De terugblik op de week door de ogen van zanger Marcel Timmermans:

BLERUGTIKKEN OP 2011

Jawel beste digitale vrienden van ons bandje, het jaar zit er alweer bijna op en dus is het tijd om terug te blikken, of op z’n Canvas!’ om blerug te tikken.
Helaas heb ik niet meer de tijd om jullie wekelijks van een Blerugtik te voorzien, maar voor deze gelegenheid heb ik dan ook ruimsc het nu begin oktober en vallen de mussen dood van het dak door de warmte. Ik zit nu dus niet zwetend uit te buiken van een overdadig kerstmaal, maar lekker met de schoentjes in de hand tot de enkeltjes in het zwembadje achter op de werft met een ijskoude beugelfles binnen bereik.

Wat is er dit jaar allemaal wel niet gebeurd? Welnu, ontzettend veel mag ik wel zeggen. We hebben vooral in de eerste zes maanden ontzettend veel gespeeld, we hebben een cd opgenomen en op een schitterende avond in mei in ons eigen dorp voor een uitverkochte zaal mogen presenteren, en we hebben weer vele vrienden gemaakt en warme contacten over gehouden aan de diverse optredens in den landen. Ook is ons ‘spaarbankboekje der mooie herinneringen’ weer aardig aangevuld dit jaar, en het maakt mij een rijk man om hieruit te mogen putten voor deze Blerugtik.
Het mooie van een het in een bandje spelen vind ik, is dat je aan elk plaatsnaampje een aparte herinnering overhoudt.
Roep bijvoorbeeld ‘Ellecom’ en ik denk aan Pipi Langkous die ons met zelfgemaakte pizza’s ontving.

Roep nog een keer ‘Ellecom’ en ik schiet in de lach als ik denk aan onze bassende vriend Mikenstein die door een bizarre samenloop van even bizarre omstandigheden slechts gekleed in een boxershort plaatsnam in ons buske om naar huis te rijden. Nu we het toch over Mikenstein hebben: roep een willekeurige plaatsnaam waar we afgelopen jaar gespeeld hebben en onze soms ietwat verstrooide bassist zal zeggen ‘uhhm, help me even?’ …

Ons muzikale jaar begon in Terheijden, waar whoots de tijd genomen om er weer eens een fatsoenlijk verhaal uit te rammelen. En met ruim de tijd bedoel ik dan ook echt ruim de tijd: jullie mogen dan wel denken dat het nu eind december is en ik met een ijsmuts op en een kom chocomel voor de open haard zit te tikken, maar in werkelijkheid is e speelden op een surprise party. Dit keer was het niet zoals gebruikelijk de man die de vrouw veraste, maar de rollen waren omgedraaid en ons optreden was een verassing voor de aanstaande bruidegom. Ook speelden we begin januari zoals wel vaker ook dit keer op Texel, met een optreden in ons favoriete café aldaar, ‘de Wijsneus’. Een prachtig feest ver van huis in een bomvolle kroeg die gevuld is met frappant verklede mensen. Hoogtepunt aldaar was een Keith Richards look-a-like (compleet met gitaar, Rolling Stones shirt en haarband) die toen we hem het podium opriepen en een stukje Rolling Stones speelden totaal geen idee had wat we aan het doen waren. Later kreeg hij kennelijk te horen dat dit nou een nummer was van de band wiens gitarist zijn evenbeeld zou moeten zijn. Nog later tekende hij, dat dan weer wel, uit de losse pols een griezelig exacte kopie van het Rolling Stones logo op een bierviltje wat ik op moment van schrijven nog steeds in mijn tas bewaar als aandenken… De afterparty’s van ons bandje worden ook steeds legendarischer, zo ook op Texel. Gezamenlijk lurkten we na afloop aan een soort waterpijp en dronken we menig borrel, we bleven immers daar logeren. Bij de een deed het allemaal niks, de ander vergeleek het met een zwaar shagske (al zei hij dit 300 keer, dus wij nemen aan dat het een inmiddels complete buil shag geworden is) en weer een ander lag compleet voor Pampus op de kooi. Erg fraai avondje/ nachtje Texel dus.

Hierna speelden we in de Jera te Ysselsteyn (onder toeziend oog van ‘Vriend van de show’ Ellentje), op het jeugdsaauwelen in Raamsdonksveer, in ons eigen Ontmoetingscentrum samen met de harmonie St. Bavo (met als afsluiter borrels en gebakken eieren bij de King en de Kings wife off course fucking asshole) en tot slot deden we vlak voor carnaval Gilze aan voor een verkleedpartijtje aldaar.
Daar in Gilze begon ons buske het voor het eerst echt te begeven. Probeer je het volgende voor te stellen: een rock ’n roll ensemble, gezamenlijk rijdend op de snelweg in een bus waar de lampjes op het dashboard wel een erg fancy ritme aan begonnen te geven, het geheel gecomplementeerd met rook uit de motorkap. Chauffeur Heintje die opmerkt dat er misschien wel iets niet in orde is, iemand die vervolgens opmerkt dat dit weleens de koelvloeistof en het gebrek daaraan zou kunnen zijn, en vervolgens gaat iedereen verder maar hij mee bezig was zonder ook maar enige vorm van actie te ondernemen. Eenmaal in Gilze besluiten we koelvloeistof toe te dienen aan ons buske, waarna de complete inhoud van de verse fles koelvloeistof op de klinkers klettert… Een tourmanager die vervolgens met het pasje van Heintje naar de ANWB belt (Heintje kan immers totaal niet communiceren met ‘zulke lui’) en een aangesnelde medewerker van de ANWB die verbaasd opmerkt dat hij een stuk slang mist (‘maar dan nemen we dit stuk slang wel even, die hebben we nu toch niet nodig’), en zie hier het verhaal van de Fiascobus, deel I… Het tussen gezette stukje slang blijkt nu wel erg handig, aangezien het de slang is van de aanjager. Ziet u dus een zwarte bus met 7 mensen samengepakt als ijsberen op een gletsjer: twijfel niet langer en lach ze keihard uit…

Na de carnaval barstte de drukte pas echt goed los, en soms werd het eventjes teveel. Liedjes schrijven, repeteren en opnemen, vergaderen met de fotograaf, de platenbaas, de crew, de kastelein van dienst, posters en flyers maken, hoesje ontwerpen, interviewtjes geven voor radio en krant en ondertussen ook een ‘gewoon’ leven lijden met alle zaken die daarbij komen kijken: kortom we hadden het druk. Ook qua optredens hadden we een zeer drukke tijd.
We speelden in Deurne (met de plaatselijke Paul Elstak in het voor- tussen- en naprogramma), Dongen-Vaart, Zundert (Café Stuijvezand, met als aanwezigen vriendje Barry en vriendje Ruud), Waspik (met afterparty van ome Henk, die ons tot in het belachelijke toe vrij heeft gehouden deze avond), in Dussen en Asten alwaar wij gruwelijk Koninginnedag vierden, in Rockanje (met compleet ‘eigen’ lichtshow onder de bezielende leiding van Dirk from the Darkside), in Eghel, Noordwijkerhout en bij DDHC te Raamsdonksveer (dit laatste optreden resulteerde in een van de gaafste afterparty’s ooit, met dank aan onze hockeyende vrinden, waarbij ik ter illustratie onze geluidsman mag citeren die staande voor een tafel vol notabelen het uitschreeuwde ‘IK GA NEUKEN! IK GA NEUKEN! IK GA NEUKEN!’ en dit kracht bijzette met bijpassende moves…).

En toen was het ineens 28 mei, D-day modern style. De dag van onze Elbumpresentatie. Deze complete dag voltrok zich in een waanzinnig ritme, waarin zo’n beetje alles tegenzat wat maar tegen kon zitten. Ter illustratie: om half 7 zou de voorprogramma band komen, en zouden wij zelf plaats maken, na een lekker middagje repeteren op de grote set. Het zat echt zo ontzettend tegen dat er om half 7 nog geen geluid was!
Stress alom natuurlijk, en vraag me niet hoe, maar we hebben de klus geklaard ’s avonds. In een stijf uitverkochte zaal van het Vermaak te Raamsdonk speelden we alsof het leven er van af hing en het was super. Na afloop deden we een hapje en een drankje met de mensen die belangrijk zijn voor ons (teveel mensen om op te noemen, maar gelukkig weten zij zelf wie we bedoelen!) en inclusief logé Barry Joosen deden we hierna nog een afterparty bij ome Henk, en geloof me, als ik zeg dat daar werkelijk alles op en aan zat dan is dat zo… Vriend Henk had aan alles gedacht, en ook aan de in hoger sferen verkerende mens was gedacht. DJ Heintje draaide vanuit zijn DJ boot de ene knaller na de andere (zie youtube http://www.youtube.com/watch?v=lDbV2VTZCYU), doelman Collins werd door vader of moeder om 7 uur ’s morgens met de auto opgehaald en omstreeks 8 uur ’s morgens gingen we huiswaarts en viel vriendje Barry in de bank, en ikzelf 1 etage hoger op de elektrisch verstelbare 1.80 * 2.10. Wat een mooie waardevolle dag was dit zeg!

Hierna denderde de Rockin’ Hoempa trein maar voort, en speelden we in Wilp, Oosteind, Ruinerwold en Achtmaal. Ook aan dit laatste optreden kleefde een memorabele afterparty. Vriendje Barry en vriendje Ruud namen ons op sleeptouw mee Zundert in en we leken de Rolling Stones wel toen we aankwamen in café den Bels. Onze tourmanager werd getroffen door een blitzkrieg aan gevoelens (‘ik ben lieb op zicht’), Heintje drapeerde zich in een gordijn om zo staand op de vensterbank een ijzersterke Napoleon weg te zetten, onze bassende vriend Mikenstein reed ons rond 7 uur ‘s morgens naar huis, en roadie Bolle Jantje was boos toen hij hoorde dat we nadat we hem afgezet hadden nog een afterparty deden bij ome Henk…
Hierna volgde weer een karrenvracht aan optredens, te weten in tropische oorden als Ellecom, Oss, Sevenum, Raamsdonksveer, Asten – Heusden en op de Dollemansdagen. Zonder gas terug te nemen speelden we de pannen van het dak op wat mij betreft het mooiste optreden van het jaar de Draai van de Kaai in Roosendaal. Het weekend erop speelden we in Breskens en sloten we het werkjaar af in Rijsbergen op de plaatselijke boerendag. Voordat we op vakantie zouden gaan besloot vriendje Barry er echter nog één keer een groot feest van te maken.

Nadat hij bij mij had geslapen en we met een ‘kom het nog maar eens terughalen’ uit elkaar waren gegaan opperde hij om ons op 6 augustus op sleeptouw te nemen. Zo gezegd zo gedaan. Na ons optreden in Breskens ontbeten Ayatollahs van de Rockin’ Hoempa vorstelijk bij Bolle Jantje en stapten in de bus naar Zundert.
Onze Zwarte Cross buurvrouwtjes uit Apeldoorn zouden ook van de partij zijn en zo diende vriendje Barry dus voor 11 logeerbedden te zorgen en een karrevracht aan voedsel. Na een korte meeting in huize Joosen zetten we koers naar de 1e corsowagen van vandaag. Eenmaal aangekomen bij de tent van Laer-Akkermolen werden we gastvrij ontvangen met een fles bier (en ja, daar houden ze van, die jongens van Rockin’ Hoempa). Nadat we uitvoerig kennis gemaakt hadden met ontwerpers Steven (aka Tamara) & Stefan alsook met chef Technique Simon (wat een koning!) gingen we verder naar de wagen van Buurtschap Schijf die een zeer imposant stukje inktvis in blik op de weg zouden gaan zetten. Zeer onder de indruk van dit alles besloten we magen te gaan vullen bij de lokale frietboer, om vervolgens koers te zetten naar Rijsbergen waar we vanavond zouden gaan spelen als afsluiter van de boerendag.
Na de gebruikelijke zaken als opbouwen en soundchecken onthulde onze geluidsman Kees vandaag dat hij op vakantie erover gedacht had om een tattoo te nemen, maar deze er op aanraden van zijn vrouw niet gekomen was. Tsja, en dan zijn die mannen van Rockin’ Hoempa niet te beroerd om een stift bij handen te nemen en hem ter plekke een tattoo te geven, dit alles hoofdschuddend gade geslagen door zoonlief Maarten (‘ons pa is zo’n slimme man, en dan doet hij soms zulke stomme dingen…’). Uiteindelijk siert een enorme tribal zijn complete bovenarm, uiteraard voorzien van de namen Ine, Annemiek en ‘onze’ Maarten. Trots als een pauw met 7 lullen paradeert hij door de tent, de mouw van z’n linkerarm consequent opgerold…

Het optreden loopt als een speer: Liefst 1200 uitzinnige boeren en boerinnen maakten er een waanzinnig feest van, en ook de buurvrouwtjes vonden de weg naar de tap veelvuldig in de tent.
Na afloop volgen de gebruikelijke natjes en droogjes, maar dit zou slechts het begin blijken te zijn. Als een zonnetje met migraine loodst Mikenstein onze bus door de straten van Rijsbergen naar Zundert en bij café den Bels blijkt hij ook nog eens een verdienstelijk DJ. Met een, laten we zeggen, stevige set verrast hij een ieder en we drinken menig pilske. Heintje was zo onder de indruk van Mike’s draaikunsten dat hij aan de bar plaatsnam achter een groot glas bier, z’n oortjes in deed en zelf plaatjes ging draaien op z’n telefoon, en insiders fluisteren dat de Zangeres zonder naam regelmatig voorbij gekomen is.

Vriendje Barry had vooraf drie sleutels gereserveerd voor deze avond. 1 hield hij zelf, 1 gaf hij aan Tourmanager Odert, en 1 gaf hij aan Bolle Jantje. Dit bleken maar liefst drie fouten op rij. In willekeurige volgorde haakten zij af, maar gelukkig wist vriendje Ruud (die de show stal door headbangend met een immens sneeuwpopmasker door den Bels te gaan, om vervolgens te jongleren met flessen bier die achteraf niet geheel leeg bleken te zijn…) ons naar Barry’s huis te navigeren. Uiteraard niet voordat hij om half 7 ’s ochtends tot drie keer toe aangebeld had bij de lokale pastoor, in search for hosti’s. Bij Barry aangekomen had niemand van de aanwezigen ook maar enige vorm van een sleutel op zak, maar gelukkig hing Bolle Jantje met ontbloot bovenlijf uit het dakraam, en deed hij vergezeld door twee meiden de deur voor ons open.
Vriendje Ruud vond blindelings de weg naar koelkast, diepvries en frietpan, en zo aten we omstreeks half 8 ongeveer 16 worstenbroodjes, 3 droge worsten, 18 boterhammen met ei, 1,5 kilo curly frietjes en naar schatting zo’n 350 mini snacks aka frikandellen. Om de complete kamerindeling bekend te maken zou ondoenlijk zijn, maar de hoogtepunten vormden Heintje (sliep op de bank), Mark (sliep naast Bolle Jantje, ik citeer: ‘hey kut de Hart, blijf nou godver es van m’n hol af jungeh!’), BoemBoem Bertrando en tot slot ikzelf. Bertrando en ik sliepen op zoals wij later noemden het kikvorsverblijf. 300 kilo ronkend en dampend vlees deden Zundert op haar grondvesten trillen, en toen de overige logés ’s morgens kwamen kijken waar al dat kabaal vandaan kwam deden zij het haast in de broek van het lachen…
Na dit geweldig avondje begon voor mij de vakantie, lekker een week er tussenuit en uitwaaien in Noord-Holland zouden mij goed doen. En kijk, dat het te hard waaide om te badmintonnen, a la. Maar als het zelfs te hard waait om te jeu de boulle’en kunnen we concluderen dat het toch wel erg hard waaide. Aangezien ik niet mee deed aan barbaarse activiteiten als wadlopen en vis, of nog erger zeebanket eten verscheen ik erg uitgerust weer terug in het pittoreske Raamsdonk.

