uur vol te maken.
Dit lukt ons, en hoe! Ik ga als een speer over het podium
in de afgeladen tent. Ongeveer 1000 mensen uit alle windhoeken
van Nederland maken het ons goed naar de zin, en ik had zelfs
bij vlagen het “Draai van de Kaai gevoel”. Dit
gevoel krijg je als je overal waar je kijkt dansende silhouetten
ziet die er tot in de verste verte van de tent een groot feest
van maken. Samen met de meer dan charmante winnares van de
7dronk doe ik zelfs een limbodans (!), kun je nagaan…
Vol
adrenaline staan we nog na te genieten van ons onverwacht
mooie optreden, en we wensen onze opvolger Jack van Raamsdonk
veel succes. Hij blijkt nogal straight te zijn. zo vraagt
hij van wie al die pillen en poedertjes zijn in de kleedkamer.
Bas uit Raamsdonk legt Jack van Raamsdonk uit dat Marcel uit
Raamsdonk nogal een stemprobleem had vandaag, hetgeen de pillen
en poeiersconsumptie verantwoord. “Dan ken ik heel wat
collega’s die ook stemproblemen hebben” antwoord
Jack van Raamsdonk gevat, doelend op het cokegebruik van een
enkeling. Ander mooi moment gebeurt als hij het podium betreed.
Met “Zo, goeieavond zeg! We gaan eerst wat van die ouwe
klotenummers doen, maar daarna gaan we lekker rock ‘n’
rollen!” kondigt hij zijn grootste hits aan…
Ondertussen
staan Mark uit Raamsdonk en Bas uit Raamsdonk backstage een
workshop te geven wat je allemaal nog meer met een tie-rip
kan doen. En ja, Mike uit Raamsdonksveer was hoofdpersoon
in deze workshop. Samen met Kees uit Raamsdonk, Ralph uit
Raamsdonk, Robert uit Raamsdonk, Wim uit Terheijden en Jack
van Raamsdonk drinken we nog vele biertjes. En dan is het
zoals te doen gebruikelijk weer gadget-time. Kees van H.,
man met een zeer groot spraak en fantasievermogen is er altijd
als de kippen bij als het om fancy Engels klinkende gadgets
gaat. Dit keer zitten we gezellig de blaren van Bas’
vingers door te prikken als hij hardop bedenkt of we daar
geen oplossing voor kunnen verzinnen. Iets van “fingerprint
protection gloves” ofzo… Oftewel gewoon oud Hollandsche
HANDSCHOENEN die al sinds 3 eeuwen voor Christus te verkrijgen
zijn bij zo’n beetje elke muziekwinkel in Nederland!
Gezellig kabbelt de avond verder, en als BollieBallie met
een deksel van de vuilnisbak gaat robocoppen is het tijd om
te gaan…
Nagenietend
val ik thuis in bed. Vastbesloten dat ik dit nooit meer mee
wil maken, al die spanning van te voren. Daarom neem ik geen
halve maatregelen dit keer. Ik was al gestopt met roken, en
nu zal ik nog een concessie doen in belang van ons bandje:
voortaan
elk optreden een liter Jagermeister mee…
BLERUGTIK
MAANDAG 2 NOVEMBER 2009:
Hufters,
Hufterinnekes en andere op Partij voor de Dieren stemmers,
een hartelijke
goeie avond toegewenst, en natuurlijk een warm welkom voor
u allen bij het lezen van deze Blerugtik.
Nog maar
amper bekomen van vorige week hadden we dit weekend een optreden
in Reusel. Ons 120e optreden sinds oprichting, ons 36e optreden
voor dit jaar en het 24e optreden dat BollieBallie oftewel
de Zwerverroadie met ons meegaat. Bollie zal dan ook komende
zaterdag in Made ons gaan trakteren op een grote Canvas!taart,
anders trakteren wij Bollie op een pak slaag, zoals je kan
bijvoorbeeld kan zien op de foto’s van ons optreden
in Molenschot, toen vriendje Mikenstein hem gras liet eten.
Dit keer
was ook druktemaker Daan de Wijze van de partij, en dat hebben
we geweten. Nog steeds suizen de oren na, want sjungehjungehjungeh
wat kan deze man een kabaal maken. Deze wandelende Red Bull
was ruimschoots op tijd bij mij zodat wij gebroederlijk om
18oo uur in ons buske stapte toen Heino ons op kwam halen.
Hierna was Tourmanager Odert aan de beurt (getooid met een
complete maaltijd (frikandel, kaassoufflé en walnoten)
stapte hij in), vervolgens Mark en PillieBallie en als allerlaatste
onze grote vriendelijke volksvertegenwoordiger uit Raamsdonksveer.
Jawel
je leest het goed, onze bassist Mike ambieert een politieke
carrière. Hij is, naar eigen zeggen, zo goed als afgestudeerd
en om te voorkomen dat hij in een gat zal vallen staat hij
op de lijst bij een locale politieke partij. Zijn campagneteam
is al druk bezig met het voeren van campagne, en onder de
titel “I like Mike” zijn ook wij druk aan het
lobby’en.
Dus heb je vragen of een voorstel over wat jij wil verbeteren
in onze gemeente: richt je dan tot mike@naarhetcanvas.nl en
he will take care of it…
Iemand
die continue campagne voert is natuurlijk onze Tourmanager.
Om zijn walgelijke gedrag te verbloemen loopt hijzelf constant
de weinig dingen die wél positief aan hem zijn aan
te prijzen. Zo is hij zo trots als een pauw dat hij doordeweeks
zijn boterhammen verdient met mensen om de tuin te leiden.Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert in stoere mannen land
bij uitstek Schotland een bedenkelijke status geniet? “You’re
such a fucking Tourmanager Odert” word gebruikt als
aanduiding voor mensen die vóórdat ze een pak
rammel krijgen zo hard schreeuwen dat de uitdelers van dit
pak rammel uit medelijden besluiten niet meer te rammelen.(bron:
kwitniepedia.nl)
Door de
aanwezigheid van druktemaker de Wijs moet onze Zwerverroadie
vanavond met geluidsman Kees van H. meerijden. Geheel zoals
verwacht verschijnen er na verloop van tijd verschillende
berichten vanuit hun bus. De meest opmerkelijke is deze: “ja,
wij zijn er al, zitten nu te kletsen met een groepje meiden”.
De waarheid blijkt geheel anders te zijn. Volgens ooggetuigen
reden de heren op een rotonde af waar zij voorrang moesten
verlenen en dus keurig voor de streep stopten. Tijdens het
keuvelen over vanalles en nog wat verleenden zij nog een auto
voorrang. En nog één, en nog één.
Vervolgens begint achter het tweetal een andere auto te toeteren,
waarna van H. opmerkt dat “ie nou wel op groen mag onderhand”…
Na nog wat getoeter én een oogcorrectie van BollieBallie
blijkt er helemaal geen stoplicht te zijn waar ze voor gestopt
waren. Men heeft dus een minuut of 10 stil gestaan om het
complete verkeer van Reusel en omstreken voorrang te verlenen…
Aangekomen
bij zaal/ discotheek de Valk kijken we onze ogen uit. Sakker
wat een ongelofelijk mooie tent zeg! Eerst een super-de-luxe
café, dan een disco zaal, een kelderbar en een grote
zaal aan de achterkant. En dan niet lullig ingericht hè,
nee alles exclusief. Dure en mooie materialen als natuursteen,
roestvrij staal en eikenhouten balken, verder veel licht,
geluid en andere effecten en mooie canvas(!) doeken aan de
muur.
Ook het podium is prachtig, en bovendien schitterend geïntegreerd
in de rest van de zaal. Al handenwrijvend bouwen we onze spullen
op en doen we de soundcheck. De kastelein is wat voorzichtig
als we hem vragen of het druk word vanavond. “Ik hoop
het van wel, want ik heb alles al geprobeerd” is zijn
weinig aan de verbeelding overlatende antwoord.
Zeker
in het begin van het optreden is de zaal redelijk gevuld,
en met name onze volksvertegenwoordiger is goed op dreef.
V-hals de Wijs is verantwoordelijk voor de foto’s vanavond,
Pillie is onze assistent achter de schermen en Bollie waakt
aan de zijde van Kees. Behalve als Bollie op het verhoog naast
Kees wat leuke meiden denkt te spotten kiest hij eieren voor
z’n geld, om razendsnel de gladjanus uit te hangen bij
het plaatselijk schoon.
Tijdens de 7dronk treffen we opvallend veel vrouwelijke deelnemers,
maar helaas voor hen was het uiteindelijk een man (tsja) die
er met de 1e prijs vandoor ging. Eén van de vrouwkes
meld de volgende dag via Hyves nog goed beroerd te zijn van
haar fles (!) bier die ze in één teug leeg gemaakt
had…
Op de
terugreis slapen de heren. Ditmaal geen rare taferelen met
confettishooters enzo, nee gewoon rust. Zelfs Daan slaapt…
Wél zijn we helemaal vergeten een pompie te pakken
met Kees en Bollie die flabbergasted zijn als ze ons buske
in een vliegende vaart voorbij zien rijden. Bellen of sms’en
heeft geen nut. Iedereen ligt helemaal uitgeteld te slapen,
en chauffeur Heinemans móet zich haast wel groen en
geel geërgerd hebben aan het gesnurk van ondergetekende…
Komende
zaterdag nog een keertje vlammen in Made/ Wagenberg en dan
zit het er ver op dit jaar. Een klein tipke van de sluier
over het nieuwe jaar kan ik al wel geven: nieuwe boeker, nieuwe
cd met nieuwe nummers, nieuwe show met nieuwe pakken, nieuwe
covers en nieuwe attributen, nieuwe belettering voor de bus:
kortom een berg nieuws in het nieuwe jaar!
ALS het
allemaal doorgaat, want het zou niet voor het eerst zijn dat
onze Hoempa Boedha’s niet alle plannen ten uitvoer kunnen
brengen, maar we doen ons best…
BLERUGTIK
MAANDAG 26 OKTOBER 2010:
Holbewoners,
muzikanten en zangers der alle landen: een hartelijk welkom
vanaf deze plaats. Voor je staat (staat ja, want ik heb nog
nooit een beeldscherm zien liggen) weer een hagelnieuwe BLERUGTIK,
want we hebben weer het nodige meegemaakt dit weekend.
Zaterdag
mochten we optreden in Molenschot natuurlijk, maar ik wil
een paar weken terug beginnen, en wel te weten bij ons optreden
in Schaijk. Vorig jaar waren we al eens te gast geweest in
café de Raaf en dit jaar mochten we terugkomen. Helaas
had onze Zwerverroadie vanavond geen tijd en dus moesten we
op zoek naar een vervanger. Gelukkig wilde Koen de Witte nog
wel een keer met ons mee op pad, dus gelukkig was dat probleem
zo opgelost.
Bolliepillie
oftewel de Medicijnman oftewel Truckerroadie Rooobert had
z’n kuur afgemaakt en zag dus ook geen struikrovers
meer op de weg, en onze Tourmanager was zelfs een keer op
tijd (om één over half 6 stuurde hij het veelzeggende
bericht “ik wacht…”). Normaal gesproken
is dat reden genoeg om hem in mekaar te slaan, maar sinds
hij om de 5 minuten “kumt dan jungeh” uitroept
is zelfs dát niet meer de moeite waard.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Engeland heeft
gezorgd voor een nationale discussie? Het Engelse Lagerhuis
vond het schandelijk dat de Engelse Taalkundigen Bond voorstelde
om de term “just skin and bones” (vel over been)
te laten vervangen door “just Tourmanager Odert”.(bron:
kwitniepedia.nl)
Bij
aankomst in het café herkennen we direct wat oude bekenden
en nemen plaats aan de bar voor een bakske koffie. Ook geluidsman
van H is ook van de partij en zit als gebruikelijk vol goede
ideeën. Zo vind hij dat het tijd is voor een Canvas!
optreden met de Harmonie. Of wij dat zelf ook vinden hou ik
nog even voor me, maar zodra daar meer nieuws over is hoor
je het hier als eerste natuurlijk.
Na
het opbouwen + soundcheck is het als altijd weer etenstijd
en ook dit keer is het weer de vraag waar we terecht gaan
komen. Uit eigen ervaring weet ik nog dat we wel te spreken
waren over de frietboer van vorig jaar, maar deze keer valt
de keuze op de plaatselijke Shoarmaboer. Helaas had ik de
voorafgaande nacht ook al flink geshoarma’d en dus was
er van een gezonde darmflora absoluut geen sprake meer.
Na het optreden in de bus was het zelfs zo erg dat ik met
één scheetje een man of 5 wakker maakte. En
dan niet door het kabaal maar door de lucht…
In
de tussenliggende tijd hebben we niet stilgezeten. We hebben
inmiddels een nieuw repetitiehok bij Ome Ronnie BV, zijn nog
steeds druk bezig met het repeteren en schrijven van nieuwe
nummers én we hadden afgelopen week een afspraak met
Ferry van de Zaande en Eefje Wentelteefje van Omroep Brabant.
In een interview vol zinnige onzinnigheden en dubbelzinnige
vragen met eigenzinnige antwoorden mochten wij vertellen wie
we zijn en wat we doen. Ook werd “Café’tje”
de repetitieversie opgenomen op beeld (met onder andere drummer
Bas drummend op een bak bier) en als toetje dronken we nog
een pilske met de mannen van Omroep Brabant. Komende woensdag
komt dit alles al op TV, dus zorg dat je dit niet mist!
Verder
boomden we er lustig op los of het niet een leuk ideetje kan
zijn om eens een real-life-soap op te nemen. Als Frans Bauer
het kan moet het niet moeilijk zijn, dus kunnen wij dat misschien
ook. Ik denk dan aan een “Koken met Canvas!” (met
Bas de hapjesbakker) een “Klussen met Canvas!”
(met doe het zelver de Hart), een “Knippen met Canvas!”
(waarbij ikzelf menig kapper het leven zuur ga maken), een
“Keepen met Canvas!” (met als lichtend voorbeeld
Heino “rode kaart” Oome) en tot slot een serie
“Klagen met Canvas!” onder aanvoering van “God
wè ist werrum” Hofkens… De Omroep Brabant
boys nemen het mee, en komen er vast en zeker nog op terug.
Zaterdag
was het eindelijk 24 oktober. Op 18 april, oftewel de dag
dat ik stopte met roken (ja dames en heren, ik rook nog steeds
niet) kregen we namelijk het verlossende telefoontje dat we
mochten spelen in Molenschot als voorprogramma van Rowwen
Hèze. Sindsdien ging er menig weekend voorbij, en menig
optreden werd vol enthousiasme gedaan. Maar nu was het eindelijk
24 oktober. Spelen met Rowwen Hèze betekend een loei
van een podium, veel licht, veel geluid en veel mensen. EN
natuurlijk een weerzien met Der Rudy, de tourmanager van Rowwen
Hèze, de man die ons in Teteringen knielend op het
podium de confetti liet verwijderen. “Dat doen we dus
nooit meer” hebben we ons toen voorgenomen. Gelukkig
komt Tourmanager Odert met het nieuws dat RH een nieuwe Tourmanager
heeft, en dat hij benieuwd is zijn nieuwe collega te ontmoeten.
De
rit naar Molenschot verliep lekker, en ik had gelijk wat betreft
de tent, het podium, het licht en het geluid. Alles is tot
in de puntjes geregeld, en we krijgen te horen dat we na de
soundcheck kunnen eten bij café Schutterslust tegenover
de tent. Laden, lossen, opbouwen en de soundcheck werden allen
routineus ondergaan, en al handen wrijvend liepen we naar
het café. Sakkernondejuuh nog eens aan toe, dit was
wel een feestmaal! Zeker 10 pannen stonden klaar met allerlei
warms: gebakken aardappelen, gepofte aardappelen, friet, nasi,
allerlei verschillende vleesgerechten, gehaktballen, ham,
salades, broodjes: werkelijk alles was er. Grote klasse! Bescheiden
als ik ben had ik dan ook een bordje waar ik maar amper overheen
kon kijken. Toen dit achter de kiezen zat kwamen ze aangelopen
met weet-ik-het hoeveel soorten ijs, mousse, slagroom en allerlei
andere lekkerheden… 150 kg zwaarder meld ik me dus een
half uurtje later op het podium…
Ook
nieuw voor ons is het gegeven dat we vandaag gefilmd worden.
Namens Omroep Brabant word er door Petry Gamers gefilmd om
de reportage met Ferry van de Zaande te complementeren, en
er lopen 2 andere cameramannen ook op het podium. De tent
in Molenschot was er namelijk één van het luxer
soort. Door heel de tent heen hangen in de nok van de tent
namelijk flatscreen tv’s waarop de door de 2 cameramannen
geschoten beelden worden geprojecteerd. Achterin de tent heeft
iedereen dus ook een fantastisch zicht op het gebeuren.
In
de beginfase was dit alles niet echt nodig, want toen wij
aftrapten stond er denk ik hooguit 50 man binnen. Toen we
om vijf voor tien bijna klaar waren stond de tent echter bommetje
vol en waren er volgens schattingen van Tourmanager Odert
misschien wel 1300 mensen. Nog steeds verbaas ik me hier weleens
over, ik bedoel: meestal staan we in kleine kroegjes te spelen,
regelmatig worden het zalen en tenten van een manneke of 500
tot 1000 en soms, ik noem een KPJ-Teteringen vorig jaar (1500),
een fanclubdag van de BZB in 013 (1000),een Udenhout onder
Zeil dit jaar (3000) en natuurlijk de Draai van de Kaai (6000
man!) worden die mensenmassa’s ineens vertienvoudigd.
Ongrijpbaar is dat, en een machtig mooi fenomeen om je eens
lekker over te verbazen. Uiteraard mochten er geen Rowwen
Hèze nummers gespeeld worden, en dus moest er flink
geschrapt worden. Niet alleen Blieve Loepe en Bestel Mar moesten
er dus uit, maar ook de Kloempestoemper moest terug naar het
origineel (zonder kloempendans dus), geen Ierse medley vandaag,
want daar zit de Shannon song in verweven en geen Brabant/
de Peel. Aangezien wij verder geen eigen werk hebben moesten
we dus veel nummers van een ander spelen. Wat nummerkes van
de BZB enzo. Maar wel voor 1300 mensen (al gauw 13x de hoeveelheid
van een doorsnee stamcafé)…
Na
afloop werd er als dolle tijgers afgebroken, want we moesten
natuurlijk snel plaats maken voor Jack en de mannen. Gelukkig
was de sfeer backstage best goed te doen, want al snel kwam
de nieuwe Tourmanager zelf om een bezem vragen om onze confetti
op te ruimen. Na snel wat shots bekeken te hebben van Petry
gaan we de tent in waar Rowwen Hèze inmiddels aan de
gang is en wat is dit toch een superband. Oké, een
eenvoudig trommelaar als ons pa zou het ritme van Martîn
ook wel een avondje kunnen brengen maar buiten dat heb ik
verder niks aan te merken. Prachtige teksten, geweldige melodieuze
muziek en de fijne sfeer maakten mij tot een gelukkig man.
Ohja, en de aanwezigheid van vele glaskes bier droegen hier
natuurlijk ook aan bij…
Ondertussen
is Heintje volop in paniek want vriendje Mikenstein is kwijt.
De rest van de ploeg staat bier te drinken, draait shaggy’s
(Pillie) en probeert mooie meisjes op de foto’s te krijgen
(Bollie). Een conversatie met een vrouwelijke bewonderaar
brengt Heino dusdanig van z’n stuk (“ik vind jou
de leukste jongen van de band, alleen jammer dat je homo bent”…)
dat nu de maat echt vol is en hij Mike gaat zoeken. Ik besluit
met hem mee te gaan. In de tent is hij overduidelijk niet
meer, en ook naast de tent kunnen we hem niet vinden. Achter
de tent bij het podium is er vollenbak kadaai maar geen met
lamamuts getooide bassist, en ook in ons buske is geen spoor
van de op lekkende schoenen voortschrijdende schilderende
advocaat in spe. Als we dan tenslotte nog één
final check doen in onze eigen keet zien we hem ineens opgerold
op een bankie liggen gelijk een aangespoelde bultrug. Ik zet
hem gauw op de foto en mms deze door aan de rest met als onderliggende
tekst “Lady’s en Gentlemen: we’ve got him”…
Als
we eindelijk uitgeraust zijn en met heel de ploeg in de bus
zitten pleeg ik mijn vaste ritueel. Met een glaske bier en
m’n mp3 speler aan probeer ik in slaap te vallen. Helaas
hebben de jongens op de achterbank andere plannen, en met
2 luide knallen worden er 2 confetti shooters afgeschoten
in de bus… Jezus wat een teringbende is dat zeg! Echt
alles zit onder, en ik blijf het ook maar tegenkomen. Zelfs
zondagmiddag na het voetballen stapte ik onder de douche vandaag
en zat het nog in m’n borsthaar. Ook m’n bed en
mijn 85 kussens zitten helemaal onder, dus als je mij vandaag
of morgen ziet lopen met confetti in m’n haar of in
m’n baard (ik zou ook kunnen zeggen in m’n navel,
maar het is nu geen weer voor naveltruitjes) besef je dan
dat ik niet de kluts kwijt ben maar dat ik nou eenmaal geen
geweldige opruimer ben…
BLERUGTIK
DINSDAG 6 OKTOBER:
Dierenvrienden en dierenvriendinnen,
na een paar weekies Blerugtikvrij geweest
te zijn hebben we deze week weer opgetreden, en dús
heb ik weer een kakelverse Blerugtik voor jullie. Zit je haar
goed, je kunstgebit vast en heb je voor de zekerheid een pamper
klaar liggen? Mooi zo, dan komtie:
Zaterdag mochten we eindelijk de ring weer
eens in. Of ja, eindelijk is wel wat overdreven, maar een
paar weken zonder optreden gebeurt niet vaak meer. In die
paar weekenden dat we vrij waren werd er met name gehousewarmingparty’d
(scrabble!). Eerst mochten we de echtelijke stube van onze
Tourmanager bekijken, bewonderen en daarna bevuilen, en een
week later was het liefdesnestje van Mark en Suuske aan de
beurt. Dit feest hakte er zo in bij mij dat ik de volgende
dag zelfs niet in staat was om naar het feest van Ome Ronnie
te gaan, die ik vanaf deze plek natuurlijk wel alsnog wil
feliciteren.
Maar goed, zaterdag gingen we dus naar Berkel-Enschot
voor een optreden op Kraanpop. Normaliter rijden we om een
uurtje of 5 weg, en wil het weleens gebeuren dat Tourmanager
Odert wat aan de late kant arriveert. Vanavond zouden we daar
echter geen last van hebben, want we zouden pas om 8 uur ’s
avonds verzamelen. Zwerverroadie BollieBallie zat al bij ons
thuis te wachten toen ikzelf uit bed kwam stappen, en na een
verkwikkende douche stap ik in de Duitser en ga richting onze
Tourmanager. Als ik voor de deur sta en de claxon beroer krijg
ik een telefoontje… Het blijkt onze Tourmanager zelf
te zijn en op dreigende toon meld hij dat hij “nog lang
niet komt, want hij heeft zich verslapen en ik mág
wel wachten maar het duurt nog wel even”… Om 8
uur ‘savonds… Verslapen… Oeioeioei als ik
daar over nadenk raak ik zwaar in de war
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert
in sommige dialecten van Libanon iets wel heel oneerbiedigs
betekent? “Jij vuile Tourmanager Odert!” betekent
daar namelijk niets meer of minder dan “Jij vieze paardenpiemel!”.(bron:
kwitniepedia.nl)
Met de rest van de bande en onze Truckerroadie
achter het stuur zetten we koers richting de feesttent. Onze
Truckerroadie is echter ook een beetje de pad kwijt, maar
dit blijkt door een maagwandontsteking te komen en de daarbij
horende medicijnen. Zo neemt hij meerdere keren een drempel
met ruim 80 km/u, mist hij bijna een bocht en ziet hij later
als enige Stereo zangeres Astrid Kunst in de onderbroek staan…
BollieBallie waagt het zelfs om zijn grote neef Medicijnman
te noemen en bij ons is dan ook de bijnaam PillieBallie geboren…
De band Stereo is ondertussen aan de gang,
en vriendje Mikenstein en ik hadden van tevoren zowaar een
meningverschil over vrouwen. Meestal zijn Mike en ik het eens
over vrouwen, maar dit keer dus niet. Mike steekt zijn waardering
voor Astrid Kunst niet onder stoelen of banken maar ik liep
(nog) niet warm voor haar.
Hoe anders kijk ik daar nu tegenaan! Na een uurtje van hun
optreden gezien te hebben ben ook ik helemaal om! Astrid is
geweldig! Als ze na een half uur het zelfs aandurft om alleen
in een joggingbroek en een bh’tje verder te gaan stijgt
mijn waardering alleen maar. Als ik even later een zweetdruppel
over haar ruggengraat de strijd tegen de zwaartekracht verliest
en afzakt richting haar joggingbroek raak ik even oververhit,
en besluit ik om een lekker fleske bier te gaan halen…
Na Stereo is het de beurt aan Wipneus &
Pim en maken wij onszelf al voorzichtig klaar voor ons optreden.
Mikenstein ventileert nog even wat politiek geladen stellingen
en probeert ons ervan te overtuigen dat wij op hem moeten
stemmen tijdens de Gemeenteverkiezingen. Vlak voor het doldwaze
DJ duo klaar is delen ze een kleine 600 fluitjes uit waar
wij later zeer blij mee zijn…Wanneer ik “Goeienavond
Berkel-Enschot!” uitschreeuw hoor ik namelijk alleen
maar die fluitjes. Tussen 2 nummers in: alleen maar fluitjes
en na het “dank je wel Berkel-Enschot, houdoe en tot
volgend jaar!” hoor ik nog steeds alleen maar gefluit.
Kortom: niet meer doen!
Na afloop pakken we nog een lekker pilske, en gaan daarna
wederom met de Truckerroadie naar huis. De ogen vallen weldra
dicht en als ik wakker word is het alweer zondagochtend.
Eerst spelen wij zelf de derby Veerse Boys
6 – Raamsdonk 7 (nipt verlies, doelman Heino stopt wel
een penalty), daarna is het Duitse middag in de kantine (lange
tafels, veel bier) en daarna lig ik total-loss op bed. Gisteren
moest ik eerst heel de dag werken en daarna als de wiedeweerga
naar Wanssum voor weer een optreden. Eerst moest ik trouwens
mijn auto zoeken, maar na een snel onderzoek bleek de Duitser
nog bij de kantine te staan… Tel daarbij enkele andere
fysieke ongemakken bij op en dan concludeer je al snel dat
het een zware avond zou worden.
Eerst maar eens de anderhalf uur durende rit
naar Limburg om lekker bij te komen. Een klein tukje later
staan we weer oog-in-oog met Toon “de held” van
Gogh. Naast zijn café in Oostrum is Toon een allround
horeca manneke, en zodoende zet hij tijdens de kermis dan
ook een tent weg in het naastgelegen Wanssum. Ik voel me echter
met de minuut beroerder en zelfs een stevige toiletbeurt kan
dit gevoel niet wegnemen. Puffend en alom compresserend kom
ik de avond door. Het optreden gaat lekker, en het publiek
dat gekomen is na 3 zware dagen maakt er toch een puike avond
van.
Op het einde van de avond is er een misverstand
en dat wil ik even uit de wereld halen: Tijdens een optreden
heb ik nergens tijd of aandacht voor. Ik, en ook mijn mede
bandgenoten dragen oortjes waar wij onze muziek op horen.
Naast deze muziek hoor ik dus verder helemaal niks. Soms sta
ik weleens aan de zijkant van het podium, en dat is dan om
even snel om te kleden. Ik concentreer me dan ook op het optreden
en nogmaals: tijd en/of zin voor een gesprekje is er dan niet.
Bijna elke week probeert iemand dat wel, en ook gisteren werd
ik er op geattendeerd dat er een jarige in de zaal stond.
Men probeert dan ook nog de naam van het feestvarken mee te
geven, maar dát hoor ik dus niet. De jarige word het
podium opgehaald, mag een dansje doen, en wij spelen voor
hem “lang zaltie leven”.
Na afloop komt de “aanvrager” zijn beklag doen
omdat hij ook had gezegd dat wij de jarige jop een stukje
gitaar hadden moeten laten spelen, en daar hadden wij niet
aan toegegeven en daar was hij niet blij mee. Tsja wat zal
ik er verder over zeggen? Beter maar niet teveel denk ik behalve
dan dat wij bepalen wie er aan onze spullen komt, en wie wanneer
een stukje meespeelt.
Verder is het een bijzonder leuke avond geworden
(met Toon is het altijd goed toeven) en na het nemen van een
kleine 1000 foto’s stappen we in het buske en zetten
we koers richting Raamsdonk.