Het 2e gedeelte van het jaar bleek een stuk rustiger dan de eerste 8 maanden, en zodoende konden we een klein beetje gas terug nemen. Uiteraard niet tijdens avonden dat we op moesten treden. In Exel zowel letterlijk als figuurlijk. Als echte wegpiraten sjeesden we over de plaatselijke botsautobaan en deden er een fijn optreden.
Diep in de nacht werden we ergens in Gelderland nog aangehouden door een opdringerig stuk vrouwelijk machtsvertoon. Politiewerk aan de winkel, want zeven mensen in een buske die na een dag keihard werken (oké, 2 keiharde werkers, 4 muzikanten en een drummer), ja dat moet haast wel foute boel zijn. Vroeger was een politieagent een imposante man, met een natuurlijke dosis macht en overwicht, en een bij voorkeur zwarte snor. Je zei ‘U’ en ‘jawel mijnheer’) tegen zo’n man. Tegenwoordig echter krijgen afgekeurde kassières met een slecht huwelijk en een typediploma op zak ook al de kans bij de politie, en zodoende had deze muts een kleine 20 minuten nodig om ons om 4 uur ’s nachts te vermoeien met allerlei vraagjes, stellinkjes, meninkjes en als hoogtepunt gierden wij het uit van het lachen toen zij via de wallekietallekie de centrale opdracht gaf om ‘Oome, Heinrich’ eens na te checken. Jaja, deze met een ambtenarenkapsel bedekte, traditionsmuzik liefhebbende geschiedenisleraar die doorgaans correcter gekleed gaat dan president Obama zelf zag er inderdaad wel heel heel erg openstaande boetes nakijkend waardig uit. ‘Sjongejonge meissie toch ga lekker afwassen joh’ denk ik wel heel erg hardop als ik in de berm sta te pissen na haar vertrek.

Verder speelden we in augustus ook nog in een Terheijdense feesttent waarna het snel september werd. Helaas bleken we op deze avond niet in staat om ons ‘balleke hooghouwe-record’ te breken, al deden de van Halderens er wel ALLES aan. Zoon Maarten stond op de schouders van pa Kees een bal hoog uit een boom te trappen (trappen ja, anders zou het hands zijn…) en de rest van de band stond daar weer onder om de bal maar niet op de grond te laten stuiteren. Je raad het al… 1 balcontactje verder lag het ding alweer in het gras en was alle moeite voor niks.

Het 1e weekend van deze maand staat natuurlijk geheel in teken van het Bloemencorso in Zundert. Op de donderdag voor corso besloten we Zundert al vast aan de pedante aanwezigheid van Canvas! te laten wennen door mee te gaan helpen met bloemen tikken. We zagen de wagens van Klein-Zundert en de Molenstraat (bij vriendje Ruud en niet te vergeten de moeder van Ruud) en reden tevreden naar huis. Daags voor het corso gingen Heintje en ik nog een keer kijken bij Laer-Akkermolen (mijn favoriet), de dag van het corso zelf hing ik met twee flessen zero en een doos mini snacks aan de buis gekluisterd, de dag na het corso gingen we naar Zundert om een rondleidingkie te nemen over het veilingterrein en om natuurlijk te feesten in een enorme feesthal en twee dagen na corso mochten we zelf spelen op deze Heilige bloemencorso grond.
In de grote feesttent werd het een feest om nooit te vergeten en we speelden voor de ongeveer 2000 aanwezigen de pannen van het tentendak, maar helaas liep onze afsluiting een beetje in de soep doordat de mensen als verassing de sigaretten bietsende René Schuurman door de strot geduwd kregen. Beetje jammer, maar al met al was het wel een supercorso geweest. We denken erover om voor de weekenden een pandje te gaan huren in Zundert… We zijn fan!

Hierna restte ons nog slechts vier optredentjes in den lande. Half september speelden we op eigen bodem. De basisschool waar we bijna allemaal opgezeten hadden vierde een jubileum, en wij mochten voor alle kinderen van de school een optreden geven.
Heel erg mooi om te doen, en ik heb genoten van de puurheid van deze kinderen. Geen gemaakt stoer gedrag van macho’s met handtassen vooraan het podium, geen gekwal en gesloop, niet 1x is er geprobeerd met een glas bier de geluidsman een tia te bezorgen door zijn mengtafel onder te klotsen nee niks van dit alles. Gewoon zo hard als je kunt meezingen op liedjes die je kent omdat je al een paar weken thuis aan het oefenen bent met de cd van je vader en verder voor, tijdens en na het optreden zo luid mogelijk WE WANT MORE roepen met z’n allen. Het was zo mooi dat wij alle kinderen naar bed gebracht hebben en als toegift nog wat slaapliedjes speelden.

In november speelden we in Ravenstein en Reusel (vooral die laatste was erg indrukwekkend, 700 mensjes op zondagavond in een zaal die compleet uit hun dak gaan en nog lang na de laatste noot van de band doorgaan met feesten) en toen het echt winter begon te worden speelden we voor de tweede keer dit jaar in Achtmaal. Het laatste optreden van 2011 werd een legendarisch samenzijn, en de hoofdrolspelers in dit schouwspel waren Heintje en Mike. Hein, de secuur met zijn spullen omspringende degelijkheid zelve en Mike, de verstrooide eeuwige student, raadslid en advocaat in spe. Inzet was een optreedpak.
Na de laatste show in Reusel had Heinemans andere zaken aan zijn pet en zodoende was hij niet ter plekke toen de bus ingeladen werd. Hij ging er blind vanuit dat zijn pak ook de bus ingegaan was en dat het dus twee weken later in Achtmaal ook gewoon de bus weer uit kwam.
Dit was niet het geval en dus begon het breinbrekende en ellendige vraagstuk waar zijn pak dan toch gebleven was. Beeldje voor beeldje probeerden we de film te reconstrueren en geen der aanwezigen wist waar Heintje’s pak gebleven was.
Laatste hoop voor hem was dan ook onze bassende vriend Mike, die vanavond op eigen gelegenheid naar Achtmaal kwam aangezien hij eerst een feestje had. Mikenstein, die destijds bij het uitstappen voor zijn huis zijn eigen tas uit de bus gepakt had. Aangezien hij vaker raar gedrag vertoond hoopten wij voor Hein dat Mike dus ook Heintje’s pak uit de bus had gehaald en het vanavond mee zou nemen. Niets bleek minder waar en dus begonnen wij alvast een vervangend pak voor onze witte toetsen vriend samen te stellen… De teleurstelling op zijn gezicht was tekenend toen wij aankwamen met onze vondst (een oude soepjurk, een rose Gerard Joling glitterpak, een wit Rex Gildo-achtig pak en een spekleren jack). Ondertussen begon Mike zijn pak uit te pakken en op te hangen toen hij ineens hardgrondig begon te vloeken “GODVER DE GODVER DE GODVER NAKENDE GODVER, DIT MEEN JE NIET! DIT MEEEEN JE NIET! NEEEEEE” navraag leerde ons dat hij in Reusel Heino’s pak ingepakt had en dat het dus zijn pak was dat kwijt was en hoogstwaarschijnlijk nog in Reusel zou liggen…
Zichtbaar opgelucht begon Heino zich dus aan te kleden terwijl Mike ons aanbod nog eens onder de loep nam (‘ja, dit ga ik dus echt niet aandoen he mannen’) en wij ons ondertussen kostelijk vermaakten. Ik vond Heintje’s pak al anders zitten dan anders, en toen ik eens goed keek zag ik het al: Heino’s pak heeft geen riemlusjes; deze wel. Al onze pakken hebben 6 knopen, behalve het pak van Mike, want die heeft er maar 5 en guess what? Het pak dat Heino aan had telde ook maar 5 knoopjes… kortom: het was wachten tot de hell wederom los zou barsten…
“NEEEEEE! HEINO! LUL! KUTHEINO! DAS GODVERDOMME MIJN PAK! TOCH?!?!?! MANNEN?!?!?!” en ondanks de bijzonder fraaie uitdossing die Mike ondertussen aanhad (hij had gekozen voor de 40 jaar oude Mary Servaes soepjurk, afgekleed met licht fetisjistische laarsjes) eiste hij bij deze zijn pak terug, totdat hijzelf met een opmerkelijk Salomons oordeel kwam: “oke, jij mag dat pak vanavond aan, maar IK ga niet naar Reusel om dat andere pak op te halen”, en aangezien het Heino’s pak dus toch was dat in Reusel moest liggen ging Heino hier mee akkoord.

In de mooie nieuw opgetrokken schuur van den Thuur was het ondertussen aardig druk, en in het publiek zagen we naast vriendjes Barry en Ruud veel oude bekenden uit Zundert en omstreken. Ook Ellentje van Artilla was aanwezig vandaag, ditmaal met vriendin Inge/ Anne/ Kim/ Mandy (doorstrepen wat niet van toepassing is). Ook onze repetitiehokfaciliteur (probeer dat maar eens te Wordfeuden) Ome Ronnie 2.0 was van de partij vergezeld door een groot gedeelte van zijn personeel wie dagelijks samen mogen werken met onze geluidsman Kees en de bleekste man na Michael Jackson, onze gitarist Mark.
Het werd een fijn optreden voor een fijn en enthousiast publiek, dat in het begin van de avond ietwat afwachtend was maar na het consumeren van een paar pallets Jupiler helemaal los ging. Er werd gedanst, gedronken, mee gezongen, gedronken, gelachen, gedronken en tot slot vooral heel heel veel gedronken… en dat zijn altijd de avonden waar de Bhoys van Rockin’ Hoempa het beste tot hun recht komen, en al tijdens het optreden voelde ik een gruwelijke afterparty aankomen…

En een gruwelijke afterparty werd het ook, alhoewel de jongens wel ernstig vermoeid waren. Eerst een paar pilskes in Achtmaal en daarna leek heel even de avond al ten einde te komen. Mike reed zelf terug naar Raamsdonksveer naar het feest van z’n zus, Mark was vanuit het personeelsfeest zelf komen rijden en reed dus ook zelf weer terug, en ook de geluidstandem Kees en Maarten van H. maken het niet laat vanavond. Blijven over de roadies Bertrando en Sega (‘tsja, samen uit is samen thuis he’), en de zelfverklaarde rocksterren Odert en ikzelf. Heintje fungeert als chauffeur en de rol van lastige bijrijder word vandaag vertolkt door vriendje Barry en vriendje Ruud. Wanneer we hen bij cafe den Bels in Zundert afzetten besluiten we, na een goedkeurend handrembochtje van Heino om ‘één’ pilske te gaan pakken. Laatstgenoemde vriendje Ruud gaat als een olifant, nee een mammoet, nee een mastodont door de kroeg om ons een plekje aan de bar te gunnen en daar aangekomen pakken we inderdaad één pilske. En nog één, en nog één, en we praten wat met de aanwezigen, vragen platen aan bij DJ Zolav en genieten ervan wanneer deze daadwerkelijk gedraaid worden.

In een rap tempo knalt de klok door naar half 6 zondagochtend, en aangezien wij de volgende ochtend om 9 uur op het voetbalterrein van de plaatselijke VV dienen te zijn gaan we huiswaarts. Al slapend en nagenietend sluiten we deze avond af, en met deze avond ook het jaar 2011.
Een jaar waarin we veel gedaan hebben, veel geleerd hebben en veel meegemaakt hebben, en zoals Huub van der Lubbe van de Dijk zingt: ‘alles komt terecht, we zijn er nog niet, maar we zijn onderweg’…

Allemaal fijne kerstdagen toegewenst, een gelukkig nieuwjaar en uitkijken met vuurwerk, drank en vreemde vrouwen!

BLERUGTIK ALL AROUND

Vrienden en vriendinnen,
na een lange tijd zonder Blerugtik zal ik hieronder proberen om samen te vatten wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is rond ons bandje.
Mijn verhaal begint ergens vooraan in mei. Wij waren de laatste hand aan het leggen aan ons Elbum, en iedereen stond op punt van instorten, al klinkt dit dramatischer dan dat het in werkelijkheid was. Het was een erg hectische tijd met allerlei deadlines die alsmaar dichterbij kwamen, zowel het schrijven, opnemen en mixen van de nummers moest snel klaar zijn maar ook zaken als de nieuwe pakken, het boekje, het oprichten van de VOF en bijvoorbeeld de BUMA aanvraag dienden te geschieden. Veel nachtwerk, elke avond van huis dat soort werk.
Dan kwam er ook nog het overleg met DJ, de crew, licht en geluid, kastelein, cameraman en gastmuzikanten bij en de nodige repetities bij. Ook beleefden we in mei onze drukste maand sinds tijden met wel 10 optredens in de meest bijzondere uithoeken van Nederland. Natuurlijk ging werk, verbouwing, studie en bijvoorbeeld de voetbal ook gewoon door, en dit alles maakte het bijzonder zwaar.

Toen de laatste opnames klaar waren en we toe konden gaan leven naar de Elbumpresentatie werd de spanning langzaam opgebouwd met de uiteindelijke climax op 28 mei. Over de dag wil ik het liever niet hebben (ik weet nu wel wat Mick Jagger bedoelt met ‘19th nervous breakdown’) maar de avond was superbe. In een bomvolle zaal in ons eigen dorp mogen zingen dat ik ‘hier ben opgegroeid, opgevoed, dat ik hier geboren ben, hier begraven word’ en dat dit ons ‘thuis’ is zorgt nu nog steeds voor een dik pak kippenvel op beide armen.
Ongelofelijk!

Tijd om lang bij dit alles stil te staan was er niet aangezien de Rockin’Hoempa trein maar voort bleef denderen. Dankzij het goede werk van ons Bureau Artilla hadden we het ook in juni lekker druk, met onder andere optredens in Ruinerwold (Drenthe), Ellecom (Gelderlandje), Sevenum (Limburg), Oss, Raamsdonksveer en Achtmaal.
Dit laatste optreden werd er 1 met een zeer bijzondere afterparty. Aan de hand van goede vriend Barry Joosen die wij na de Elbumpresentatie op sleeptouw namen langs onder andere nachtburgemeester Oome pakten we eerst in Achtmaal wat biertjes en dansten (ja, je leest het goed) tot de nacht over Achtmaal viel. Aangezien wij als het om bier gaat tegenwoordig industriële hoeveelheden gewend zijn nam Barry ons mee naar Zundert waar men geen sluitingstijd kent. Wat een nacht werd dit! Terwijl Heintje in de gordijnen hing lieten we ons uitgebreid fêteren met gratis bier en smachtende vrouwen om een stukje muziekvriendenliefde…
Eenmaal in het buske terug naar Raamsdonk aten we gehaktballen en brabbelde een aangeschoten/ dronken drummer over ‘liebop zicht’. In Raamsdonk aangekomen was het inmiddels al licht en bij nachtburgemeester Oome stond de tv nog aan. Na een klein ‘wakker worre!’ momentje liet hij ons binnen en trakteerde hij op bier, kaas en worst. DJ Heintje deed de rest en rond de klok van 8 uur in de ochtend viel ik klinisch dood neer op bed.

En nu is het ondertussen juli. Nog steeds is het druk. Onder andere met de Dollemansdagen waarin Bas en ik namens Canvas! vertegenwoordigt zijn en die op moment van schrijven gisterenavond begonnen zijn. Vanmiddag weer snel naar de tent met vanavond optredens van DJ Jerome, Henk Wijngaard, de Lawineboys en de Coronas, en dan zal het morgen Canvas!dag zijn. We binnen om half 11 door de muziek te verzorgen voor de kerkdienst die in de feesttent gehouden zal worden.
Mike, Heintje en ik zullen 4 nummers brengen (2 om 2 Rowwen Heze en Gerard van Maasakkers) en het origineel van ‘Café der schone taal’ te weten ‘Laat zingen de mensen’. Hierna volgt snel de hilarische 6kamp die dit jaar door onze Zwerverroadie in mekaar gezet is en als afsluiter mogen wij als Canvas! een vette anderhalf uur knallen. Wederom op onze homeground, dit wordt weer vet!

Zo zie je maar dat we absoluut niet stil zitten en dat het door de enorme drukte gerechtvaardigd is dat ik niet van elk optreden een Blerugtik kan schrijven. Middels een soort maandelijkse Blerugtik hoop ik jullie op de hoogte te kunnen houden.

Tot ziens bij een van de optredens, en anders bij de Dollemansdagen, Zwarte Cross, de Jumbo of een der lokale horecagelegenheden…

Wees gegroet, gij allen
Bonkie

MEGA BLERUGTIK VII: WASPIK, DUSSEN, ASTEN, ROCKANJE en meer
”Die dikkop van ons zal wel heel het weekend bij jou zitten, dus hier heb je wat gehaktballen“

Vrienden en vriendinnen,
na een tijd van radiostilte meld ik me weer aan het front met een mega Blerugtik. We tikken blerug op de afgelopen weken waarin we drie keer opgetreden hebben, foto’s gemaakt hebben voor ons elbum, regelmatig in de studio gezeten hebben en waarin we het natuurlijk ook ontzettend begaaid hebben buiten het veld.

Het paasweekend van 2011 zijn we erg lekker doorgekomen. Zaterdag zagen we in den Hout een volle tent dampend uit de naad gaan op de klanken van de Memphis Maniacs en de rockhelden van the Golden Earrings.
Ja eigenlijk is het the Golden Earring, ik weet het, maar zoals ik elke zaterdagochtend vanuit de bedstee hoor op Radio Rijnmond bij de Johan Derksen show ‘Muziek voor volwassenen’ zijn ze ooit begonnen als Golden Earrings en Johan houdt zich daaraan vast, hetgeen ik wel kan waarderen met een klein lachje en me vervolgens nog 300 keer omdraai.

Daar in die dampende Paaspop tent kreeg ik trouwens opmerkelijk vaak de vraag wanneer wij ‘nou onderhaand es hier kome speule’ en ik moet zeggen dat ik het antwoord niet weet. Hopelijk zullen we daar ooit wel een keer spelen (voor veel geld uiteraard, de banden moeten wel blijven roken) en tot die tijd maak ik me daar niet druk om en concentreer me liever op plekken waar wij wél spelen, zoals op 2e paasdag in Waspik.
Bij cultureel centrum den Bolder voor de deur was een buitenpodium gebouwd en als afsluiter van de paasmarkt speelden daar de Dalai Lama van het Rockin’Hoempa wereldje een dampende set. In totaal waren er 4000 bezoekers geweest en als ik schat dat zo’n 10% daarvan ons heeft zien spelen dus een mooie volle bak.
Na afloop duiken we onder aanvoering van de nachtburgemeester van Raamsdonk één der kroegen in en begaaien het daar naar hartelust. Onze Nachtburgemeester lapt dat het een lieve lust is en zo zat als een pinneke ga ik naar huis. Of nee, eerst naar de shoarmatent want onze plaatselijke Jules Deelder eist dat we eerst gegeten hebben…

Dinsdagavond hadden we een afspraak bij Fotostudio 27 te Raamsdonksveer. Er werden foto’s gemaakt voor ons elbum. Een aantal in de studio, een aantal op straat en een paar in de Pub om het avondje compleet te maken. Aangezien de lellukheid van de bakkussen is het moeilijk om het een erg geslaagde avond te noemen, maar ik denk dat de ontwerper van dienst er wel wat van kan maken. De rest van de week vulden we met studiotijd en zodoende zijn alle treks inmiddels opgenomen. Vrijdags speelden we in Dussen en zaterdags in Asten.
Vader en moeder Blankers, trotse ouders van onze zwerverroadie zouden een weekie op vakantie gaan, en groot was dan ook de verassing toen Karin op vrijdagmiddag aankwam met een grote tas gehaktballen voor mij. “Wij gaan een week weg en die dikkop zal wel heel het weekend bij jou zitten, dus hier heb je wat gehaktballen” was de strekking van het verhaal. Deze kwamen goed van pas en voor we naar Dussen gingen hadden we al 4 ballekes burgemeester gemaakt. De sfeer in Dussen was erg goed, en opgetogen vertrokken we richting heimat om nog wat biertjes in te koppen. Wanneer de café’s gingen sluiten namen we een taxi en belandden we bij, daar issie weer, onze nachtburgemeester in huis, en tot half 6 ’s morgens dronken we bier, aten we kaas en luisterden we naar DJ Napoleon die een indrukwekkende DJ boot had opgebouwd in de woonkamer…

Koninginnedag was het echter weer vroeg dag, want op het voor muziekvrienden erbarmelijke tijdstip van 13 uur gingen we alweer rijden. We speelden vandaag in Asten en hadden er zin in. ’s Middags lekker spelen en daarna lekker de kroegen in: ja daar houden wij van.
De setting was magnefique. Podium buiten in de zon, vollenbak volk, iedereen in het oranje en een goede sfeer. Het optreden was dan ook geweldig, met als hoogtepunt een kolossale vent met tatoeëringen die in ruil voor een blad bier iets van Johnny Cash aan kwam vragen. Tot 3 keer toe liet hij echter het blad bier over zich heen vallen, en zeiknat hoorde hij onze geïmproviseerde versie aan van mijn held’s Ring of Fire.
’s Avonds gingen we met een mooie ploeg naar Raamsdonksveer, en terwijl onze drummer en gitarist zich begaaiden in Eindhoven verwerkten wij industriële hoeveelheden bier in de plaatselijke discotheek.

Tussendoor kwamen we ook nog in het groot in de krant, zaten we veel in ons oefenhok, in de fotostudio en in de Royal Flush studio, en toen was het alwéér zaterdag hetgeen voor ons betekende dat we gingen optreden in Rockanje. Een grote licht en geluidsset moest mee dus was onze crew (6 man sterk!) al vroeg aan het bouwen. De van H.’s hadden flink geïnvesteerd in een compleet nieuwe lichtshow (!) met als hoogtepunt een ?10.000,- kostend apparaat. Boven het hoofd van onze drummer hing een zogenaamde ‘flame accenturator’ die ervoor zorgt dat een enorme bal van vuur over het podium raast, zonder dat wij ons daaraan verbranden. Erg mooi dus.

’Erg mooi’ kan ook worden gezegd over ons optreden in Rockanje. Als afsluiter van de NK gazonmaaiersrace speelden we in een bom maar dan ook bomvolle tent en waren we getuige van een mega sfeer! Wat een geweldige avond! Beetje jammer van die volle beker bier op mijn oog en die volle beker bier in Bleek’s gitaar, maar ja, sukkels heb je overal moet je maar denken.
Verder niets dan lof en na een dampende set stappen we doorweekt van het zweet in het buske om koers te zetten richting het afterpartyadres van deze avond. In Raamsdonk werd in de broccolischuur van de gebroeders Verschuren een zeker Schultenbraufeest gehouden. Wat vrienden die 2 pallets Aldi bier in de koelcel rijden, een band, een barbecue en een rock-DJ inhuren en dan gas geven heel de avond.

Rond 4 uur komen we aan in de tot café den Donkere wolk (waar de kastelein zatter is dan het volk) omgedoopte schuur en tot onze verbazing zit er zeker nog 50 man in de schuur waaronder een man of 7 van mijn team, de heldenverzameling genaamd Raamsdonk 7. De sfeer is geweldig, de muziek is goed, en het bier is ijskoud. Ik voel me zo sterk als een beer en kop het ene na het andere blikje weg.
Een uurtje later komt ook onze crew de schuur binnen en samen koppen we nog veel meer blikjes in.
Uiteindelijk word ik door Napoleon Oome (keeper Raamsdonk 7) uitgemaakt voor homo als ik om 7 uur de biezen pak en richting huis ga wandelen. 2 uurtjes later tref ik ouwe Nappie in compleet hetzelfde tenue aan bij de voetbalvereniging als hij kinderlijk trots verteld nog niet thuis te zijn geweest…

Wonder boven wonder keept hij een goede pot en pakken we een puntje tegen Jeka 16. Als ik naar bed ga ben ik compleet gesloopt maar ook zeer voldaan over deze fantastische tijden waarin we momenteel verkeren.
De show goes on, komend weekend 3 keer spelen! Egchel, Noordwijkerhout en Raamsdonksveer (bij de plaatselijke hockeyclub) staan op het programma en we komen zeker, en we komen hard! Tot dan allemaal

PS wil je onze avonturen op de voet volgen? Voeg ons dan toe op twitter!
@Canvas_RH, @CoachBonker, @Tourmana_Odert, @MikeHofkens en @Tiefkoning zijn zeker het volgen waard! Pikante foto’s en dito teksten verblijdden nu al vele levens, dus zorg dat jij ook niks mist van de Rockin’Hoempa boys en hun avonturen…

BLERUGTIK VI: DONGEN-VAART & ZUNDERT
”wa stikt mijn die vrachtwagen jonge!”

Na een tijd van veel repeteren en studio’en (Elbumpresentatie 28 mei, zaal het Vermaak te Raamsdonk) mochten we dit weekend weer eens een keer als dartele hinden de wei in. Zaterdags naar Dongen-Vaart en zondags naar Zundert.

Na een middagje snacks eten en X-boxen met Bolle Jantje stond onze zwarte parel rond de klok van 19 uur aan de deur en behalve Bolle Jantje en ik stapte ook de Trucker meteen in. Achter het stuur zit als vanouds DJ/ Doelman/ Accordeonator Napoleon Oome en wanneer we onze Koninklijke Bleekheid en onze Tourmanager Odert (te laat, terwijl u wacht ‘ik kijk wel of ik morgen ga voetballen, ik wil me niet forceren’) opgepikt hebben koersen we richting Raamsdonksveer alwaar de Almachtige eigenaar van Villa Zeewind, ook wel bekend als de Bassist zonder Naam.
Als we besluiten hem een kanneke diesel te laten halen en hem dus een poets te bakken (ervan uitgaande dat hij hier nooit van z’n leven in zal trappen) gaat hij zonder morren akkoord en stapt hij daadwerkelijk in zijn auto met een kanneke, op weg naar een pompie. Wanneer wij zelf bij dat pompie aankomen is hij duidelijk not amused en er moest nogal wat diesel door de Maas stromen om hem het buske in te krijgen wat hij uiteindelijk natuurlijk wel doet.

Zoals ik de vorige keer al schreef waren we erg blij dat Bolle Jantje er weer bij was vanavond, en al op de heenreis krijgt hij met z’n kleine mondje de eerste tikjes tegen de oren. Wanneer hij later op de avond verkondigt dat een elektricien wel ?50,- per uur mee naar huis neemt protesteert onze Trucker dat je voor die centen ook een vrachtwagenchauffeur kan krijgen! Met vrachtwagen erbij! Met een “wa stikt mijn die vrachtwagen jonge!” beslist de Benjamin van de ploeg deze discussie in zijn voordeel…

Na het opbouwen kleden we om en maken we ons klaar voor de 1e set. Een spannend moment aangezien we 1 nieuwe ‘trek’ van ons elbum gaan spelen. Het door Wim Pin en mijzelf geschreven nummer ‘de Pudding-Tarzan’ zal zijn vuurdoop beleven. Een guitig lied, met een autobiografisch 3e couplet, al heet de hoofdpersoon in deze zaak Herman ipv Bonkie…
”Hoe is hij zo dik geworre? Hoe komt Herman zo zwaar? Dè leet ammel aan z’n zusje, die sloegt’em vroeger in mekaar”

Bijna 2 uur later ben ik compleet doorweekt en zit ik er aardig doorheen. Gelukkig was het een mooi optreden met vele hoogtepunten en een geweldig publiek. De zaal is niet uitverkocht maar de mensen die er wel zijn maken een fantastische sfeer en van hoogtepunt hoempa’en we naar hoogtepunt. Na afloop nog snel een brooike bier als de Trucker met rood aangelopen hoofd komt vertellen dat we nog gehaktballen kunnen krijgen…
…wat hij er niet bij verteld is dat we daarvoor naar een benzinepomp moeten, een slordige 20 kilometer verderop. Gelukkig ben ik een makkelijke slaper en voor ik de bijrijderstoel raak slaap ik al. En als ik dan gewekt word dat we op plaats van bestemming zijn waan ik me in het paradijs als we als hongerige buffels de pot gehaktballen aanvallen…

De volgende ochtend slaap ik uit en ga ik aan de slag met het maken van een poster voor onze Elbumpresentatie (28 mei, zaal het Vermaak Raamsdonk). Mijn jongens van Raamsdonk 7 verslaan TSC 11 en met Parijs-Roubaix op de achtergrond vermaak ik me uitstekend. Bakske koffie, broodjes erbij. Zonneke door het raam, een laptop vol porno: alles klopt op deze Goddelijke zondagochtend.
Wanneer ik klaar ben met de poster vlei ik me nog even op de 2.10*1.80 en doe nog even een dutje voordat Napoleon Oome mij op zal pikken.

Vandaag staat Zundert ook op het programma. Twee keer eerder speelden we daar. De eerste keer was het zo’n beetje 44° C en was er zo’n beetje niemand in de feesttent maar zat/ lag iedereen buiten in het gras. De tweede keer was één van de mooiste optredens van dit jaar en misschien wel van mijn leven tot nu toe. Op 6 september waren wij er te gast op het Bloemencorso. Na een indrukwekkende rondleiding speelden we daar op een plein de pannen van het dak in de open lucht. ‘Geweldig om hier te mogen zijn’ riep ik toen meermaals in mijn microfoon, en nu waren we er dus weer. In café Stuivezand speelden we op deze zondagavond als afsluitende band in een reeks met Mooi Wark, WC Experience en BZB die ons voorgingen op eerdere zondagavonden.

Onze geluidsman verkeerde in bloedvorm. In het volle zonlicht viel het ons pas op dat hij “darklights” heeft laten zetten in zijn haar. In zijn overweldigende grijze haardos zitten sinds kort enkele goud/zwart/bruin-achtige vegen lijkt het wel. Erg kunstig gedaan en het maakt zijn heldenstatus alleen maar groter binnen de band. Zeker wanneer hij een vriendin van de vriendin van de bassist zonder naam een compliment geeft (‘zozo, jij ziet er leuk uit’) en wanneer hij diezelfde vriendin van de vriendin van de bassist zonder naam een vrij directe vraag stelt (‘dus jij doet ook trio’tjes?’)…
Wanneer we gaan voetballen doet hij zelfs mee en als snel blijkt dat er aan hem een groot spelmaker van pak ‘em beet WVO of TSC verloren is gegaan. Elk jaar houden we gedurende het tentfeestenseizoen een balletje hoog met de hele band plus crew. Daar lopen enkele grote houthakkers bij, en zo kan het dus dat we vorig jaar een record hadden van maar liefst 14x hooghouden… Vandaag evenaren we dat record bijna, want we blijven op 13 steken.

In het café is het ondertussen een klein beetje drukker dan vanmiddag, en onze crew heeft nu in ieder geval niet meer de overhand. Samen met de mensen die wél gekomen zijn maken we er een mooi optreden van en wanneer enkele plaatselijke schonen zelfs voor mij op de knieën willen kan mijn avond al niet meer stuk.
Barry “Guus Meeuwis” Joossen is er ook en hij zingt uiteraard een nummerke mee, en na afloop heb ik nog een leerzaam Bloemencorso onderonsje met hem en zijn maat Ruud, die tot mijn verbazing alle beveiligingscamera’s van Zundert op het scherm van zijn iPhone kan volgen.
We drinken nog een pilske en krijgen er nog 1 mee voor onderweg als we vol goeie zin in ons buske stappen en richting Raamsdonk koersen. We besluiten om nog even langs het Vermaak (28 mei, Elbumpresentatie Canvas!) te rijden om Susan te feliciteren met haar verjaardag en een snoepzak afhandig proberen te maken. In plaats van een snoepzak word het een glaske bier, en nog één en voorhuid dan maar nog één om het af te leren.

Rond de klok van 2 uur ben ik thuis schat ik, en gooi ik een broodje bal in de ping. Als ik dan op bed lig hoor ik het al aankomen in de verte, en inderdaad niet al teveel later gaat de deurbel. Onze Tourmanager Odert (te laat, terwijl u wacht ‘Ja ik heb vanochtend gevoetbald, offe nou, uhhm ja, meer alleen warm gelopen eigenlijk’), de Trucker roadie en onze Koninklijke Bleekheid staan samen voor mijn deur en ik besluit ze te geven waarvoor ze komen: een onvergetelijke ervaring.
Slechts gekleed in boksershort gooi ik het grote raam aan de voorkant van mijn huis open en vraag ‘wie van de heren een eeeeeeenorme pijpbeurt kan gebruiken?’… driftig worden er foto’s gemaakt terwijl onze gitarist bijna in de broek plast van het lachen.

Deze foto’s zullen eerdaags het internet wel op gaan denk ik, maar dan weten jullie nu in ieder geval het achterliggende verhaal. Als je meer achterliggende verhalen wil lezen zou je kunnen overwegen om mij te gaan volgen op twitter. Soms, heel soms plaats ik nuttige berichten en een enkele keer kom ik met een grappige kwinkslag voor de dag…. www.twitter.com/coachbonker

 

BLERUGTIK V: DEURNE
(“Of de trotse eigenaar van Villa Zeewind misschien ook een gaatje in zijn agenda heeft om op te komen treden?”)

Na een paar weekies vrijaf mochten we afgelopen zaterdag weer de ring in. In de tussentijd hebben we wel gerepeteerd en geschreven aan nummers voor ons elbum. Pak je agenda maar bij de hand, en noteer alvast het volgende:
ZATERDAG 28 MEI, ZAAL HET VERMAAK IN RAAMSDONK:
ELBUM-PRESENTATIE CANVAS!