Telwrusten allemaal
BLERUGTIK
MAANDAG 14 SEPTEMBER
Fijne
parochianen en overige aanbidders der Rock & Lol broeders
en broederinnekes: welkom bij de Blerugtik. Ga er maar eens
lekker voor zitten want er komt me toch weer een stoot onzinnige
informatie op jullie af… oei oei oei
Vrijdagavond
maakten we ons op voor het 3e optreden in deze week. Een weerzien
met oude bekenden dit keer want we mochten naar het Allemanscafé
van Toon van Gogh in Oostrum. Eerst speelden we daar in september
2007 op een maandagavond op de kermis. Later (8 maart 2008)
stonden we in de door Toon opgezette feesttent als voorprogramma
van de WC Experience, ondertussen kwamen we Toon tegen op
de Zwarte Cross en dronken een stevig pilske mee, en nu speelden
we in een tent die aan het café vastgezet was.
Om half 6 stond grote vriend BollieBallie (zwerverroadie van
beroep) al aan de deur, en niet veel later zoefde de geel-zwarte
Canvas!bus door de straat. Helaas was Tourmanager Odert (“ja
daar ben ik goed in hè, mensen om de tuin leiden”)
ook van de partij. Nou we het tóch weer over Tourmanager
Odert hebben: Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert
in India wel een heel zeldzame ziekte betekent? “U heeft
last van een geweldige Tourmanager Odert op uw anus, gebruik
deze zalf driemaal daags en laat uw Tourmanager Odert zo nodig
wekelijks aanraken door een bassist wiens leuter groter is
dan de slurf van een gemiddelde olifant” is daar een
veelgehoord consult.(bron: kwitniepedia.nl)
De
reis is lang en de gemiddelde snelheid is laag dus zoeken
de jongens vertier. DJ Mikenstein weet daar wel raad mee en
tovert een soort van revolutionair speakersysteem uit de hoge
hoed. Dan plaatst hij vakkundig zijn iPod in het kinky apparaat
en prachtige muziek vult de ruimte en verwend ons trommelvlies.
Helaas voor ons zijn de trommelvliezen van chauffeur Heino
iets minder iPod bestendig, en dus verdwijnt het toverkastje
weer in de tas en gaan de oordopkes op bij vriendje Mikenstein.
In
Oostrum aangekomen zijn de van H’s al druk in de weer
en de oudste van de 2, vader Kees is oprecht verrast als hij
ziet welke foto wij op de voorruit van onze bus hebben geplakt.
Een aantal jaren geleden is Kees namelijk op de gevoelige
plaat vastgelegd met de dames van Djumbo en daar is hijzelf
nog steeds ondersteboven van. Zoals gebruikelijk heeft Kees
van de week weer inkopen gedaan, en verast ons weer met een
fancy gadget. Dit keer betreft het een “first aid in-ear
remover kit” oftewel een zaklamp en een pincet om mijn
oordopkes mee uit mijn gehoorgang te peuteren als deze weer
eens vast blijft zitten…
Eerst
is er tijd voor een pilske zo vind Toon, en wie zijn wij dan
om die geste van de hand te doen? Juistem, dat zou enorm ongepast
zijn, en dus drinken wij een lekker pilske mee. Na het opbouwen
en de soundcheck gaan we eten bij de plaatselijke Shoarmaboer
en wagen we ons weer aan een wild avontuur. Althans, dat beeld
ik me altijd in als we naar een vreemde shoarmaboer gaan want
God mag weten wie er daar het vlees komt snijden. Ik vind
onze eigen shoarmabakkers al van een vreemdsoortig pluimage,
laat staan wat ik moet denken van een vreemde shoarmabakker.
De serveerster scoort bij mij geen punten, want zij legt haar
prioriteiten bij het voeden van BollieBallie die als eerste
zijn bordje voorgeschoteld krijgt. Hij zal z’n dik bolleke
dan ook wel houden denk ik… Als derde ben ik dan toch
aan de beurt en schuif in een vloeiende beweging mijn Shoarma
speciaal (uiteraard met overdadig gedrapeerde knoflooksossa)
naar binnen.
Na het eten drinken we een pilske en schuift de shoarma zichzelf
in een vloeiende beweging weer naar buiten rechtsreeks het
Oostrumse rioolstelsel in.
Rond
de klok van half elf mogen we er in zoals dat zo mooi heet
en halverwege de 1e set begint het grote getob. Er is iets
mysterieus mis met mijn eigen geluid maar ik kan niet achterhalen
wat. Batterijen van microfoon en zender zijn gewoon vol, de
plug van mijn oortjes zit er gewoon in en ga zo maar door.
Ik snap er ondertussen geen hol meer van, maar de Rock &
Lol trein dendert maar voort dus tijd om te prakkezeren is
er niet. Ik ga ook gewoon door, en ik denk dat er niet echt
iets merkbaars was van mijn problemen. Net voor de pauze hersteld
mijn geluid zich, en opgelucht bedenk ik me dat ik dat in
de 2e set eens even echt zal gaan vlammen…
…maar
je voelt hem misschien al wel aankomen: tijdens het 1e chanson
van de 2e set is er een soort van doffe klap en weg is m’n
geluid weer. Balen zeg.
De show verloopt verder goed, en de sfeer is ook meer dan
goed, zowel op, voor als naast het podium en de heren van
de crew nemen het er eens goed van. Onder het mom van “ik
dacht dat er een storing was op het podium” komen ze
allemaal één voor één kijken wat
er allemaal aan vrouwelijk schoon vooraan staat, en inderdaad:
ik moet onze Truckerroadie gelijk geven toen hij zijn neefje
BollieBallie opdracht gaf om “die blonde daar vooraan”
eens op de foto te zetten want dat was wel een hele leuke
meid (zoals ik na afloop merkte toen ze kwam vragen of ik
mee wilde gaan dansen en ik –uiteraard- voorkeur gaf
aan satéballen eten met de jongens).
Verder is Mark weinig te spreken over mijn overdadig knoflooksaus
gebruik, want telkens als ik close met hem wil zijn om samen
te zingen trekt hij een verwrongen gezicht. Later bedenk ik
me dat dit natuurlijk komt door die knoflooksaus en laat ik
expres een klein boertje in zijn gezicht…
Na
het optreden krijgen we zoals gezegd een fijne pan met saté
gehaktballen en ook aan lekkere verse pilskes geen gebrek.
Aan sterke praat ook niet, en aan vuile praat al helemaal
niet. Verder doet het ons allen veel deugd dat de imagomuts
van Mike terug is van weggeweest. Het van Peruaans lamahaar
vervaardigd kleinood is vanaf nu (weer) permanent op zijn
advocatenkuif te bewonderen. Tot slot krijgen we van grote
vriend Toon een 12 fleskes Corona mee om de terugrit wat te
veraangenamen. Na een paar slokjes Corona gaat mijn MP3 speler
weer aan en val ik vredig naast BollieBallie in slaap.
Zondag
hadden we ons 4e optreden in 8 dagen. En na 40 uur werken,
3 optredens, 1 verjaardag en 30 minuten voetballen voel ik
me al aardig vernaggeld als we in Oosteind aankomen op het
plaatselijke spektakel. Vorig jaar speelden wij daar als voorprogramma
van Mooi Wark, dit jaar zijn wij de afsluiter van het weekend.
Polo ’n Heze is de andere band van vandaag, dit is een
Rowwen Heze coverband voortgekomen uit de band Buiten Westen.
Robin van Laarhoven is dus ook van de partij (helaas wel mag
ik zeggen, maar dat lees je later) en uit diezelfde categorie
“vage bekenden” zien we ook Ivo Bergmans, Peter
Rasenberg en Rene van Uijen van RBS S.
De
soundcheck beleef ik noodgedwongen vanaf de Dixie (leve de
in-ears!) en niet veel later stappen we dus voor de 4e keer
deze week richting een podium. Na een uitvoerige warme hup
gaan we “er in” en komen er een dikke anderhalf
uur later pas weer af. In de tussentijd heb ik een waanzinnig
optreden gezien in een tent die ik zelden zo gezien heb. Halverwege
het optreden word er namelijk een baal stro binnen gegooid
en binnen no-time verandert de hele tent in een soort van
gemoedelijke free fight zone. Meisjes doen net zo hard mee,
en het is me een kolere zooi van jewelste. Het optreden gaat
als een speer en voor we het weten staan we pilskes te drinken
in de backstage.
Ook
de mannen van Polo ’n Heze zijn er nog en drinken als
vanzelf lekker mee. In zo’n backstage kan er vanalles
gebeuren; dat is bekend. Het nu volgende verhaal slaat echter
alles: iemand (ik noem geen namen, maar diens naam begint
met een R en eindigt op –obin) heeft het een beetje
koud en besluit de jas van een Security meneer aan te doen.
In zo’n jas zitten allerhande interessante objecten,
en als een paar minuutjes later heel de tent aan het hoesten
is en klaagt over branderige ogen weet niemand wat er aan
de hand is. Slechts één iemand weet dat wel,
en die zit grijnzend met een busje pepperspray in z’n
handen te kijken…
De
rest van de avond spenderen wij dus buiten, en het word een
latertje. Helemaal als we er achter komen dat niemand nuchter
gebleven is… Ongelofelijk maar waar: band + crew is
allemaal te aangeschoten om naar huis te kunnen rijden.
Aangezien we dus toch niet naar huis kunnen rijden besluiten
we om naar ons dorpscafé te gaan (niet dat dit enige
vorm van logica in zich heeft, maar goed) en gelukkig wil
Maarten de Banjoman ons voor deze ene keer wel rijden…
Bij het café zijn nog een paar feestgangers van vanavond
over gebleven, en ook de voltallige selectie van RBS S en
Kees van H. BV komt mee om een pilske te pakken..
Het
exacte hoe en wat weet ik vanaf daar niet echt meer, dus helaas
moet ik jullie dat onthouden…
BLERUGTIK
DINSDAG 8 SEPTEMBER: over uhhm tsja vanalles eigelijk…
Lieve
mensen, trouwe volgers van de Canvas!karavaan of toevallige
passanten: wan varte helkom bij mijn (bijna) wekelijkse bijdrage
aan het Canvas!bestaan, oftewel de BLERUGTIK.
Voor de nieuwelingen onder ons: sommige frases in dit verhaal
zijn écht gebeurt, andere frases zijn in mijn hoofd
ietwat aangepast om het bestaan ervan wat dragelijker te maken.
Echter, daarentegen ALLES wat in deze blog over Tourmanager
Odert geschreven word is 100% de waarheid.
“Is hij echt zo’n walgelijk persoon?” hoor
ik je nu denken? Jazeker dat is hij spreek ik met de hand
op mijn hart…
Ook
ik ben van de week weer begonnen met werken en dan luidt de
standaardvraag al gauw “hoe was jouw vakantie?”.
Meestal antwoord ik dan met “weer te kort”. Echt
serieus, toen ik geslaagd was voor de middelbare school en
wij van mei tot september vakantie hadden kwam ik terug op
school met de mededeling dat de vakantie wel wat langer had
mogen zijn…
Lieve Bonker, wat heb je dan zoal gedaan in je vakantie? Nou
vanalles en nog wat kan ik je vertellen. Zo heb ik flink bier
gedronken tijdens de verjaardag van onze Zwerverroadie BollieBallie.
Ook heb ik flink bier gedronken tijdens de Waspikse kermis
en last but not least heb ik flink bier gedronken tijdens
mijn 2 dagen durende vakantie in Dubline.
Wacht
eens even dear Bonker? Dubline? Weet je het zeker kerel? Moet
het niet gewoon Dublin zijn? Uhhm, nou nee. Want volgens Heinemans
(“ik ben een autoriteit op dat gebied”) is iemand
uit Dublin een Dubliner (spreek uit als Interliner), echter
volgens mij en Mikenstein (én de mensen uit Dublin
zelf) dien je het uit te spreken als Dublinner. Deze discussie
sleepte zich 2 dagen voort en als vanzelf ga je dan dé
autoriteit op dit gebied geloven natuurlijk.
Ook
van de partij in Dublin is Petor Schipperen (musicus/ arrangeur
pur sang). Sterker nog: Petor is degene die ons naar het vliegveld
in Charleroi vervoerd heeft. In een angstaanjagende rit (serieus:
tel de allerspannendste attractie van een pretpark en de allerengste
scène uit de allerengste film die je kent bij elkaar
op en dan nóg kom je niet aan ons adrenalinepeil…).
Na een vlucht van anderhalf uur staan we dus ineens in Dublin,
hoofdstad der Ieren. Voor een echte Ierland aanbidder (zowel
het weer, de muziek, de mentaliteit als de voetballers) als
ik is dit het beloofde land. Voor mij geen Mallorca, Albufeira
of Kreta met zijn pokkenweer, opdringerig volk, huiveringwekkende
menukaart en belabberde ondierenbestrijding (“ja, het
was er zo warm *klaag klaag klaag* het was er wel 46°
in de schaduw *blablabla* die proppers waren echt te macho
gewoon *maauw zèèk jàànk* GA DAN
GODVERDOMME NIE DAARHEEN MAAR VALT ER MIJ NIE MEE LASTIG GODNONDENAKENDENONDEJUUH)
maar gewoon 2 dagen lekker uitbriesen in de zee wind van Ierland.
Onder
leiding van gids Heinemans banjeren we 2 dagen door het historische
centrum van Dublin en hebben we oog voor kastelen, kerken,
ruines en fraaie stadsparken. Dankzij vriendje Mikenstein
verhongeren we niet en drogen we ook niet uit… We zitten
dus regelmatig aan een natje en een droogje waarbij we ondertussen
de avondplannen bespreken. De Temple Bar wijk in Dublin is
één groot uitgaansgebied waar het elke avond
van de week vollenbak ambiance is. Van maandag tot en met
zondag: overal live muziek en volle pubs. Volgens de Guiness
brouwerij word er van zijn bier 10 miljoen (10.000.000!) glazen
per dag vertapt in Dublin. Dit lijkt ons wat overdreven maar
we zullen het vanzelf merken.
Na
een powernap gaan we Dublin in, en inderdaad we vermaken ons
prima. In een pub met de grootte van ons geboortedorp vermaken
we ons met de live band die er zit te spelen. Hier geen skihut,
gebroeders Ko, Niks & Simon of zus van Jan Smits. Alleen
prachtige vertolkingen van U2, the Beatles, Oasis, Pink Floyd
en ga zo maar door vermaken mijn trommelvlies en in onze kelen
is enkel plaats voor ijskoude halve liters bier.
Onder ons hotel is echter ook een nachtclub, en aangezien
de pubs er op tijd sluiten gaan we dus naar onze nachtclub.
Daar aangekomen voel ik me niet op m’n gemak. Het aanwezige
publiek bestaat namelijk behalve met ons nog 4 mannen alleen
maar uit vrouwen. Typische vrouwen ook nog eens. Korte rokken,
hoge hakken, bleke huiden en vooral veel tentoongesteld vlees
voeren de boventoon. Een “charmante” Ierse vraagt
mij om te komen dansen, just like my friend, terwijl Petor
al bezig is met het onveilig maken van de dansvloer. “Me
don’t dance. Me only drink” is mijn stoïcijnse
antwoord. Ik had ook kunnen zeggen “I enjoy myself watching
him dance” maar dat vond ik toch echt iets te gay’ig…
Eenmaal
terug uit Ierland moet ik vooral veel rusten want later die
dag moeten we optreden op het Waspik-onzin feest, gehouden
in de loods van de familie Hooijmaijers aan de Overdiepse
kade in Waspik. Hemelsbreed slechts een paar kilometers van
ons vandaan maar door de aanwezigheid van de Maas is het een
slordige 100 km fietsen schat ik. Ik neem dan ook geen enkel
risico en rij graag mee met Heinemans.
De Hooijmaijersen blijken de meest gastvrije familie van Nederland
te zijn. Echt niks is deze mensen te gek. De huiskamer word
vrij gemaakt voor ons, er word koffie gezet, er word bier
en fris aangerukt, en ook vraagt men vóór het
optreden al of “we soms een broodje lusten?” en
als vader Nol onze geluidsman Kees de afstandsbediening aanreikt
word het ons te gek. Kom nou, wij zijn toch zeker Michael
Jackson niet?
Het
optreden gaat lekker en de dampende schuur doet lekker mee.
Zoals wel vaker word het één groot bal der improvasition,
en zo dient Geert Hooijmaijers (stel jezelf een enorme kerel
voor; 2 meter groot, een nek als een stier, een borstkas als
een gorilla, schouders als Jerommeke en een paar armen als
een volkszanger/ stijlicoon) zich te verkleden in mijn charmante
rose outfit… niet veel later gaat Geert, zichtbaar niet
op z’n gemak in z’n nieuwe pakje, voorop in de
polonaise… Door al het geïmproviseer duurt het
optreden bijna een uur langer dan de vantevoren beloofde 2x
45 minuten, maar ach: op een feest als vanavond dat geeft
niks. Na afloop pakken we er nog een broodje of 4 de man op
en proosten we op het leven! (foto’s van dit feest vind
je op www.waspikonzin.nl )
Zondagochtend
voetbalden de sterren van Raamsdonk 7 zichzelf naar een 3-2
nederlaag (met doelman Heinemans al verdienstelijke debutant)
en zondagmiddag kijk ik op uiterst ontspannen wijze naar de
derby Right ‘Oh – Raamsdonk die uiteindelijk zeer
verdiend door de ploeg uit Geertruidenberg gewonnen word.
Geen kwaad woord mijnerzijds over deze wedstrijd, noch over
de dienstdoende scheidsrechter noch over de ontvangende vereniging.
Maandag
was het kermis. En dan niet alleen bij mij in de bol, maar
ook in het Brabantse plaatsje Bakel. Rond de klok van 6 vertrekken
we in onze DDR mobiel en met grote spoed schieten we over
de Brabantse wegen.
Café
Midnight is de plaats der bestemming en het terras is bevolkt
door wat locale piepels. Helaas was het een optreden zonder
roadies dit keer, dus sjouwen we ons te barsten, en zowaar:
zelfs een zweetdruppeltje komt er aan te pas… Uiteraard
hebben de van H’s dit keer weer een nieuw fancy gadget.
Als sfeerverhogend middel maken we vanavond namelijk gebruik
van echte Hand held detonaded shooters. Oftewel confettischieters…
Na het opbouwen eten de jongens van Hoempa Temptation als
altijd een lekkere portie friet met een zelf te bepalen aantal
snacks, en hierna schieten zij als door de bliksem getroffen
nog even de kermis op. Normaliter heb ik het niet zo op al
die flitsende lampjes en met duizelingwekkende snelheden voorbij
suizende attracties. Dit keer zet ik die angst aan de kant,
want we gaan met zijn allen in de Miami trip. Ik dus ook,
mits ik naast mede held Mikenstein mag zitten…
De pret duurt maar even, en als ik door al dat geslinger los
kom van m’n stoeltje breekt het angstzweet pas echt
goed uit. Omdat het helemaal niet druk was kregen we wat extra
rondjes en dus stapte ik na 17,5 minuut drijfnat uit dat ding.
Ik zweer het: de hel staat vol met dergelijk marteltuig…
Snel
terug naar het café waar al wat mensen de dansvloer
aan het warmdansen zijn. Snel omkleden en er in! De grote
drukte blijft een beetje uit, maar de mensen die er wel zijn
maken er wel een feest van. Chapeau voor die mensen die op
maandag na 3 dagen van zwaar kermis vieren nog energie over
hadden om 5 hoempaboys uit Raamsdonk te komen bejubelen! De
2e set gaat ook lekker als vanouds en de sfeer is lekker.
Tijdens het Slavenkoor kan ik mezelf niet inhouden en scheur
bijna uit m’n pak van het lachen. Tijdens de pauze hadden
de van H’s in onze kleedlokamer een soort van generale
gehouden met hun Hand held detonator shooters en dus wisten
ze precies wanneer deze afgestoken moesten worden. Als dat
moment dan eindelijk daar is zie ik 2 van H’s met vereende
krachten proberen de shooters af te steken, maar hoe ze ook
draaien en doen: geen confetti. Druk gebarend onderneemt Kees
nog een poging, en met een tamme Flèh komt de confetti
eruit vallen…
Hierna
krijgen de aanwezigen nog het toetje met de Banjoman, en eerlijk
is eerlijk: zijn aanwezigheid kost ons een vermogen maar hij
weet het wel te brengen. Echte Vrienden is dan ook weer een
echt hoogtepunt op weer een echt mooie avond. Ik hou daar
wel van: dat je van te voren niet weet waar je terecht komt,
maar dat je na afloop toe moet geven dat het weer een mooie
avond geweest is met alle ingrediënten die ons feestelijk
bestaan zo mooi maken.
Van’t
weekend weer 2 optredens. Op zondag gaan we naar de geboortegrond
van ons vader en spelen we in Oosteind en voor de vrijdag
staat ons weer een overheerlijke pan saté gehaktballen
te wachten bij Toon van Gogh van het Allemanscafé in
Oostrum.
Komt
goed!
MAANDAG
17 AUGUSTUS: in één woord: lekker!
Fijne
lieden van de Canvas! geloofsgemeenschap: lekker dat jullie
er allemaal weer zijn. Niet gewoon leuk, nee lekker. Gewoon
onwijs lekker dat jullie er allemaal weer zijn om onze avonturen
mee te beleven. Lekker lekker lekker. Apart woord trouwens
lekker. Je moet maar eens proberen om het woordje lekker een
keer of 20 lekker in één inleiding te proppen.
Daar ben je lekker mee genaaid en daar worde nie lekker van.
Lekker lekker lekker. Gewoon lekker weet je. Niet mooi of
fijn, nee gewoon lekker. Just lekker. Lekker woord ook: lekker.
Gewoon lekker. Vraagt een agent met een snor, of nog beter,
een vrouwelijke agent met een snor: “Hey jongeman, wat
denken wij dat wij daar aan het doen zijn?!?!” als je
midden op straat staat te piessen, en dan zeg je “aah
man, gewoon lekker weet je”. Lekker. Ik kan het niet
vaak genoeg zeggen, lekker. Eén lek, twee lekkers.
De
woordjes “lekker” en “maandag” zijn
nog nooit lekker samen gegaan, en dat zal vandaag ook zeker
niet gebeuren. Na een zwaar weekend ben je altijd wel wat
moe op maandag, maar na een zwaar weekend én een optreden
ver van huis (ofschoon de afstand wel meeviel ware het niet
dat onze bus gewoon niet zo hard gaat) ben ik dus helemaal
naar de kloten. Vannacht tikte de klok net half 4 aan toen
ik thuis kwam, en eer de adrenaline was gaan liggen en ik
eindelijk sliep was het journaal van 4 uur al geweest…
Een
paar dagen voor dit debacle wat ik vandaag meemaak (het lijkt
echter wel eeuwen geleden) was het vrijdag, en daar begint
van oudsher het weekend. Met een aantal Duivenmelkers uit
Raamsdonk stappen we rond 9 uur op de fiets en zetten koers
richting Waspik, naar de Blokhut oftewel het clubhuis van
de Waspikse Duivenclub. Beoefenaars van de duivensport zijn
dorstig van aard, en aangezien muzikanten dat ook zijn ben
ik graag van de partij op deze zwoele vrijdagavond. Onderweg
naar Waspik word ik gebeld of ik toevallig zin heb om morgen
te komen figureren bij Wolfseinde, de tv serie van Omroep
Brabant. Aangezien ik wel een bepaalde vorm aandachtsgeilheid
bezit én ik van mening ben dat ik veel beter tot mijn
recht gekomen zou zijn op de toneelschool dan op het MBO detailhandelsgejaank
besluit ik de uitdaging aan te gaan en de volgende ochtend
te gaan figureren bij Wolfseinde. Eens kijken of er echt zo’n
groot acteur verloren is gegaan in de donkere spelonken van
Koopmans Recycling BV. De volgende ochtend betekende ook écht
ochtend, want vanaf 9 uur zouden de opnames zijn. Om iets
over 9 fiets (!) ik door Raamsdonk en meld ik mij op de set
van Wolfseinde. Een vreemde soort van stadse vriendelijkheid
bekommert zich over mij en van alle kanten krijg ik aandacht
en komen vriendelijke mensen zich voorstellen. Natuurlijk
is er verse koffie (“ja hoor, net gezet”) en speciaal
voor mij word er een extra tafel aangerukt.
Figureren
betekend echter vooral veel wachten, en veel wachten betekend
veel koffie. Na een goei gesprek met een soort van meesterknecht
(die het totale reilen en zeilen achter de coulissen in de
gaten houdt ofzo) mogen goeie vriend Charel en ik ook naar
binnen voor de volgende scène’s. Al teveel kan
ik er niet over uitweiden, en misschien word er alles wel
uitgeknipt maar dan nog was het een leuke ervaring. Charel
en ik waren dansers, maar dan wel op z’n Rauwdauwers’.
Dat wil zeggen dat wij dansen volgens “de 3A’s”.
De A van Altijd uit de maat, Altijd met volle handen en op
één of andere manier Altijd rauwer dan de rest…
Barvrouw Lize snapt onze bedoelingen en komt al snel over
de brug met een Tropische versnapering. Het resultaat zie
je vanaf januari op Omroep Brabant.
Na
deze leerzame ervaring te hebben meegemaakt vloog ik richting
zwembad om samen met mijn muziekvriend Interfrated Roy flink
te gaan splashen en onze specialiteit watervolleybal te spelen.
Maar de tijd vliegt en druk als ik het heb ga ik verder: Au
revoir mon amie de musique en niet veel later meld ik me enigszins
verbrand zaterdagavond op het feest van Pietje en Nicolay
(twee locale helden). Met goeie muziek, broodjes knakworsten
en vele vele flessen Heinekens verder waggel ik naar huis
en slaap als een kudde bizons in ruste.
Zondagochtend
heb ik flarden gezien van Philips vs Aegon maar na opnieuw
in diepe slaap gevallen te zijn sms’t onze Tourmanager
mij maar net op tijd wakker. Meneer dient opgehaald te worden,
want zo hoor ik later, de Amerikaan is niet onbekend met het
fenomeen wegenwacht. Om 16 over 4 sta ik met mijn Duitser
bij onze Tourmanager aan de deur en gezamenlijk rijden we
naar oom Ron’s paleisje.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert afgewezen is
door zowel de NOS als RTL? “Dit is het journaal van
12 over 8 met Tourmanager Odert” vonden ze daar niet
zo’n goed format voor het avondnieuws. (bron: kwitniepedia.nl)
Als
ook Heintje’s Koreaanse Ambtenarenmobiel het gevonden
heeft stappen we in onze Oost-Duitse vriend genaamd “Stoffel”.
Aangezien ik nog steeds helemaal naar de klote ben doe ik
mijn oortjes gauw in en stem af op FC Groningen vs NAC. Tevreden
dommel ik in al stuiterend met m’n kop tegen het raam.
NAC wint uiteindelijk en opgelucht stap ik uit in Leende.
Deel I voor vandaag is dus geslaagd (heelhuids aankomen in
Leende) en nu kijk ik uit naar de delen II, III en IV. Ik
vrees echter voor het ergste wat rotter dan nu kan bijna niet.
Deel II verloopt ook vrij spoorvoedig want het opbouwen +
soundcheck is zo geklaard. Vervolgens gaan we zoeken naar
een eetgelegenheid en komen uit bij een Chinese friettent.
En ik wil niet discrimineren, maar ik heb het er nooit zo
op bij deze nauwkijkende frietenbakkers. Net zoals ik het
nog steeds raar vind dat de pizzabakkers in mijn dorp afkomstig
zijn uit Turkije, Libanon en andere Tropische oorden. Aarzelend
kies voor een veilig frietje saté en een gehaktbal.
Uitgerekend de (Chinese?) satésaus smaakt naar stoeptegel,
terwijl de oer Hollandsche gehaktbal juist heerlijk is…
Het
laatste deel voor vandaag bestaat uit het verzorgen van een
optreden in Tony’s poolcafé. Uitgeput van deze
hele dag vol van spanning en sensatie hijs ik me in mijn werkpak
(hèhè) en sleep mezelf de bühne op. Nee
hoor, niets van dit alles want van een goeie dorstige zaal
krijg ik een dusdanige boost dat ik helemaal opknap (of kwam
dat toch door die 3 paraceta’s?). Terend op de energie
die we krijgen van de zaal en de talrijke fleskes water om
de (na/voor)dorst te lessen word het uiteindelijk een prachtig
optreden en de 2 uurkes vliegen voorbij.
Na
afloop kletsen we ons eens flink tegen de dijen als ik vertel
wel voorstel mij recht na de show gedaan word. Een (licht)
aangeschoten jongeman stelt voor dat wij nog een paar nummerkes
spelen en dat hij zich dan vervolgens van de winter zal laten
kronen tot Prins Carnaval. Als ik hem vraag “wat er
dan voor ons in zit” reageert hij quasi verbaasd met
“…nouw! Dan zij ik Prins Carrenaval jonge!”.