Om de titel van het elbum te verzinnen hebben we een heuse wedstrijd uitgeschreven waar met name vaste Canvas! fan- criticaster Peter Schipperen op heeft gereageerd. Helaas voor hem zijn zowel ‘Memoires van een masturbatiegoeroe’, ‘Kutscheet in C’, ‘Op zoek naar het 4e akkoord’ en ‘Dagboek van een teringhond’ niet door de keuring gekomen en zijn het deze titels dan ook niet geworden. Met gepaste trots mag ik dan ook nu de naam van ons elbum bekend maken en onze 1e cd zal de naam ‘Als de nacht is gevallen’ mee krijgen.
Dit is het uiteindelijke resultaat van dik 3 jaar zwoegen. In de winter van 2008 gingen we als broekies de studio in en kwamen we met de single ‘Te laot’ op de proppen met als 2e nummer het ‘Café’tje der schone taal’. Een jaar later werd in de Ome Ronnie Studio’s de kraker ‘Carnaval goes USA’ opgenomen en weer een jaar later kwam deze landelijk uit bij een platenmaatschappij. Afgelopen winter tenslotte begonnen we aan de opnames voor de overige 9 nummers, waarbij ‘Volle glazen’ deze carnaval uitgebracht werd.
Acht nummer resteren er nu dus nog, en de laatste 5 nummers worden de komende weken opgenomen in de Royal Flush Studio. 28 mei is dus de elbum-presentatie, en ik mag alleen verklappen dat je deze avond niet mág missen.

Aangezien we nog wel wat repetitietijd kunnen gebruiken had Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht ‘haal mij maar als laatste op’) in zijn oneindige wijsheid besloten dat we voorafgaande aan het optreden in Deurne om half 4 zouden verzamelen om tot een uur of 6 te kunnen repeteren.
Kennelijk was dit niet tot een ieders hoofd door gedrongen, aangezien dat de bassist zonder naam er niet was op afgesproken tijdstip. Wij besluiten de tijd te doden met een potje voetvolley en na deze anderhalf uur durende thriller liepen Napoleon en ik onze ereronde nadat wij Bleekio en Kunstheupio met 2-1 in sets verslagen hadden. Onze bassist is er nog steeds niet, en Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht, ‘dat ene minuutje kan net het verschil zijn of ik klaar ben ofdat ik nog onder de douche sta’) besluit telefonisch contact te zoeken met onze muzikale vriend. Als wij echter de voicejesmail krijgen zakt de moed ons in de schoenen, en laten wij het verzoek achter “of de trotse eigenaar van Villa Zeewind misschien ook een gaatje in zijn agenda heeft om op te komen treden?”…

Ons buske was na een weekie in een buskes- kuuroord geweest te zijn weer volledig opgelapt, en na een ellenlange rit komen we uiteindelijk aan in Deurne. Onze geluidsman was gelukkig al ter plekke, en ik moet hem een compliment maken. Het is namelijk lang geleden dat ik een geluidsman gezien heb die zo’n fan-tas-tisch kapsel heeft! Een even woeste als dorre hoop grijs haar stuift namelijk van zijn voorhoofd tot diep in de nek en we waren flabbergasted zoals de Engelsen zo mooi zeggen. Hij zag er sowieso wel goed uit. Afgetraind slank, maar toch massief en vol. Erg indrukwekkend…

We bouwen op en checken sound en pas dan valt het op dat we onze zwerverroadie vandaag wel erg missen. Niks ten nadelen van de Trucker en doelman Collins, maar onze zwerver weet toch altijd een bepaalde sfeer te creëren in de ploeg. Zo’n stemming dat iedereen hem wel een pak rammel wil geven maar dat we te gelijker tijd ontzettend veel om hem lachen en hem waarderen. Het is me een aparte snoeshaan, maar gelukkig zal hij er de volgende keer weer wel bijzijn, en tegen een vuistje van deze of gene aanlopen…

Na het soundje check drinken we een pilske en zitten we de tijd uit totdat het showtime is. In de backstage-area valt het ons op dat de muziek echt kneiterhard hard moet staan, aangezien de fleskes bij ons op tafel staan te dansen. Het lijkt wel of heel Rotterdam en z’n Terror Corps binnen staan, maar ooggetuigen doen verslag van ‘slechts 2 a 5 personen’ en ik ben dan ook erg benieuwd hoeveel mensen er zullen staan als we dalijk daadwerkelijk zullen beginnen te spelen en of we ooit boven de 3000 dB van Paul Elstak 2.0 zullen kunnen komen.

Gelukkig mogen we na afloop concluderen dat het best aardig gelukt was vanavond. Een volle zaal, enthousiast publiek en onze geluidsman geeft na de pauze na een tipje van de kastelein nog wat extra gas bij. Pas wanneer de eerste mensen met bloed uit hun oren afgevoerd werden stond ie kennelijk hard genoeg, al verbaas ik me na afloop nog steeds dat de DJ van dienst zelfs dáár overheen kan gaan.

Napoleon, de bassist zonder naam en ik zijn moe, en vallen in slaap. Wanneer ik wakker word schrik ik me kapot: helemaal alleen en in het pikkedonker ontwaak ik, en heel even schiet het door m’n gedachten dat ze mij hebben laten liggen in de kleedkamer en dat ik alleen naar huis zal moeten vanuit Deurne. Gelukkig blijkt dat mee te vallen, want als Mark het licht aandoet en zich verbaasd over hetgeen wat hij aantreft zie ik dat Napoleon en de bassist zonder naam ook nog steeds liggen te ronken.

Na een ontiegelijk lange terugrit val ik rond de klok van 6 uur in bed. Uiteraard opgewacht door 2 afgekoelde hamburgertjes met joppiesaus die ik als ontbijt nuttig, om vervolgens pas na de middag de echtelijke stube te ontstijgen…

BLERUGTIK IV: DRINGERSGATSEBAL
(“ANWB goedenavond”-“Goedenavond, met Oome uit Raamsdonk”-“Goedendag meneer Odert, blij u weer eens te spreken”…)

Een weekie voor carnaval mochten de Rockin’ Hoempa boegbeelden zich weer eens een avondje uitleven en wel in Gilze. Een complete provincie staat vlak voor carnaval in vuur en vlam en aan ons de taak om in Gilze in ieder geval het vuurtje nog verder aan te wakkeren.

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, en nadat m’n lievelingszus en Sjoerie mijn huis carnavalesk versierd hadden en Bolie en ik ondertussen hamburgers bakten stapten Bolie en ik vol goede moed dan ook het buske in. Gelijk viel de licht aangebrande geur op, en volgens chauffeur Napoleon Oome was er dan ook ‘iets mis met de koeling ofzo’.
Wanneer we de rest van de band ook opgehaald hebben, inclusief guest roadie Sega blijkt zelfs Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht, “ik ben wel vaker op tijd hoor”) vanavond op tijd het buske gevonden te hebben, en dus zetten we koers richting Raamsdonksveer om ons zonnestraaltje, oftewel de bassist zonder naam op te halen.

Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht, “ik heb al mijn ANWB beurten zelf nodig”) vult tussentijds onze voorraad koelvloeistof bij en trots als een kindje die net zijn 1e grote bah zelfstandig gedaan heeft meld hij dan ook dat er bijna 4 liter bij gegaan is.
Op de snelweg meld chauffeur Napoleon dat “dè laampke weer brand” en wanneer er niemand reageert bedenk ik me dat dit iets ‘typisch Canvas!’ moet zijn, iemand signaleert een probleem en meld dit, maar niemand neemt de moeite, of is in staat tot, om te reageren en aangezien ik deze gedachte ook niet ventileer is mijn gedachte dus ook meteen bewezen en als waarheid bestempeld…

Niet veel later staan we dus in Gilze met een enorme berg rook uit de motorkap en kan onze Tourmanager dus voor ANWB manneke spelen… Helaas ziet Mari Odert dit keer de oplossing ook niet en dus zit er niets anders op dan de ANWB te bellen.
Het handigst is dan ook dat we Napoleon’s lidmaatschap hiervoor gebruiken, alleen heeft hij het probleem dat hij “niet mee zukke lui kan praten”, en dus is onze automonteurzoon Odert de aangewezen persoon om te bellen…
Of hij echter zelf zó vaak belt of dat hij gewoon een erg herkenbaar stemgeluid heeft weten we niet maar als hij zich probeert voor te doen als “meneer Oome uit Raamsdonk” reageert de ANWB stem met een “Ah goedendag meneer Odert!”…
Gelukkig voor ons word er wel een monteur gestuurd en dus kunnen wij verder gaan met dat waar we goed in zijn: kijken naar hoe de rest van de band opbouwt. Althans, dat is voornamelijk mijn rol en de rol van de bassist zonder naam.

Onze geluidsman heeft wederom een nieuwe gadget. Naast de antennecombinder staat een ondefinieerbaar apparaat en navraag leert dat het hier een Hazer betreft, oftewel een “CO2 (“Sie Joow toew”)simulator” betreft, oftewel een oud Hollandsch rookmachien. Mijn vader, alias Pedor, ziet dit allemaal met lede ogen aan en besteld alvast een pilske.
Ons pa had jaren samen gewerkt met een Gilzese (?) en had het er dan ook op staan om hier een pilske te pakken samen met z’n metselende maat, en aangezien een taxi bellen niets voor hem is, en mijn moeder, alias Jeannedde, geen tijd had om hem te brengen en te halen had meneer zich aangeboden als licht- en geluidsknecht, en onze geluidsman van H. had dit nog geaccepteerd ook. Zodoende hebben we vanavond een uiterst flamboyant gezelschap bij, en ik heb er zin in merk ik.

Backstage tappen we sterke verhalen en worden er lekkere pilskes getapt, dus alle voorwaarden voor een topavond lijken aanwezig. Rond half 11 treed een dansgroepje verpleegstertjes op en deze muziekvriend amuseert zich dan nogmaals kostelijk.
Als we ‘erin’ gaan lijkt het nogmaals een topavond te worden: veel publiek, enthousiast publiek, vrouwelijk publiek kortom een TOPpubliek. Woord na woord worden teksten meegezongen, polonaises worden ingezet, en er word gefeest. Vooral dat laatste: er word ontzettend gefeest en we beleven dan ook een erg goede 1e set.
Een pauze van een uur is onze dank, en om de tijd te doden drinken we wat, lachen we wat, zingen we wat (vooral Bolie’s MJAAUWMJAAUWMJAAUW bij “de poes en buurmans kater” was erg goed) en hebben we het erg naar de zin.
De 2e set word indien mogelijk nóg mooier, en we spelen alsof den duvel zelf ons op de hielen zit. Volgens mij ‘pakten’we de hele zaal en het werd echt een geweldig feest.Tijdens de WCE medley vergeet ik spontaan de tekst als ik sta te staren naar een meisje vooraan (een zekere Wendy zo hoor ik later) die werkelijk alle teksten deze avond al mee staat te zingen en mij kennelijk dusdanig verbaasd dat ik oprecht van m’n apperetoise geraak.
Tourmanager Mari Odert (te laat terwijl u wacht, tevens drummer, automonteurzoon, reserve rechtsbuiten, bloeduitstorting en zangeres met ballen) geeft zo’n beetje de langste drumsolo aller tijden weg en in de tussentijd pakken wij een biertje en bespreken de wereldproblemen.

Als afsluiter van deze fantastische avond besluit ik ons laatste nummer op te dragen aan mijn vriend en vader Pedor, die vast nog wel ergens in de zaal zal zijn. Vroeger, toen ons pa en ons ma elke keer meegingen wist hij wat er komen ging en riep dan steevast “BRAABAANT MIEN LAAND” als ik vroeg of het publiek nog zin had in één nummerke… nu, hier vanavond probeer ik hem op deze manier te bedanken voor alles wat hij voor mij gedaan heeft de laatste 28 jaar. Hakkelend kom ik uiteindelijk uit m’n woorden en gitaarvriend Bleekio redt de situatie door heel hard de enige juiste woorden te roepen…
”BRAABAANT MIEN LAAND!”

Na afloop is het een doldwaze toestand in de Backstage area. De eerder vernoemde Wendy komt om handtekeningen vragen (die zij uiteraard krijgt), Bolie komt binnen gestoven met een plaatselijke schone aan wie wij dit mooie optreden te danken hadden (zij had ons aanbevolen), haar moeder weigert steevast Napoleon’s vraag te beantwoorden of zij de vriendin is van Dokter House en een andere moeder probeert haar dochter te verkopen aan onze drummer.
De bassist zonder naam ondergaat alles onder het genot van een ‘dopje Jagermeister’ en ik lurk gewoon uit de fles. Op een gegeven moment zijn er ook gehaktballen weet ik nog en dan gaat het lampje uit.

Thuis in Raamsdonk gaat het weer aan, net als het lampje van de koelkast. Bolie en ik hadden een hamburgertje teveel gebakken en deze sneuvelt nu ter plekke. Hierna pak ik even een douche en concludeer ik tevreden dat ik al bijna 24 uur wakker ben. Als ik op de master bedroom aankom hoor ik echter al een onheilspellend geluid in de verte… Eén of andere dwazenfanfare lijkt door de straten te trekken en snel probeer ik te gaan slapen. Dit blijkt vergeefse moeite en het geluid komt dichterbij. En dichterbij… en nog dichterbij en ja hoorrr daar gaat de deurbel en ik lig rechtop in bed! De deurbellende randdebiel houdt het nog lang vol ook…Godverdegodverdegodver vloek ik maar ik geef uiterlijk geen kick want dan zullen ze wel helemaal niet meer weggaan… Helaas lijkt de serenade uren te duren en als een murw geslagen bokser probeer ik verder te gaan met proberen te gaan slapen wat natuurlijk niet lukt voor een uur of 9 ’s ochtends.

Deze ochtend blijkt het voetballen afgelast te zijn en ik slaap gelukkig uit tot een uur of twee. Verder heb ik weinig ambities deze dag… ik bak soep, ik bak eieren, ik bak frikandellen en ik kijk naar Kuurne-Brussel-Kuurne, het voetballen, de Pfaffs (heerlijk ontspannen en nergens aan denken! Doen zij zelf ook niet. Denken), de tv show van Ovi Welle en tenslotte naar Studio Jack. Met een gerust hart kijk ik vlak voor het slapen gaan uit het raam en zie/ hoor geen blaaskapel…
Gelukkig maar denk ik nog, en val vredig in slaa

BLERUGTIK III: CARNAVALSCONCERT MET HARMONIE St.BAVO
(“Voice, there is a bag here? Is it from Baseman? Or Hartman?”)

Vrienden en vriendinnen,

laat ik met de deur in huis vallen: ik hoorde twee vrouwen afgelopen zaterdag bij de plaatselijke supermarkt tegen elkaar praten over ‘Egypte’, en dat ze het zo erg vonden van ‘Egypte’. Ik besloot het gesprek te volgen want ik vermoedde een addertje onder het gras en inderdaad, mijn voorgevoel bleek juist. Ze vonden het niet erg voor al die mensen die jarenlang een hondenlul als president gehad hebben, nee ze vonden het erg voor al die Hollanders die hun vakantie geannuleerd zagen worden. Oprecht medelijden viel hen ten deel en ik lachte van buiten maar huilde eigenlijk van binnen.
Om dezelfde reden als dat ik geen medelijden kan hebben met iemand die op wintersport een been breekt of iemand die diep in Afrika een tropische verassing aan z’n leuter oploopt had ik ook geen medelijden met alle Egypte-gangers. Ik ga niet, ik wil niet en ik zal niet gezien worden in een dergelijke bananenrepubliek, dus een dergelijke teleurstelling zal mij niet treffen.
“Ja maar dat is heel bekrompen, het kan er ook erg mooi zijn”… proficiat dan, en ik wens ze veel plezier, maar nogmaals verwacht geen medelijden van mij. Voor mij is Raamsdonk groot zat en al wat ik van ver weg wil zien kijk op mijn tv of lees ik in een boek. Verder heb ik buitengewoon weinig met mensen die geld vragen omdat ze in de woestijn staan aan te vegen (Egypte), mensen die ingewanden van vissen opeten (Portugal), mensen die als hondsdolle idioten een stier opjagen en doodmartelen (Spanje) en mensen die na een gewonnen wedstrijd met hun Golfjes, Kadetjes en Benzen de binnenstad van Breda luid toeterend onveilig maken terwijl een deken van CO2 zachtjes neerdaalt op de wapperende vlaggen van uit auto’s hangende mensen die vaak in een voor mij niet te verstane taal hun vreugde uiten (Turkije).