Met name de vrienden Oome, Hofkens en de Hart (die met “Bleek
Beauty” eindelijk een bijnaam gevonden lijkt te hebben)
rollen over de grond van het lachen als onze Tourmanager de
sfeer komt verpesten.
Gelukkig
is de charmante kasteleinsvrouw er ook bij en zij blijkt aangenaam
gezelschap. Haar man Toine komt haar aflossen en ook hij praat
lekker weg met de lieden van het hoempa-ensemble. De avond
kabbelt gemoedelijk verder en we vatten het ene pilske over
het andere, en als ik ein-de-lijk van m’n kater af ben
stappen we helaas alweer in ons buske.
Al
slapende word het ochtend, en rond de klok van 4 uur zijn
we eindelijk thuis. Amper 4 uurkes later meld ik me bij den
baas. Leve de veertig urige werkweek! Lekker!
DINSDAG
4 AUGUSTUS: over schwallbes, draaien over de kaaien en Club
Keesss
Dollemannen,
dollemannerinnekes, draai van de kaaiers en draai van de kaaierinnekes:
van hartelijk welkom bij deze BLERUGTIK. Een XXL uitvoering
dan nog wel, aangezien ik na afloop van weer een mooie editie
van de Dollemansdagen én een mega vet optreden op de
Draai van de Kaai ontiegelijk veel te vertellen heb dit keer.
Afgelopen
vrijdag was de TOP*32*LIVE en daar gaat als vanzelfsprekend
ontzettend veel tijd inzitten. Vandaar dan ook dat de KPJ
de hele week voorafgaande aan dit feest het clubhuis de Boer-inn
beschikbaar stelt om samen in te repeteren. En die hele week
voelt na een dag of 4 wel aan als carnaval… Enkele muzikanten
hebben al vakantie en mogen dus graag een pilske drinken tot
laat in de avond. Enkele andere muzikanten hebben nog geen
vakantie en drinken ook graag een pilske en slechts een enkeling
moet gewoon werken en drinkt graag een pilske maar moet nu
elke avond tot het laatst blijven omdat hij gebombardeerd
is tot sleutelhouder. Die sleutelhouder ben ik, dus jipper
de pipper: ik heb heel de week tot ’s nachts toe zitten
bieren. Bieren dient gevolgd te worden door Shoarmareren en
dus heb ik vrijdags het gevoel alsof ik een wandelende knoflookbom
ben met een lever als een heteluchtballon en een adem als
Boris Jeltsin in zijn hoogtijdagen.
De
TOP*32 trapt af met het nummer Bakker Schoitbroek van de WC
Experience uitgevoerd door de rockband Intergrated Fuel (inderdaad
met mijn muziekvriend met de eeuwige oortjes achter de drums)
aangevuld met Opperheld Rinus van Rodijnen. Helaas is zangeres
Lois de Fèrse taal niet geheel machtig en dus mag ik
aftrappen.
Hierna werken we de lijst in een recordtempo af, en zowat
elk nummer wat in de lijst staat vind ik mooi. Ook zijn we
er qua uitvoering op vooruit gegaan vind ik. Dankzij de Blazerssectie
bestaande uit Petor Schipperen (sax) en Harry van Avendonk
(trompet) weten we menig nummer beter te brengen dan vorig
jaar. Ook de Remco Hofkens band is aardig uitgebreid en een
echte aanwinst gebleken, de vertolking van Elvis door broer
Raymon is een mooie verassing en zangeres Janneke van Oort
debuteerde ook meer dan verdienstelijk. Grootste verassing
van vanavond is echter de band Lusterdis met als frontman
onze Banjoman. Met nadruk zeg ik ónze Banjoman want
als iemand hem groot gemaakt heeft dan is dat Canvas! natuurlijk…
Tijdens de TOP*32 worden ze bij het nummer Houten Brug nog
aangevuld door Nick Buijks (vader van drummer Jelle Buijks)
maar bij de Drunken Lullabies en de Zee van Tijd zingt Banjoman
zelf, en eerlijk is eerlijk hij krijgt de hele tent met de
voeten van de vloer en de handen in de lucht. Een groot compliment
bij deze aan de Banjoman. Mijn eigen hoogtepunt zit in het
nummer Ring of Fire van Johnny Cash. Al tijdens het verdelen
van de nummers had ik mijn zinnen hier op gezet en gelukkig
mocht ik meedoen van de Grote Geblondeerde Halfgod, in Dongen
bekend als Robin van Laarhoven, in de rest van de wereld als
Muzikaal Opperwezen.
De
laatste 5 nummers vormen natuurlijk het hoogtepunt van de
avond. Wij spelen Blieve Loepe van Rowwen Heze, de Stormy
Monday’s spelen Groot Hart van de Dijk en dan volgt
Billy Joel’s Pianoman… Een geweldig nummer natuurlijk
en een enorm natte droom om die te mogen zingen. Helaas had
ik één klein ding over het hoofd gezien…Omdat
er meerdere toetsenisten meespelen vanavond liggen er ook
voor hen monitorspeakers op het podium. Eén van die
speakers heb ik even over het hoofd gezien, en de volgende
ochtend word ik door Gomar gebeld met de vraag of ik een “schwallie”
(schwallbe, red.) maak… Potsierlijk val ik achterover
over die speaker, bovenop het keyboard van Petor wat de lucht
in vliegt. Zijn standaard valt in één knal dubbel
neer op de grond en zijn sax kan nog net ontweken worden…
Piessend in de broek speelt de rest verder terwijl ik me zo
serieus mogelijk weer probeer te herpakken… Hopelijk
is de Gomar zo integer dat dit filmpje noooooit van zijn leven
op youtube of iets dergelijks verschijnt.
Verder
is de TOP*32 zeer goed verlopen, zowel muzikaal als qua sfeer
in de tent. Ook de sfeer tijdens de afterparty mag er wezen,
met hoofdrollen voor HipHopHarry, Waldorff de Groot en Statler
Verschuren en natuurlijk –hoe kan het ook anders- de
mannen van Stormy Monday. Op luide toon discussieert men over
wie er de beste beffer is van de band en of Adrian –rattenvanger-
Waas nou wel of geen Metroman is… Om 5 uur ’s
nachts val ik dodelijk vermoeid thuis in bed en als ons ma
mijn lever ook ingestopt heeft ga ik slapen. Althans dat probeer
ik. Meestal kan ik namelijk niet slapen door alle adrenaline
die nog door m’n lijf rammelt, en ook nu is dat het
geval. Als ik de radio aanzet komt het meestal wel goed. Zeker
als ik net zoals nu door meneer Arrow (die godzijdank wel
digitaal te vangen is) verwend word met het nummer Albatros
van Fleetwood Mac en dus val ik vredig in slaap.
Zaterdags
hebben we Queenmania, DJ Gusztav van de Balkan Beatz en de
ultieme Tentfeest act van het moment: de BZB. De mannen uit
Volkel spauwen nie in een pilske, en ik zie Robert en Fred
al tijdig in de tent om net als de rest van de ongeveer 800
bezoekers te genieten van Queenmania. Helaas ben ik dusdanig
on-fit dat ik welgeteld 10 koppen koffie op heb en precies
1 blikje Hertog Jean, dus voor mij is er van een echte afterparty
geen sprake.
Zondags
beginnen we met de tentmis en direct daarna verder met de
6kamp. Wij zien er echter weinig van, want wij hebben eerst
een overlegje over het hoe en wat van deze dag. Dit gebeurt
in de caravan (mobile home) van onze geluidsman Kees. Voor
10 uur heet deze caravan mobile hom en na 10 uur heeft hij
het de plakkerige naam Club Kees gegeven… Na dit gesprekje
beginnen we tijdig met opbouwen voor ons afsluitende optreden,
en zoals altijd op de Dollemanszondag proberen we er iets
speciaals van te maken. Een iets andere volgorde van de nummers,
een ietwat andere act aangevuld met wat extra nummers en als
slagroompje op de taart: een aantal gastartiesten.
Het begon al direct goed toen Barry van Strien door onze Zwerverroadie
het podium op gebonjourd werd en het complete verhaal verteld
van Villa Volta uit de Efteling. Hierna betraden wij zelf
het podium aangevuld met vriendje de Banjoman. Halverwege
de 1e set komt René van Rooij (WC Experience) ons verblijden
met een gastoptreden en ook voor hem komt een droom uit om
eindelijk eens een keer met Sjoerd (=Heino) te mogen spelen.
Ook is er in de 1e set nog plaats voor Petor Schipperen (arrangeur/
musicus pur sang) die op geheel eigen wijze invulling geeft
aan de Bankzitter.
In
plaats van pauze te houden word het podium in bezit genomen
door een aantal zeer bekende zangers/ zangeressen. Zeer bekend,
zeer veel grote hits maar ook zeer dood. Ikzelf mag als eerste
en treed in de voetsporen van Andre Hazes. Hierna komt Elvis
Hofkens overwaaien gevold door Mary Servaes Oome. Freddy Mercury
Odert spant de kroon en de afsluiter is nog niet zo gek lang
dood (en daarom ook het meest lenige van allemaal) Michael
Jackson de Hart.
Na
oneindig veel moonwalks komt er eindelijk een einde aan zijn
lijdensweg en gaan we verder met muziek maken. Tijdens Of
je worst lust maakt dé slager van Raamsdonk (uit de
bekende Dingeman-lijn) zijn officiële debuut op het podium
en niet veel later volgt het hoogtepunt van de avond. Jesper
Kamp is behalve laatste man van onze D1 ook nog eens de drummer
van een nieuw bandje bestaande uit echt hele jonge lui. Zodoende
had ik hem beloofd dat hij tijdens de Dollemansdagen mee mocht
spelen. Eindelijk was het dan zover: de eerste 3 rijen vooraan
waren allemaal vrienden en vriendinnen van Jesper. Hij ging
zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was en drumde
alsof zijn leven er van afhing. Een mooie solo gaf hij weg
gevolgd door een “Boeruh boeruh boeruh” en nog
een solo!
Onder luid applaus stapte hij achter het drumstel vandaan,
maar ik had nog een verassing voor hem want de avond ervoor
had Dickie van de BZB speciaal zijn drumstokken aan mij gegeven
zodat ik ze aan Jesper kon geven. Dolblij met zijn speciale
verassing stapte het manneke voldaan van het podium af.
Na Brabant en de Peel stapten ook wijzelf vol en moedaan van
het podium af, maar het was nog niet klaar want achter de
coulissen scheurde ik bekaant uit de broek toen de ietwat
gezette René van Rooij zich in een Sinterklaaspak had
gehezen… Type kinky Klaas met bezemstelenstaf. Tsja,
toen moesten we wel terug en speelden Sinterklaas wie kent
‘m niet. Om het feest compleet te maken kreeg ik ook
nog een herkansing bij de Piano man, want Ton van Disseldorp
en Niels de Hart schoven ook aan. Dit keer speel ik hem wel
zonder schwallie en het kippenvel gaat dan ook diep over de
rug als we de laatste klanken aan ons voorbij laten gaan.
Na
het optreden volgt er het gebruikelijke geouwehoer en gebruikelijke
bier drinken. Alleen had ik daar dit keer geen puf voor, en
verstandig als ik tegenwoordig ben lig ik mooi op tijd op
bed naar Jan Mulder (“wát een fan-tas-tisch voetbalbolwerk
Jack”) en kornuiten te kijken. Morgen is er natuurlijk
weer een dag, en ondanks dat het een beetje ondergesneeuwd
werd door de Dollemansdagen is een optreden op het hoofdpodium
(main stage) van de Draai van Kaai natuurlijk gigantisch (huge).
Rond
18oo uur rijden we aan, en Tourmanager Bundy was keurig netjes
op tijd. Vroeger stond hij nog bekend als Tourmanager Odert,
maar sinds hij een Amerikaan rijdt worden de gelijkenissen
met Al Bundy met het uur treffender. Wisten jullie trouwens
dat Tourmanager Odert in Oostenrijk naamgever is van een speciaal
wasmiddel? Met “Tourmanager Odert’s extra kraft”
wast men daar alle DNA bevattende schilfers uit de sokken.(bron:
kwitniepedia.nl)
Kees
van Halderen (hoofd technische dienst) is al van de partij
samen met Jos Rutters (side kick) en onze Maarten (Banjoman).
Rond half 8 staan we aan het parcours maar hebben we nog geen
idee waar we moeten zijn. Snel overleg plegen met enkele vrijwil’gers
en daar gaan we dan… hekkie open en hoppetee met de
DDR mobiel in volle sjas over het parcours. Niet teveel nadenken
over “wat als de bus hier nou eens uit zou vallen”
en 100 meter verder mogen we achteruit tussen 2 lantaarnpalen
een stoepie op. Godzijdank hebben we de Truckerroadie Rooobert
bij anders hadden we nou nog staan te draaien en wèène.
Opbouwen
en soundchecken en Godsallemachtig wat staat er al een hoop
volk! Ook een ploeg uit Raamsdonk is van de partij en staan
helemaal vooraan. De uitslag van de koers krijg ik niet echt
mee maar volgens mij had Cavendish gewonnen, Contador 2e en
Willy van de Kerkhof 3e . Een kerel vooraan staat te schreeuwen
dat die uitslag niet juist is, en ik red me dan maar door
te zeggen dat ik Willy en René altijd door de war haal…
Tijdens
ons openingsdansje plas ik bijna in de broek, als ik kijk
hoeveel mensen er op het plein staan, en nog verbazingwekkender:
hoezeer ze tekeer gaan om ons te mogen horen spelen. In de
blote kont, Carnaval goes USA, de kloempenmedley: het is hen
om het even, ze gaan tekeer als leeuwen. Ongelofelijk! En
deze fantastische sfeer blijft maar voortduren en als we de
pauze aankondigen krijgen we al een groot applaus. Misschien
dat men in de pauze wel naar huis zal gaan bedenk ik me, maar
ook tijdens het aanbreken van de 2e set staat het hele Kadeplein
nog vol, en volgens de politie staat er 7000 man in het hele
Centrum waardoor er ongeveer 6000 op het plein zouden moeten
staan volgens vriendje Politiemans (12000 volgens de Kees
van H. methode). 6000 man is ongeveer 2x een Veerse dag volgens
onze berekeningen, en volgens de berekeningen van Petor Schipperen
zo’n 2000 personen per akkoord…
Deze
2e set word één van de beste die wij ooit hebben
mogen doen, en van begin tot het einde is het weer hetzelfde
verhaal. Het hele plein gaat uit z’n plaat en ook dankzij
het grote licht gaat geen detail aan ons voorbij. Op het mega
scherm naast het podium word het hele optreden verfilmd en
zo kunnen de mensen letterlijk het woordje “contract”
optekenen uit onze Tourmanager zijn mond als ik een boer laat,
want volgens Kees van H (die wellicht wat overdrijft) is dit
tot mijn snorhaarstoppels toe te volgen op het scherm.
Vlak
voor Echte vrienden gebruik ik de tijd om onze Roosendaalse
vriend Peter Kesseler te bedanken voor de kans die hij ons
gegeven heeft en tijdens de opkomst van de Banjoman staat
Peter ook vooraan het podium te gebaren dat wij na afloop
in zijn café bier moeten komen drinken… Banjoman
speelt alsof de duivel hem op de hielen zit en tijdens zijn
Echte vrienden gaat heel het plein over de kop. Niks dan handen
in de lucht en springende mensen, overal vliegen bier glazen
door de lucht en de sfeer is geweldig. Tijdens Brabant/ de
Peel ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens compleet
sprakeloos. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen en bedank
dus gewoon maar iedereen die ik ken. Alle mensen op het plein,
uiteraard ook onze dorpsgenoten voor de morele steun, alle
mensen van de techniek, de organisatie, security, vrijwilligers
etc:
allemaal
ontdankelijk betiegt!
MAANDAG
13 JULI: over Petor, Petor, Petor… en Petor
Vrienden, vriendinnen, andere belangstellenden,
mensen aan wie ik een hekel heb en Petor:
Van harte welkom bij weer een nieuwe editie van mijn 2 kantjes
tellende hersenspinsels welke ik wederom weer graag met jullie
wil delen.
Allereerst begin ik met de mededeling dat
wij het tegenwoordig ontzettend druk hebben. Druk, druk,druk
dus en dan wel met een –k en niet op z’n Yuri
van Gelder’s met een –g op het eind. Liedjes schrijven
voor de cd die we dit najaar op gaan nemen (er zijn ideeën
zat, nu nog even uitwerken), nummers repeteren voor de TOP*32
(weliswaar valt onze inbreng als Canvas! nog wel mee, maar
met name drummers, bassisten, gitaristen en accordeonisten
zijn gewilde musici voor andere bands/ gelegenheidsformaties)
en natuurlijk het in mekaar zetten van de Dollemanszondag
show. Gelukkig zijn we ook dit jaar weer gevraagd de afsluiter
te verzorgen van de Dollemansdagen, en zoals jullie van ons
gewend zijn word het weer een groot spektakel, waarbij niets
te gek is. Als laatste zijn we bezig met het uitzoeken en
repeteren van enkele nummers die op de Dollemanszondag live
opgenomen zullen worden voor onze cd. Daarbij komen dus ook
nog de optredens die we mogen doen en andere dingen als een
jubileum van onze Carnavalsvereniging en zoiets als werken
voor den baas en als we het dan toch hebben over het stellen
van prioriteiten denk ik dat ik daar maar het eerste mee ga
stoppen…
Afgelopen vrijdag waren we weer te gast in
Terheijden op de zomerfeesten aldaar. Een prachtig evenement
in een geweldige omgeving. Bovendien hebben ze er goede smaak,
want anders vraag je ons niet om te komen spelen al 3 jaar
op rij…
Terheijden is ook ons jaarlijkse Roadie feest. Ik zal uitleggen
waarom: het eerste jaar hadden we BoemBoem Gomar bij die als
ambtenaar “werkzaam” is bij de gemeente Drimmelen
en na een karrenvracht pilskes de mensen daar eens even uit
de doeken ging doen hoe men vergunningtechnisch te werk had
moeten gaan. Vervolgens steggelden de vrienden Hofkens (schilderwerken)
en Oome (Asterix & Obelix) lustig verder en reed ik de
bus van ons vader alsmede een andere auto helemaal kort en
klein…
Vorig jaar hadden we als redder in nood grote vriend Jeffrey
Pluijm meegenomen, inderdaad bassist van rockgezelschap Bite
den Bullet, buurjongen van Mike en diens compagnon in de stalkerspraktijken
die zij vroeger uitvoerden. Het opbouwen zouden we zelf grotendeels
doen, maar als Pluijm ons tijdens het optreden van verse pilskes
zou voorzien zouden we tevreden zijn. De eerste set ging het
dan ook als een speer met vriendje Pluijm… Helaas droogden
we de tweede set bijna uit, want van vriendje Pluijm was taal
nog teken te bekennen. Ver na afloop van het optreden toen
de bus al geladen was kwam vriendje Pluijm binnen vallen,
en met driedubbele tong vroeg hij of hij nog iets kon doen.
Wij verzekerden hem dat dit niet het geval was, en hij antwoordde
monter dat hij dan naar huis ging. Toen wij hem nakeken zagen
wij hem langzaam van de dijk afsukkelen en met een plons het
water in vallen! Dit jaar was alleen onze Zwerverroadie beschikbaar
want Truckerroadie Rooobert moest truckeren. Zodoende kwamen
we op het lumineuze idee om Petor mee te nemen. Petor is Peter
Schipperen, een prima kerel maar wel één van
de vreemdste kostgangers die onze lieve Heer hier op aarde
rond heeft lopen…
Petor heeft overduidelijk een aantal fases
op een avondje uit zoals afgelopen vrijdag. Eerst is daar
de nuchtere Petor waar prima mee te praten valt, dan volgt
de gezellige Petor, een echte vrolijke Frans die lekker pilskes
happend door het leven gaat, dan krijgen we dubbele tong Petor
(overigens niet zo erg als de dubbele tong van Bas “blallijk”
van Oort) die soms in combinatie gaat met vergeetachtige Petor
(met name net na het plassen). Hierna volgen echter baldadige
Petor, uiterst recalcitrante Petor en in sommige gevallen
de uiterst lastige en onhandelbare Petor. Afgesloten door
de laveloze, niet meer in staat om te lopen cq te blijven
staan Petor. Plezier verzekerd dus voor vanavond.
Tourmanager Odert was helaas wat later, dus
zodoende was Tourmanager Mark in charge. Een zeer getalenteerd
Tourmanager mag ik wel zeggen. Hij heeft het vak duidelijk
in de vingers, trad adequaat op, regelde veel en lekker voedsel
(wat met name de 28kg wegende Petor zeer waardeerde) en niet
geheel onbelangrijk: heeft een deugdelijk horloge of kijkt
er gewoon wat vaker op dan Tourmanager Odert. Wisten jullie
trouwens dat Tourmanager Odert in oude Indianenstammen niets
meer of minder betekend dan “Hij wiens gezicht lijkt
op dat van een ezel ware het niet dat zijn wangen bedekt zijn
met nesthaar welk op zijn kruin ontgonnen lijkt te zijn”?
(bron: kwitniepedia.nl)
Helaas was vaste geluidsman Kees van H. op
vakantie. Helaas voor hem dan ook vooral, want de organisatie
van de Terheijdense Zomerfeesten kent haar pappenheimers,
en weet van de fantasieën van van H., en had speciaal
voor ons en onze geluidsman 10 nakende negerinnen geregeld
die ons door de backstage droegen terwijl wij in Koningszetels
zaten en zelfs stukjes sinaasappel achter op onze tongen legde
zodat we zelf niet hoefde te slikken…
De eerste set verliep goed, alleen hadden
we een beetje moeite met het strakke tijdschema wat men wilde
hanteren. Petor gedroeg zich zeer netjes en voorzag ons op
het podium van een natje en een droogje.
In onze pauze kregen we een act van Jettie Spalettie, en mensen
die regelmatig Brabant party kijken zullen haar ongetwijfeld
kennen maar wij zagen haar voor het eerst. Ondertussen waren
wij aan het kijken of we de 2e set niet wat in konden korten
om problemen te voorkomen. Net toen we onze setlist klaar
hadden kregen wij echter te horen dat we gerust een uur of
langer mochten spelen…
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en
de 2e set gingen we erg diep en gaven alles. We gaven meer
dan alles zelfs en compleet gesloopt maken we ons op voor
ons dansje, de buiging en een lekker pilske. Ineens word de
muziek onderbroken en krijgen we een lofzang van hier tot
gunder van de presentator van dienst. Er word onder andere
-live on stage- geïnformeerd naar mijn figuur en de totstandkoming
hiervan… Als ik zeg dat ik een ruig seksleven lijd staan
er binnen mum van tijd honderden gillende meiden voor onze
kleedlokamer…
Wanneer Petor echter binnentreed zijn de vrouwen
gevlogen en krijgen wij de baldadige Petor te zien, die monter
wat blikjes Cabardi Bola wegkloekt en zich 2 bakjes Kebab
toeeigent. Als Petor even later Tourmanager Odert wil hinderen
met plassen krijgt hij het zwaar te verduren, en verbaasd
zien wij hoe onze Tourmanager het wint van Petor die zelfs
op z’n rug met het volle gewicht (whatever) van Tourmanager
Odert op zich weet lastig te blijven.
Niet veel later zit Mikenstein achter stapmaatje
Petor aan (die trouwens rent als een soort van wilde aap)
die wegvlucht in de richting van het podium. Correctie: die
wegvlucht óp het podium. Gino en cornuiten van Alle13Jaanke
zijn flabbergasted als Petor over het podium rent en zo hoppetee
het publiek induikt…
Ook op de terugreis blijft Petor zich van
beste kanten laten zien, en niet veel later ligt hij bij ons
op de voorbank met een pot uierzalf in z’n anus en zonder
schoenen gillend als een varken door het glas bier in z’n
kraag. Als Petor uit wil stappen zit hij ook nog vol met z’n
hand tussen de deur, en hij word dan ook halverwege de Berkenstraat
–schoenloos- de bus uitgegooid en de volgende dag ontvang
ik het bericht dat hij naast een kator en een echtelijke ruzie
ook een gekneusde duim heeft en de vraag waar zijn andere
schoen is…
Kortom Petor, Petor, Petor…
MAANDAG
6 JULI: over d, t en/of dt, kermissen, ballonvaren, eten en
strippers
Goedemiddag geachte vrienden, boeren, burgers,
buitenlui. En Rien van Steenoven. Voor jullie ligdt weer een
kakelverse Blerugtik, zo één die ik zonder problemen
wel medt 4 kantjes kan vullen, dus trek ik direcdt fel van
leer met de eerste ergernis van deze week en gaan we hedt
hebben over spellingfouten. Of liever gezegdt over degenen
die niedt kunnen slapen van spellingfouten.
Bij ons in de bandt zitten 2 taal-o-fielen.
De één (Heintje Oome) probeerdt zoveel mogelijk
dure, onhandige en moeilijke termen te gebruiken dat zelfs
Philip Freriks er een laesie in zijn geslachtsorgaan van zou
krijgen (in de volksmond ook wel een dikke lul) en de ander
(vriendje Mikenstein) heefdt de onwelvoegelijke neiging om
elk taalfoutje onder een loep te leggen en mensen daar genadeloos
op af te rekenen. Als iemandt bijvoorbeeldt de term “als
zijnde” gebruikdt hoor je meestal vanuit een hoekie
“dat is een tautologie”, of wanneer ik zeg dadt
ik iets gratis gekregen heb gaadt er een flinke zuchdt door
ons hok. Of wanneer ik zeg dadt ik doordeweeks nooit nergens
naartoe ga kan hij hedt niedt laten om te counteren medt “dan
zit je dus altijd wel ergens”…
Ikzelf doe m’n besdt om zo goedt mogelijk
te schrijven cq te praten maar mochdt er een keer een foutje
in zitten zal dadt mij nog niedt één seconde
uidt mijn slaap houden, men weedt immers heus wel wadt er
bedoeldt wordt. Als zoon van iemandt die zelfs de naam Bart
met –dt schrijfdt hadt ik het voornemen om didt keer,
puur uidt dwarsigheid een hele column met dt te vullen. Als
revanche voor één klein dt foutje in mijn vorige
Blerugtik.
Mochdt vriendje Mikenstein dus in dezer dagen komen te overlijden
weten jullie waar hedt van is: dan heefdt hij zoveel dommigheidt
als zijnde in deze Blerugtik niedt overleefdt…
Het eerste optreden waar ik het over ga hebben
stamt al van een week terug. Vorige maandag waren we namelijk
weer te gast bij café de Praktijck in Raamsdonksveer.
De kermis aldaar was in volle gang, en die hadden we de vrijdag
daarvoor al flink onveilig gemaakt.
Spelen in de Praktijck is altijd leuk, en het mooie van zo’n
jaarlijks terugkerend optreden is dat iedereen inmiddels een
vaste plaats in de kleedkamer heeft en dat er zoals elk jaar
weer een vers stapeltje Playboys klaar ligt in de kleedkamer,
zodat onze geluidsman Kees niks tekort komt.
Van alle café’s waar wij door
het jaar heen spelen heeft de Praktijck verreweg het kleinste
podium. Niet dat wij dat erg vinden, want het is er altijd
lekker knus..met aan de ene kant een basgitaar in je hol,
aan de andere kant een accordeola die je 2 blauwe ogen bezorgd
en in je rug een paar zinloze pinnen van een nog zinlozer
bekken op een zeer zinloos drumstel van een nog zinlozerder
drummer.
Toch is het optreden in de Praktijck altijd leuk, altijd druk,
altijd gezellig en ook standaard te laat afgelopen…
Het enthousiasme van het publiek werkt als een rode lap op
de 3 akkoorden stieren en we weten dan ook van geen ophouden.
Toegift na toegift (waaronder ook ca. één miljoen
keer “Hey Pipi Langkous”) knalt uit de speakers,
en als we dan eindelijk klaar zijn verteld de klok ons dat
het al bijna één uur in de nacht is.
Als we klaar zijn met nabieren, opruimen en
inladen is het dan ook bijna 3 uur en in de wetenschap dat
ik er rond 7 uur alweer uitmoet stap ik bij de van H’s
in de bus. Niet dat dit nachtelijk avontuur mij veel slaapuurtjes
kost want met deze temperaturen slaap ik sowieso hooguit 4
uurtjes per nacht. Vandaar ook dat als het zo warm is ik zo
strontchagrijnig alsmede niet te pruimen ben. Kutweer dus.