Terug naar echt belangrijke zaken: ONZE SINGLE IS UIT! Jawel, vanaf nu is VOLLE GLAZEN te downloaden via deze website of te koop in een Music Store bij jou in de buurt. Een guitig carnavalsplaatje, en ik hoop dan ook dat het een ieder ander ook kan bekoren. Tis weer eens wat anders, zo’n carnavalsplaat zonder beats, scheepshoornen, Apres Ski gededdel en niet te vergeten met een tekst zonder piemels, kutten en ander gevloek. Heerlijk ouderwets mag ik wel zeggen, en ja, daar hou ik wel van.

Afgelopen zaterdag was de dag dat we met onze nieuwe single naar buiten kwamen. We zouden hem voor het eerst gaan spelen, en dan nog wel in een setting die niet de onze is, namelijk die van een podium gedeeld met ongeveer 84 anderen. Aangezien er in VOLLE GLAZEN een blaaspartij zit moesten we dat probleempje even zien te tackelen, en dus besloten wij om dit nummer met de totale Raamsdonkse Harmonie St.Bavo te gaan brengen tijdens hun speciale carnavalsconcert. Jawel je leest het goed, zo’n 6 saxofonisten gingen de rol van Peter Schipperen (33kg schoon aan de haak) op zich nemen wat ongeveer een zelfde prestatie is als dat Luxemburg morgen besluit om Frankrijk over te nemen.

’s Middags gaan we het buske laden, en terwijl Tourmanager Odert (te laat, terwijl u wacht: ‘ja ik weet dat ik laat ben met ziekmelden, en jullie zullen er waarschijnlijk al zijn maar ik kan ééécht niet komen repeteren’) zijn heupproblemen nader verklaart word het buske geladen. Als ik hardop in de toekomst probeer te kijken en opper dat onze Tourmanager weleens de eerste mens ter wereld kan worden die voor z’n 30e zowel een heup als een haartransplantatie moet ondergaan krijg ik met strenge blik een reprimande van de hoofdpersoon in kwestie.

Opbouwen is een feest, zeker omdat onze geluidsman vandaag een dubbelfunctie heeft. Naast geluidsman is hij ook geslachtswerker bij de harmonie, en ten overstaan van zijn muziekvrienden showt hij geheel ten overvloeden zijn vocabulaire. Zo moet het ‘zenderpark in de switch on modus’ gezet worden, hebben we geen ontvangst omdat de ‘antenne-combinder nog niet aanstaat’ en staat mede geluidsman Freek de ‘redsnapper in te regelen’…

Dat beloofde dus nog wat voor ’s avonds. Ikzelf was eerst aan de beurt om een nummerke van Frans Duijts te zingen bijgestaan door de harmonie. Dit was een goede warming-up voor mij, en nadat ik klaar was kwamen mijn muziekvrienden dan ook pas binnen, uiteraard vol nieuwsgierigheid over hoe mijn optreden gegaan was (‘wie heeft de consumptiebonnen?’).
Als ook Ton van Disseldorp, Lia Kuijsters en Lois Rutters gezongen hebben is het weer de beurt aan de Rockin Hoemphisten. We bestijgen de bühne en spelen eerst ‘Café’tje’ (de single versie, dus met verhoging: nooit geweten dat rood zo mooi bij groen kleurt!), vervolgens ‘Carnaval goes USA’ en dan is eindelijk de beurt aan ‘Volle glazen’.

Ont-zet-tend gaaf vond ik het om ons nieuwe kindje op deze manier te mogen spelen! Wat een succes was dat! Kennelijk waren er meer mensen met die gedachte aangezien onze zwerverroadie (ook bekend als Bolie de HIV-kabouter) binnen no-time alle aanwezige cd’kes weet te verkopen. We kunnen dus met een gerust hart de rest van het miniconcert voltooien en doen dit met verve.

The King is inmiddels ook gearriveerd. The King is in het dagelijks leven Jan-Eric, maar in het weekend is hij the King of Karaoke, en meld trots dat hij samen met zijn vrouw, the Kings wife, een nieuwe installatie aangeschaft heeft, ‘een pro’ en dat wij van harte welkom zijn deze ’s nachts te komen testen. Ik noem hem dan the King, hij noemt mij the Voice en dat geeft ons beide veel lol.
De rest van onze gesprekken vinden dan ook plaats in het Engels, omdat wij beiden natuurlijk ‘busy as hell zijn in the business’. Onze drummer (‘Baseman’), gitarist (‘Hartman’), toetsenist (‘Hineman’) en bassist (‘Mikeyman’) gaan dan ook mee naar the Kings castle, and it became very fucking late. We kregen eieren (‘fucking eggs’), pilskes (‘fucking beer’) en probeerden de karaoke set (‘I need a fucking age-dee-em-aai cable’). Nogmaals: het werd erg laat en van thuiskomst kan ik alleen het neerploffen op bed nog herinneren…

Als ik de volgende dag enigszins versuft op bed lig meld the King zich alweer via de sms… ‘There’s still a bag laying here. Is it from Baseman? Or Hartman? You call them up because I don’t have the number so they can pick their bag up after work. Great evening!’…

Daar sluit ik me bij aan! Zeker King, zeker a great evening, but if we continue singing karaoke like this I think we all will have a lever as big as a sailingship…

BLERUGTIK II: YSSELSTEYN EN RAAMSDONKSVEER
(thuis is daar waar een koude frikandel op je wacht)

Fijne vrienden, fijne schrijvers en fijne proevers,
wederom een welgemeend van harte welkom voor u allen die weer de moeite genomen hebben om u op de hoogte te stellen van alle noviteiten aangaande ons Rockin’Hoempa orkestje.

Afgelopen weekend hadden we het weer druk als vanouds, al was de aanloop erg relaxed. Vrijdagavond heb ik namelijk maar twee dingen gedaan: op de bank geslapen, en op de bank gelegen. Ik weet dat het erg op elkaar lijkt, en het verschil is slechts één snor. Rond de klok van half 9 werd ik wakker om het nieuwe komische duo “Snor en Gijpie” te aanschouwen op de tv. Een ijskoude Zero en een zak Cheese Onion erbij en deze muziekvriend heeft verder niets meer nodig…

Zaterdag gun ik mijzelf de luxe om tot half 11 uit te slapen. Daarna slinger ik het wasmachine aan en stap ik in de auto om mijn vriend BollieBallie op te halen, ook wel bekend als de Zwerverroadie. We gaan boodschappen doen en dus is de volgende halte de supermarkt. Ik moet zeggen dat ik me daar al aardig staande kan houden, en sterker nog: ik vind het nog best leuk ook om boodschappen te doen. Toch zeker als Bollie aanbiedt om het karretje te duwen. “Ja jonge laat mij maar douwe jonge, kande gij mooi oew lijstje afwerke jonge” dus zo gezegd, zo gedaan en als een soort van nieuwe Hepie & Hepie cruisen we door de winkel en binnen een half uurke heb ik weer een mooie weekvoorraad aan boodschappen, en heeft Bollie ‘ik mag geen bier jonge!’ een klein voorraadje RedBullekes te pakken. Genoeg om een heel peloton de Tour mee te laten fietsen, maar daar draait onze zwerver de hand niet voor om…

Hierna koersen we naar Oosterhout om bij de carnavalswinkel alvast wat inkopen te doen. Helaas valt daar de collectie mij wat tegen, en met slechts een gouden horloge en een zonnebril met lampkes keren we terug naar huis.
Aangezien mijn frietpan nog in de verpakking zat en Bollie erg handig met elektrische apparaten enzo mag hij het ding uitpakken en verder installeren. Wanneer dit gebeurt is smikkelen we van gehaktballen, frikandellen en hamburgers en blussen we dit alles af met ijskoude Zero’s. Zoveel vette troep is natuurlijk niet goed voor je, en dus besluiten we om met voetballen alle kilo’s er weer af te sporten…
Uit voorzorg, en omdat ik weet dat ik honger heb als ik vannacht thuiskom besluit ik om een frikandelleke extra te bakken zodat ik die vannacht kan pakken. Wanneer om 5 uur de Canvas!bus voor de deur staat zet ik de Xbox uit neem een Golden Powerke mee voor onderweg, terwijl Bollie ook nog wat powerdrank meeneemt.

Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht: ‘ik heb me gru-we-lijk vergist in de tijd’) heeft nog wat extra werk, en dus wachten we met liefde en plezier even op hem. Van alle optredens dit jaar was het tenslotte pas de 3e keer dat hij te laat was, dus waar klagen we dan over?
In de bus hebben we goeie zin, en als we ook doelman Collins en onze bassist zonder naam hebben ingeladen én gehugt hebben begint de reis naar Limburg pas echt.
Ik was even vergeten hoe een teringtakketyfus eind dit met onze omgebouwde grasmaaier rijden is, maar ben nu weer helemaal met de neus op de feiten gedrukt. De bassist zonder naam blijkt overigens ook een begenadigd DJ zonder naam te zijn, en dus vervelen we ons allerminst op de heenreis. Rond de klok van 19 uur komen we aan in het clubhuis van de Jera en blindelings duiken we er de koelkast in. Dit zou ons 3e optreden in de Jera worden en ons 4e in totaal in Ysselsteyn dus men kent haar pappenheimers daar zo onderhand. Werden we na ons 1e optreden daar nog nagewoven met een ‘gullie kriegt twee bek bier en firtig consumptiebonne en nog keumde’t ien over ’t aander pilske hoale’ zo staan er anno 2011 maar liefst twee koelkasten op ons te wachten…

Tijdens het eten maken Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht: ‘ik ben denk ik wel de meest sociale van de band’) en ik samen een setlist, en deze word naadloos over genomen door doelman Collins die ook vanavond weer verantwoordelijk is voor het aanreiken van de nodige spullekes en zodoende word gepromoveerd tot Chef Attribuut.
Rond de klok van half 11 gaan we erin zoals dat zo mooi heet en we spelen een aardige 1e set. Zeker niet slecht, maar met een beetje extra valt er nog heel wat meer uit te peuren zo merken we tijdens de pauze. Er gaat een schepke bovenop en in de 2e set knalt het langs alle kanten. Eigen nummers, Iers of niet-Iers, feesttentwerk van de WCE, Mooi Wark en Normaal, walsje of gospel: het maakt geen fuck uit, het dak gaat eraf! Wát een feest was deze 2e set zeg! Ik weet nu nog steeds niet wat ik allemaal precies gezien heb, maar volgens mij zag ik een kerel op de staantafel staan terwijl deze door vrienden door heel de tent gedragen werd… al weet ik dit niet helemaal zeker meer.
Tijdens onze toegift, ook vanavond weer beginnend met Napoleons accordeon intro van ‘Henk is enne lollige vent’ gaat andermaal het dak eraf, en helemaal gesloopt maar ontzettend voldaan melden we ons backstage om het overige fris/ bier te confisqueren, met onze zwerver als grote sfeermaker. Hulde!
In het buske hou ik me bezig met twitteren en mooi was het om te zien hoe de heren Canvas!, BZB, WC Experience en Mooi Wark ongeveer gelijktijdig begonnen te rijden. BZB was zó thuis, ook Rene van Rooij hoefde niet ver te reizen, en dus waren Mooi Wark en wijzelf als laatste nog on the road. Rond de klok van 5 uur twitter ik dat “thuis is waar een kouwe frikandel op je wacht”, verorber de vernoemde frikandel en ga slapen.
Na deze reis en korte nacht slapen schrik ik me de volgende ochtend te pletter als ik om ‘kwart voor’ wakker word. Rond kwart voor 11 zou de Canvas!mobiel er weer zijn om op te gaan bouwen in Raamsdonksveer, dus haast je rep je het bed uit. Voor degene met een sterke fantasie probeer je dit maar eens voor te stellen: een kerel met het haar als een hongerige waterbuffel en het figuur van een garagedeur die halsoverkop uit bed springt, om vervolgens –met ODOL- probeert om tegelijkertijd koffie te zetten en dit in een reisbeker te gieten, te tandenpoetsen, ontbijt te smeren, zich aan te kleden én te poepen: dat moet er uitgezien hebben…
Maar allez, dit alles gaat me goed af constateer ik aangezien de bus er nog niet is. Wanneer ik langs de klok in m’n keuken loop zie ik dan ook dat het pas 5 voor 10 is in plaats van de door mij ge-imagineerde tijd 5 voor 11… Dan de Xbox nog maar even aan, en als ik met wonderschoon voetbal ajax een pak neuk geef met de geel-zwarten staat ons buske inmiddels wel voor de deur en stijg ik in.

In Raamsdonksveer is vandaag het 14+ saauwel en muziekgala, een titel die verder weinig te raden overlaat natuurlijk. Wij mogen daar fungeren als afsluiter alleen moeten de overige muzikanten over onze apparatuur spelen, en dús moeten wij als eerste opgebouwd staan.
Na mij pikt onze bolide Mark op, en bij Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht: ‘ik ben al wakker kijk maar ik sta al onder de douche en ik rij zelf wel want de gas is in de aanbieding’) vangen we uiteraard bot. De bassist zonder naam, geluidsman van H en doelman Collins zijn ook al aanwezig bij de Praktijck en na een bakske koffie laden we de bus uit en proberen we vanuit de bus de kisten zo te laten rollen dat ze de Amerikaan van onze Tourmanager op een deukie trakteren, maar helaas slaagt onze opzet niet één keer…

Hierna ga ik snel naar huis want NAC mag op herhaling tegen de ouwe-jongens-krentenbrood-boys uit Amsterdam. Zoals beloofd volg ik dit duel live op twitter en wanneer ik het zo teruglees concludeer ik dat ik wel een erg geel-zwarte bril op heb. Wanneer Leo ondersteboven gegleden word in de zestien ga ik snel plassen, aangezien Donny nooit mist is deze penalty een zekerheidje en zal hij de 1-1 gaan maken… Aansluitend trek ik m’n jas aan en stap voor de zoveelste keer dit weekend ons buske in.
Kennelijk heeft hij toch gemist, want als ik veel later in de Praktijck de uitslag opzoek zie ik dat onze jongens met 0-3 verloren hebben…

In de Praktijck is het ondertussen goed druk en we hebben er dan ook ouderwets zin in. Dit keer prepareren we ons voor een enkele set van 75 minuten en zijn vastbesloten om vol gas van start te gaan. Het lijkt een eenzijdig verhaal te worden maar ook ditmaal stappen we moe en voldaan van het podium en aangezien het publiek inmiddels ook verre van nuchter staat te koeken und loeren concludeer ik dat ook dit een geslaagde avond was.

In onze backstage verbaas ik me nogmaals over onze openhartigheid en het ontbreken van elke vorm van gêne. Zo zitten we een piemelprobleem te bespreken (“het lijkt godsakker wel of ze er eens mes ingestoken hebben!”) en als ik probeer uit te leggen waar het precies zeer doet mengt Lois (Intergrated Fuel) zich in het gesprek met de mededeling dat het “ook aan de shampoo kan liggen, want als deze de zuurtegraad van je penis aan heeft getast kan dit behoorlijk pijn doen”… Dus beste muziekvrienden, als jullie mij binnenkort bij Daantje aan de kassa zien staan met ph neutrale shampoo dan moette maar denken dat dit niet is omdat ie zo lekker ruikt…
Samen met Napoleon tuf ik huiswaarts en verbazen we ons in chronologische volgorde over Boer zoekt Vrouw, de Pfaffs en het (ontbreken van enige vorm van-) talent van Tijl Backhand. De lokale troetelturk Mili laat nog even op zich wachten, maar áls we dan een heerlijk schoteltje/ pizza’tje op hebben gaat ouwe Nappie naar huis en gaat deze huisman brood smeren en naar bed… alweer een geslaagd weekend rijker!
Volgende optreden is in Raamsdonk bij het speciale Carnavalsconcert dat onder andere wij samen met de harmonie gaan verzorgen. Ook zal onze single VOLLE GLAZEN daar in première gaan, dus als je dit niet wil missen zul je volgende week zaterdag in Raamsdonk bij het Ontmoetingscentrum zijn.

Volle glazen, ja daar zit wat in…

BLERUGTIK I: TERHEIJDEN EN TEXEL
(het leven van een eenzame huisman gaat niet over rozen)

Vrienden en vriendinnen,
vanuit het diepste van mijn hart wens ik een ieder alsnog een gelukkig nieuwjaar met alle goede dingen van dien die jullie maar mogen overkomen.