“Joepie, morgen word het 30 graden!” waarbij ik
bij mezelf denk dat dat er dan 30 teveel zijn, en voornamelijk
met mezelf heel erg uitkijk naar de winter en naar de tijd
van boerentoppen, peejestamp, zuurkool en spruiten. Écht
eten dus in plaats van die lichtgewicht cherrytomaten/ veldsla/
komkommershit maaltijden of wat te denken van alle 300 bonensoorten
die nu zo’n 80 keer in de week voorgeschoteld worden.
Feta komt er hier al langer niet meer in en als dit nog lang
zo doorgaat is ook het einde van het broccoli, sla en boontjes
tijdperk ook nabij, want dit trek ik dus niet veel langer,
en dus ben ik van plan om bij Tourmanager Odert in te trekken,
aangezien daar elke avond bittergarnituur (zonder mayo) op
tafel staat.
Na een week van werken en baden in het zweet
is het dan eindelijk zaterdag en vanavond mogen we spelen
in Oudewater. Een mijlpaal optreden voor ons, aangezien we
vanavond eigenlijk voor het eerst écht hoofdact mogen
zijn in een grote (1000 personen) tent. Vorig jaar bij KPJ-Waspik
was het al bijna zover, maar toen speelden we over geluid
wat door iemand anders weggezet was. Nu moesten de van H’s
2 volle aanhangers met licht en geluid meenemen. Kees van
H was dan ook al weken bezig geweest met een speciale lichtshow,
en de hele rattaplan werd vanmiddag opgebouwd door een 5 personen
tellende Canvas! Crew! Met recht een hoogtepunt te noemen
dus.
Dat Kees dus ietwat nerveus was hadden we
onszelf ook al wel kunnen bedenken, maar dat hij zó
nerveus zou zijn dat hij de organisatie zou gaan zeggen dat
wij niet mee hoeven te eten hadden wij niet kunnen vermoeden.
De crew doet zich tegoed aan schnitzels zo groot als placemats,
aangevuld met rijst, boontjes, aardappeltjes, rode kool en
na afloop lekkere yoghurt met stoofpeertjes. Terwijl wij met
het water lopende uit den bek toekeken trad onze Tourmanager
bijzonder slagvaardig op. Tourmanager Odert moest lullen als
brugman, maar gelukkig kwam men uiteindelijk met 5 pizza’s
(geheel in de lijn van het Tourmanager Odert dieet) over de
brug, man!
Terwijl de van H’s met hun crew (Lichtkoning
Collins, Trucker Rooobert en Zwerver Ralph) nog steeds druk
bezig zijn met opbouwen en doen smikkelen en smakkelen wij
al soundcheckende verder. Tijdens het voorprogramma trekken
we de eerste flessen alcohol open. Bij de meesten van ons
gewoon voor het lekkere, bij een enkeling was dat uit medisch
oogpunt. Vriendje Mikenstein was vanmiddag tijdens het roeien
(!) zo verbrand dat hij erbij liep als een echte kroot. Lichtgevend
en wel mekkerde hij over zijn pijn en zocht hij wanhopig naar
een remedie. Hij probeerde vanalles: zo ging hij languit op
het gras liggen (dit prikte echter te hard op zijn tere huid),
hij ging op de alumilium traanplaat van Kees van H liggen
(dit was ook niet alles) en overgoot zich met water (zodat
het leek alsof hij in zijn broek gezeken had). Te lange leste
vond hij de oplossing voor zijn probleem: Alcohol…
Een fleske of wat Smirnoff later afgeblust
met wat verse Heinekens was de pijn al wat gaan liggen bij
onze bassende zonnenkoning… De bijsluiter van deze medicijnen
kon echter algehele dronkenschap niet uitsluiten en dus moest
Mike constant balanceren tussen een lijf vol pijn en benen
van elastiek oftewel zattigheid.
In de tent hadden de mensen hier geen last
van: zij hoefden nergens rekening mee te houden en leefden
zich naar hartenlust uit. Toen wij het podium in de volle
tent betraden zat er de sfeer al lekker in. De eerste set
was het even aftasten maar dat duurde niet lang, en nadat
de trubbels met mijn zender opgelost waren ging het als vanouds.
Groot podium, veel licht, volle tent: het naderde het ideaalplaatje
tot op de millimeter. Enige jammere was het dat vooraan het
podium één groepje opgeschoten jongelui constant
met de rug naar ons toe stond om meissies te checken, maar
allez kleinigheidjes blijf je houden.
Na afloop was er een stripact en terwijl wij
in de kleedlokamer zaten met wat verse pilskes zat onze crew
zich op te vreten naast het podium, omdat ze maar niet konden
beginnen met afbreken, die naakte vrouwen ook altijd!
Godfather Kees van H dreigde eigenhandig een einde aan haar
show te maken, en toen stapte de met slagroom versierde blote
mevrouw van het podium af… Met stadse toon gebood ze
onze Zwerver om haar kleren even te pakken op het podium (ik
citeer: “Hey kleine, wil jij mijn kleren even pakken?”
waarna Ralph reageerde met “Kleine?! Kleine?! Ik zal
oe drek es een kleine geven!”), en niet veel later stapte
deze pronte mevrouw onze kleedlokamer binnen en terwijl zij
met ons lekker keuvelde over koetjes en kalfjes kleedde zij
zich om. Na dit liefelijke tafereel konden van H en zijn mannen
ons bloed wel zuipen, terwijl wij ons van geen kwaad berust
waren. Wat bleek? Wij hadden hen moeten bellen… jaja,
zij zitten onze schnitzels op te vreten, maar als er nakende
vrouwen in het geding zijn moeten wij hen bellen…
Hen nog steeds uitlachende stapten wij dan
ook in ons buske en koersten zo de nacht in. De één
met een fles bier en een van pijn vertrokken gezicht in slaap
gewikkeld en de ander ook met een fles bier met een tevreden
smile rondom de mondhoeken lichtjes snurkend…
Het lever kan mooi zijn
MAANDAG
15 JUNI: over stijliconen, telaatkomerij en You’ll never
walk alone
Bermachtige
Samerikanen,
vanaf deze plaats heet ik jullie weer van harte welkom bij
het lezen van deze verse BLERUGTIK. Ik ben zelf zeer opgewekt
want gisteren is er iets gebeurt wat mijn hele leven op z’n
kop gegooid heeft en waarvan de gevolgen nog tot in lengte
van dagen merkbaar zullen zijn in de samenleving.
”Wat
dan Bonker?? Vertel vertel vertel??? Desnoods betalen we bij
om dit te mogen lezen maar vertel het snel want we houden
het niet meerrrrrr!!!”
Gisteren
ben ik door grote vriend Arjan Harms officieel benoemd tot
Stijlicoon! Geen silicone, maar je leest het goed ja: Stijlicoon.
Beau monde, Avantgarde en de Libelle hebben al gebeld voor
fotoshoots en Linda de Mol drijft nou al van der stoel bij
de gedachte aan een pittig interview met jullie eigen Bonker
(die in de wandelgangen al de nieuwe Chris Zegers genoemd
word).
Dankzij mijn nieuwe kapsel en geweldige bakkebaarden heeft
Arjan gemeend om mij tot stijlicoon te moeten benoemen en
ik moet zeggen dat ik het er niet anders dan mee eens kan
zijn. Weg met al die korte domineezoons kapsels! Gooi die
vreselijke witte linnen broeken bij het grofvuil en hang je
teenslippers aan de wilgen! Regenboogkleurige Bjorn Borg onderbroeken
verdienen de doodstraf! Vanaf nu is het: lange vette matten
in de nek, oorbellen hoeven niet te blinken als ze maar groot
zijn, bakkebaarden tot aan de enkels, zwarte shirts met doodskoppen,
zwarte onderbroeken (hier en daar is een bruine krijtstreep
toegestaan) en één spijkerbroek is genoeg. Vrouwen
die zaniken over witte sokken, of beter gezegd, die zaniken
over witte sokken gedragen tijdens een intiem samenzijn (lees:
tijdens het neuken) worden in rijen van 3 op de trein richting
Azerbeidzjan gezet en schoenen moeten weer gaan doen waar
schoenen voor zijn: lekker zitten tijdens het staan/ lopen.
Weg met al dat modieuze geneuzel! Als wij mannen de schouders
eronder zetten kunnen we die lui (lees: vrouwen/ metromannen/
homo’s) de baas! Dank je wel Arjan voor dit grootse
gebaar en voor het al het opgedane zelfvertrouwen!
Ik
hoor een enkeling al malend achter het scherm zitten denken
waarover deze BLERUGTIK moet gaan. Er stond immers geen optreden
gepland voor dit weekend en onze Almachtig opperwezen Tourmanager
Odert heeft bepaald dat BLERUGTIK’s alleen over optredens
mogen gaan. Welnu: stiekempjes hadden we toch een optreden
alleen moest dat geheim gehouden worden. Afgelopen weekend
was het Jeugdkamp van VV Raamsdonk, en als verassing voor
alle jeugdspelers zouden wij zaterdagavond een optreden komen
verzorgen. Dit had nog heel wat voeten in aarde aangezien
ik donderdag ziek geworden was.
Op het werk heb ik de dag nog wel vol gemaakt, al was het
meer op de wc dan op de heftruck moet ik zeggen.
Ik had dus buikgriep en een flinke ook. De nacht van donderdag
op vrijdag heb ik niet geslapen en om in wielertermen te blijven
“de nacht op de pot doorgebracht” (Rob Kuijsten
weet wel wat dit inhoudt). Vrijdag dus een dagje ziektewet
gepakt en ook zaterdag nog flink ziek geweest. En dus stond
ik voor een lastige beslissing, want nog nooit hebben we een
optreden afgezegd wegens ziekte of wat dan ook. Ook nu besloten
we om het gewoon door te laten gaan, desnoods met wat extra
ingelaste pauzes…
Tourmanager
Odert wil zijn leven beteren, en gaan werken aan zijn laatkomerijprobleem.
Hij overweegt zelfs om een wekker aan te schaffen! Zaterdag
wilde hij een signaal afgeven door mij te sms’en dat
ik hem om kwart voor 5 al op mocht komen halen! Wisten jullie
trouwens dat Tourmanager Odert naast zijn functie als regelaar
ook terugkomt in allerlei bedrijven waar dan ook ter wereld?
Zo is er in Duitsland een Tourmanager Odert Bockwursten fabriek,
in België maakt men nog de echte Tourmanager Odert mayonaise,
in Zwitserland zit nog een echte ambachtelijke Tourmanager
Odert klokkenmaker en in China eet men al eeuwen de Foe Yong
Babi Tourmanager Odert met satésaus en zonder sla.(bron:
kwitniepedia.nl)
Verder
niets dan hulde voor onze Tourmanager dus dit keer, nou nog
vol zien te houden! Ook vriendje Mikenstein verdient een groot
compliment. Normaal gesproken verschijnt hij in de meest kakkineuze
outfits, maar dit keer wilde hij mij kennelijk behagen door
te verschijnen in een mouwloos shirt van Motorhead met veel
doodskoppen enzo. Geweldig, en wederom zeg ik: hou dit vol!
Werken
met kinderen is altijd dankbaar werk. Kinderen hebben namelijk
geen dubbele agenda (in tegenstelling tot veel volwassenen),
zijn zelden achterbaks en zijn altijd eerlijk in hun oordeel
(ook in tegenstelling tot veel volwassenen). Daarom werk ik
ook zo graag met de D jeugd, die doen je geen zeer en brengen
veel voldoening van je werk. Ook vanavond waren zij natuurlijk
van de partij. In den beginnen leek het nog even een taaie
kluif maar dankzij vriendje Gomar was dit zo opgelost. Gomar
is namelijk tegenwoordig gespecialiseerd in het enthousiasmeren
van mensen, en zo ook vanavond kreeg hij dit feestje moeiteloos
aan de gang.
Muziek
is behalve om op te feesten ook uitermate geschikt om de gedachten
eens even te verzetten voor degenen die zorgen aan de kop
hebben. In mijn team zit zo’n manneke die zaterdag heel
veel zorgen aan de kop had. Justin’s moeder lag slecht
en daarom had het menneke een hele slechte week achter de
rug en daarom was aan mij de taak om die zorgen even weg te
kunnen nemen.
Prachtig om te zien dat het nog lukte ook. Het optreden ging
lekker, en de sfeer was dan ook super op het Heukeloms Hoefke.
Heel even weer mocht Justin gewoon een kind van elf zijn en
gewoon lekker zorgeloos feesten samen met de rest van ons
team. De anderhalf uur die wij dienden te vullen vloog dan
ook voorbij, en voor we het in de gaten hadden zaten we alweer
in de bus naar huis, nog nagenietend van de feestende jeugd.
Helaas
werd ik toen ik thuis de werft opreed alweer gebeld vanaf
het jeugdkamp dat de moeder van Justin alsnog overleden was.
Dit zou niet moeten mogen, kinderen van bijna 27 kunnen hun
moeder nog niet eens missen, laat staan dit manneke van 11.
Vanaf
deze plek wens ik Justin en familie dan ook veel sterkte toe!
Kuijtje:
YOU’LL NEVER WALK ALONE!
MAANDAG
8 JUNI:over pruude, swanzen aftappen en de poes door de box
halen (?)
Geachte
vrienden, vriendinnen, beste Brabo’s, Overijsso’s
en Limbo’s en Tourmanager Odert,
aangezien
wij een zeer druk weekend gehad hebben met 3 optredens waarvan
verslag gedaan dient te worden zal ik het stukje waarbij ik
me verbaas over vanalles en nog wat overslaan. Je weet wel
het stukje waarin bijna elke week wel een keer de naam van
Gordon of Bolle Jan BV valt. Dat stukje wil ik dit keer overslaan,
en meteen beginnen bij het begin en dat is donderdagavond
in het clubhuis van de KPJ.
Daar
gingen we namelijk de nummers voor de TOP*32 verdelen en dus
waren alle muzikanten en deelnemende mensen daar aanwezig.
Ook de helden van de TOP*32 de bluesband Stormy Monday waren
dus van de partij. Dhr. Robin, Albert en niet te vergeten
de gebroeders Adrian en Corné Waas waren er ook en
dan word het vaak laat. De ene anekdote na de andere vliegt
over tafel, net als de gretig aangevoerde flessen Hertog-Jean.
Eén geweldige anekdote wil ik jullie niet onthouden.
Adrian (38 als ik me niet vergis) en Corné (6 a 37
denk ik) hadden een optreden gehad met Stormy Monday en waren
een stevig pilske aan het pakken op de goede afloop. Toen
men hiermee klaar was werd zoals gebruikelijk vader Waas gebeld
om zijn zoons op te komen halen…
Toen vader Waas arriveerde midden in de nacht met pyjama aan
vonden enkele dames het zielig dat dat lieve ouwe mannetje
midden in de nacht twee van die zuipschuiten op moet komen
halen… Waarop de gebroeders in koor reageerden met “ja,
hij wou kinderen, dan moet ie de verantwoordelijkheid maar
dragen ook!”… Fantastisch mooi en de tranen biggelden
over de wangen van het lachen.
Een
kleine 15 uur later vielen diezelfde tranen weer, al was het
ditmaal van verdriet, teleurstelling en onmacht.Tourmanager
Odert de Grote drukte ons donderdags nog met klem op het hart
om er om kwart over 5 te zijn om de bus in te laden. Want
het was heel erg ver rijden, bladiebladiebla. Degene die Tourmanager
Odert echter een beetje kent weet ook wel dat hij zelf dat
tijdstip nooit gaat halen omdat hij de enige man ter wereld
is bij wie op tijd komen gepaard gaat met een marge. Dus toen
ik om half 6 het industrieterrein opreed kwam ik een zwarte
combo tegen die weer richting Raamsdonk ging. Odert de Grote
was namelijk al te laat waarbij bovenop komt dat meneer de
onfeilbare de sleutel van de bus vergeten was… Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert een officiële norm
is in Ethiopië? Wanneer men onder het NETOP (Nieuw Ethiopisch
Tourmanager Odert Peil) valt word men officieel beschouwd
als hongerneger.(bron: kwitniepedia.nl)
Even
daarvoor had ik onze Zwerverroadie al opgehaald, en helaas
kreeg ik weer geen glimp van de zwerverszus (schijnbaar met
een kleine kontsje). We zouden vannacht in Twente blijven
slapen en dus had de mama van onze zwerver heel goed voor
hem gezorgd en stond er een tas klaar met kleertjes, een schoon
onderbroekske een toiletzakske mee tandenborsteltje en nog
meer spullekes klaar. Uiteindelijk ging alleen de Red Bull,
de zak snoep en de stretcher mee de bus in want “ik
ga godnondejuuh geen 23 weken op vakantie hoor ma”…aldus
onze bijna 16 jarige Zwerverroadie alsmede wereldreiziger…
Met
de Truckerroadie Rooobert achter het stuur zette de hoempa
Goden koers richting Overijssel en wel naar het plekje Goor
om precies te zijn. Ik had al gedreigd het optreden te cancellen
als Geer er ook zou zijn, maar gelukkig was dat niet het geval.
Onderweg hadden wij de grootste lol met het verstoppen van
allerlei attributen in de jas van onze bassist Mikenstein,
dus toen hij uitstapte bij het pompie om wat te gaan halen
zaten er ongeveer 23 lege blikjes in z’n jas, aangevuld
met nog een halve vuilniszak met rotzooi.
Met
Volbeat’s Sad Man’s Tongue op de speakers kachelde
de Truckerroadie door het Nederlandse landschap en leverde
ons uiterst vakkundig af bij de velden van SV Hector, dé
voetbalclub van Goor. Al snel maakten we kennis met de plaatselijke
Riny Geerts, de president van de club. We kregen in de bestuurskamer
te horen wat de bedoeling was voor vanavond en men verwachte
4 sets van een half uur van ons. Normaliter zouden we dat
niet gedaan hebben, maar nu vonden we het wel leuk om eens
te kijken hoe dat uit zou pakken, en ik moet zeggen dat het
een aparte gewaarwording was. Normaal spelen we natuurlijk
2 sets, dus hebben we 2 openingsnummers en 2 keer een hoogtepunt
om naartoe te werken. Dit keer hadden we dat dus 4 maal, en
ik moet zeggen dat ik het niet alle weken zou willen doen,
maar voor deze keer viel het me niet tegen. Als Kees van H
ons toespreekt over een zenderpark op het podium word het
de hoogste tijd dat we gaan beginnen…
Zanger Lowie is ook van de partij en doet 5 sets van een half
uur en vult als het ware dus de pauzes. Ook is er nog een
andere bandzanger die een hobbeke komt zingen kortom: ge had
erbij moeten zijn…
Na
afloop is het chillen geblazen in de bestuurskamer van SV
Hector. Mike komt opgewonden binnen om te melden dat hij een
groupie geregeld heeft… Een groupie van 2 meter, één
bonk spier, tattoo’s op de armen en een grote baard,
en inderdaad, hij had een vrouw kunnen zijn want hij had haar
tot op de billen…Daar weet onze Zwerverroadie wel raad
mee en gaat de zaal in, pikt de winnares van de 7dronk op,
en niet veel later neemt een plaatselijke schone plaats in
de bestuurskamer. Best een leuk grietje daar niet van, maar
ik geloof niet dat ik kan wennen aan het taalgebruik aldaar.
Proost is pruude, en zodra het woordje “seks”
ter sprake komt hanteert zij termen als “de zwans aftappen”
(?) en “de poes deur de boks halen” (?). Kees
van H is als geen ander in zijn element en het gesprek word
steeds banaler. Als de vriendin van Mike (Carrie Carrie kuskus)
belt zijn de rapen helemaal aan het dansen en toch zeker als
de jongens, vol adrenaline als ze zijn, roepen dat de Goorse
schone een groupie is van Mike zijn de poppen gaar en moet
Mikenstein lullen als brugman.
De
rest van ons gezelschap blijft slapen, maar aangezien ik nergens
zo goed slaap als thuis (eigen kooi is ok mooi) kachel ik
samen met Heino terug naar Raamsdonk, de rest van de ploeg
achterlatend in Goor waar zij in een tentje of in de bus gaan
slapen. Rond de klok van 6 uur zijn we thuis en slapen doe
ik tot een uur 5 ’s middags. Even snel douchen, prakkie
uit de magnetron en dan staat Rooobert alweer voor de deur
en gaan we beginnen aan het volgende avontuur.
Ysselsteyn
stond op het programma en daar waren we al weleens eerder
geweest. OJC Jera (een OJC is ongeveer zoiets als wat wij
hier een KPJ noemen) bleek wederom een perfecte gastheer voor
de Brabantse Hoempaboyband. Alles netjes geregeld, een groot
en goed podium een relaxte backstage area, 2 koelkasten vol
lekkers en een paar fijne bankstellekes.
Zuchtend, kreunend en steunend hijsen we ons in de inmiddels
al befaamde pakken en laden ons op voor nog een avondje “alles
geven”.
De
eerste set begint meteen goed en de show begint voorzichtig
aan alweer routinematig te worden. Als de basis goed is kun
je weer verder uit gaan breiden natuurlijk, en dat doen we
dan ook naar hartelust. Eén van de grappigste dingen
die ik tot nu toe heb meegemaakt gebeurde ook in deze eerste
set. Zoals je wel weet hebben wij oortjes in tegenwoordig.
Op mijn oortjes staat mijn zang het hardst, redelijk veel
accordeon, een beetje gitaar en een beetje bas. De zang van
Mark en Mike staat er ook een beetje op. Op de oortjes van
bijvoorbeeld Mike staat zijn bassie het hardst, verder veel
drums en veel van zijn eigen zang natuurlijk. Als ik dus loeihard
in zijn microfoon sta te brullen komt dat dus hard in zijn
oren, terwijl ik nergens last van heb. Sinds Mike een 2e microfoon
gehad heeft van Kees (hij speelt nu zowel rechtsback als linksbuiten)
wandelt meneer naar hartelust het podium over. De microfoon
rechts achterin staat onbemand en dus ga ik tijdens de Kloempestoemper
hier in staan te brullen. Mike valt bijna van het podium van
de schrik en grijpt naar mijn microfoon om in te zingen. Mark
pakt vervolgens de 2e microfoon van Mike dus besterft hij
het wéér. Heintje (die verder nooit meezingt)
pakt als reactie hierop de microfoon van Mark en staat daar
in te brullen. Na een minuutje ofzo hebben we allemaal de
slappe lach en de tranen vallen wederom van het lachen.
De
2e set is weer als vanouds een aanéénschakeling
van hoogtepunten en ik begin zelfs het tapdans stukje leuk
te vinden, al heb ik weleens het gevoel dat ik voor deze act
eigelijk wel wat meer conditie mag hebben maar vooruit. De
7dronk word gewonnen door een plaatselijke deerne die toevalligerwijs
ook nog eens jarig was. Na afloop meld zij zich in de kleedlokamer,
en is Twents al niet te verstaan, Limbo’s kunnen er
ook wat van. Ik ben echter zo moe dat ik de helft van het
gesprek sowieso niet gehoord heb. Het gesprek wat ik wel heb
op kunnen vangen ging tussen onze Tourmanager en de bassist
van de band Snormaal. 23 juni 2007 hebben wij samen met hen
gespeeld in Venray en deze bassist wist zo’n onuitwisbare
indruk te maken dat we hem nu nog herkenden! En dat voor een
bassist! (al was dat niet zo heel raar aangezien deze man
tijdens de 7dronk destijds op het podium een gitaarkoffer
vol kotste van iemand van de Folkaholics)…
Morskapot en uitgelaten tegelijk stappen we in ons buske,
en met een paar fleskes bier voor onderweg vangen we de terugreis
aan. In Raamsdonk aangekomen nemen we plaats bij Kees van
H op de bank want dochterlief Annemiek viert haar verjaardag
en een paar vriendinnekes zijn nog van de partij als wij aanschuiven.
Een paar eieren, een pilske en wat kroelen later ga ik toch
echt naar bed want er moet nog één etappe komen.
Zondagochtend
staat de Zwerverroadie alweer om 14oo uur bij mij aan de deur
te rammelen, want eerst roept de Raamsdonk 7 barbecue. Na
een paar volle borden eten en wat loepkouwe Amstels gaan we
naar café d’n Halve Zool om onze thuiswedstrijd
te gaan spelen. Helaas regent het op dat moment jonge hond
en dus zal het optreden niet buiten plaats kunnen vinden.
Binnen is er echter geen rekening gehouden met een podium
en dus moeten we er zelf één bouwen.
De
backstage area van vanavond is bij Heino thuis en onder het
genot van alweer wat kouwe fleskes kijken we een fantastische
videoband uit 1968. Voor de laatste keer komen de pakken tevoorschijn,
en aan de lucht te ruiken is dat maar goed ook want ze kunnen
wel een wasbeurtje gebruiken.
Het café is afgeladen vol en het terras ook. Onder
een stralend zonneke gaan we naar binnen en na een aarzelend
begin nemen we heel het café in ons bezit en laten
het pas bijna 2,5 uur later weer los. Wederom een geweldig
optreden, want als je zelfs de stugge Raamsdonkers aan de
gang kan krijgen na een hele dag bier drinken heb je wel wat
in je mars en kun je wel van een geslaagd optreden spreken.
Ondanks de flinke staat van vermoeidheid ga ik nog niet naar
huis en pakken we samen nog een flinke pot bier.
Goor:
Ajuus! Ysselsteyn: Haijeh! Raamsdonk: Houdoe!
DINSDAG
2 JUNI: over Diedeledom, Groot Geertruidenberg en Shato Masochisme
(SM)
Dam
dam diedeledom woeptiedeliewoep woep hatsiekadee geachte levensgenieters,
ja
beste luisteraars, ook ik heb de nieuwe CD van de WC Experience
in huis gehaald en de overige 12 nummers zullen ook best goed
zijn, maar voorlopig kom ik niet verder dan het openingsnummer
getiteld Diedeledom. Een lekker vrolijk deuntje en dit lekkere
melodietje in combinatie met vollenbak zonnestraal, volop
kouwe pilskes en een lekker optreden in Geertruidenberg maakt
dat ik al een paar dagen nie te stuiten ben.
Het is niet zoals Giel Beelen zegt “een deuntje dat
je neuriet als je aan het werken bent op de boerderij”…maar
gewoon een lekker plaotje van een band die er geen doekjes
om wind(t) en elke week in een volle feesttent staat te spelen.
Helaas valt het laatste werk van bands als de WC (net als
vriendje Staigerpaip, BZB, Rowwen Hèze, Mooi Wark en
ga zo maar door) in Hilversum in één klap in
de afvalbak met als werktitel knurftrock en als de wagen voor
chemisch afval langskomt word deze geledigd. Onder de noemer
dat adverteerders deze muziek niet pruimen word het niet gedraaid.
Hopelijk beland onze CD begin December ook in de afvalbak
bij de landelijke radiostations, want dat zou betekenen dat
ook wij elke week in een volle tent staan te spelen zoals
al deze eerder genoemde bands.
Afgelopen
weekend zat weer boordevol bier en avontuur te beginnen op
de vrijdag. Met de D hadden we een toernooi bij UVV in Ulvenhout.
Nou kijken die mannen natuurlijk sowieso heel erg tegen mij
op (anders krijgen ze een ongenadig pak slaag) maar toen ze
achter ons een paar mensen hoorde fluisteren dat “die
dikke toch de zanger is van Canvas!” waren ze helemaal
zo trots als een hond met 7 lullen. En ik niet minder natuurlijk,
want het blijft een apart idee. Een simpele –zeg maar
gerust bij tijden mensenschauwe- boerenlul uit Raamsdonk die
op sommige plekken door Jan en zijn vrienden alleman word
aangesproken en geacht word een praatje te maken ook terwijl
hij soms zelf niet eens iets te melden heeft..
Maar
goed een voetbaltoernooi dus. Vriendje Gomar en ik waren beide
leider van onze eigen ploeg want we speelden met 2 ploegen
een 6x6 toernooi. Helaas werden we allebei na penanties uitgeschakeld,
en na goed Raamsdonks gebruik zijn we dan vervolgens een half
uur nie te harden.
Toen het verdriet wat gezakt was namen we wat te drinken en
een snoepzak en stoven we terug naar Raamsdonk, want er was
ook nog een feestje aan de gang. In de kantine was er namelijk
het feest voor de leden van verdienste, en aangezien wij dat
ook zijn vlogen we binnen, struikelden bijna over de glazen
bier en sloten direct aan in de polonaise. Na nog veel meer
bier, stapels bitterballen en volop hunkerbuiken (of hoe die
dans ook mag heten) nog even naar het dorpscafé om
even flink te steggelen met deze en gene en vervolgens naar
huis. Doodmoei naar de kooi en geen erg hebbend in de wereld
om oe heen.
Zaterdag
heb ik een rustdag in gelast en ben alleen even naar de kapper
geweest. Ikzelf ben ontiegelijk tevreden met mijn “mullet”.
Oftewel een mat in de nek. De meiden walgen ervan en dus vind
ik het mooi want er zijn al teveel kerels die hun haar laten
hangen naar het meisje… Mijn grootste all time Held
had vroeger een geweldige mat (Bono), de Helden van Oranje
’88 hadden ook flinke snorren en matten in de nek en
de beste speler van mijn club NAC heeft ook een geweldige
mat en komt uit ’t Heike (Donny “mist nooit”
Gorter). Ik heb kortom Heldenhaar op de kop getikt, en wat
de rest van de wereld ervan vind schroeit me geen reet.
Verder heb ik zaterdag nie veel gedaan, ’s avonds lekker
languit, Discovery Channel aan en een fleske chips en een
zakske Heinekens erbij.
Zondagochtend
was het al vroeg dag. Ondanks dat ons optreden in Geertruidenberg
pas om half 10 zou moeten beginnen moesten we al vroeg opbouwen.
Tourmanager Odert had zijn instructies doorgegeven en om kwart
over 12 meld ik me samen met de Zwerverroadie bij ons repetitieresort.
Druppelsgewijs kwamen mijn muziekvrienden binnenwaaien evenals
Oom Ron maar je voelt hem al aankomen…geen spoor te
bekennen van Tourmanager Odert. Wisten jullie trouwens dat
Tourmanager Odert in de oorlog lang vast gezeten heeft? Nadat
zijn aanslag op Hitler mislukt was (hij probeerde de Fuhrer
te doden met satéprikkers, ware het niet dat de Fuhrer
al een half uur pleitte was) heeft hij tot aan de bevrijding
toe vast gezeten. Later werd hij officieel uitgeroepen tot
Held van het Verzet. Helaas kwam hij op zijn eigen huldiging
uiteraard een kwartiertje later.(bron: kwitniepedia.nl)
Als
we dan eenmaal opgebouwd zijn ga ik er weer mee gang tussenuit,
want ik moet naar een 3dubbele verjaardag. Achterneef Harm
werd een paar weken terug één jaar oud (oh waar
blijft de tijd…) en Harm’s ouwe lui (mijn neeffie/
opperwezen/ barplakker/ lapper en superinvaller Martijn V.
en zijn vriendin oftewel de vrouwelijke Carlos Valderrama
Peggy B.) verjaarden ook. Feesten dus in de tuin mee gang.
Nou heb ik een hekel aan verplichtingen ná een feest
omdat ik dan tijdens het feest steevast op m’n horloge
sta te kijken of ik nog niet weg moet. Daarom had ik besloten
om een kapotte horloge aan te doen (maar wel een hele mooie
en grote). Helaas kindapaas werkte dit ook nie en stond ik
nu om de 5 minuten naar m’n telefoon te gapen.
Tourmanager
Odert zou een ieder van ons zelf op komen halen vanavond,
en aangezien we half acht afgesproken hadden knal ik er om
kwart voor 8 nog maar een DVD’ke in. 5 minuten later
staat het uitermate pedante hoofd van onze Tourmanager in
m’n raam nee te schudden en op z’n horloge te
wijzen. Als ik instap weet hij meteen te melden dat hij “binnen
de marge is vandaag”. Jawel, onze Tourmanager hanteert
een marge waarbinnen hij mag arriveren. Bij belangrijke dingen
als sollicitaties en tandartsafspraken is de marge als vanzelfsprekend
kleiner dan voor andere zaken zoals het oppikken van bandleden.
Binnen de marge stap ik dus in en zetten we koers naar de
hoofdstad van onze Gemeente…
Daar
aangekomen zien we meteen een flinke ploeg Raamsdonkers die
er al een middagje bier drinken op hebben zitten. Er begint
al wat baldadigheid op te treden en een enkeling heeft al
die blik in de ogen van “ik ga derremus nie naar huis
vandaag”… Dat beloofd dus een heet avondje te
worden in de tent op de historische markt van Geertruidenberg.
Omkleedruimte
is niet voor handen, en dus rijden we de bus tegen de tent
aan om vervolgens erg intiem om te kleden in onze bus. Gezien
de ruimte die voor handen is en de afmetingen van enkele personen
en diens lichaamsdelen is het tegen elkander aanschuren hiervan
onvermijdelijk. Met een gevoelstemperatuur van 400ºC
en 3 vierkante meter voor 5 personen loopt het zweet dan ook
al in rijen van 3 over de rug rechtstreeks de bilnaad in.
Maar allez alles voor de show en dus stappen we al dansend
het podium op.
De
tent is in den beginnen wat tam en aan ons de uitdaging om
daar verandering in te gaan brengen wat ook aardig lukt in
de 1e set. Nog wat onwennig staan enkele die-hard Canvas!
fans vooraan het podium onze nieuwe show te beoordelen en
dat zorgt bij mij toch ook wel voor wat kriebels. Voor “eigen”
publiek staan is altijd moeilijker dan voor vreemden, maar
ik denk dat we het er in de 1e set redelijk goed vanaf gebracht
hebben.
De pauze is als altijd het makkelijkste gedeelte van de avond.
Zo ook nu… een paar mensen die goed in de olie zijn
komen voorbij struikelen en melden ons dat ze ons een “kaaigoeie
band” vinden… als we zeggen dat er nog veel meer
komt horen ze ons al niet eens meer als gevolg van het vele
bier dat rijkelijk stroomt in de tent.
De
2e set begint lekker als altijd. Ik begin al flink te wennen
aan mijn Michael Flatley act (de homofiele danser) al raak
ik elke keer weer buiten adem. Tijdens de 7dronk melden mijn
zus (onzen dunne) en haar vriendinnen vooraan het podium.
Gretig als ze is besluit mijn zus om de geruime meerderheid
van de 7 glazen wijn te nuttigen…aangezien ze er al
zat uit had vóór ze aan onze drinkwedstrijd
begon is ze in één klap zat als een boem en
klaar voor de sloop. Gretigheid kent geen tijd zeg ik altijd
maar.. Gretig toont de rest van de tent zich met de wwm’s
(we want more’s) en zo komen we maar liefst 3 keer terug.
Na
afloop van onze gig spoedden we ons naar een ander café
waar De Fik Erin aan het spelen is. Ook een Rock ’n
Loll band en ook uit de regio Raamsdonksveer dus dan is de
gelijkenis snel gemaakt. Na het luisteren naar het optreden
in een vol en gezellig café zit er bij iedereen de
stemming goed in, en we besluiten de avond voort te zetten
bij geluidsman Kees van H. Er word naar de plaatselijke shoarmaboer
gebeld (Shato) en een keur van kruidig riekende gerechten
vult de tafel. Aangezien van H altijd het motto “hoe
heter hoe beter” hanteert heeft hij voor zichzelf een
schotel Hot Chicken extra hot met hot saus besteld…
Nieuwsgierig als ik ben probeer ik een stukkie… Amai!
Dat had ik nie moeten doen! Zonder de hot saus is de kip al
heter dan menig kampvuur, en ik vermoed dat de –spreekwoordelijke-
pannekoek in de spreekwoordelijke onderbroek morgenochtend
weleens rood van kleur zou kunnen zijn… Sakkernondejuuh
wat is die teringzooi heet en eenmaal thuis gekomen blus ik
het ene blokje kip af met een halve liter Zero…
Laten
we het erop houden dat ik gisteren nog regelmatig terug heb
gedacht aan deze mooie dag…en dan niet alleen aan het
mooie optreden, maar ook de fysieke herinneringen aan het
blokje hot hot chicken mogen er zijn… Gelukkig kan ik
het vandaag wel zo lang opbrengen om te blijven zitten en
voor jullie dit stukkie leesvoer te schrijven…
MAANDAG
25 MEI: Over jatten, verkrachten, Fries with Frikandells,
Benjamin & Banjoman
Lieden,
kijk maar gerust uit, want ik ben kwaad. Hoe kwaad ik ben??
Zo kwaad dat je ouders vroeger zeiden dat ze naast ontzettend
kwaad óók vooral teleurgesteld zijn. Dat was
dodelijk en verreweg het ergste wat ze vroeger konden zeggen.
“Ik ben niet alleen kwaad, maar ook vooral teleurgesteld
Marcelleke” en dan kromp je helemaal ineen en maakte
je jezelf zo klein als mogelijk. Maar nu ben ik écht
kwaad, en ook écht teleurgesteld. Ik ben benieuwd of
ik er een zaak van kan maken, zo kwaad ben ik. Advocaat Hofkens
is zich al aan het verdiepen in de materie, maar ik zit er
serieus aan te denken aangifte wegens verkrachting te gaan
doen. Wat is er aan de hand dan? Wel dit:
dat de hedendaagse muziek mij niet echt kan bekoren is nog
tot daar aan toe.
Dat er mensen zijn die bij de vraag wat is jouw lievelingsmuziek
antwoorden met “nou gewoon, wat top40 enzo” vind
ik naast onbegrijpelijk ook nog best.
Dat er waardeloze artiesten zijn met een waardeloos repertoire
maar die dankzij een snelle pr-man miljonair worden en tig
keer per jaar de Arena volspelen (zo moeilijk is dat overigens
niet, Ajax lukt het ook elke 14 dagen en ook daar valt niks
te zien) vind ik al een stuk vervelender, maar dat zij vervolgens
menen het recht te hebben om ten behoeven van hun toch al
uitpuilende bankrekening een fantastisch nummer als Nothing
Rhymed van Gilbert O’Sullivan te mogen verkrachten gaat
mij te ver. Wat mij betreft had die vreselijke Rene Froger
(oftewel Bolle Jan van Bolle Jan BV) in Moskou zijn dagen
als straatmuzikant mogen slijten. Eens kijken of die trut
van hem met haar goeiekope stroom daar ook zo lekker nonchalant
door een donker straatje banjert…
Gilbert
O’Sullivan dames en heren, is dé reden dat ik
deze toer een echte klak oftewel een platte pet draag (en
niet zoals zoveel basgitaristen denken wegens Brian Johnsson
van AC/DC). Vele parels van nummers staan er op zijn conto
en de allermooiste vind ik Nothing Rhymed, een nummer uit
de tijd van ons pa en ons ma. Toen muzikanten nog geen snelle
pr-mannen waren maar nog gewoon platte petten droegen en via
een doodeenvoudige microfoon hemelse teksten de zaal in slingerde
die gehoord werden door mannen met lang haar en grote bakkebaarden.
Een andere favoriet van mij is Piano Man van Billy Joel. De
tijd dat een weekend pas echt voorbij was als ik deze plaat
gehoord had in het café is een beetje voorbij (zo vaak
kom ik niet meer in een café, en ja dat heeft óók
met de muziek te maken, die is er namelijk vaak niet om aan
te horen), maar toch is dit nummer kippenvel over de ruggengraat
teringtakketyfus mooi. Helaas helaas is ook dit nummer gesneuveld
in het commerciële geweld. Gelukkig hoor ik ‘m
alleen nog op de SLOG FM en niet landelijk, want dat zou ik
niet overleven denk ik. Ik heb toen ik de Nederlandse versie
hoorde van het haast Goddelijke Piano Man van schrik de radio
uitgegooid en heb dus niet de artiest en titel gehoord, maar
het hemeltergende “doe je handen omhoog en zing met
ons mee” in plaats van het “sing us a song, you’re
the piano man” was genoeg aanleiding voor mijn baas
om een nieuwe radio te kopen.
Is
er dan niet leuks gebeurt vraag je je af? Gelukkig wel! Vorige
week woensdag heb ik mijn vriend Arjan weer eens gesproken
na afloop van het WCE optreden in Standdaarbuiten, en met
name zijn voorstel om Tourmanager Odert landelijk aan te gaan
pakken gleed erin als een paling in Yolanda Cacao van Konijnenbergen.
Donderdag zag ik NAC voor het eerst in zijn bijna 100-jarig
bestaan winnen in de Kuip van Feyenoord, wat wij donderdagavond
met flessen Amstel vierden tijdens onze CD bespreking bij
Patrick Marcelissen thuis (ja er komt een Canvas! CD!!! Meer
details volgen binnenkort), vrijdag heb ik me grotendeels
bezig gehouden met de TOP*32 en de samenstelling hiervan.
Zaterdag speelden we met de D’tjes van VV Raamsdonk
een toernooi bij SV Capelle en wonder boven wonder wonnen
we dit toernooi nog ook, kortom weer een feest en ditmaal
waren het friet met frikandellen die onze glorietocht kleur
gaven.
Zaterdagavond tenslotte mochten we op gaan treden in Zijtaart.
Ter ere van de kermis had Café/ Zaal Kleijngeld besloten
om eens een gokje te wagen en een bandje in te huren. Dat
bandje werden de hoempa Goden uit Raamsdonk eo en mee volle
sjas gingen we richting Zijtaart.
Als
altijd vroeg onze Tourmanager of ik hem op kon halen. Althans,
hij stuurde mij een sms met als inhoud “17.55”
waaruit ik concludeerde dat Herr Odert opgehaald wilde worden.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert een fenomeen
is in de Engelse taxiwereld? “Goddamned, I’d ordered
a taxi but it turns out to be a Tourmanager Odert” is
een veelgehoorde vloek als de bestelde taxi weer eens meer
dan een kwartier te laat komt.(bron: kwitniepedia.nl). Ook
Mark, Heino, de truckerroadie én de zwerverroadie dienden
mee te rijden en dus was het gezellig druk in de Passat.
Helaas
kregen we dit keer geen glimp van de charmante zwerverroadie
zus al dacht Tourmanager Odert wel een naakte arm uit het
raam te kunnen ontdekken. Tot zover de zwerver zus en nu met
gezwollen spoed naar Zijtaart. Vriend Mikenstein bestuurde
dit keer de bus, en ietwat onwennig schoof Heintje naast mij
op de voorbank. Mike is ook altijd verantwoordelijk voor de
muziek in de bus, en dus was het een groot gemis hem nu niet
naast me te hebben…
Verder verloopt de reis even ordentelijk als altijd en na
wat draai en keerwerk zijn we aangekomen bij het café.
Chase van H is weer even luidruchtig als altijd en ik merk
dat ik nog niet eens met 2 voeten binnensta als hij met opgeheven
vinger en beschuldigende stem naar mij toe komt geraasd. “Gij
manipuleert de TOP*32!” en “Gij luistert nie naar
de stemmers” en zo nog 100 op een hoop. Kalm als altijd
leg ik de situatie aan hem uit, en gelukkig bedaart hij al
snel. Ook vriendje Banjoman is erbij evenals Arjan Vissers
die wij lang hebben moeten missen.
Na
de beltpacks, In-Ear, blacklights, elecktrick shooters, feedbackdestroyer
en antennecombinder krijgen we dit keer geen nieuw fancy gadget
van onze geluidsheld, al gebruikt hij als geestelijk leider
van onze Crew wel steeds meer hipsiedipsie taal. “Arjan
kan jij de drums op het main stage even miken dan ga ik verder
met gainen”, “jongens horen jullie die feedback
ook op jullie belts” en “we hebben wel een kleine
backstage area vandaag he jongens” en ga zo maar door.
Tijdens het eten meent onze halve Belg Odert zich ook in een
taaldiscussie te kunnen mengen met de heren geleerden Oome
en Hofkens. Zijn inbreng word met name door Heino niet op
prijs gesteld (“ochjee, Eddy Wally hier naast mij is
ook weer wakker”). Onze Crew Paus van H heeft echter
het allerhoogste woord en in zijn geval was daar niet één
woord Frans bij…
Na het eten van “some French fries with some frikandells”
en een “diet coke” kleden we ons om in de backstage
area om vervolgens van onze front of house mixer te horen
dat het over “5 mins showtime is”…
Met
zoveel interessante praat om me heen voel ik me net Gordon
als ik het podium op loop, en aan mijn gebrekkige dansmotoriek
te zien is dat gevoel niet geheel ongegrond. Gelukkig duurt
het intro gedeelte kort en gaan we snel verder met maken van
lekkere feestmuziek.
Ik heb geen idee hoeveel mensen er in Zijtaart wonen maar
mooie vrouwen wonen er in ieders geval zat. Ralphke mag als
Benjamin zijnde de foto’s maken vandaag, maar al snel
word hij aangevallen als de Banjoman het fototoestel eist,
al is de Zwerverroadie niet van plan zijn werktuig (én
alibi om mooie meiden te fotograferen) af te geven.
De
zaal is veel voller dan de 100 man die de kastelein gehoopt
had en er zitten wel 450 mensen binnen! Onze tweede set duurt
een uur en een kwartier, en door de vele verzoekjes en improvisatie
werk komt er een prachtig feest op gang. Afgepeigerd zoeken
we onze backstage area op en krijgen we broden met frikandel
en blikken bier.
Afbreken
en opruimen, buske inladen en naar huis op aan mee gang. Lekker
slapen en dan volgende week weer een “gig” en
wel in Geertruidenberg, dus áls je benieuwd bent naar
de nieuwe show en de nieuwe nummers zien we je daar wel!
MAANDAG
11 MEI: over misverstanden, studeren, Brandstichterbloemen
en antennecombinders
Goeiemiddag
vrienden, vriendinnen, vage bekenden en tourmanagers in den
landen. Voor je staat weer een lange BLERUGTIK vol belevenissen
van het afgelopen Canvas!weekend met een fijn optreden in
Oirlo en natuurlijk alles wat er nog meer speelt rond ons
bandje.
Allereerst
wat nieuws over onze nieuwe toer, de Geld of je lever Toer.
Eerst hadden we een heel ander idee over de nieuwe toer, ware
het niet dat een andere band 2 weken voor publicatie van onze
nieuwe toer met exact hetzelfde idee op de proppen komt. Zodoende
moest er in allerijl een nieuw idee komen. Een thema hadden
we al wel, maar nu nog een goeie naam die alle losse ideeën
te samen bind. Uiteindelijk vinden we die, en het word de
Geld of je lever Toer. Nieuwsgierig als mensen zijn vragen
zij al snel hoe iets tot stand komt, en hoe je aan een bepaalde
naam komt.
Daan de
Wijze en ik praten al langer over “lever” ipv
“leven”. Dus als we een mooie dag gehad hebben
met veel alcoholische versnaperingen spreken wij van de “mooiste
dag van mijn lever”. Of als we naar een verjaardag mogen
waar we van tevoren al weten dat het uit de hand gaat lopen
qua bierconsumptie zijn wij ook altijd degenen die zingen
van “lang zal tie lever in de gloria”.
Toen wij
dus gekozen hadden voor het thema “geld/ kredietcrisis”
en we uit wilden gaan dragen hoe wij denken dat de kredietcrisis
bestreden moet worden (veel feesten ipv bij de pakken neer
gaan zitten) dacht ik al snel aan de wijsheid van vriendje
de Wijze en kwam ik met het idee Geld of je lever. Achterliggende
gedachte is dat je nu wel al je geld op kan potten en wachten
tot het beter word met de crisis en ondertussen wel een kloteleven
leiden, of je juist je geld laat rollen, het leven neemt zoals
het komt en misschien ga je failliet, maar dan heb je ondertussen
wel een mooi leven geleefd. Zoals Herman Brood al zei: “spaar
geen geld, spaar mooie herinneringen”. Dát is
hetgeen wat wij uit willen dragen met onze nieuwe show, en
de gedachte aan de eventuele link naar de lugubere organenhandel
is bij ons niet eens opgekomen. Dit omdat we van meerdere
kanten de suggestie kregen dat onze nieuwe toer geïnspireerd
is op deze nogmaals lugubere organenhandel. Dit is dus absoluut
niet het geval, en zeg maar waar ik moet tekenen want ik en
wij allen zijn ernstig tegen organenhandel. Dat het duidelijk
mogen zijn!
Naast dit
misverstand zijn er ook leuke dingen om over te mogen schrijven,
zoals natuurlijk over ons optreden van afgelopen zaterdag.
OJC Watjang?!?! te Oirlo had ons verzocht om de kermis aldaar
op te komen leuken met een optreden. Zoals altijd had onze
Tourmanager alles afgehandeld en had hij de vertrektijd genoteerd
in de Iagenda. “Half zes bij Ome Ronnie” luidde
de notitie exact. Verbaasd was ik dan ook door het sms’je
dat onze Almachtige Tourmanager om half 6 thuis opgehaald
wilde worden. Een logisch rekensommeke leert dan dat je nooit
om half 6 bij Ome Ronnie BV kan zijn maar vooruit. Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert in sommige delen van
Canada beter niet hardop uitgesproken kan worden? “I’ve
walked a Tourmanager Odert” is dialect voor “ik
heb een blauwtje gelopen”.(bron: kwitniepedia.nl)
Aangezien
ik Mark “achtergrondkoor de Steeg” de Hart al
opgehaald had reden we nog langs het Fort om daar Ralph de
Zwerverroadie op te halen en om te zwaaien naar diens charmante
zus die toevallig in de deuropening verschijnt.
Bij het repetitiehok aangekomen is vriend Hofkens Schilderwerken
al van de partij, en laden we de DDR mobil vol met onze zooi
en vangen aan.
Tourmanager Odert is chauffeur vandaag, met naast hem op de
voorbank de 2 zwaargewichten van de band: de DJ van de Canvas!bus
Mike Hofkens (van Hofkens schilderwerken daar zit muziek in)
en ik heb wekelijks het genoegen naast hem te mogen zitten.
Achter ons zitten Mark (uiterst links), de zwerverroadie en
Heintje. Eens in de zoveel tijd is het weer zover en heeft
onze immer afstuderende vriend Hofkens een tentamen of wat
dan ook. Hij verzoekt dan om stilte in de bus zodat hij kan
leren. Vervolgens pakt hij een boek van een vuist dik, en
begint te bladeren. Niet veel later ligt het boek op het dashboard
en is DJ Hof plaatjes aan het draaien. Deze set word dan resoluut
afgebroken met een “ik heb nog meer te doen hè
mannen” en neemt het boek weer ter handen. Dit ritueel
herhaalt zich meestal tot aan de plaats van bestemming. Na
het opbouwen gaat het gevecht met de studie onverminderd door
maar uiteindelijk wint het glaske bier en de flauwe piemel/
plas en poep praat het van de dikke pil vol met advocatenpraat.
Geluidsman
Chase van H. heeft weer zwaar geïnvesteerd, want hij
heeft voor ons een heuse antenne-combinder gekocht en na onze
beltpacks (zenders), In-Ear (oordopkes), feedbackdestroyer
(anti piep apparaat) heeft hij nu dus een echte antenne-combinder
aangeschaft. Zoonlief de Banjoman was er helaas niet bij vanavond,
kennelijk had hij een gastuitnodiging van ene Bertus S. op
zak. Advocaat Hofkens (van Hofkens advocatenwerken, daar zit
muziek in) is naar verluid al aan het uitzoeken of wegens
contractbreuk een zaak hebben versus de Banjoman.
Voor de
3e keer spelen we ons nieuwe showtje vanavond en voor het
eerst stuiten we op een klein probleempje vanavond. Aangezien
deze show doorspekt is van hoeden, pruiken, petten, brillen
en verschillende pakken hebben we 2 grote attributenkisten
aangeschaft. Bij de grote podia staan deze altijd achter op
het podium, zodat ik achter het gordijn snel om kan kleden.
Vandaag is het podium echter van het formaat “als haren
op een hond” dus kunnen de kisten er niet bij op het
podium. Daardoor plaats ik ze achter de dichtstbijzijnde deur
alleen is dat niet toegestaan vanwege het gegeven dat ook
de bierkelder zich daar bevind. Samen met de Zwerverroadie
tas ik de kisten naar boven en besluit ik tijdens de omkleedmomenten
dan maar een sprintje in te zetten naar de kisten en weer
terug.
Het onwennige
is er alweer een stukje verder uit na de gedegen repetitie
van afgelopen week, en de eerste set loopt vrij vlot, en ook
in dit deel van Nederland is het een groot oranjefeest als
we pauze houden en onze kleedlokamer op gaan zoeken.
De tweede set stáát vanaf nummer 1. Mijn vertolking
van Michael Flatley gaat al een stuk beter en onze persoonlijke
favoriet “Of je worst lust” knalt van alle kanten.
De 7dronk krijgt een hele grote winnaar dit keer, en dan figuurlijk
genomen want een beer van een kerel trekt de medaille bijna
uit mijn handen na het laatste pilske. We hebben er flink
de vaart in dit keer en de tweede set vliegt met een rotgang
aan ons voorbij. Toch blijkt ie na afloop meer dan een uur
geduurd te hebben als we ons drijfnat van het zweet settelen
in de kleedlokamer.
Onze tourmanager
moet er flink doorheen vanavond, hetgeen natuurlijk terecht
is. Wij noemen Bas ook weleens Ron Brandstichter, omdat Brandstichter
staat voor alles wat wij slecht, nep, en walgelijk gemaakt
vinden. Een Brandstichter smile is dus overdreven lachen (vaak
uit beleefdheid) op een vreselijk slechte grap van iemand.
Als iemand zegt dat je een grappig accent hebt en je beantwoord
met een Brandstichter smile en zegt tevens dat het wederzijds
is doet mij gruwen. Rillingen over de rug etc. Onze tourmanager
is dus een Brandstichter. Gisteren was het moederdag (hebben
jullie trouwens ook een moeder die vroeger zei dat het “elke
dag kindjesdag” is als je je beklag deed over moeder/
vaderdag?) en vorig jaar moesten we de avond van tevoren spelen,
en dit jaar weer. Onze tourmanager heeft kennelijk niet geleerd
van het verleden, en kocht in de nacht van zaterdag op zondag
een boske bloemen bij de pomp. “Voor mijn lieve mama
hè” zei hij er al Brandstichterend bij. Wederom
wal-ge-lijk. Een huichelboske. Een bos vol Farizeria’s.
Een bos die goed is voor een jaar etterballen tegoed. Vre-se-lijk.
Mijn moeder heeft gisteren niks gekregen, maar kom er niet
mee aan dat ik niks om mijn mama geef, want elke dag (ja echt
waar: elke dag) krijgt mijn mama een flinke kroelpartij van
mij (vraag maar na, elke dag als ik thuiskom van het werken
wil ik eerst kroelen mee mijn lieve mamana), en geloof mij
maar:
één
kroel van de Bonker doet het beter dan 1.000.000.000 Brandstichter
rozen…
MAANDAG
4 MEI:
Allemamaggies
Adriaantje nog es aan toe! Wat een lekker weekend hebben we
weer achter het rug zeg! Over het optreden van afgelopen donderdag
heb je inmiddels alles al kunnen lezen, en dus kan ik direct
verder met de optredens van afgelopen zaterdag bij Heavy Decor
in Geertruidenberg en bij café Addiz in Heibloem om
de kermis aldaar wat op te leuken.
Afgelopen
zaterdag konden we voor het eerst in ons leven iets terug
doen voor Ome Ronnie. Al ja-ren mogen wij geheel kotseloos
gebruik maken van zijn kantoor om te repeteren. De jongens
van kantoor nemen weleens een biertje uit ons hok, maar verder
hebben zij toch echt meer last van ons dan wij van hen.
Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse feest van dit wereldbedrijf,
en niet dat we ons opgedrongen hebben, maar we waren uiteindelijk
wel bij dat we mochten spelen bij Ome Ronnie BV. Gratis uiteraard.
Of nou, gratis…voor een paar pilskes zouden we gaan
spelen…dus dan weet je het wel. Over Ome Ronnie BV gesproken:
daar waren we ’s middags al aanwezig, want er stond
een fotoshoot op het programma. Mijn zwagertje Schellebel
was de man achter de camera en de 5 Ayatollah’s van
de 3 akkoordenschema’s degene die ervóór
plaats mochten nemen om zich te laten vereeuwigen in de nieuwe
pakken. Na deze bloedstollende activiteit stapten we aangekleed
en wel in de auto voor wat foto’s op locatie. Ik denk
dat men bij de Rabobank nou nog aan het lachen is als ze de
beveiligingstape terugkijken, terwijl de vaste klandizie van
café de Praktijck ook raar opkeek toen wij 5000,- aan
nepgeld in de gokkast aan het frommelen waren… Hierna
gingen we met spoed opbouwen voor het feest van de Repetitiehokken
God.
Het feest werd gehouden op het terrein van Heavy Decor in
Geertruidenberg, waar de dames en heren eerst een workshop
kregen en samen een kunstwerk maakten. Vervolgens deden zij
zich tegoed aan de broodjes van Cora, die de allerlekkerste
broodjes van de wereld maakt.
Als
krent in de pap kregen de dames en heren een optreden van
Canvas! aangeboden, en wát voor een optreden. Als allereerste
waren zij getuige van de allereerste uitvoering van onze nieuwe
show. Na een jaar lang de wegen onveilig gemaakt te hebben
in het kader van onze Troeba-Toer gaan we nu op pad met de
Geld of je lever Toer. Dat de kredietcrisis ons niet raakt
is wel duidelijk: nieuwe pakken, nieuwe instrumenten, nieuwe
opkomst (met dansje!), nieuwe nummers, nieuwe acts etc. Het
kan allemaal niet op. Na een paar maanden/weken van voorbereiden,
schrijven en repeteren (in sommige gevallen spreken we van
rampeteren) was het zaterdag dan echt zo ver.