Voor ons is het nieuwe jaar inmiddels in volle gang losgebarsten. Bij de verschillende privé-zaken wil ik niet te uitgebreid stilstaan (het leven van een eenzame huisman gaat nou eenmaal niet over rozen), maar uiteraard wil ik al wel wat tipkes van de verschillende sluiers oplichten van wat 2011 ons zoal zal gaan brengen.
Zo staan er momenteel alweer een dotje optredens vast, zijn er meer dan voldoende opties in onze agenda geplaatst, zijn we bezig met het opnemen van een elbum, komt er misschien deze week al wel een nieuwe carnavalssingle uit, komt er ook gewoon weer een nieuwe show én staat er een zeer bijzonder optreden samen met Harmonie St.Bavo op ons te wachten! Zaterdag 12 februari in het Ontmoetingscentrum te Raamsdonk mogen wij een carnavalsconcert afsluiten samen met onze harmonie. Naast de wat oudere Canvas! liedjes studeert de Harmonie zich momenteel te barsten op onze carnavalssingle. “Volle glazen” zal hier –live- zijn première gaan beleven dus komt dat zien!
Meer agendapunten zie je op www.canvasrockinhoempa.nl

Vorige week zaterdag begon ons optreedjaar, en wel met een bijzonder optreden. Normaal gesproken heb je een zaal of een café met daarin een podium waar wij ons als bandje een anderhalf uur volkomen uit staan te leven. De mensen in die zaal/ café waarderen dat dan wel of niet. In het 1e geval krijg je applaus, gaat het gordijn dicht en ga je afbreken, en in het tweede geval krijg je geen of minder applaus en ga je desalniettemin ook gewoon afbreken.
Nu was het zo dat men bij café Ons thuis’’in Terheijden een speciale feest georganiseerd had en wij de surpriseact mochten zijn deze avond. Dus in de zaal stond men nietsvermoedend te feesten, terwijl wij in het aanpalende café aan het opbouwen waren. Het gehele café fungeerde als ons podium (tevens als foodpark, backstage area en flightcase stocking (terminage © Kees van H.)) en terwijl de afscheidingswand gewoon dicht bleef kleedden wij ons om, dronken alvast een biertje/ jagertje om zovast in de stemming te komen, en maakten Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht: vanavond maar liefst 45 minuutjes) en ik samen een setlist.

Toen we eindelijk onszelf mochten openbaren en de wand open ging maakten we er samen met de totaal verbaasde mensen één groot feest van. Opstartproblemen waren er nauwelijks en ruim een uur lang gingen we los. Gelukkig ging de zaal hier ook in mee en was er sprake van een mooi feest en een prachtige verassing.
Ook prettig aan deze avond was het tijdstip van spelen: om 12 uur ’s nachts waren we klaar, en om half 1 meldde ik mezelf in de binnenstad van Oosterhout om samen met de VV Raamsdonk-dames nog even een winterstopstapavond te beleven. Heintje en Mikenstein gingen huiswaarts terwijl met name Tourmanager Odert (regel eten voor je band en crew: want ze zijn allemaal een beetje moe) samen met Mark onze crew kidnapte en zij tot de vroege ochtend glorieerden in België (en daarna de deurbel van mijn nieuwe woning hardhandig uittestte!).

Een weekie later mochten we alweer de ring in, en dit keer waren we verder van huis, want onze traditional op Texel stond weer voor de deur. Al voor het derde jaar op rij mochten we spelen in café de Wijsneus op de verjaardag van Boni (Hoooouuwing), (Andries) Knevel en Wouter (gewoon Wouter). Wederom was Tourmanager Odert (te laat terwijl u wacht, dit keer slechts één kwartiertje) de trucker van dienst, en aangezien onze Zwerverroadie er niet bij was vandaag deden de Trucker en vriendje Collins dienst als crew.
Bij Mikenstein voor de deur volgde een uitgebreide ‘hug’ en nadat hij zijn koelbox ingeladen had vertrokken we richting het noorden.

Langs idyllische plaatsjes als Hipolotyfushoef en Anna Palowna Blanca trok het hoempagilde door het landschap en zij vermaakten zich kostelijk met cd’s van ome Henk op de camping en alle oude cd’s van de WC Experience waarop taalkunstenaar Richard Verschuren zich van zijn sterkste kant laat horen…

Gezeten naast meneertje Leffe Dubbel (alias de bassist zonder naam) en met doelman Collins, gitaarvriend/ Housevriend de Hart en BoliePilie in de rug vermaak ik me best. Zelfs wanneer ik me Leonardo diCaprio waan als ik me bovendeks begeef blijf ik opperbest gehumeurd. Op Texel aangekomen spoedden we ons naar de Wijsneus en daar aangekomen worden we verwelkomd door het gebruikelijke schuinsmarcheerdersgilde, onder aanvoering van niemand minder dan dé Yoni Hoooooouwing. We drinken een pilske,laden de bus uit, drinken een pilske,bouwen op, drinken een pilske, eten sparerib, drinken een pilske, ouwehoeren wat, drinken een pilske, pielen wat met een gitaar en een nummer van Johnny Cash, drinken een pilske, richten onze slaapplekken in, drinken een pilske en besluiten tenslotte dat we moe zijn en dat we uit gaan rusten.
Wanneer ik bijkom uit m’n winterslaap is de geluidstandem Kees en Maarten van H. ook aangekomen, en zelfs toetsenkoning Heintje is ook al gearriveerd.

Vanaf dan gaat het snel, want na de soundcheck doe ik nog een klein dutje, kleed me om en speel alsof het leven ervan afhangt. De Wijsneus is als vanouds goed gevuld en de sfeer is opperbest. Voorgaande edities leerden ons dat de mensen op Texel zich wel van een verkleedpartijtje weten te dienen maar ditmaal spant iemand de kroon. Tot in detail (mét gitaar!) afgewerkt loopt niemand minder dan Keith Richards door het café! Keith kent verassenderwijs ons repertoire ook en zingt elk nummer blindelings mee, vaak tot hilariteit van de overige gasten, waarvan één iemand, een vrouwke, zo vrij is om tijdens “in de blote kont” haar welgevormde in een stringetje getooide billen aan ons te showen… Zo’n avond werd het dus…

Na afloop hebben we de grootste lol en begaaien het zoals zelden tevoren. Bier en borrels vloeien rijkelijk en onder begeleiding van de juiste verbs leg ik mijn hoofd ten rusten en slaap een gat in de volgende dag. Als Heintje’s Koreaan mij en de bassist zonder naam zaterdag ‘s middags veilig thuis heeft afgezet val ik uiteindelijk vredig op de bank in slaap… Op naar de rest van 2011 zou ik zeggen!

Verb on!

(mocht het overigens lijken dat ik veel slaap: dat klopt. Zoals Armand ooit zei ben ik ook “liever lui dan ongelukkig”)

BLERUGTIK MAANDAG 15 NOVEMBER 2010

Vrienden en vriendinnen van het levenslied, ik wil eerst even beginnen met wat opmerkelijke nieuwsfeitjes uit recente kranten:
-STRATENMAKER UIT RIDDERKERK ZWAAR GEWOND NA GOOIPARTIJ-
Een 26-jarige stratenmaker werd onder werktijd aangevallen door een groep jongelui. Ze daagden hem uit en toen de man verzocht met rust gelaten te willen worden bekogelden zij hem met de klinkers die hij zojuist gelegd had.
-MAN KLEM MET HOOFD IN DRAAIBANK NA ‘GEINTJE’-
Een 43-jarige machinebankwerker uit Sprang-Capelle beleefde afegelopen woensdag wat hachelijke momenten toen hij tijdens zijn werk slachtoffer werd van een curieus geintje. Hij werd van achteren vast gepakt en met zijn hoofd tussen de draaibank geklemd waarna de jongelingen de vlucht namen. De werkman kon met een uiterste krachtsinspanning de politie bellen die 3,5 uur later arriveerden omdat het incident geen prioriteit had. De politie vermoedde direct dat het hier gaat om een geintje en zal proberen om de daders te achterhalen.
-BOEKHOUDERSKANTOOR SLACHTOFFER VANDALISME-
Een groep jongelui heeft dinsdagmiddag in Almere een boekhouderskantoor bestormd. Zij wilden ontzettend graag geholpen worden en vroegen herhaaldelijk en op dwingende wijze om hulp. Toen het personeel niet reageerde en in tweede instantie een koffiepauze aankondigde was men het beu en goot de theromoskannen met koffie leeg in de computers en andere apparatuur.

Als ik deze gevallen eens terug zit te lezen kan ik het haast niet geloven. Bizar hè?
Nou dat kan ook kloppen, want in werkelijkheid heeft geen van de bovenstaande berichten ooit in de krant gestaan. Waarom ik dan mijn Blerugtik met deze onzin begin? Omdat het, helaas, voor muzikanten en met name licht- en geluidsmensen elk weekend weer aan de orde van de dag is. Bijna elk optreden weer zijn er wel een paar aardsmalloten of dorpsidioten die denken onwijs grappig te zijn door, bij voorkeur met bier gooien, andermans plezier te vergallen. En dat men een ander beroofd van een fijne avond is dan nog tot daar aan toe, maar als je zoals bij onze geluidsman het geval was een vol glas bier in je (hagelnieuwe 25000 euro kostende) mengtafel gegooid krijgt ben je in alle staten.
Ik hoop dat iedereen die dit leest (en dat zijn er nogal wat… haha) zich realiseert wat jouw geintje dus voor schade aan kan richten. Voor de jongelingen onder ons: ?25.000,- is meer dan een jaar lang werken als je van school afkomt. ?25.000,- is ongeveer jouw i-pod maar dan voor iedereen in je straat of wijk één. ?25.000,- is ook 20 keer de waarde van jouw Ford Escort die je zal kopen nadat je geslaagd bent voor je rijbewijs. ?25.000,- is laten we het makkelijk houden ook de prijs van 12500 biertjes. Laten we zeggen dat je er 20 pakt op een avond en dat je elke week 1 avond weggaat dan ben je dus voor ?25.000,- zo’n 625 avonden voorzien, wat weer neerkomt op ongeveer 12 jaar bierplezier. Kortom:
DENK GODVERDOMME GOED NA VOORDAT JE EEN GLAS BIER GOOIT!

Tot zover deze preek, en terug naar de leuke dingen des levens: muziek maken en optreden! Onze cd opnames zijn nog steeds in volle gang, en inmiddels hebben we voor vier nummers de basis al opgenomen. Eén nummer zal eerder uitkomen dan de cd, dit word onze nieuwe carnavalsplaat en hier zijn we dan ook bijna klaar mee. Morgen zal ik de 2e stem inzingen en dan kan het nummerke afgemixt worden door Patrick Marcelissen (van de WC). Dit nummer met de titel ‘Volle glazen’ zal uitkomen voor carnaval, en indien we eruit kunnen komen met de platenbaas zal deze als fysieke single in de winkels verschijnen. Sowieso zal dit nummer, geschreven door de Raamsdonkse keizer van de Carnaval en Bouwpaus in ruste Napoleon Oome op internet te downloaden zijn.

Qua optredens hebben we afgelopen zaterdag weer een klein hoogtepuntje mogen beleven. Wanneer ik voor mezelf het afgelopen jaar evalueer besluit ik de pre-carnavalstijd samen met de beginmaanden van het tentfeestenseizoen het mooiste te vinden van het jaar. En de pre-carnavalstijd begon vandaag, wat een geluk! In Heesch was er een 11e van de 11e bal en de Rockin’Hoempa trein was uitgenodigd dit feest op te leuken. En een feest werd het! Helaas wel zonder onze gebruikelijke roadietandem Bolie en Pillie, maar gelukkig was mijn maat Patrick Marcelissen (de viespeuk) bereid om ons uit de brand te helpen. Na een pepernoterige heenreis bouwden we snel op en genoten we van een maaltijd die keurig besteld was door floormanager Odert. Soep met ballen (op mijn bord 25 om precies te zijn), frieten, spare-ribben en voor de liefhebber lekkere salades vulden onze magen voordat we ons terugtrokken in onze kleedlokamer voor een lekker pilske…

Wanneer er naast onze crew voor vanavond (Jos ‘Bio Hazaar’, de Banjoman en geluidsman Rob) even later nog 4 mensjes aanschuiven is het een gezellige bende in ons hok en vliegen de flessen Bavianen bier als de welbekende broodjes uit onze koelkast. Gelukkig kreeg Patrick (de viespeuk) ook een paar vellen consumptiebonnen, anders zou het weleens een dorstige bedoeling kunnen worden.

De eerste set gaat als een speer en aangezien dit hele optreden door maar liefst 2 camera’s word vastgelegd voel ik me haast verplicht om zodra ik een camera zie iets te doen. Op een gegeven moment vind ik mezelf terug, liggend op m’n buik al proberend allerlei ‘So you think you can dance’- moves te doen en wanneer ik spieren dreig te verrekken waarvan ik het bestaan niet afwist besluit ik dat het voorlopig wel even mooi geweest is met de rare fratsen. Na afloop hoor ik dan ook mede bandleden zich hardop afvragen wie die walrus was daar liggend op de grond… Ik counter dat je beter spieren kan scheuren van het dansen dan van het per ongeluk in een camera lachen (en ja, dat heet cynisme, mijn vriend)

De tweede set blijkt vandaag een set van typetjes te zijn, en alle helden van weleer komen weer voorbij: Roodkapje en haar 4 licht lesbisch fetisjistisch aangelegde achternichtjes, Franz Bauer en zijn Rammsteiner schwarzkuivengilde, Sinterklaas en paus Pius en spelen we alle krakers van de WC Experience tot Normaal en van Mooi Wark’s Blote kont tot aan onze Rowwen Hèze medley. Het werd een geweldig feest met een geweldig publiek wat zich perfect gedragen heeft en er een waardig feest van gemaakt heeft. Ik heb nu al zin in al die andere pre-carnavalsgigs!

BLERUGTIK MAANDAG 11 OKTOBER (alias taaie maandag)

Boys en boysinnekes, vriendjes en vriendinnetjes, bassisten en ander geteisem,

na de zelfmoord van Antonie Kamerling hoorde ik vanochtend op de radio wederom nieuws dat mijn maag deed krommen. Doctor en soullegende Solomon Burke is overleden. “Solomon wie?” hoor ik een enkeling nu denken. Solomon Burke is een Koning (hij werd dan ook compleet met gouden troon voor elk concert met een heftruck op het podium gezet) . Een koning die onlangs nog een cd opnam met één van mijn favoriete bands te weten de Dijk.
In navolging van het nummer “Het moet en het zal” (Enough is enough) had men nu een hele cd opgenomen waarbij echte Dijk songs in het Engels vertaald zijn en gezongen werden dus door de -toen nog- levende legende Solomon Burke. Een pareltje als je het mij vraagt, en ondanks het feit dat Burke zo rond de 250 kilo woog had hij een strot van goud. Eeuwig sonde dat men nu niet meer met deze cd het land in kan.

Afgelopen weekend mochten we zaterdags twee keer gas gaan geven. Eerst in Oisterwijk bij het Bourgondisch weekend, en vervolgens in Raamsdonk bij een besloten feest. De reis ving aan zonder bassist Mikenstein. Hij was de afgelopen week op vakantie op Tenerife en zou zaterdagmiddag landen om vervolgens vanuit Brussel in één keer door te rijden naar Oisterwijk. Zaterdagochtend kwamen echter de eerste verontrustende berichten vanaf het eiland dat onze bassende vriend een probleempje had. Hij had er een voedselvergiftiging opgelopen en er van de acht dagen vakantievreugd maar liefst 5 op bed/ wc gespendeerd…
Door de miserabele toestand waarin hij verkeerde hoefde hij uiteraard niet mee op te bouwen en te doen, en dus kwam hij zoals het een echte vedette beaamd kwam hij vijf minuten voor showtime aan, met zijn Carrie aan zijn zijde. Wij herkenden hem haast niet meer terug toen hij z’n pak aan deed, aangezien hij ongeveer 27kg afgevallen was. Iemand met zo’n gestel kán haast niet anders dan zwaar vermoeid zijn en dus hadden wij uit voorzorg een rolstoel geregeld.
Triomfantelijk rol ik hem het podium op tijdens onze tune en nadat ik heb uitgelegd dat onze Mikenstein normaliter een erg vitaal en actief persoon is, een podiumbeest bovendien, vangen we aan. Een uurke lang gas geven want dan komen de vrienden van de BZB ons aflossen en ondanks dat het aanvangstijdstip wellicht wat vroeg is (21 uur beginnen) is de sfeer in de tent prima.