In
een intieme setting stapten we rillend het podium op om vervolgens
het door
Mike ~Dody~ Hofkens bedachte dansje uit te voeren. Het gemêleerde
gezelschap bestaande uit vrouwen van kantoor maar ook uit
mannen van de wilde vaart zal ongetwijfeld hun bedenkingen
gehad hebben bij mijn houterige uitvoering van dit alles,
maar vooruit.
De meeste nieuwe dingen sloegen gelukkig goed aan, en volgens
mijzelf ging het ook best goed. Alleen is het erg wennen om
weer na elk nummer op de sterlist te moeten kijken. Bij de
vorige toer kon ik de volgorde natuurlijk dromen op een goed
moment, en dat automatisme is even weg. Toen Carnaval weer
naar de USA ging werd de eerste polonaise al ingezet en niet
veel later kreeg Der Franz Bauer de lachers lekker op z’n
hand. Toermanager Odert mag vanaf nu het podium op als Kinkykapje,
of Rapkapje (tis maar net hoe je het noemen wil) en ondanks
het feit dat tijdens de stembandtransplantatie deze vervangen
zijn door een paar kniebanden liep ook dit onderdeeltje lekker.
Wisten jullie trouwens dat Toermanager Odert kennelijk in
een kwaad daglicht stond bij de Amerikaanse seksbom Marylin
Monroe? Kwaad stormde ze haar hotelkamer uit en schreeuwde
tegen de hotelbediende dat haar minnaar weer getoermanager
Odert had. Later bleek dat zij dit synoniem gebruikte als
schuilterm voor een vroegtijdige ejaculatie van haar sexpartners.(bron:
kwitniepedia.nl)
Al met al liep het redelijk gesmeerd en de gasten van het
feest wisten onze fratsen wel te waarderen, op het einde van
de 1e set zat de stemming er meer dan goed in, en met een
kolkende oranje stadion sfeer stapten we de pauze in.
De
2e set begint voortaan zonder Mark’s creatie als schoonloeder,
maar begint met een nummer wat we normaal gesproken altijd
als toegift hielden. Vanaf nu dient dit nummer dus als “voorgift”.
Aan mijn act als Michael Flatley mag nog wat gesleuteld worden
maar de rest van de set liep als een trein. Eén ding
blijft ongewijzigd: als het feest op zijn hoogtepunt is blijft
Echte Vriend de Banjoman paraat om het helemaal af te maken.
Zo ook deze avond, en ondanks dat Mike met zijn hoofd voor
de automatische confetti ontsteker ging staan was dit natuurlijk
weer een hoogtepunt.
Nadeel blijft echter de hoge gage van de Banjoman. Dit heerschap
verdient namelijk voor één nummerke spelen meer
dan wij met vijven voor een heel jaar bij elkaar. Volgens
de met grijs, lang, sluik haar getooide geluidsman van de
Banjoman komt dit door de nieuwe Feedback Destroyers die onlangs
op de banjo gemonteerd zijn.
Na
de laatste klanken van “het beste van 2 werelden”
stappen we drijfnat van het podium, en doen ons tegoed aan
de leftovers van de Banjoman. Gelukkig hadden hij en zijn
crew wat broodjes voor ons bewaard, en zelfs een pilske laten
staan. Hierna snel omkleden, afbreken en opruimen en dan bier
drinken en sterke verhalen aanhoren. Ondanks het feit dat
het onvoorstelbaar klinkt hebben wij er nog wat van opgestoken
ook, want een kleine 13 uur later zaten wij in onze bus het
Heavy Decor spel “laagzitter/ hoogzitter” te spelen
tot vreugde van onze medeweggebruikers.
Eerder
die dag moesten onze Toermanager en ik aantreden op de groene
weide tegen WSC uit Waalwijk. Vlak voor rust gebeurde het
onvermijdelijke: een tegenstander prikte Barry van Strien
in z’n oog en die raakte een lens kwijt. Vervolgens
stapte Barry op de fiets om thuis een nieuwe te gaan halen,
beviel ik Toermanager Odert om te gaan warmlopen en prompt
ging onze Toermanager van z’n graad. “Ja maar
coachie, het is nog niet eens rust” stamelde hij nadat
hij bijgekomen was, maar coach Bonker had geen genade en dus
viel onze Toermanager in. Halverwege de 2e helft ging een
andere droom van hem in vervulling en wel de volgende: aangezien
ik nu lucht zat heb (NOU IK NOG STEEDS GESTOPT BEN MET ROKEN!)
heb ik besloten om de kicksen ook weer eens aan te doen en
lekker een balletje mee te trappen. Zodoende viel ik ook in
en vormde ik samen met Odert een spitsenduo. Helaas werden
wij verkeerd gebruikt en verloren we deze pot met 1-5.
Eens
kijken of het ’s avonds beter zou gaan dan. Om 18 uur
precies werd ik gewekt door het getoeter van onze DDR mobil,
met Toermanager Odert achter het stuur. Nog even de anderen
ophalen en dan kon het nieuwe avontuur beginnen. Ralph de
Zwerverroadie had zich even daarvoor al gemeld en namens de
van H. sound, light and feedback destroyers group zouden Chase
en de Banjoman al ter plekke zijn.
Ter plekke is het mooie Limburgse dorpke Heibloem waar de
600 inwoners van’t weekend kermis zouden gaan vieren
alsof het lever ervan afhing. Café Addiz herbergt sinds
een tijdje eigenaars met ballen, en zij besloten om het gebeuren
nieuw leven in te blazen en hun nek uit te steken. In samenwerking
met Jo Nelissen en Heavy Decor hebben ze van’t weekend
een heus festival weggezet en aan Canvas! de taak om dit waardig
af te sluiten.
Dat
zien wij wel zitten en om iets over negenen stappen we al
dansend het podium op. Ook het Dody dansje behoeft nog wel
even een kritische blik van de week merk ik als ik dwars tegen
de draad in sta te dansen...
Verder gaat het weer best lekker en is het verschil met gisteren
al merkbaar want het loopt al iets soepelerder, al moet ik
elke keer op de setlijst kijken voor een nummer, maar dat
zal snel genoeg over gaan. Ja ik ben best tevreden over de
1e set, wederom weet men Franz Bauer wel te waarderen en nemen
we in een prima oranje sfeertje afscheid om pauze te houden.
De 2e set is van hetzelfde laken een slagerspak en de stemming
is prima. Nadat ik het laatste nummer heb aangekondigd gaat
men zo tekeer dat we zoals altijd ook nu onze toegiften zullen
spelen, en wederom verschijnt de Banjoman ten tonelen. Tussen
het uitdelen van de handtekeningen in had hij ook even tijd
gevonden om een nummerke mee te spelen. Dan voltrekt zich
een ramp: het publiek eist Koning Pinteman! Voor ik het weet
is het te laat: Banjoman staat Koning Pinteman al te spelen,
en eist na afloop dan ook met een lach op zijn gezicht het
bedrag van €20.000,- ipv de gebruikelijke €10.000,-
want hij heeft 2x zo lang gespeeld als normaal…
Ook
in dit deel van Limburg bevalt onze toenaderingspoging van
“het beste van 2 werelden” dusdanig goed dat ze
na de laatste klanken van dit lied zich smekend voor Jo’s
voeten werpen voor nog een nummer, maar helaas: de koek is
op… We doen even snel een pilske, kleden onszelf om
en gaan dan onze Zwerverroadie meehelpen, die tot onze grote
verbazing keihard gewerkt heeft en al bijna klaar is met afbreken
en opruimen…
We
nemen afscheid van Heibloem met al haar vrouwelijk schoon
en storten ons hortend en stortend de nacht in. Nog even een
pompie langs de snelweg, een klein dutje doen en ik sta weer
voor de deur van de ouderlijke woning. Over een paar uurtjes
rammelt de wekker weer, maar toch is dit moment onbetaalbaar
en ben ik de koning te rijk! 2x een nieuwe show nagenoeg vlekkeloos
uitvoeren, positieve reacties ontvangen van iedereen en hagelnieuwe
feedback destroyers gekregen: dit weekend kan niet meer stuk!
VRIJDAG
1 MEI 2009:
Koningen
en Koninginnen van het feest des levens, en vriendje van Steenhoven
uit Waspik; voordat ik deze zeer feestelijke Blerugtik uit
m’n pc rammel wil ik even stilstaan bij de ramp die
zich gisteren afgespeeld heeft in Apeldoorn. Toen ik voor
het eerst hoorde van een idioot die door het publiek heen
reed met als doel om ons Koninklijk huis te raken moet ik
eerlijk bekennen dat ik een klassieke inschattingsfout maakte
door “mwah, nou en?” te denken… Ook de zegswijze
“het zal allemaal wel meevallen” ging door m’n
hoofd, en toen ik hoorde dat er her en der in den lande feesten
afgelast werden nam ik zelfs de term “belachelijk”
(door onze tourmanager Bas –dubbele tong- Odert steevast
uitgesproken als “blallijk”) in de mond. Toen
ik echter vannacht in een huiskamer ver van Raamsdonk vandaan
onder het genot van een pilske en een aaike de tv beelden
zag ging er wel een schok door me heen. Sakker wat een afgrijselijke
ramp! Ook al hebben de betrokkenen er geen zak aan, toch wil
ik vanaf deze plek mijn condoleances en sterkte uitspreken
voor alle slachtoffers van deze ramp. De dader is vanochtend
overleden. Aan de ene kant maar beter ook, maar aan de andere
kant komt ie er nu te makkelijk vanaf, al hebben de slachtoffers
ook aan die wetenschap geen enkele boodschap. Maar hoe moeilijk
en vervelend het ook is, als je het positief bekijkt heeft
ook deze ramp z’n voordelen. Denk eens aan die honderdduizenden
mensen in Amsterdam die een optreden van de Toppers bespaard
is gebleven! Als het aan mij ligt vliegen die kwalleballen
(Bolle Jan BV, dat ouwetruttenzeikwijf van Gordon en Jeroen
Verboom) nú al naar Moskou zodat wij vervolgens hier
weer met zijn allen een ijzeren gordijn op kunnen trekken
waar ge bang van word…
Verder kent deze ramp geen enkel voordeel en samen concludeerden
we vannacht dat Koninginnedag misschien wel nooit meer hetzelfde
zal zijn, en dat is niet waar wij op zitten te hopen, want
optreden op Koninginnedag is altijd leuk, en zeker als je
dat mag in een feesttent in Someren-Eind.
Mijn
Koninginnedag begon met het gerammel van de harmonie die in
alle vroegte door de straten van Raamsdonk trok. Slechts gekleed
in een boksershort neem ik plaats achter de vensterbank en
die de harmonie vooraf gaan aan een mooie oranje kinderstoet.
Vervolgens snel ontbijten, douchen en naar Geertruidenberg
op aan. Op de Markt aldaar is een optreden van Intergrated
Fuel. Deze TOP*32 band is goed bezig, en het was dan ook een
genot om de nieuwe bassist Jeroen, Paultje, Royke en natuurlijk
Lois aan de gang te zien. Sakker wat een superband, en dan
heb ik het mooiste nummer nog nie eens gehoord (Beth Hart
– Leave the light on) omdat ik ook op tijd bij ons hok
moest zijn voor ons eigen optreden.
Tourmanager
Odert steekt de laatste tijd niet meer onder stoelen en banken
dat hij geen wandelende Canvas!agenda is, en dus heb ik zelf
maar even opgezocht hoe laat we zouden vertrekken. Half 5
was de tijd, en keurig netjes op tijd ben ik ter plekke. Niet
veel later komt vriendje Mikenstein aan die echter weer terug
moet omdat hij de sleutel vergeten is, en pas om 5 uur zie
ik het wanstaltige gedaante van onze Tourmanager aan komen
stappen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Zuid-Afrika
een beschermde status geniet? De “Quaak Odert Quaak”
is een zeldzame bruine breedbek kikkersoort die wegens impotentie
van de mannetjes met uitsterven bedreigd word.(bron: kwitniepedia.nl)
Ook
Superroadie Gomar is erbij en natuurlijk de Truckerroadie
waardoor het meenemen van een TomTom overbodig is want Truckerroadies
kennen uiteraard overal de weg… Behalve dan wanneer
de Truckerroadies van tevoren flink aan het bier gezeten hebben.
Want dan word de wegenkennis ineens een stuk minder en aangezien
wij zelf net zoveel verstand hebben van het Nederlandse wegenstelsel
als een hamster van middageten werd het een hachelijk avontuur.
Dieptepunt van de tocht is als de Truckerroadie het advies
geeft om richting Helmond te rijden, want “wè
stikt jou het”… Onze goede naam (in al die jaren
nog nooit op tijd geweest) stond natuurlijk wel op het spel,
maar dankzij deze goedbedoelde adviezen hoefden we daar niet
voor te vrezen.
Eindelijk
zijn we aangekomen op de plaats van bestemming: de feesttent
in Someren-Eind, en snel laden we de spullen uit en bouwen
we alles in recordtijd op. Chase van H. is al klaar met bouwen,
en is bezig met de gear van de Banjoman. Vervolgens plaatst
Chase zijn nieuwe blacklights op het podium. En terwijl hij
daarmee bezig is bekijken we vol bewondering onze eigen instrumenten,
die dankzij de hulp van Rene Hofkens (Hofkens Schilderwerken:
daar zit muziek in) keurig netjes wit gespoten zijn en afgemaakt
met zwarte sterren. Gitaren, Basgitaar, Accordeon en Drumstel
zijn dus volledig gemetamorfoseerd, en dankzij de blacklights
van van H. (ook weleens vleklights genoemd, na een klein incident
wat een goede vriend van mij had een aantal jaren geleden
toen hij met zijn vriendin (in een zwart jurkje) onder een
blacklight stond te dansen…) knalt ons instrumentarium
je nou tegemoet van het podium af.
Onze
eerste set speelden we nog in de ouwe geel-zwarte pakken,
maar zoals je misschien al wel hebt gehoord hebben we een
nieuwe show, die morgen (zaterdag) in première gaat.
Afgelopen vrijdag heeft Susan Henselmans (www.stofkunst.nl)
onze nieuwe pakken afgeleverd en ongeduldig als wij zijn wilden
we ze natuurlijk meteen aan. Uiteindelijk besloten we dus
om de eerste set in het geel-zwart te doen, en de tweede set
in het nieuw. Susan heeft wederom een wereldprestatie geleverd
want oh oh wat zijn ze mooi. Onvoorstelbaar dat je van zo’n
zooitje ongeregeld toch nog iets weet te maken, dan ben je
met recht een (stof)kunstenaar. De foto’s van dit optreden
zullen er binnenkort op komen te staan, dus uitleggen hoe
het er allemaal uitziet is niet nodig, maar feit is dat we
het echt prachtig vinden, en dat het onze verwachtingen overstijgt.
Het
optreden zelf verloopt ook spoorvoedig, en het publiek in
Someren-Eind verdient een groot compliment voor het woord
voor woord meezingen van de tekst van onze Carnaval goes USA.
Of het nou ging om een horse in the gang of dat the handjes
the air in moesten: woord voor woord zongen ze mee, en dat
was een grote verassing en een dik compliment waard.
Aangezien ik nog steeds gestopt ben met roken (ooh ja: lang
zal ik leven, lang zal ik leven, lang zal ik leven in het
gloria) heb ik dit keer een bereik van heb ik me jou daar
en levert de stem zelfs op de taaiste stukken geen centje
pijn. Erg fijn en als ik dit eerder had geweten had ik nooit
begonnen met roken. Dan had het gebibber na afloop van een
optreden of recht na het eten op de bank ook een stuk minder
geweest…
De
tweede set is dan ook een regelrecht feest, en het nieuwe
werk wat we proberen slaat goed aan, al is morgen natuurlijk
pas de echte vuurdoop en doen we al het nieuwe werk. Ook de
Banjoman is in het nieuw gestoken en speelt tussen het handtekeningen
uitdelen ook nog een nummerke mee..
Na afloop is het weer een echte Canvas!chaos in de kleedlokamer.
De Dikke Tieten Fanclub team Someren-Eind is tuurlijk van
de partij, en IF’s Lois laat zich ook een Dikke Tieten
shirt aanmeten! Verder pakken we nog een biertje met Piet,
die zo’n beetje de goeroe is van de plaatselijke scouting,
daar waar de feesttent op het terrein stond. Vooral Gomar
en ik besluiten dat Piet voortaan onze held van Someren-Eind
is. Ondertussen vestigen de Dikke Tieten dames een nieuw record.
Ze weten namelijk met 7 vrouwen (!) op de achterbank van Heino’s
(uhhm, eigelijk Heino’s moeder Ria) auto te kruipen.
Heino’s auto noemen wij altijd de Sjakie mobiel, omdat
het zo’n echte ambtenaren auto is. Zo’n heel klein
Daihatsu auto’ke, met bandjes die bij wijze van spreken
ook onder een kruiwagen passen, en om daar met 5’en
in te passen wat wij onlangs gedaan hebben is al een prestatie
van formaat, laat staan met 7 meiden op de achterbank.
Niet
veel later besluiten we de avond een passende afsluiting te
geven, en de dames achterna te rijden. Niet veel later vragen
we ons af waar we in godesnaam aan begonnen zijn, als we een
donkere polder inrijden, en als de donkere polder verandert
in een donkere zandweg in de polder word dat gevoel nog erger…
Uiteindelijk stoppen we bij één van de dames
thuis, en worden we vriendelijk doch dringend verzocht om
binnen eieren te komen bakken.
Als we ons genesteld hebben in de huiskamer en Mark achter
het fornuis staat te kokkerellen word de groep uitgebreid
met de zus des huizes, die wij kennelijk uit haar slaap gewekt
hebben.. Zij schuift aan, en niet veel later schuift ook moeder
de vrouw aan en word het een gezellige boel. Stien blijkt
een gezellige tante, en als de Superroadie vraagt waar haar
man is zegt ze dat Bert ligt te slapen… Ondernemend
als hij is wil de Gomar naar Bertje toe om met hem te kroelen,
dat lijkt ons echter niet zo’n goed idee en dus eindigt
het met een flinke kroelpartij met Stien die dat op haar beurt
weer wel weet te waarderen.
Ondertussen
is het toch echt serieus nacht geworden, en aangezien we nog
een dik uur moeten kachelen besluiten we om er nu toch echt
een einde aan te breien. Met een flinke springpartij op de
trampoline maken we het feest compleet en gaan we naar huis.
Rond de klok van 4 uur zijn we thuis, ik neem een fles Heinekens
mee naar boven en slinger de tv aan. Ondertussen probeer ik
om alle gebeurtenissen van vanavond op een rijtje te krijgen,
en ik moet concluderen dat dit niet meevalt. Uiteindelijk
lukt het me redelijk, al is het inmiddels half 6 geweest als
m’n ogen dicht vallen…
Someren-Eind
tot ziens en bedankt voor de eierhammen met boter!
BLERUGTIK
ZWARTE ZONDAG 19 APRIL:
Hoi
allemaal.
Niet alleen Louis van Gaal heeft paranormale gaven. Ik heb
ze ook. Ik hoor jullie namelijk denken “Nou zeg Bonker,
wat een sobere begroeting, wat is er met je aan de hand kerel?
Ook de datumaanduiding als Zwarte Zondag zal ook wel niks
goeds voorspellen, vertel me snel kerel, wat is er loos?”.
Vandaag
of beter gezegd vannacht (exacte tijd was 00.03 uur) heb ik
een belangrijk besluit genomen. Ik ben namelijk gestopt. “Waarmee
Bonker, vertel vertel vertel, desnoods betalen we bij!”.
Ik zal eerst de dames gerust stellen: ik ben niet gestopt
met masturberen. Om mijn medemopperaars gerust te stellen:
ik ben ook niet gestopt met chagrijnen. Voor al mijn bloedbroeders:
nee, ik ben al helemaal niet gestopt met bier drinken. Voordat
de locale frietboer in de telefoon klimt: ik ben niet gestopt
met het eten van frikandellen. Ook mijn geel-zwarte helden
hoeven niets te vrezen: mijn seizoenskaart word gewoon nog
een jaartje verlengd. Ook ben ik niet gestopt met ademen (anders
had ik hier nou nie gezeten eej), belasting betalen, nagel
bijten, navel punniken en neus peuteren, en ik ben al helemaaaal
niet gestopt met de band. Al heeft mijn drastische besluit
wel alles te maken met diezelfde band, want ik ben namelijk
gestopt met roken. Hieronder volgt wat er aan vooraf ging:
Gisteren
hebben jullie geel-zwarte helden weer 2 optredens gehad. Eén
klein, mini optredentje voor Omroep Brabant radio en ’s
avonds op een bedrijfsfeest in Oosterhout.
Het Omroep Brabant gebeuren was via Heino gegaan (aangezien
zijn schoonvader daar ook op moest treden met Trio Vis) en
hij had dan ook keurig netjes een mailtje samen gesteld met
alle informatie die we nodig hadden. We zouden gisterenochtend
om 9 uur verzamelen bij Oom Ron’s repetitiepallazo,
en zoals wel vaker lukte ons dat bijna allemaal.
Ikzelf
was er als eerste, op de staart gevolgd door Heinemans. Niet
veel later kwam de nog niet nuchtere Mike Hofkens aan, gevolgd
door Mark die aan de stand van z’n natte haar lekker
op het gemak gedouched of gebadderd had. En dan komt er 3
kwartier niets……..
Om kwart voor tien (!) draait er een bekende wagen het parkeerterrein
op, en achter de voorruit bevind zich een bekend gezicht welk
wij één voor één wel zouden willen
stuk slaan met een eind hout. Het is de Almachtige zelf, de
vlees geworden te laat koming: het is Tourmanager Odert (Wisten
jullie trouwens dat Tourmanager Odert van origine naamgever
is van de welbekende toupet? De Franse kapper Jean Frederique
de Gilesdelatoupet gaf zijn goede klant Tourmanager L’Eaudert
een passend haarstukje om zijn kaalheid te verbloemen. Na
de dood van de kapper werd de naam van het haarstukje pas
verandert in toupet, terwijl ditzelfde haarstukje voor zijn
dood werd aangeduid als een L’Eaudert.(bron: kwitniepedia.nl).
Nadat
wij Tourmanager Odert op zijn ballen gegeven hebben stijgen
we op en zoeven we naar Werkendam alwaar de opnames voor Omroep
Brabant plaats zullen vinden. Tot onze verbazing komen we
niet terecht in een studio of iets dergelijks, maar bij Fort
Altena waar een braderie/ jaarmarkt aan de gang lijkt te zijn.
Navraag leert ons dat het klopt. Het is vandaag de Dag van
het Brabantse Platteland en ons optreden zal daar dan ook
in het teken van staan. Trio Vis is ook te gast en ook Marja
van Trier, een zangeres of beter gezegd een Chansonniere .
De vissen komen als eerste binnen, en wanneer wij klaar zijn
met opbouwen gaan wij samen met de vissen aan de (stevige
Brabantse) lunch. We lachen ons een breuk als we de zelf gesneden
boterhammen uitpakken… “Ik ben toch geen beer”
moppert Mike Hofkens als hij de 5cm dikke plak brood bekijkt…Petry
vraagt zich af “of ge er een TomTom bij krijgt”,
Jan stelt dat hij een steigerplaank naar binnen aan het werken
is, en Piet spreekt af dat hij wel even zal bellen als hij
klaar is met eten…
Tot zover de jolijtigste lunch aller tijden, want er moet
natuurlijk wel muziek gemaakt worden. Wij zijn als eerste
aan de beurt, en mogen aftrappen met Te Laot, hierna volgt
een jingle en knalt Trio Vis er meteen in met hun nummerke
Coba de Meijer. Dan volgt er een interview over God mag weten
wat waarna Marja van Trier erop los dorst met het nummerke
Il pleut dans sur Reims…
Zo
gaat de middag voort, en voor we er erg in hebben is het 2
uur en zit de uitzending erop. Nog wat na keuvelen met de
mensen van de techniek en natuurlijk de Vissen. Onder het
genot van een kakske boffie gaan we afbreken en nemen we afscheid
van iedereen, want wij moeten voort natuurlijk. We moeten
immers nog naar Oosterhout om een optreden te geven op het
feest van het bedrijf Unica Installatie Oosterhout.
Tussendoor
ga ik nog snel even een buil shag halen want anders zou ik
vanavond weleens zonder kunnen komen te zitten, en das nie
de bedoeling natuurlijk. Tijdens het afrekenen schiet het
ineens door me heen, die gedachte van “waarom doe ik
dit eigelijk?”. En dat is exact dezelfde gedachte die
ik kreeg op 13 december 2003. Tijdens die winterdag stond
ik op het busstation in Oosterhout en kreeg dezelfde gedachte
als ik nu kreeg. Toen gaf ik shag en aansteker af aan een
toevallige passant en besloot acuut te stoppen met roken.
Dat heb ik toen overigens wel een tijdje volgehouden, maar
door uhhm laat ik zeggen omstandigheden in de relationele
sfeer ben ik toen weer begonnen.
Nu besluit ik de buil gewoon mee te nemen en niet meteen weg
te geven aan de eerste de beste langslopende idioot. In de
bus zet ik de gedachten een beetje op een rijtje en kom tot
de conclusie dat stoppen met roken én beter is voor
mijn stem én beter is voor alles. Uiteindelijk beslis
ik het nog heel even af te wachten en dan te beslissen om
te stoppen of niet.
Het
optreden in Oosterhout verloopt zeer goed, de aanwezige feestgangers
doen lekker mee en het optreden loopt lekker vlot aan ons
voorbij (net als de beloofde warme maaltijd overigens). Net
als ik me bedenk dat het eigelijk wel meevalt met mijn stem,
en dat ik ook dit optreden tot een goed einde ga brengen gaat
het fout. Tijdens Bakkus moet ik op een gegeven moment uithalen,
en dat haal ik normaliter uit m’n tenen, maar ik haal
het wel. Dit keer niet, ik haal en haal en blijf halen maar
halen doe ik het nooit van z’n leven meer vanavond.
Kwaad bedenk ik me dat dat vooral door de sjekkies moet komen,
en als we snel verder gaan met Brabant/ de Peel besluit ik
voor mezelf om m’n huidige buil leeg te draaien en er
dan mee te kappen.
Brabant/
de Peel is gelukkig een stuk rustiger en gaat me dan ook goed
af. Zodoende sluiten we deze avond goed af en nemen we nog
even gretig ons applaus in ontvangst. André van Amstel
zou het over nemen van ons, en met een gerust hart nemen we
plaats in onze geïmproviseerde kleedlokamer. Even later
komt de projectmanager binnen met de mededeling dat André
van Amstel niet op is komen dagen, hij maakt z’n zin
niet af, maar ik vermoed dat ie wilde vragen of wij in wilden
vallen.
Mike
stampt Bas in mekaar en de rest kijkt toe. Ik kleed me om,
stamp Bas ook tegen de vlakte (rest kijkt wederom toe) draai
nog een sjekkie en ga de zaal in om mee te helpen met afbreken.
Wanneer alles in de bus zit neem ik nog één
flinke hijs, gooi het sjekkie op de grond en stamp het vakkundig
uit. Dat was hem dus, de allerlaatste…tenminste voorlopig
dan.
Op
de dag dat AZ eerst niet en daarna wel kampioen werd, Raamsdonk
7 verblijd werd met een nieuwe bankzitter (de éénjarige
Harm Verschuren), ik frietsefratse kreeg van m’n lievelingszus
en ik met Janneke, Harry, Bart en Berend naar Racoon ging
stopte ik met roken. De volle buil is inmiddels weg gegeven,
de bijna lege buil (met nog één vloeike) kan
tegen betaling afgehaald worden, het hoogste bod geldt voor
dit collectoritem …
Lolly’s,
snoepkes en kwatta’s zijn natuurlijk han warte velkom,
evenals een touw, een tas stenen, een mes of een op scherp
staand geweer…
Wees
gegroet
MAANDAG
30 MAART:
Gloeiende
gloeiende! Wat een avond! Wat een feest in Udenhout!
Ik
zou ervoor kunnen kiezen om de BLERUGTIK hierbij te laten
voor wat hij is, want het enige wat me te binnen schiet als
ik terugdenk aan afgelopen zaterdag zijn deze superlatieven
en meer zinnen van een dergelijke strekking…
Omdat de BLERUGTIK echter vaker en vaker word gelezen, én
frequent bijgehouden word door Arjan v/d Broek zal ik het
hieronder toch een beetje uitgebreider uitéén
zetten. Komt ie:
Het
was september/ oktober van het afgelopen jaar toen we op een
vrijdagavond bij de carnavalswagen ineens een telefoontje
kregen uit Udenhout. Aan de glibberige wijze van telefoneren
was al te zien dat onze Almachtige Tourmanager groot nieuws
zou brengen. En dat klopte. “HET OPTREDEN BIJ UDENHOUT
ONDER ZEIL GAAT DOOR!!!” schreeuwt hij uit volle kippenborst
door de bouwhal.