Na afloop breken we snel af want er staat nog een feest op ons te wachten. We geven en passand nog een interview aan de mensen van www.allesvan.nl en wanneer we hen in verbazing achterlaten (als ik me niet vergis heb ik een spreekbeurt gedaan over barbies en heeft Mike gebuikdanst om aan te duiden wat zijn voedselvergiftiging allemaal met hem gedaan had) stappen we in onze onderzeeer en reizen terug naar Raamsdonk.
Tourmanager Odert (tevens parttime omkatter) belt ondertussen naar het feestvarken zelf om definitief door te geven dat we komen spelen en de wave gaat zo’n beetje door de zaal…

Met Heintje achter het stuur en dj Bonker aan de knoppen swingen we richting Raamsdonk, en wanneer we ons dorp naderen zoeken mijn ogen automatisch de omgeving af of we ons eigen baken al zien. Daar, in de verte staat hij. In het gouden avondlicht zien we kilometers van te voren ons dorp al te liggen, aangezien de karakteristieke kerktoren van onze st.Bavo kerk daar sinds jaar en dag staat te pronken.
Al toen ik nog naar school ging keek ik vanuit mijn bus onze kerktoren na net zolang tot ik hem niet meer kon zien, en ook nu zoeken mijn ogen steeds naar de Bavo. Zéker als wij opgetreden hebben en uit welke windhoek we dan ook komen: pas als ik de Bavo weer zie krijg ik dat heerlijk voldane gevoel dat ik weer thuis ben.
De Bavo staat nu in de steigers en er is nog een aardig bedrag nodig om onze trots op te lappen. Zodoende is er een loterij in het kerkdorp waarbij ik hoop dat er vele loten over de toonbank zullen gaan zodat we onze kerk kunnen behouden.

Een illustere dorpsgenoot van ons werd 50 en wilde zijn feest opleuken door de boys van Rockin’ Hoempa en als we aangedenderd komen met de Jeugd van Tegenwoordig op de speakers staan de buitenrokers enigszins verbaasd te kijken.
We bouwen snel op, kleden ons weer aan en rampetampen een uur lang de pannen van het dak. Erg mooi optreden en om 2 uur ’s nachts zijn we dan ook compleet gesloopt na deze marathonavond. Nog een “klein” biertje na en om kwart over 5 val ik doodmoe neer op bed.
Doodop na een prachtige avond!

BLERUGTIK MAANDAG 27 SEPTEMBER 2010: SOERENDONK

Jongens en meisjes, sletten en sletinnen, kijk ‘m daar, kijk ‘m shinen, jullie weten wat het is, hij komt naar je stad toe, jullie weten waar ik het over heb: een kakelverse BLERUGTIK geschreven door de grote baas hemzelf zoals Dikke Dennis zou zeggen dikker than everything else…

Afgelopen zaterdag mochten we naar Soerendonk. Slechte nieuws: Bolie weer afwezig, goeie nieuws: Sega weer van de partij. Sega wilden zelfs, sterker nog, Sega stond erop om de hele avond nuchter te blijven en ons naar huis te rijden. Zulke kerels moeten we hebben! Echte ridders met een zwart blekken vehikel: waar vind je ze nog?

Reserve Tourmanager Mark sms’te vooraf dat we om vier uur zouden verzamelen, mits de échte Tourmanager, te weten Tourmanager Odert (tevens parttime frietboer) dit bizarre tijdstip niet zou kunnen halen. In dat geval zou het vijf uur worden…
Je voelt hem al een beetje aankomen: luit toeterend scheurde het hoempabuske rond de klok van kwart voor zes door de straat, met achter het stuur de reserve tourmanager, terwijl de échte tourmanager, te weten Tourmanager Odert (tevens parttime broodjes smeerder) achterin zat omdat hij helemaal naar de tering was van een dag keihard werken.
Onder de begeleidende klanken van Willie W en Faberyeyo (nemen bitches gratis mee yo) en hun vriend Vjezze planken we door het Brabantse land op zoek naar één van de meest Brabantse dorpen die er in mijn opinie kan zijn. Soerendonk is echt zo’n dorp waar in mijn gedachten elke zondag in het voorjaar de harmonie door de straten trekt terwijl de zon opkomt en de dauw op de grassprieten hangt.

Aangekomen bij café de Bout inspecteren we eerst de nieuwe zaal. De laatste keer dat we er speelden was deze in aanbouw en nu is de zaal volledig operationeel en bij de tijde dat wij er arriveerden werd het geluid opgebouwd voor de geluidstandem van H. Wij laden onze bus uit en gaan ook opbouwen. Helaas is na de soundcheck het donker al dusdanig ingevallen dat voetballen onmogelijk maakt, dus zullen we een volgende keer moeten proberen om ons hooghoud record te doen sneuvelen.

Wel gaan we –uiteraard- friet eten, daar is het immers nooit te donker voor... In Soerendonk heeft de plaatselijke frietboer één echte specialiteit, te weten de Boerenfriet. Friet met spekjes, juin en champignons. Gehaktballen, mexicano’s, kaassoufflé’en frikandellen maken het feest compleet.
Zoals jullie wellicht wel weten is onze geluidsman ook een man van gadgets. Meestal gaan wij daar een aardig eindje in mee. Nu echter, nu heeft hij het over een: Beats per minute handheld counting device, wat de eenvoudige voorloper is van de: Beats per minute fully automatic equipt counting device… Volgen jullie het nog? Ik was zelf zaterdagavond al afgehaakt, maar sommige dingen moeten nu eenmaal gedeeld worden met de buitenwereld. Ook maakt Tourmanager Odert (tevens parttime Sparerib) bekend dat hij nieuw werk heeft gevonden, en dit moet natuurlijk gevierd worden met een extra glaasje priklimonade.

Ondertussen is ook de equipe van Raamsdonk 7 gearriveerd in Soerendonk. Aangevuld met een aantal mede feestgangers (waaronder een ‘echte’ neger! Raamsdonk’s enige neger, maar dat geheel terzijde) heeft men een bus besteld, en gekleed in retro KPJ-Raamsdonk tenues nemen zij plaats in de zaal. Helaas is de planning van de Boerenswingparty een beetje ongelukkig dit keer, omdat er in de directe omgeving van Soerendonk een aantal kermissen gehouden worden waar zo’n beetje alle locals op uit zijn vanavond. Zo zien wij als we het podium betreden zien we echter best een aardig gevulde zaal, en niet onbelangrijk: de sfeer zit er al goed in, en de glazen worden in rap tempo aangevoerd. Het 7e blijkt een waardig vervanger van het echte Nederlands elftal. Geroutineerd nemen zij plaats en met de hand op het hart zingen zij het Wilhelmus uit volle borst mee.
Ook de 2e set gaat men los en de zaal is inmiddels nog best goed gevuld ook. Ons 7e gaat ook op in het feestgedruis, al spot ik m’n neef die midden in de zaal staat te balanceren met een vol glas bier op z’n hoofd. Niet veel later ligt diezelfde neef languit voor het podium, al heb ik me laten vertellen dat dit was na het nuttigen van een aantal onduidelijke borrels…
Nog iets later, wanneer wij backstage allerlei lekkers aangeboden krijgen (onder andere de koudste Jagermeister allertijden) ligt m’n neef opgerold en wel op een bankje in het park, vergezeld door Bruno die aan alle voorbijgangers vraagt om een broodje Schwarma, om z’n kameraad wat op te warmen.

Wij pakken er binnen nog een paar, maar zoals met alles was er ook vanavond een tijd van komen en een tijd van gaan. Met Sega aan het stuur en wat bvo’tjes in de zak vangen we onze terugreis aan. Sega heeft een speciaal cd’ke meegenomen, namelijk de nieuwe van Rowwen Hèze. Kennelijk alleen voor zichzelf en Heintje, want de rest van de equipe slaapt reeds voor ze het dorp uit zijn.
Ergens onderweg worden we staande gehouden door de sterke arm der wet. Alcoholcontrole en niet zo’n beetje ook, werkelijk iedereen word van de weg geplokken, en vol vertrouwen neemt Sega het blaasobject ter handen. Sega blaast, en krijgt complimenten van de politie. Graag zouden wij allemaal blazen, maar dan om te kijken wie er het zatste is maar dit word snel afgedaan door de politie. “Wees maar blij met je chauffeur, ik zal de technische kant van jullie busje door de vinger zien”… Ook bezigt Napoleon ergens het citaat “ja, time flies when your having fun” maar de exacte strekking van dat verhaal ben ik kwijt…

Wat ik wel nog weet is dat het een geweldige avond was, en dat ik met een voldaan gevoel om half 6 op de echtelijke bedstee neer daalde

BLERUGTIK MAANDAG 13 SEPTEMBER 2010: LAGE-ZWALUWE & OOSTEIND

Vrienden en vriendinnen,

Na weer een druk weekend heb ik weer een kakelverse Blerugtik in de aanbieding. Afgelopen weekend hadden we weer twee optredens, en beide gelukkig een stuk dichter bij huis dan vorige week toen we naar Noord-Holland en Zundert mochten.

Zaterdag begon het Canvas!weekendje, en om kwart vóór 6 zou Tourmanager Odert, parttime buschauffeur, ons ophalen. Kwart vóór 6 dus. Om kwart vóór 6 stapt onze Zwerverroadie Bolie na een week afwezigheid bij mij binnen, en ik grap dat ie tegenwoordig zeker alleen de mooie optredens mee gaat. De Truckerroadie stond er de laatste twee keren dus alleen voor, en dat word je in de roadiewereld meestal niet in dank afgenomen. Buiten dat Bolie een beul van een kerel is hebben we hem er wosiewo graag bij, want het is me wel een smaakmaker, die altijd met rare fratsen en gekke streken de backstageshow probeert te stelen!

Als we proberen om zonder de TomTom de Dirk de Bosweg te vinden in Lage-Zwaluwe komen we mooi bescheten uit want deze lijkt en later blijkt helemaal niet te bestaan. Middels ons elektronisch hulpmiddel komen we erachter dat we aan de Dirk de Botsdijk moeten zijn! Deze hebben we dan ook zo gevonden, en als we de tent binnenstappen is de prijsuitreiking van de kinder motorcross in volle gang.
Hierna word het podium vrij gegeven en gaan we aan de slag met opbouwen en doen. Er is weinig duidelijkheid over ons aanvangstijdstip en dus doden we de tijd met het trappen van een balletje. We doen “raampie trap”, waarbij het de bedoeling is dat we de bal uit stand door het raam van onze bus proberen te trappen… Gevolg: heel de bus vol butsen en deuken en als uitgerekend Tourmanager Odert, parttime reserve-rechtsbuiten, de bal wel vól door het raam knalt krijg ik zo’n beetje een heel blikje RedBull over me heen, hetgeen hem weer op een represaille komt te staan.

Wanneer ik het raampie trap beu ben en samen met Heintje (of zal ik zeggen, Napoleon?) lig te filosoferen in een pipowagen, gaan onze voetballers onverminderd voort, waarbij het hoogtepunt door Mark Bleek verzorgd word, als hij met een welgemikte trap de friet + kaassoufflé van onze Tourmanager uit z’n hand en over diens broek schiet…
Heintje (of zal ik zeggen, Napoleon?) en ik raken cultureel gezien op een hoger plan, en als we het vaderlandse televisielandschap aan het analyseren zijn (“Voetbal International word steeds beter, ik kijk het elke week.” “Alleen jammer van die Pfaffs die ervoor zitten, die kinderen hebben stuk voor stuk syndroom van down, alleen weten ze het zelf nog niet.” “Wosiewo als ze mijn kinderen hondennamen zouden geven haakte ik al af”) stappen de geluidsmannen Jeroen Hoogveldt en Kees van H. binnen. Elders is een probleem met Kees’ apparatuur, en ook Jeroen heeft weleens iets aan de pet, kortom óók het leven van een geluidsman blijkt niet over rozen te gaan…Als dan ook nog eens blijkt dat Banjoman van H., en de aanwezige lichtman van dienst óók al menigmaal trammelant aan de pet gehad hebben prijzen Heintje (of zal ik zeggen, Napoleon?) en ik ons rijk met ons muzikanten bestaan.

Rond half 9 staan er wel geteld 18 personen binnen meld onze Tourmanager, en dat maakt onze gemoedstoestand er niet beter op. Om iets voor half 10 komt Kees van H. op de voor hem zo kenmerkende wijze binnenstormen: “HALF 10 SHOWTIME! DE TENT STAAT VOL! WAAR BLIJVEN JULLIE NOU?!?!?!” en als hamsters die ontwaken uit een winterslaap komen we omhoog, kleden ons aan, oortjes in en binnen vijf minuten vult Johnny Cash’ Ring of Fire de ruimte en banjeren we het podium op. Twee keer 3 kwartier gas geven met in onze pauze zanger M@rio en na afloop van ons optreden een showtje van Willem Barth die met name komt zingen over al zijn mooie meiden, die hem vroeger kusten en die hij even wilde zeggen “bedankt”.

Ons optreden loopt lekker, en vanaf het begin is het een groot feest in de goedgevulde tent. Het motorcross publiek ligt ons wel denk ik, aangezien het vorig jaar in Wagenberg/ Made ook een groot feest was. Ondertussen vermaken onze roadies zich ook goed, en is met name Bolie (“doe mijn maar een RedBull vanavond, geen bier want ik moet morgen voetballen jonge”) erg op dreef.
Wij lachen ons dan ook de broek van de kont als hij na afloop door onze pipowagen heen stuitert. Nou is hij al geen tamme van zichzelf, maar 13 blikken RedBull verergeren de zaak alleen maar, en wij geven hem de passende bijnaam POING (inderdaad, van het gelijknamige nummer). Op de weg blijkt POING ook nog eens de DJ van dienst te zijn, en wij worden helemaal crazy van zijn gedraai. Hij kan er he-le-maal niets van, en verneukt dan ook plaat na plaat. Wanneer hij zelfs “Dat vind je leuk hè van de Jeugd van Tegenwoordig weg wil draaien is de maat vol en volgt er een schermutseling. Gelukkig zijn we weldra aangekomen bij de shoarmaboer van Raamsdonk want anders hadden er behalve een paar schapen nog meer slachtoffers gevallen vanavond…
Ook tijdens het eten is POING nie te temmen, en terwijl wij zitten te genieten van schotel kapsalons, schotels donner en schotels spare-ribs stuitert POING door de hele tent. Opvallend is ook dat hij elke zin die tegen hem gesproken word recupereert met exact dezelfde woorden, alleen dan vaak met de verkeerde woorden als werkwoord… “Hey Bolie, vat die bloemen is, en doe eens rustig, of ga anders naar huis” word dan “Je moet je bek houwe anders bosje bloem ik jou naar huis jonge!” en ga zo maar door. Wanneer hij op het laatst moe word van zichzelf besluit hij om maar wat rondjes door Raamsdonk te gaan rennen, anders slaapt hij geen minuut vannacht.
Als hij de volgende ochtend om half 9 ook al in de kantine zit en ik vraag “waarom Ralphke al zo vroeg in de kantine is” antwoord hij dat “Ralphke vannacht precies 0 minuutjes geslapen heeft”…

Ons sterrenensemble speelt om 10 uur de derby tegen Waspik 5, en na goed partij geboden te hebben verliezen we helaas nipt met 2-4. Aangezien het 90 minuten lang geregend heeft ben ik zo’n beetje tot op den bal doorweekt, en dus besluit ik lekker om terug naar bed te gaan om NAC – Feyenoord te kijken.
Naar bed gaan is al heerlijk, maar het aller aller aller allerfijnste wat er bestaat is te-rug naar bed gaan. Sterker nog, daar mogen ze mij ’s nachts voor wakker maken, om lekker terug naar bed te mogen. Als het waar is wat ze zeggen dat de Tour de France onder de dekens gewonnen word denk ik dat zelfs ik kans maak op de eindzege… Onder de warme dekens zie ik de geel-zwarten gelukkig weer eens winnen en vol goede moed kom ik weer uit bed (je raad het al: uit bed komen is een dagelijks dieptepunt) want we mogen weer op gaan treden, en wel in Oosteind.

Al jaren biedt deze gig een vastigheid: als het voetbalseizoen weer begint en de 1e wedstrijd gespeeld is en ik met het gebak nog achter de oren van de verjaardag van ons Anita af kom is het ook weer Oosteinds Spektakel, en speelt Canvas! daar op de zondagavond. De regen heeft daar de laatste dagen haar werk goed gedaan, en het Spektakel terrein is verandert in de Swamps of Louisiana. Ongelofelijk wat een teringbende!
Als we ons buske naast dat van de Fik Erin gezet hebben horen we de verhalen aan over de vrachtwaggel van de BZB die de avond ervoor door een tractor weggesleept moest worden en ook horen we de verhalen over de 1100 man die er in de tent een groot feest van maakten. We kunnen onze borst nat maken dus!