Ook ik ben zeer in m’n nopjes. UOZ is één
van de grootste tentfeesten van Brabant, en ik ben er zelf
al met al ook al een keer of 7, 8 geweest om te kijken naar
Rowwen Hèze, de WC Experience, BZB en nog vele andere
Koningenbands in ons genre. Nu zouden we daar zelf mogen spelen,
en dat was weer een klein droompje wat uitkwam.
Dat
was in september, en het leek nog een ontzettende ver van
m’n bed show. Afgelopen zaterdag was het ineens zo ver:
we mochten naar Udenhout! Heel de week in de zenuwen gezeten,
want ik was kantje boord ziek. Dinsdagnacht kwam het ineens
opzetten, dat vervelende gevoel van een beginnende keelontsteking.
Direct brak het zweet me uit, want al kunnen beenloze atleten
tegenwoordig moeiteloos over 5 meter poolstokhoog springen,
zingen met een keelontsteking kan echt niet. Heel de nacht
wakker gelegen, woensdag wel gewoon werken, maar wel met de
hulp van de firma’s Strepsil en Trachitol. De rest van
de week niet al teveel meer gedaan, en ook zaterdagochtend
mezelf heel rustig gehouden bij de D-jeugd.
Rond
de klok van 3 uur belt onze Almachtige Tourmanager Odert de
Grote op, met de mededeling dat ik hem op moet halen om kwart
voor 5 en geen minuut eerder.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert door de Hertog
van Luxemburg werd gebruikt om aan te geven dat ze iemand
gingen onthoofden? “Schavuit, gij zult boete doen, en
na een tocht met pek en veren getourmanager Odert worden op
het stadhuisplein van Luxemburg-stad.” (bron: kwitniepedia.nl)
Eén minuut later belt Mark met exact dezelfde vraag,
en dus rij ik eerst langs Mark en pas daarna langs Odert,
omdat hij toch nog niet klaar zal zijn. Mark heeft nog even
werk en dus arriveren we om 16.52 bij Tourmanager Odert aan
de deur, waarna hij met een uiterst pedant hoofd op zijn pols
staat te tikken waarmee hij wil zeggen dat wij te laat zijn
en dat hij zo ontzettend lang heeft staan te wachten…
De
rit naar Udenhout gaat vlot dankzij de aanwijzingen van de
Trucker Roadie, en tijdens een pitstop bij een pompie mag
ik van alle in de rij staande mensen vooraan in de rij aansluiten,
omdat ik het wel druk zal hebben. Ik antwoord met “ja
we moeten zo optreden” waarmee de mensen weer counteren
met “dat weten wij, want wij gaan er ook naartoe”…
Weer on the road besluit onze Tourmanager een drempel met
60 km/u te nemen, waardoor wij zo’n beetje door het
plafond heen knallen. Met name Heino is woest, omdat hij nu
zijn haar weer opnieuw kan doen…
Aangekomen
bij de lege tent blijkt het al prachtig te zijn, laat staan
dat die tent vanavond gevuld zal staan met 3000 mensen…Opbouwen
en soundchecken dan maar, even luisteren naar de praat van
onze geluidsman Kees van H., een pilske vatten en rap gauw
vlug mee gang een bord peestamp naar binnen tetsen, een filmpie
bekijken op de gsm, omkleden en dan rond half 9 is het zover:
we worden aangekondigd en komen op als altijd.
De tent is al redelijk gevuld, vooraan is het al goed druk,
en er komen steeds meer mensen bij. Halverwege onze set is
de tent ramvol en begint het volk al goed los te komen. Wanneer
ik ga vertellen dat Heino feitelijk Heinrich blijkt te heten
zet Mikenstein de melodie in van Seven nation Army (door voetbalsupporters
omgedoopt tot “Alle Joden zijn homo”, maar dat
ter zijde)en het publiek voelt exact aan wat de bedoeling
is en zingt luidkeels “Alle Duitsers zijn homo!”.
Dit tafereel herhaalt zich nog tig keer, en ook tijdens de
optredens van Henk Wijngaard en BZB word het regelmatig ingezet.
Na dit hoogstaand en zeer cultureel verantwoord hoogtepuntje
blijkt echt alles wat we spelen een schot in de roos te zijn.
Tijdens de aanpalende Hochzeitsmars staan de dames vooraan
zich te verdringen om mij schaars gekleed in actie te mogen
zien, gelijk hierna gaat Mikenstein verder met de intro van
O (Bro Hymn) en word er her en der flink tekeer gegaan. Als
ik de zaal mee laat zingen door mijn (Senzheiner-) microfoon
moet ik m’n oortjes snel uitgooien, omdat het veel harder
tekeer ging dan ik verwachtte. Het als altijd vakkundig door
Mark ingezette Bakkus op un kaai volgde hier weer direct na,
en er werd een pit gecreëerd die kortembij tot aan de
PA liep. Hoogtepunt van de avond was wederom onze kruisbestuiving
tussen Brabant en de Peel in brand. Altijd en overal slaat
dit nummer goed aan en vinden we het zelf ook mooi om te mogen
spelen. En dan toch zeker in een tent waar inmiddels 3000
man feest staat te maken! Echt ongelofelijk hoe fantastisch
het uitzicht was vanaf mijn plekske. Maar het mooiste moest
nog komen, want tijdens de laatste keer “en dan denk
ik aan Udenhout… want daar brand nog licht” knalde
het licht vol aan op de zaal, en zag ik die complete mensenzee
voor heel even één zijn met ons en de rillingen
schoten over de rug en de armen, en een heel klein brokske
vormde zich in mijn keel. Na afloop gingen we even de zaal
in en liep ik vriendje de Wijs tegen het goedgevormde lijf
(ook een sportschooljongen). Op zijn typische eigen manier
maakte hij wat duidelijk. Het was iets in de trant van “sakker
gij slikte een brok in de keel weg, ik zag en ik ook kippenvel
bijna jaanke toen ik” en een korte mannen onder mekaar
hug volgde…
Direct
na ons optreden ruimen we het podium leeg en laden we alles
in onze DDR mobil. Vervolgens als een speer naar onze kleedlokamer
om met wat koude pilskes na te genieten van ons optreden.
Henk Wijngaard is dan al aan de gang, en de mannen van BZB
komen vragen hoe het gegaan was. Als geroutineerde topmuzikanten
onder elkaar praten we wat over de koetjes en kalfjes en het
reilen en zeilen in de bizz. Nee grapke natuurlijk…
als alcoholisten onder mekaar nuttigen we een Hertog Janneke
en wensen tot slot de BZB’ers succes met hun optreden.
Even
later is Henk Wijngaard klaar en loopt ook de unit binnen.
Ik zie hem een deur dichttrekken en wil hem volgen om hem
voor een groepsfoto te vragen… tot mijn én zijn
verbazing trek ik vervolgens de WC deur open waar Henk staat
te piessen.. oeps foutje maar gelukkig weet hij mijn voyeurisme
wel te waarderen en gaan we daarna gezamenlijk op de foto.
Henk blijkt ook van het type jongens onder mekaar te houden
en ouwehoert direct net zo slap als ons. Nog snel een klein
pilske en dan wil ik toch echt de zaal in om even met m’n
lievelingszus te kroelen én om de nieuwe show van de
BZB te zien.
Na
de zeer vette opening en de eerste nummerkes ga ik backstage
om in alle rust de show eens goed te bekijken. Bijkomend voordeel
zijn natuurlijk de vele Hertog Jannekes die mij toegereikt
worden… Nog net niet kwijlend sta ik te gapen naar de
BZB. Sakker wát een goeie band, wat een vette sound
en wat een mooie show. Het publiek deelt mijn mening, tenminste,
als ik mag uitgaan van de reactie van ons Anita die voor het
eerst in der leven naar een optreden van de BZB kwam en echt
helemaal uit der dak ging.
Na
afloop van de BZB snel verder met bier drinken (niet dat ik
daar ooit mee gestopt was maar voorhuid) en gaan we op de
foto met de zeer binnenkort vader wordende Willem. Ook Mike
gaat met hem op de foto –als bassisten- onder elkaar
en na een kort gesprekske verlaat hij de building en schuiven
wij aan bij Dickie en Fred. We voeren een zeer fascinerend
gesprek over vanalles en nog wat en het word later en later.
Ook Bambino en Heino (als echte rockers onder elkaar) keuvelen
lekker voort, terwijl ze de meest gekke bekken trekken. Zo
blijkt dat ze allebei hun onderlip ergens onderaan hun kin
kunnen frommelen, en dit zag er zeer frappant uit mag ik wel
zeggen.
Weer
wat later en later is de avond toch echt bijna voorbij en
stappen we door de bagger naar ons buske. Lolbroek Heinemans
mag terugrijden, maar gelukkig weten we allemaal wakker te
blijven zodat we hem met raad en daad bij kunnen staan…
Na een meter of 100 liggen we met zijn allen te snurken, Heinemans
als enige wakkere achter latend…
Voor
ik het in de gaten heb stap ik thuis binnen, en krijg een
heldenontvangst. Mijn zus heeft namelijk besloten om een kleine
30 man mee te nemen naar het ouderlijk huis, en met een hele
tafel vol shoarmazooi en knoflookbende zitten ze na te praten.
Ik sluit zelf af in de luie stoel van ons vader. Met vriendje
de Wijs. En met Gerard van Maasakkers in de DVD speler. Het
was goed zo…
MAANDAG
2 MAART:
Laat
ik maar meteen met de deur in huis landen (das altijd nog
beter dan met de buik in een weiland): akkertjuuh akkertjuuh
wat hebben we een mooie dag achter de rug gisteren!
Na een tijd vol van huizen kopen, carnaval vieren etc waren
wij gisteren te gast op de Fanclubdag van de BZB welke gehouden
werd in één van de mooiste poptempels die Nederland
rijk is, 013 te Tilburg.
Zeiden
we vorig jaar nog tegen elkaar dat het onderhand wel tijd
werd om eens een keer met de BZB te gaan spelen, nu het een
half jaar later is mogen we liefst 2x met deze levensgenieters
op pad. Eerst in 013, en op het einde van deze maand op het
mooiste tentfeest van Zuid-Nederland te weten Udenhout onder
zeil.
Tourmanager
Odert had dit keer keurig op tijd de verzameltijd doorgegeven
(wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert kennelijk roots
heeft in Suriname? De voormalig president van dat land heet
voluit namelijk Desi Quentin Reginald Tourmanager Odert Bouterse.
(bron: kwitniepedia.nl) en dus stond ik zondagochtend mooi
in m’n eentje om half 11 bij Oom Ron aan de deur. Uit
voorzorg had ik de Passat al schuin voor onze DDR mobiel gezet
zodat ik direct de startkabels aan kon slingeren mocht het
nodig zijn.
Grote
vriend Mikenstein zetelde zich in de bus, hekelde en passant
mijn pessimisme, en warempel: de bus startte in één
keer! Nu was het nog wachten op de overige heren, en op de
geluidsman met het sluike grijze haar Chase van H. Met deze
man hebben wij nog een aardig appeltje te schillen, dus was
de stemming behoorlijk grimmig toen hij arriveerde. Wat was
er dan het geval? Chase is met carnaval als een blok gezwicht
voor enkele vrouwelijke charmes (kennelijk is onze Tourmanager
niet de enige in de band met een rubberen ruggengraat) en
heeft zijn weelderige bos zilvergrijs haar ten overzien van
een volle zaal af laten knippen. Het ergste nog van dit alles
is dat deze dames het ook meteen in model geknipt hebben,
zodat Chase er nu bijloopt als een verkapte Ken (die eikel
van Barbi).
Kennelijk
wist Chase dat hij fout zat, want hij kwam met een big smile
de bus uit, met zijn handen vol cadeau’s. Gevoelig voor
materiele zaken als wij zijn besluiten we het hem te vergeven.
ALS de cadeau’s ons aanstaan dan tenminste. Het grootste
cadeau word als eerste uitgepakt, en onze ogen vallen bijna
op de grond van verbazing als Chase zijn emotionele toespraak
begint. “We werken nu al een tijdje samen, en ik geniet
van elk optreden met jullie. Jullie zijn dan ook mijn lievelingsband,
en met dit gebaar wil ik jullie bedanken voor al jullie liefde
die ik van jullie wekelijks mag ontvangen.” Vol tranen
pakt Tourmanager Odert het pakketje uit, en het betreft een
ijzeren sculptuur. Het is een hoofdletter A met daarin een
+ teken aangebracht. “Jullie hadden al de A-status in
mijn stal, maar bij deze band koester ik dermate warme gevoelens
dat ik heb besloten jullie de A+ status toe te kennen”.
Kippenvel loopt over de armen en we vliegen Chase om de nek.
Ook heeft hij besloten voor ons allemaal nieuwe oordoppen
aan te schaffen, en die nemen we dan ook vol dankbaarheid
in ontvangst.
Snel
drogen we de tranen en stappen we in onze bus en zetten koers
richting Oost-Berlijn. Kennelijk vergissen we ons in de aan
te doene locatie, want behendig als altijd stuurt onze Trucker-roadie
ons Tilburg in. Een plek die wonderbaarlijk veel gelijkenissen
vertoont met Oost-Berlijn, maar dat geheel Ruud ter zijde.
013 is de place to be voor vandaag, en wel om dit keer eens
niet lastig en zat in de zaal te vertoeven tussen ander zat
en lastig volk, maar we mogen op het hoofdpodium ons kunstje
komen doen als opwarmer voor de BZB. Maar dit alles pas vanavond:
eerst buske uitladen en opbouwen op het podium. De BZB crew
is zo goed als klaar, en we doden de tijd met een brooike
en een bakske koffie.
Als
we opgebouwd en gesoundchecked zijn gaan we toch echt op zoek
naar onze kleedlokamer en het hopelijk daar vertoevende bier.
Nog voordat we op weg zijn naar de kleedlokamer worden we
aangesproken door Bart Balletjes (vaste spreekstalmeester
van de BZB, het 7e bandlid als het ware) dat als we dalijk
ons eigen bier ophebben we ons kunnen melden in de kleedkamer
van de BZB omdat zij hun bier zelf toch niet op zouden krijgen…
Wie zijn wij dan om dat aanbod in de wind te slaan, trekken
een lekker Hertog Janneke open en proosten met Bart.
Wachten,
wachten en wachten. Eigelijk zijn wij meer wachters dan muzikanten
zo becijferen wij gezamenlijk in de kleedlokamer. De wachttijd
dient gedood te worden met pilskes, repeteren van wat nummerkes
en het maken van een setlist.
Ondertussen is in de zaal de BZBingo aan de gang, en die zal
gevolgd gaan worden door een forum waarin de meest wazige
vragen de revue passeren, wat op zich wel lachen, gieren alsmede
brullen is. Tijdens dit forum staan wij al klaar aan de zijkant
van het podium, want als dit onderdeel voorbij is gaat het
gordijn dicht, gaan wij klaarstaan, gaan de gordijnen open
en is het Showtime! Als het dan ein-de-lijk zover is giert
de adrenaline aardig door de aderen en ook ietwat nerveus
stappen we koud de zaal in. Koud wil zeggen dat er nog geen
muziek te horen geweest is die dag, zelfs geen dj die het
publiek op kon warmen: nee alles is voor ons vandaag.
Tijdens
de allereerste zinnekes van de Troubadour loop ik wat te hannesen
met m’n [Senzheiner] microfoon, en volgens mij zing
ik 3x hetzelfde regeltje terwijl ik in alle stilte in m’n
innerlijke aan het bidden was “NIET NU! NU GEEN PECH
AUB!”… gelukkig duurt dit maar één
coupletje, en vanaf dan ben ik los. De rest van de ploeg ook
en het stevig ingekorte repertoire (we mochten tussen de 3
kwartier en een uur vullen) vliegt er werkelijk doorheen.
Uiteindelijk besluit ik dat we vandaag Te Laot wel weer eens
kunnen spelen. Van te voren hebben we het er over gehad dat
de melodie van BZB’s “Eén voor allen”
dezelfde is als van Te Laot. Maar aangezien wij met Te Laot
een soort van nieuwe Bankzitter wilde creëren besluiten
we er geen rechtszaak van te maken, en de zaak te schikken
met een blikjen biertjens.
Na
ons optreden pèèr ik mee gang een bord macaroni
naar binnen, en meld me weer aan de zijkant van het podium
om vanaf daar de show van de BZB te zien. Sakker wat is dit
toch een vette band zeg! Nondejuuh, volop knetterharde rock
maar ook mooie saxofoon, accordeon, doedelzak en fluitjeswerk.
En natuurlijk de teksten waar altijd een idee achter zit.
Zelfs bij het nummer Jalalala denk ik dat ik het idee heb
weten te ontdekken…
Ook
buiten het podium zijn het meer dan geschikte mannen. Stellen
zich netjes voor, bieden Hertog Jannekes aan, zijn geïnteresseerd
in wat wij doen en hebben aan praat geen tekort. Na hun optreden
zijn wij door ons bier heen, en gaan op de bonnefooi naar
hun kleedlokamer. Daar worden we nog net niet als helden onthaald,
maar krijgen -uiteraard- meteen wat Hertog Jannekes toegeworpen.
Naarmate de tijd vordert hebben we een mooi gesprek met Pauli
de Guitarking en Dickie. Ik becomplimenteer Paul met z’n
gitaar (“de allervreetste van de wèèreld”),
Bas becomplimenteerd Dickie als drummers onder mekaar (“Cesar
Zuiderwijk en jij heb ik op hetzelfde niveau staan”),
Heintje bewondert Bart’s vaagheid (“Na Mike Hofkens
de vaagste man op de wereld”), Mark adoreert zijn 33e
blikje cola, en Mike ligt te slapen in onze eigen kleedlokamer…
Rond
de klok van 10 uur gaan we huiswaarts. Althans, dat wíllen
we… Alle deuren van 013 blijken op slot, en als we al
buiten zijn weten we met geen mogelijkheid de poort open te
krijgen. Ik opper om de poort in te trappen, al countert Heintje
dodelijk met de opmerking “ja dan rijden we met de bus
gewoon door de lucht over de poort heen”, wat natuurlijk
onmogelijk is aangezien het poort 2,5 meter hoog is.
Als een Godsgeschenk komt er iemand met de sleutel van de
poort naar buiten en vanaf dan gaat het heel snel… in
een flits zijn we bij Corné en Annemarie die de allerbeste
friettent van Raamsdonk bestieren. Met 2 berenklauwen saté
begeef ik me naar huis, en tegen de tijd dat zij zich verenigen
in mijn maag met de talloos aanwezige H J’tjes slaap
ik al… hevig terugdenkend aan deze meer dan geweldige
dag
MAANDAG
16 FEBRUARI:
Goooeeeeeeeeedeeeeeeemiddaaaaaaaaaag
jaaaa daar is ie weeeeeeeer! Een kakelverse Blerugtik na een
boordevol Canvas! weekend. Een weekend waarin de Ayatollah’s
van de 3 akkoordenschema’s twee carnavalsoptredens te
verzorgen hadden. Afgelopen zaterdag bezochten wij Kaaiendonk
(Oosterhout), en gisteren waren wij te gast in Zandhaozelaand
(Elshout). Ik zal beginnen met het begin, zaterdagavond rond
de klok van kwart over 5.
Rond
die tijd rinkelt namelijk mijn telefoon, en in het scherm
staat vermeld dat Tourmanager Odert degene is die belt. Wisten
jullie trouwens dat “Tourmanager Odert” een term
is die 342 jaar voor Christus in Oost-Pruisen gebruikt werd
om aan te duiden dat iemand in bezit was van een geslachtsdeelvormig
gelaat? “Kijck eensch freule, wat heeft die man een
gigantisch Tourmanager Odert hoofd” (bron: kwitniepedia.nl).
Onze regelaar belt met de vraag of ik al weet dat we om half
6 bij Ome Ronnie moeten zijn. “Ja dat weet ik”
antwoord ik. “Zou jij mij op kunnen pikken dan?”
is de volgende vraag, en wederom beantwoord ik bevestigend.
Vervolgens klinkt het een stuk dwingender “en ge hoeft
nie 5 minuten van te voren aan te komen, want dan ben ik nog
lang nie klaar”, zo sprak de zelfbenoemde Koning van
Telaatkomersland…
Het
buske start als vanzelfsprekend weer niet, en dus slinger
ik de Passat ervoor om wat stroom over te gooien terwijl de
rest onder leiding van de Trucker Roadie het buske begint
te laden. Een half uurke later heeft onze DDR mobiel genoeg
porrie om te starten, en zo crossen we naar Oosterhout.
Zaal de Pannehoef is de locatie van vanavond, en we worden
weer hartelijk verwelkomd door de heren van het Gilde der
Gewichtige mannen. Een gilde waar ik mezelf prima in thuis
voel overigens.
Tijdens
het omkleden is het weer lachen gieren brullen geblazen. Zo
gaan Mike en ik een Sumo gevecht aan (waarbij ik pijnlijk
ten val kom), en word de aangeboden bak bier geswaffeld door
een stevige portie Legendarisch vlees.
Een programma vol tapeacts is de hoofdmoot van vanavond, waar
wij mogen fungeren als huisband. Marco Kanters bijt het spits
af, en na de nodige Frans Duijtsen en Bloed, Zweet en Tranens
zijn wij aan de beurt. Het podium was van een goed formaat,
en bovendien getooid met een enorme catwalk. De man van de
volgspot had mij al gevraagd om veel meters af te leggen op
de catwalk, zodat hij mij mooi uit kon lichten. Dat was niet
tegen dovemansoren gezegd, en al voor de pauze heb ik meer
meters afgelegd dat in 5 jaar op het voetbalterrein. Als een
volleerd model paradeer ik over de catwalk tijdens de Hochzeitsmars.
Net
iets daarvoor speelden we het sprookje Roodkapje. Dit sprookje
gaat als vanzelfsprekend over Roodkapje, maar natuurlijk ook
over de Boze Wolf. Daar hebben wij echter nooit aandacht aan
besteed, tot afgelopen zaterdag. Mike had namelijk een fantastisch
wolvenmasker gekocht. Zo’n rubberen ding wat over je
hele hoofd gaat. Echt schitterend, en angstaanjagend tegelijk.
In de categorie “vanaf nu ga/ doe ik altijd” zou
Mike dit masker opzetten tijdens Roodkapje (eerder zou Mike
vanaf nu altijd bowlingschoenen aan doen, studentikoos haar
hebben, setlisten afgeven aan DJ’s en een in Peru van
kamelenhaar gemaakte muts ophebben). Tijdens de intro van
Roodkapje kondig ik haar aan, en zij zat waar ze hoorde te
zitten, namelijk achter het drumstel. “En daar in de
hoek, verschijnt nu voor u, speciaal voor u en vanavond voor
het eerst: DE GROTE BOZE … bassist”, want onze
Mikenstein had zijn masker boven laten liggen in de kleedlokamer…
De
tweede set word de taart op de kersen, en we spelen alsof
de wereld op het punt staat te vergaan. Het word een geweldige
afsluiter van een geweldige avond. Met als hoogtepunt (letterlijk
en figuurlijk) mijn “zullen we maar weer “ dansje
met een oogverblindende schoonheid. Toppunt van de avond is
echter Brabant. Tijdens dit nummer sta ik op de catwalk, te
midden van zeker 20 man, die allemaal meezingen en meedansen.
Perfect! Gewoon zoals het hoort, op het gemak, niet lastig,
baldadig of kleptomanisch richting onze spullen maar gewoon
lekker samen dansen en zingen. Oosterhout: bedankt voor deze
prachtige prent in mijn geheugenspaarbankboekske!
Zondag
slaap ik uit tot kwart over 3, ga vervolgens bij de verschillende
carnavalswagens kijken, en pik ik Tourmanager Odert wederom
op. Na een gesprekje over de verschillende wagens lijkt het
mij dat hij en zijn Taptrappers de hete adem van de Kloempestoempers
en de vuile asem van de Rauwdauwers aardig in de nek begint
te voelen, want hij sprak met zeer veel respect over beide
wagens, al weet je het met een man getooid met Ron Brandstichter
smile nooit echt wat hij bedoelt.
De
DDR mobiel staat ditmaal gekoppeld aan de snelstarter van
Chase van H. en als hij opgeladen is karren we naar Elshout.
Weldra rijden we Elshout binnen, en als snel zijn we bij Café
den Gekroonde Hoed. De schrik slaat ons om het hart als blijkt
dat er slechts 3 personen binnen zijn. Gelukkig verzekert
de kastelein ons al snel dat er zo’n 150 kaarten verkocht
zijn voor vanavond. Snel opbouwen dus, en na een natje (pilske)
en een droogje (friet mee frikodel) hijsen we ons in onze
geel-zwarte outfits en zijn we klaar om te rammelen.
Roodkapje
was vandaag een stuk beter dan gisteren. Een snelle blik achterom
was genoeg om bijna in de broek te zeiken van het lachen.
Mikenstein was zijn masker ditmaal niet vergeten en had het
opgezet. Een zeer angstaanjagend tafereel mag ik wel zeggen.
De kijkgaten van zijn masker waren echter zo klein dat hij
met zijn neus vastgekleefd aan de hals van zijn basgitaar
zat om zo te kunnen zien welke akkoorden hij feitelijk aan
het spelen was…Toen ik niet veel later geen bas meer
hoorde wist ik genoeg… en ja hoor: onze bassist stond
met 2 armen aan z’n masker te trekken ten einde zijn
zicht te verruimen. Het rubberen masker was echter vacuüm
getrokken door het zweet en dus had het heel wat voeten in
aarde voordat hij bevrijd was…
Had
ik gisteren tijdens de Hochzeitsmars een catwalk om op te
paraderen, vanavond had ik weer wat nieuws. Wanneer ik net
ontdaan ben van alle overbodige kleren (en dus slechts gekleed
ga in een rosé naveltruitje van ons Linda en een mini
rosé broekje van Henny van AdGo van de KoGo’s)
draai ik me om naar het publiek om m’n billen te showen.
Ineens voel ik iemand aan m’n broekje trekken, en als
ik omdraai staat er een jongedame met haar hand aan mijn broekske.
Wanneer ik vriendelijk doch beleefd bedank draait ze zich
om, buigt voorover trekt haar rok omhoog en showt haar bilpartij
die slechts in toom gehouden word door een miniscuul stringelingelingetje…
Wanneer zij dit in de 2e set frequenter doet (lees: heel de
2e set zo’n beetje in de blote kont vooraan het podium
staand) duurt het dan ook niet lang voordat geluidsman Chase
van H. een technische storing meent op te moeten lossen vooraan
het podium…
Gelukkig
was Banjo de Man ook weer van de partij, en dus speelden we
Echte Vrienden alsof het leven er vanaf hing. Zeker gezien
het gegeven dat wij op 1 maart op mogen treden in 013 op de
Fanclubdag van de BZB was het een zeer speciale gebeurtenis
gisterenavond!
Enkele mensen binnen hadden ook al kaartjes voor Udenhout
onder Zeil, waar wij ook al samen mogen spelen met de BZB.
Tot
die tijd hou ik me maar bezig met het prullen aan de carnavalswagen
en het proberen om mooie herinneringen op papier te vangen
met de juiste letters.
Kaaiendonk
& Zandhaozelaand: een prachtige carnaval toegewenst! Net
als iedereen overigens
ZONDAG
11 JANUARI:
Goeiemorgen
allemaal, laat ik het nieuwe jaar beginnen met het toewensen
van de op één na beste wensen voor jullie allemaal.
“De op één na beste wensen”??? Jazeker,
want de allerbeste wensen hou ik voor mezelf. Misschien een
beetje egoïstisch maar ik word een beetje niet goed van
al die zogenaamde beste wensen. Ik zal er eerlijk voor uit
komen: ik heb veel vrienden, veel mensen waar ik van hou of
op z’n minst heel veel om geef maar er is er maar één
waar ik echt heel heel veel van hou, en dat ben ik zelf…
en voor die persoon bewaar ik de allerbeste wensen, dus jullie
zullen het moeten doen met de overblijfselen…
Nou
had ik al een grote hekel aan oud & nieuw, en dat is er
in de eerste 10 dagen van 2009 niet beter op geworden. De
geitenwollen sokken boys van Groen Links hebben namelijk het
initiatief genomen om de inwoners van Nederland nóg
meer te betuttelen en hebben nu voorgesteld om het afsteken
van vuurwerk door de burgers te gaan verbieden. Het enige
leuke aan oud & nieuw voor mij is het afsteken van vuurwerk,
maar als het aan deze moraalridders ligt gaan we dat ook schrappen.
Nog even en deze fatsoenrakkers gaan voor iedereen bepalen
welke kleren we moeten dragen, welke muziek we moeten beluisteren,
wat voor auto’s we moeten rijden, wanneer we ons moeten
scheren en wat voor wc papier we moeten gaan gebruiken. Hitler
in een lange biologisch verantwoord geteelde katoenen onderbroek.
Zoiets
Maar
goed, heeft deze beroepspessimist niets positiefs te melden?
Jazeker wel! Want was het in december erg rustig rond ons
bandje, nu het weer januari is beginnen de eerste optredens
er weer aan te komen. Afgelopen vrijdag stond er meteen een
fantastische gig in onze agenda. Optreden in Brabant? Limburg?
Zeeland misschien? Neen, de 5 gladiatoren van de 3 akkoordenschema’s
mochten naar Texel! En nog betaald ook!
Een groep Raamsdonkers gaat namelijk elk jaar minimaal één
weekend naar dit feesteiland om zich vervolgens in café
de Wijsneus af te laaien. En dit al minimaal een jaar of 8
lang, dus zij hebben een aardige connectie gelegd daar. Onze
Mark is één van hen, en zodoende mochten wij
na een uitvoerige PR campagne van zijn kant eindelijk een
keer gaan optreden in de Wijsneus.
Een
aantal barmannen van dit café wilde eens wat anders
voor hun verjaardag en besloten ons te boeken om dit feestje
compleet te gaan maken. Voor de overige feestgangers werd
de dresscode “carnaval” op de flyer gezet en zo
moest het een geweldige avond gaan worden, met ons in de hoofdrol
als allereerste live band in de lange geschiedenis van dit
café.
Ik zal beginnen bij het begin en proberen uitéén
te zetten hoe de reis, het optreden en de terugreis er ongeveer
uitzagen.
Vrijdagochtend
zouden we om 9.30 uur verzamelen in Oom Ron’s paleis.
Zóuden we inderdaad. Ik was om 9.48 uur de eerste aanwezige,
en een klein kwartier later schoof ook Heintje aan. Niet veel
later verschenen Mike, Mark en Patrick Marcelissen. Niet Patrick
van de WCE, maar Patrick de viespeuk van CV de Rauwdauwers.
Ook hij is een echte Texelvaarder en mocht niet ontbreken.
Als laatste (duhuh) arriveerde ook Bas Oort, en hij had om
het goed te maken een stukkie taart bij (hij is namelijk van
de week 25 geworden!). En zo zaten wij tot een uur of kwart
voor elf in het kantoor van Oom Ron aan de koffie en de taart.
Ondertussen zat Petor pur Sang ongeduldig thuis te wachten,
aangezien wij hem volgens vriend Mikenstein rond 10 uur op
zouden komen pikken…
Rond
de klok van 12 glibberen en glijden we de Berkenstraat in
waar Petor pur Sang woont, rijden we bijna een ouwe mees van
de sokken en stoppen we keurig bij Petor voor de deur. Als
er na een minuut of 10 nog geen sein is van Petor kijken we
eens goed en zien we een wapperend handje uit zijn wc raampje,
met andere woorden: ik kom er aan maar heb nog even wat anders
te doen…
Als ook hij even later instapt zijn we dan eindelijk onderweg.
Bas achter het stuur met Mike en mijzelf naast hem, en op
de achterbank vermaken Mark, Heintje, Patrick en Petor zich
uitstekend.
Ergens
vlákbij Amsterdam pakken we een pompie en doen ons
tegoed aan stokbroden met vanalles en nog wat, gehaktstaven
(die zo stinken dat ze er lekker van worden), en als ik alleen
buiten sta te roken word ik bijna van de sokken gereden door
een veel te vette BMW, met rode lederen bekleding en als inzittende
Najib Amhali (getooid met een zonnebril die zwaarder is dan
het totale lichaamsgewicht van Bas Oort).
Ver weg van Raamsdonk komen we langs godvergeten oorden als
Hipolotyfushoef en Anna Palowna (blancaaaaaaaa, I’m
just a bird in the sky) en zijn we dus bijna bij de boot die
ons moet overvaren naar Texel.
Daar aangekomen rijd trucker Bas (één arm van
een échte trucker is waarschijnlijk zwaarder dan onze
totale chauffeur bij mekaar, maar vooruit) eerst de verkeerde
rij in, daar gaan we er achteruit tussenuit, pakken vervolgens
de goede rij en betalen de overtocht. De mevrouw achter het
loket bekijkt ons busje en vraagt of we een bandje zijn, waarop
Bas Brandsteder antwoord met “ja lekker herrie maken”…kennelijk
is ons buske een echte zeldzaamheid, aangezien we worden aangegaapt
door “2 van die deuzige rooie kolen” aldus de
grote vriendelijkheid zelve Heino.
Eenmaal
op Texel gaan we eerst op zoek naar het zwembad waarin ik
en mijn vrienden 8 jaar geleden zo goed als verzopen zijn
toen wij na het nuttigen van een liter of 8 bier de man besloten
het golfslagbad in te gaan. Dit keer bleek het golven wel
mee te vallen, al hadden wij dan ook pas een biertje of 5
op in plaats van een liter of 5. Ook de glijbaan bleek heel
snel en het bubbelbad lekker warm. En het bier lekker…
Dit alles ging aan Heintje voorbij want het chloor zou zijn
haar verwoesten, en dus gaf hij de voorkeur om verder te gaan
met zijn studieboek.
Wanneer wij ons nietsvermoedend staan af te drogen heeft Petor
ineens de kolder in de kop gekregen, springt spiernaakt uit
zijn hokje en springt als een oerang oetang door de kluisjesruimte,
niet gehinderd door enkele gêne. Verbaasde ouders proberen
in paniek de ogen van hun eveneens verbaasde kinderen te bedekken,
maar dit alles heeft geen nut: Petor is los… Even later
gaat El Legendarico er eens goed voor staan, en volgt er een
fotoreportage die helaas niet voor plaatsing op de website
geschikt is, maar iedereen die de foto’s wel gezien
heeft was zeer content over het vastgelegde materiaal.
Na
het piemeluurtje gaan we naar het café waar de geluidstandem
van H. inmiddels ook aangekomen is. Ook de overige Raamsdonkers
Vink, Bink en Kamermans zijn inmiddels van de partij, waarbij
even gemeld moet worden dat Robin’s gezicht thuis in
Raamsdonk al geschminkt was voor vanavond, die mafkees heeft
dus 3 uur in de auto gezeten met een pimpelpaars bakkus…
Zij gaan aan het bier, en wij gaan opbouwen en doen gevolgd
door een uitgebreide soundcheck. We spelen vanavond voor het
eerst allemaal met een zgn. In-Ear systeem. Aangezien wij
inmiddels A-status hebben in de stal van Kees van H. heeft
hij voor ons een In-Ear systeem aangeschaft. Dit is werkelijk
waar i-de-aal! Eindelijk geen last meer van de herrie van
anderen, en zij geen last meer van mij en mijn uit de voegen
klappende monitor…
Iedereen kreeg uitgebreid de voorkeur om zijn voorkeur door
te geven zodat Kees voor ieder van ons een eigen mix kon maken
op zijn mengtafel. Een paar kleinigheidjes daargelaten werkt
dit systeem ideaal en is het een grote voorhuidgang voor zowel
onszelf als onze oren.
Na
de soundcheck gaan we dineren, en toen het bonte gezelschap
binnenkwam fronsten de overige bezoekers de wenkbrauwen. Wat
zagen zij binnenkomen? Eén geschminkte idioot, 2 geluidsmannen
gekleed in zwart met enorm haar, 3 andere alcoholisten, één
musicus/ arrangeur pur sang en 5 muzikanten, waarvan er 4
getooid met petten en imagomutsen die eens op het gemak aanschoven
om na een blik of 5 bier de man eens lekker te gaan smikkelen…
Terwijl Binkie zijn kleurplaat aan het inkleuren is vraagt
Mikenstein aan de ober of het mosselpannetje een beetje een
leuk pannetje is, waarna deze mevrouw antwoord dat het inderdaad
lachen gieren brullen geslagen is met dit pannetje…
Verder vraagt deze mevrouw waarom Robin zo geschminkt is waarop
hij op springt en roept dat ie jarig is en dat zij hem dus
mag kussen. Een beetje verlegen antwoord zij dat ze dat niet
doet omdat ze dan ook helemaal onder zit. Eén van de
2 geluidsmannen springt vervolgens ook op, zegt dat hij ook
jarig is, dat zij hem ook mag kussen, maar dat ze er dan wel
rekening mee moet houden dat ze dan óók helemaal
onder zal zitten…
Na
het eten (pizza’s, biefstukken, spare-ribben en dus
het leuke mosselpannetje) even polshoogte nemen in de kroeg,
waar het verassend druk is, en waar de mensen verassend goed
gehoord hebben gegeven aan de oproep om verkleed te komen…
Mooie meisjes met cowboypakjes, serveersterpakjes, boevenpakjes
en pliessiepakjes, en lelijke mannen in alle kleuren van de
regenboog: kortom het leek wel carnaval…
Het
begin van het optreden moet ik er nog even inkomen. Moet ik
nou plat Raamsdonks praten? Of toch meer ABN? Ik heb werkelijk
geen idee, maar dan schiet me de wijsheid van vriend Gomar
te binnen. “Blijft oe eige, aandere zèn der al
genoeg!” en dus besluit ik me gewoon in het Raamsdonks
te uiten, en volgens mij was er niemand die me niet begreep
want ze gingen vanaf het begin tekeer als leeuwen.
De 2e set spelen we zelfs bijna anderhalf uur! Het publiek
was zó enthousiast en kwam met zoveel input dat we
er haast geen einde aan konden maken, zo mooi was het. Wederom
was Echte Vrienden (uiteraard samen met de Banjo de Man) het
absolute hoogtepunt, en brak men de tent zowat af. Deze avond
had wel 3 dagen kunnen duren, maar als we dan toch uiteindelijk
afgesloten hebben met de klanken van Brabant is even snel
omkleden het devies, afbreken en vervolgens weer bruut bier
drinken.
Afbreken blijkt echter onmogelijk, en dus begeleid de licht
aangeschoten Petor ons naar het bier…
Het
bier werd op een gegeven moment Baco, en de nacht werd ochtend.
Rond 6 uur gaan we uiteindelijk slapen, maar niet voordat
ik mijn slapie’s Hein en Bas vermaakt heb met 3 geweldige
nummers die ik thuis ook vaak draai voor het slapen gaan (Billy
Joel – She’s always a woman, Gerard van Maasakkers
& JW Roy – As ge ooit en Gilbert O’Sullivan
– Nothing Rhymed (wat trouwens op brute wijze gejat
en verkracht is door Froger, kennelijk was de gouden berg
van Bolle Jan BV nog niet hoog genoeg)) en beide heren waarderen
het ten zeerste.
Slapen doe ik als een roos, maar schijnbaar konden de beide
heren niet slapen door het gesnurk van mij, maar ik denk dat
het wel mee zal vallen, want ik had nergens last van…
Een paar uurtjes later is het alweer ochtend, en terwijl wij
met zijn drieën gezellig klessebessen over ochtenderectie’s
en over hoe lastig het dan kan zijn om de ochtendplas te doen
is ook el Legendarico wakker geworden. Uitgebreid staat meneer
voor het raam aan zijn ballen te krabben, zich niet realiserende
dat recht tegenover het raam een hotel is waarvan de gasten
voor het raam van het ontbijt zaten te genieten…
De
boot van 12 uur dient gehaald te worden, anders zijn we veel
te laat thuis, althans zo vinden Heino en ik. Of de rest er
ook zo over denkt is nog maar de vraag. De Legend vind het
best, want die heeft zelfs al gedouched, Bas is aan het wachten
op het moment dat hij zijn ochtendplas kan doen en wil dan
ook wel weg, van Patrick valt nog geen leven te verwachten
en Petor, tsja, Petor is ook nog een beetje niet in staat
om überhaupt iéts te doen…
De
boot van 12 uur gaat hem dus niet worden, en dus besluiten
we dan maar om uitgebreid te gaan ontbijten. De klimtocht
over de poort is voor een enkeling bijna niet te doen, maar
als iedereen de overkant gehaald heeft schuiven we aan voor
een feestmaal. Grote glazen verse jus, lekkere koffie, broden
met gehaktballen, kroketten en niet te vergeten boerenomeletten
vullen binnen afzienbare tijd de tafel. Plots krijgen we weer
een besef van de tijd, en het is al half één,
met andere woorden: we dreigen ook de boot van één
uur niet te halen, en dan hebben we een groot (zeg maar gerust
heeeeeeeeel groot) probleem… Laten we het maar op houden
dat ik ernstig in verwachting was en dat de baby al aardig
aan het indalen was. Mochten we de boot niet halen had ik
óf een grote natte baby in mijn broek, óf moest
ik langs de kant van de weg zien te bevallen…
Toermanager Odert scheurt dan ook met 110 in het uur over
het eiland, in een uiterste poging om de boot te halen, terwijl
mijn vliezen al aardig aan het inscheuren zijn. Roekeloos
neemt hij bocht na bocht en trekt hij op als zijnde Schoenmaker
en zijn Ferrari in zijn hoogtijdagen. Ik hou het echt bijna
nie meer, maar gelukkig werd al mijn geloof in de mensheid
beloond: als aller allerlaatste auto mogen we de boot op,
ik vlieg eruit, maak al lopend mijn jas, riem en broek los
en op het moment dat mijn billen de bril raken word er een
kerngezonde baby geboren. Een kilo of 9 schoon aan de haak,
jaanke deed ie nie, maar stinken des te meer…
De
rest van de reis word er door mij vooral geslapen. Petor en
Mikenstein kijken wat pojno en Bas glundert nog steeds van
oor tot oor nadat ik hem voor het eerst in zijn leven een
compliment gemaakt heb voor het feit dat hij mij (en mijn
grote lieve bruine baby) gered heeft van een pijnlijke blamage.
Rond
de klok van half 5 waren we dan eindelijk weer op de ouwe
vertrouwde Brabantse bodem, en na een snelle look bij de carnavalswagen
ben ik naar bed gegaan. Vanaf deze plek iedereen kaaibedankt,
en Texel tot de volgende keer!
MAANDAG
17 NOVEMBER:
[quote]”Flaco
en zijn broer Santiago hebben al jaren een soort van stilzwijgende
ruzie. Flaco houdt van alle muziek en speelt met de Rolling
Stones, Ry Cooder, Linda Rondstadt en met ons als wij hem
vragen, dus ik bedoel… Santiago daarentegen heeft zijn
vader op zijn sterfbed beloofd de traditionele accordeonmuziek
trouw te blijven, en dat doet hij.
Waar je ook loopt en wat je ook bent: je komt op het eind
altijd bij jezelf terecht”[/end quote]
Met
deze prachtige quote kondigt Jack Poels op de CD “Het
beste van 2 werelden” het fantastische nummer Blieve
Loepe aan. Vorige week vrijdag waren wij te gast in America,
bij het Slotconcert van Rowwen Heze. Niet dat dit iets exclusiefs
was, want ongeveer 10.000 andere mensen hadden ons voorbeeld
gevolgd.
Daar op het Slotconcert was ook een gastoptreden van Flaco
Jimenez, één van de bekendste accordeonisten
ter wereld, en uitgerekend Mike Hofkens kent hem niet. Grootgebracht
in het land van Zydeco, de kleine Gerrit en de lange Gerrit
en dan dé Flaco Jimenez niet kennen…
Sindsdien verwelkom ik Mike als Flaco en zijn broer Legendarico…
Zo
ook afgelopen zaterdag toen wij ons opmaakten voor één
van de laatste optredens van dit jaar, en wel in Café
Lazarus te St.Jansteen. En dat het een avond vol avontuur
zou worden was voor mij al wel duidelijk. We moesten namelijk
helemaal naar Zeeland waarbij we een stuk door België
zouden rijden, en dat allemaal met onze ouwe trouwe Canvas!bolide,
die tot de nok gevuld was met mensen, en natuurlijk onze apparatuur.
Daarachter hing dit keer een aanhanger die met minimaal hetzelfde
aantal kilo’s geladen was. Kees van H. had geen tijd
vanavond, en zijn bus ook niet, dus werd al zijn apparatuur
in een aanhanger geladen en zoals ons pa zo mooi kan zeggen
“achter oons buske gehongen”.
Invoegen
op de snelweg was dan ook al net zo spannend als álle
Avondjes NAC van dit kalenderjaar bij mekaar opgeteld (zo
spannend zijn die namelijk niet meer sinds ons ploegje kampioenskandidaat
is). De Trucker-roadie donderde namelijk met de geweldige
snelheid van 50km per uur de snelweg op… Het duurde
dan ook een kilometer of 5 voordat wij aan de 70 zaten, waarmee
we dan ook meteen de max. van ons buske gevonden hadden…
In de tunnel bij Antwerpen kwam het volgende bloedspannende
moment. Eerst donderden we naar beneden en tikten we bijna
de 90 km aan, maar helaas moesten we ook weer omhoog en viel
de teller steeds verder terug, wat het zweet aardig door de
bilnaad deed lopen…
Aangekomen
in Zeeland werden we warm verwelkomd en gingen we opbouwen.
De Man deed vandaag het geluid voor ons, en ook voor hem was
het spannend om het voor het eerst helemaal alleen te moeten
doen.
Een paar probleempjes daargelaten verliep het opbouwen redelijk
snel en konden we gaan eten. Cultuurbarbaar Hofkens vroeg
zich af wat die kwark deed op mijn friet. Welnu dit was tartaarsaus,
en wel van de betere soort. Aangezien we in onze kleedlokamer
maar liefst 3 privé toiletten hadden snackten we er
lustig op los, en bommetje vol melde ik mezelf op het herentoilet,
terwijl mijn vriend Mike zich terugtrok op de dames wc…
Je voelt hem al aankomen: een klein half uur later stap ik
m’n hokkie uit en zie ik 3 dames met hoge nood staan
te wachten voor de deur waar zo dadelijk vriend Hofkens uit
zal stappen. Wanneer dit daadwerkelijk gebeurt is de 1e dame
zo weer buiten en mompelt iets in de trant van “daar
ga ik niet in zitten” (het blijven Zeelanders hè,
redelijk onverstaanbaar voor ons Brabo’s) en spoed zich
naar mijn toilet. Al handenwassend adviseer ik haar dat daar
de lucht niet veel beter zal zijn, en aan de redelijk kwade
blikken te zien is de toon alvast gezet voor vanavond…
Gelukkig
slaat onze muziek een stuk beter aan dan onze lucht, en de
1e set vliegt voorbij, en de Zeelanders feestte er met de
raad van 11 voorop lustig op los. In de pauze volgt er één
van de betere pauze acts van het jaar: één gast
met een brandslang om de nek zingt zo hard als hij kan “Brand
brand brand in het bordeel”, en zijn compagnon staat
met een reuze dildo een opblaaspop uit te wonen… Wij
vermaken onszelf ondertussen met de lege dildodoos, en vriend
Legend speelde een hoofdrol in dit smakelijke spektakel…
Ook
de 2e set gaat als een speer, en de raad van 11 komst steeds
meer los. Als zelfs de plaatselijke prins zich meld in het
7dronk geweld val ik bijna van het podium van verbazing. Dit
is wel iets anders dan de wassenbeelden verzameling die wij
hier normaal gesproken raad van 11 noemen…
Nadeeltje van onze late begintijd (12 uur ’s nachts,
de 2e set begon dus rond kwart over 1!) is dat zo’n
3 nummers voor het einde de prins naar huis gaat, en zijn
halve raad meeneemt, en we dus wat eigenlijk het hoogtepunt
van de avond had moeten zijn voor een half lege zaal staan
te spelen. De overige gasten stonden namelijk net om het hoekie
te zuipen, en waren voor ons niet zichtbaar.
Wanneer ik probeer om de zaal toch nog een beetje op te juinen
voor de grande finale (en in mijn wanhoop Brabant probeer
op te dragen aan de Zeeuwste Zeelander aller tijden: Johnnie
Karelse) moet ik constateren dat ik daar redelijk in slaag.
Maar door de rare vorm van het café blijft het voor
het podium niet heel erg druk, en waar Brabant/ de Peel in
brand tot nu toe in Limburg wél aanslaat snappen de
Zeeuwen de bedoeling niet helemaal geloof ik. Tenminste, de
meeste mensen staan zomaar wat glazig te kijken als we omswitchen
naar de Peel in brand. Mede daardoor raak ik een beetje in
de war en raak ik de tekst kwijt, iets wat me met dit nummer
eigelijk nog nooit gebeurt is. Later realiseer ik me dat Rowwen
Hèze, BZB en de WC Experience natuurlijk niet helemaal
dagelijkse kost is in Blof land.
Achteraf gezien ben ik zelfs opgelucht dat het B-woord (Blof
dus) bij de verzoekjes niet gevallen is, want dan had ik wel
wat mensen teleur moeten stellen vrees ik…
Na
afloop vermaken de jongens zich opperbest, zeker als er 3
zeer charmante dames een Dikke Tieten Fanclub shirt komen
halen, én wij als toetje ook nog eens met de dames
op de foto mogen. Hierna nemen we nog wat biertjes en praten
we op ons gemak met Ernie, de kastelein van dienst.
Na het bieren volgt als vanzelfsprekend het afbreken en het
inruimen van de bus. De bus die voor de verandering weer niet
wilde starten, maar na wat welwillende medewerking en een
setje startkabels loopt ie weer als de brandweer. Als we hiermee
klaar zijn nemen we afscheid van de charmante schone Ylka,
en vervolgens is het gauw instappen en planken terug naar
Raamsdonk. Wanneer ik net m’n ogen dichtheb word er
gebeld, het is Ernie en hij vertelt ons dat we ons disselslot
hebben laten liggen… We zijn al bijna op de snelweg
en kunnen nu heel dat takke-eind weer terug, en dat allemaal
dankzij vriend Hofkens, die zelfs disselsloten langs zich
heen ziet gaan…
Al
snel laten we de Trucker-roadie een beetje in de steek door
massaal in slaap te vallen. Althans, dat dénk ik, want
ik ben volgens mij de eerste die slaapt… Om half 7 ’s
ochtends zijn we weer thuis, en morskapot ga ik mee gang naar
bed. Een paar uurtjes later rammelt de wekker weer, ga ik
snel Sinterklaas mee binnen halen, en vervolgens snel weer
terug naar bed…
MAANDAG
3 NOVEMBER:
Na
een paar weken zonder optredens mochten we afgelopen vrijdag
weer de ring in. Niet dat we de afgelopen tijd niks gedaan
hebben, want inmiddels zijn we druk bezig met het repeteren
van onze carnavalsplaat die we in november op gaan nemen (om
vervolgens gratis en tevens voor niets downloadbaar aan te
bieden op onze website!), en zijn we druk aan de gang met
het opdoen van ideeën voor de nieuwe Canvas!show en ben
ikzelf druk bezig met het schrijven van liedjes voor ons eerste
album die we in maart/ april op willen gaan nemen!
Verder is Heintje druk met z’n avondstudie, zijn we
ook alweer druk aan het bouwen aan de carnavalswagen, is Mike
erover aan het denken om naar de sportschool te gaan (!) heeft
Bas een huis gekocht en zijn Mark en ik er mee bezig. Tel
daar mijn beslommeringen met VV Raamsdonk D1 en Raamsdonk
7 bij op, én de tweewekelijkse gang naar het Rat Verlegh
Stadion en je ziet het: ik ben een druk man tegenwoordig.
Vrijdag
moesten we optreden in Feestcafé de Peer in Asten.
Rond half 6 zou de Canvas!bolide aan de deur staan, dus had
ik een krap half uur om te roken, te douchen, om te kleden
en setlijsten uit te printen. En onderwijl ik daar druk mee
bezig was zat mijn zus (onzen dikke) te eten, omdat ze weer
moest gaan werken bij de bakker. Tenminste dat dacht ik…
Toen ze mij opgepikt hadden ging de tocht naar Bas en vervolgens
weer terug naar ons huis, waar mijn zus klaarstond in Canvas!tenue
om mee te gaan naar Asten. Dat hadden de heren Eikels achter
mijn rug om geregeld… Dit vraagt natuurlijk om revanche
en dus zullen Stephanie Hofkens, Sharon de Hart en Joep Oort
binnenkort ook wel een keer met ons mee gaan denk ik zo…
gehe
De
heenreis verloopt voorspoedig en terwijl Kees van H. ingelicht
word over onze nieuwe roadie (mijn zus dus) keuvelen de heren
gezellig over ditjes en datjes. Dan gaat ineens de Bas Oort
hotline, en de exacte inhoud van het sms’je is niet
voor herhaling vatbaar, maar de strekking van het verhaal
was dat Kees van H. het er niet mee eens was, en dat de code
weer geschonden is in zijn ogen. DE code heeft als gouden
stelregel “geen tieten in de bus” en Kees van
H. is zeer streng voor ons als het aankomt op het naleven
van de code. Na spoedberaad met zijn trouwe assistent de BanjoMan
besluit hij de codecommissie in te lichten. Zij berichten
dat er toch tieten in de bus toegestaan zijn, mits het directe
familie is én er de hele avond niet over seks gesproken
en zelfs niet aan gedacht mag worden! Een enorm zware opgave
voor ons, en dus moest er een ander gespreksonderwerp komen.
Subtiel als altijd gooit Mike Hofkens de knuppel in het hoenderhok
door te stellen dat Bas vannacht terug zal rijden. Je begrijpt
dat er de rest van de heenreis gezellig gekeuveld werd over
dit onderwerp (“ik rij dus ECHT NIE hè!?!”
“Dè dacht ik van wel, gij zijt aan de beurt”
“Als jullie daar zo over inzitten vat ik vannacht wel
een taxi, want dè kan mijn ok niks vergodsakkeren”
“Als het zo moet rij ik voortaan wel mee mijn Combo.
Dan slaap ik daar wel in en rij ik saanderendags terug naar
huis” “Als het zo moet dan gade de volgende keer
maar zonder mijn, want hier heb ik geen zin in” en ga
zo maar door)…
Aangekomen
bij Peer en zijn Feestcafé in Asten is de strijdbijl
begraven en geeft Heintje Bas zijn zin door aan te bieden
dat hij terug zou rijden. We maken kennis en kijken even wat
dit café ons allemaal te bieden heeft. Allereerst krijgen
we een heel apart podium vandaag, want de bar van het café
is ín ons podium verwerkt! Verder hangt het plafond
vol met licht en is aan de muren een portret van Ernesto Ché
Guevara te vinden tussen een berg tegeltjes met allerlei wijsheden
aan de muur. Een mooie tent dus, waar het volgens de kastelein
zelf behoorlijk druk zal zijn vanavond.
Als de wiedeweerga gaan we opbouwen, en soundchecken. Mike’s
nieuwe basgitaar word even gecheckt en in orde bevonden en
heeft Kees voor één van ons een In-Ear systeem
in de aanbieding om te testen en te kijken hoe het ons zal
bevallen. Heintje is de eerste set de gelukkige en ik krijg
de oortjes de tweede set in.
Na het opbouwen volgt natuurlijk als altijd het bezoeken van
een plaatselijke friettent en proberen we kennis te maken
met de plaatselijke lekkernijen. Dit keer liggen deze niet
in de vitrine, maar staan ze achter de vitrine bestellingen
aan te nemen en te verwerken. Terwijl ik na het eten de “poep
en stront tafel” van Bas, Mark, Kees en Maarten kies,
kiest mijn zus voor de “hoog opgeleide moeilijke taal
gebruikende reserve kakbuilen tafel” van Mike en Heintje,
waarna Mike mij met een sneer meegeeft dat ze (mijn ouders)
niet alleen alle looks aan ons Anita vergeven hebben, maar
klaarblijkelijk ook de brains…
Na
het eten keren we terug naar het café en zien we dat
ons pa en ma ook aangekomen zijn evenals de dames uit Someren-Eind
die van de zomer ons bandje nog zo goed gepromoot hebben door
op Salou 10 dagen lang met Dikke Tieten Fanclub shirts te
flaneren. Verder is de kroeg inderdaad redelijk gevuld, en
gaan we onszelf omkleden.
Zoals wel vaker komt ook deze Brabantse nacht langzaam op
gang, maar áls ie eenmaal op gang is, ja dan is een
echte Brabantse nacht niet meer te remmen, en word het een
prachtig feest en als vanzelfsprekend word het ook nu weer
laat.
Onze 2e set loopt gigantisch uit, mede doordat ik een duet
gezongen heb met een local hero, die net als mij zo’n
beetje alle nummers van Hazes kan dromen, en samen zongen