Na het opbouwen en de ultrasnelle soundcheck (“Snare” “TAK” “Oké, gitaar” “Ploiing” Joo, basgitaar” “Doembadoedabadoem” “Oké, accordeon en toetsen” “Tuututututuuu” “Jo nog even de microfoons en dan zijn we klaar!” “Tsa tsa he he he, hee hoo one two” “Oke dank je wel! 7 uur showtime boys!”) schuiven we door de bagger richting kleedlokamer. Friet met kroket EN frikodel heeft onze chef-kok Mikenstein voor ons gehaald, dus het is dubbel feest vanavond.

Het begin van het optreden duidt ook zeker op een groot feest, totdat er balen stro de tent ingegooid worden en er een groot stro gevecht gehouden word, compleet met brommerhelmen, bobsleeën en vliegende staantafels… Spectaculair was het zeker, alleen voor de sfeer niet erg bevorderlijk, aangezien iedereen zich veilig verschuilt tot achter de PA staat er de eerste 30 meter niet één mens meer in de tent. De waaghalzen die het wel aandurven maken er voor ons een mooie avond van, want puur terend op hun enthousiasme houden wij ons staande.
Mensen die niet geraakt willen worden verschuilen zich achter de brede rug en dito haarbos van onze geluidsman, die nu helaas het slachtoffer word van deze gooiende en kwallende randdebielen. Voor ons was het een mooi optreden, maar naderhand hoorde ik ook dat hij zich anderhalf uur lang moest wapenen tegen mensen die glazen bier in z’n mengpaneel wilden gooien, en na een waarschuwing zelfs overgingen tot het gooien met bakjes friet en mayonaisebommen.
Na afloop zijn er overal vechtpartijtjes, word onze crew gehinderd met afbreken en met het inladen van de bus (ze gooien de bus open, en rollen alle kisten er zo weer uit!) en word er elders op het terrein zelfs een auto op z’n kant gegooid! ’s Maandags lees ik in de krant dat er maar liefst één aanhouding verricht is…

Daar ik positief van aard ben hoop ik dat we elkaar volgend jaar weer mogen zien in Oosteind, en dat die paar aartsmalloten die het voor een ander staan te verkloten tegen die tijd opgesloten zitten in een gesticht of iets dergelijks…

Lage-Zwaluwe en Oosteind: tot volgend jaar!!!

BLERUGTIK DINSDAG 7 SEPTEMBER:
KERMIS DE KWAKEL + BLOEMENCORSO ZUNDERT

Vrienden en vriendinnen,

na weer een druk weekend volgt er weer een kakelverse Blerugtik boordevol onmisbare alsmede nutteloze informatie. Zit je gordel goed en je gebit in de kukident? Oké dan, here we go!

Na twee geweldige jubileumdagen van VV Raamsdonk wat 70 jaar geleden onder de naam RKVV Victoria werd opgericht (helaas pakten de Duitserlanders die naam tijdens de oorlog af en heten we sinds dat moment VV Raamsdonk). Vrijdags werd er flink gefeest in de kantine met een allround top40 band en zaterdagochtend was het weer vroeg dag want we gingen met de complete jeugdafdeling een dag zwemmen. Volgens de officiële VV Raamsdonk site maakten enkele begeleiders er een “welness dagje” van en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden wie ze daarmee bedoelen, want na een half uurtje sauneren en 2,5 uur bubbelbadderen voelde ik me totaal ontspannen…

Zondag mochten de Lords of the Hoempa weer the ring in, en togen we in ons buske en stegen we op naar Noord-Holland, naar het dorpje de Kwakel om precies te zijn. Eerder dit jaar speelden we een kilometer of wat verderop in Nieuwveen, en toen werd het in de open lucht een geweldige avond. De uitbater van toen, Ashley Maliekhadien is ook de grote roerganger van de kermis een paar dorpen verder, en zodoende komen we onze vriend ook vanavond weer tegen in de Kwakel.

Als Raamsdonk 7 spits en drummer Tourmanager Odert zijn teleurstelling over de drie dotten van gemiste kansen te boven is en de geluidstandem Kees en Ine van H. zichzelf geïnstalleerd heeft kunnen we op gaan bouwen in de met kerstballen versierde (?) feesttent. Ashley legt uit waarom de tent met kerstballen behangen is, en we knikken begrijpend wanneer hij zegt dat hij dinsdagavond als eerste zwarte kerstman acte de presence zal geven in de Kwakelse feesttent…

Na het opbouwen is er een geweldige feestmaaltijd voor ons, bestaande uit tomatensoep, frietjes, vleesjes in pepersaus en –specialiteit van het huis- spare-ribs van de moeder van Ashley. Deze spare-ribs verdienen een lintje! Onvoorstelbaar, want normaal heb ik een hekel aan al dat gekluif maar die vette klauwen neem ik bij deze spare-ribs op de koop toe.
Bril-jante maaltijd, waarvoor dank!
Met volle buiken struinen we even over de kermis, drinken we een biertje en genieten we van twee vechtende gelkoppies die hoogstwaarschijnlijk hetzelfde meisje schaakmat wilden zetten, waarna de security, met twee man, uiterst vakkundig ingreep.

Helaas doen ze dat een paar uur later een stuk minder adequaat. Want op het einde van een verder goed en mooi verlopen optreden (al zullen er best wat mensen geweest zijn die die Brabantse boeren niet goed konden verstaan: het feest was er niet minder om) zijn er een aantal malloten die menen het volste recht te hebben om een microfoonstandaard om te trekken en met een microfoon van ?400,- aan de haal te gaan. Eerst staan ze er als een schijnzwanger speenvarken in te blèèren, en als dan blijkt dat je die microfoon terug wil hebben zijn ze kwaad ook. Eigenlijk zou je dit soort idioten je avond niet mogen laten verstieren, maar leuk is het niet.
Verder hebben we wel een mooie avond gehad in de Kwakel, waarvoor dank uiteraard! Met een paar BVO’tjes in de zak stappen we ons buske in en zetten koers richting Brabant.

Maandag voel ik me net een “echte” muzikant. Lekker uitslapen, ontbijtje op bed, warm badje klaar als ik beneden ben en een verse kom thee met honing, en een dagelijkse dosis Voetbal International vormen mijn totale ontspanning voor deze ochtend/ middag. Voor degenen die denken dat ik een verwend manneke ben en sjaloers zijn: over een maandje is deze luxe alweer voorbij, en zal ik gewoon m’n eigen boterhammekes moeten maken, en heb ik niet eens een ligbad meer. Arme ik…

Al deze luxe heb ik vandaag wel verdiend vind ik, want er rust dan ook een enorme druk op mijn schouders vandaag. Rond de klok van half 3 stijgen we weer in ons buske en zetten ditmaal koers zuidwaarts richting Zundert om precies te zijn. Daar aan de Belgische grens staat alles en iedereen in het teken van het grootste bloemencorso van Europa en misschien wel van de wereld.
Toegegeven, als carnavalswagenbouwer vond ik het bloemencorso altijd een iets te hoog culturele broekblazers gehalte hebben, maar ik moet zeggen dat ik daar na gisteren toch wel anders over denk. Net als bij ons met carnaval is in Zundert een heel dorp met omliggende gebieden (20.000 mensen in totaal!) bezig met het corso. De ouderen plukken en verzorgen de dahlia’s, de jeugd is in speciaal gebouwde tenten aan het bouwen, de techneuten/ computerfreaks zijn experimenteel bezig met bewegingen en constructies van de wagens en de kunstenaars/ creatievelingen van het dorp zijn bijna een jaar van te voren al bezig met het maken van een maquette. Kortom: bloedfanatiek dus als het aankomt op het corso.

Hoe ik dit allemaal weet? Dankzij onze nieuwe vrienden Ruud en Barry. Vlak na aankomst in Zundert ontfermt Ruud zich over ons, en na een drankje op het plein zorgt hij ervoor dat we op het veilingterrein een rondleiding krijgen van gids Barry. Van alle wagens weet hij wat te vertellen en we zijn dan ook zichtbaar onder de indruk. Dit zijn nou de voordelen van het muzikant zijn besef ik me als we teruglopen naar het podium.
Het muzikale programma is inmiddels in volle gang, en de band Prombo is bijna klaar. Dit is inderdaad zo gepiept, en met behulp van de Trucker en nieuwe aanwinst Sega (Bolie de Zwerver kon geen vrij krijgen, en gaat alleen de mindere optredens mee) staan onze spullen ook binnen no-time op het podium en zijn we klaar voor een line-check.
Om onze optreedtijd te vergroten maken we geen gebruik van de verderop gelegen kleedlokamer maar kleden we ons om in ons buske zodat we sneller het podium opkunnen. Onze aanvangstijd lijkt rond etenstijd te liggen, want enkele mensen vertrekken van het plein op het moment dat wij onze intro starten. Gelukkig is drie nummers later het plein weer helemaal vol en ontspint zich er een fantastisch feest!

Echte hoogtepunten weet ik niet aan te voeren, maar meerdere keren krijg ik een spontaal geval van kippenvel. Halverwege de set staat het plein afgeladen vol, en waar ik ook kijk, overal zie ik feestende mensen, zwaaiend, dansend en springend. We hebben zelfs een groep stage-divers in ons midden, die na hun duik in sommige gevallen wel meters ver omhoog geworpen worden! Eerlijk waar: hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen. Het walsen bij het Slavenkoor, de pogo tijdens onze Rowwen Hèze medley, het bier gooien tijdens ons WCE blok, het spontane vriendschapsgevoel wat uitgedragen word door een heel plein tijdens Echte vrienden: teveel om op te noemen! Het allermooiste vind ik dan denk ik toch het allerlaatste nummer als tijdens Brabant de vele buurtschapsjaaltjes de lucht in op de klanken van Guus Meeuwis’ Brabant en Rowwen Hèze’s Peel in brand. Een onvergetelijke ervaring!

Helaas wacht nu weer een paar dagen de graauwe realiteit van de werkvloer, maar in het weekend mogen we weer artiestje spelen in Lage-Zwaluwe en Oosteind…

BLERUGTIKKEN OP IJSSELSTEYN & WASPIK

Vrienden en vriendinnen,

vanachter mijn good old vertrouwde bureauke begroet ik u allen. Eigenlijk is het een wonder dat ik nog tijd kan vinden om Blerugtiks en dergelijke te schrijven aangezien ik het tegenwoordig zo druk heb dat ik maar amper tijd heb om te poepen, laat staan om mijn billen af te vegen ;)

Ik heb het misschien iets te bont gemaakt de laatste tijd met het beoefenen van allerlei hobby’s. Slapen en Eredivisie live’n is uiteraard nog nummer 1 hobby, maar na de D1 en het 7e van de plaatselijke VV train ik nu ook de dames één avond in de week, en dan met wedstrijden op zaterdag en zondag kan het dus voorkomen dat ik 5 dagen op den Uilendonck te vinden ben. Daarnaast volg ik natuurlijk nog steeds ons goeie ouwe NAC (al heb ik helaas het aanbod om hoofdtrainer te worden aldaar naast me neer moeten leggen), volg ik donderdagsavonds de fratsen van cultheld Gregory House (of zoals mijn muziekvriend hem noemt Gregorius de Grote), maandags en vrijdags maak ik tijd voor het komische duo Snor & Gijpie, koop ik tussendoor heel veel dure platen van mun maot Johnny Cash (en probeer ze nog te beluisteren ook), werken moet ik helaas nog steeds elke dag, mijn huis komt steeds verder af en dient steeds nodiger ingericht te worden en je zou het bijna vergeten maar naast mijn eigen boek dat ik aan het schrijven ben (haasten hoeft niet: het komt pas uit als ik dood ben) schrijf ik natuurlijk ook deze Blerugtiks als ook de nodige Canvas! liederen voor ons elbum wat we op gaan nemen (dat wil zeggen: als ik daar tijd voor heb) en dienen we daar ook 1x in de week voor te repeteren, en het is dat er ook nog zo’n 40 optredens per jaar bij komen kijken, anders had ik pas écht veel vrije tijd…

Onlangs waren we weer te gast in Limburg en togen we vol goede zin naar Ysselsteyn voor ons 3e optreden aldaar. Eerst hebben we 2x met succes in het geweldige JERA clubhuis gespeeld, en nu mochten we het in de feesttent gaan proberen bij de plaatselijke Trekkertrek. Het DDR vehikel werd van stal gehaald en voor de eerste maal bestuurd door vriendje Collins, die vanavond onze Zwerverroadie mocht vervangen, aangezien die met het 1e van VV Raamsdonk op pad moest. Gelukkig was de Trucker er wel bij, zodat Collins mochten er vragen zijn, altijd een beroep kon doen op de parate kennis van onze shaggy’s draaiende vriend.

Toetsenkoning Napoleon Oome zou rechtstreeks vanuit zijn vakantiebestemming de gelederen komen versterken, uiteraard samen met navigateuse Lonneke, en de van H.’s waren al op plaats van bestemming om de band Snormaal te zien opbouwen en soundchecken.
Onderweg vermaken wij ons voornamelijk met één ding: DE snor. Aangezien Bas en ik al jaren getooid zijn met bakkebaarden en Napoleon er net als gitarist Bleekmans een stoppelbaard op na houdt is vriendje Mikenstein het enigste bandlid zonder gezichtshaar. Lange tijd verschool hij zich achter de reden dat “ik dat nou eenmaal niet heb”, maar zie hier: een weekie niet scheren en er is toch echt al sprake van een snor. Een Koningssnor als je het mij vraagt, en een nieuwe bijnaam is geboren… “Wie heeft de sleutels van de bus jongens?” “Ja weet ik niet, even aan de Snor vragen”… “Wie is jullie bassist eigenlijk?” “Ja das den dieje mee die snor”… etc

Eenmaal aangekomen in het mooie Limburgse land droppen we onze gear zo snel mogelijk achter het podium aangezien de band Snormaal aan het opbouwen is en wij er nog niet op kunnen. Dan gaan we dus maar een balletje trappen in de wei, die groot genoeg is om 10 van die houthakkers als ons een balletje te kunnen laten trappen zonder dat we iets kapot maken.
Zolang als het tentfeestenseizoen duurt proberen wij ons record “balleke hooghouwe” ter verbeteren. In Teteringen stelden we ons record op 8 keer, in de Moer gingen we daar ruim overheen en werd 9 ons record en nou gaan we dus voor de magische 10 keren hooghouden. Natuurlijk houdt een oefenmeester als ik op z’n eentje de bal met gemak enkele honderden keren hoog, maar je krijgt bij dit gezelschapsspel ook te maken met houthakkers als “slangenmens” van Oort. Bij hem strandt menig recordpoging dan ook. De inzet van onze geluidstandem Kees en Maarten van H. is hartverwarmend, Trucker Robert heeft meer oog voor z’n shagbuil en de Snor overweegt eerst een voetcorrectie voor hij zich aan dergelijke capriolen waagt…
Helaas sneuvelt het record vanavond niet, al zien we allemaal zo zwart als roet omdat de wei nogal drassig was. Geluidsman Kees spant de kroon, aangezien hij van mij louter ballekes kreeg om te koppen ziet zijn voorhoofd eruit als een kolenzak.

Als we een setlist in mekaar gezet hebben en helemaal omgekleed zijn ben ook ik klaar om op te gaan treden. DJ Andre Nijman kondigt ons aan en dan gaat mijn zender op zwart. Ik hoor niks meer, alleen onze introtune in de verte. Batterijen heb ik net vervangen dus daar kan het niet aan liggen, snel trek ik mijn oortjes eruit en loop achter de jongens aan het podium aan. Ondertussen werkt de Trucker er hard aan om mijn zender weer te laten functioneren, maar zowel hij, als iets later Maarten krijgen hem niet meer aan de praat. Gelukkig heb ik een reservezender in m’n tas en rennend terug naar de kleedlokamer en al rennende batterijkes vervangen lukt het Maarten om binnen afzienbare tijd weer geluid in m’n oren te toveren.
Helaas is dan het leed al geschied: 1) het lawaai is oorverdovend zonder oortjes in, 2) toch hoor ik mezelf niet, dus heb ik mezelf ontzettend staan te overschreeuwen en 3) door al het gefrunnik achter m’n rug en aan m’n lijf ben ik dusdanig de pad kwijt dat vanaf dan de 1e set in een chaos verandert. Althans, zo ervaar ik het. De overige bandleden plus aanhang hebben er weinig tot niets van gemerkt, maar ik zit strontchagrijnig te nurken in de pauze, en ben blij als de 2e set beginnen gaat.Want de 2e set gaat het los en goed ook! Wat een feest in de tent!
Na afloop beleven we nog een avontuur met een poepfluit, maar wat dat precies inhoudt kan je maar beter aan onze tourmanager vragen…

In de tussenliggende week hervat ik mijn activiteiten met als zwaartepunt wederom het weekend. Op vrijdag de verhousewarmingjaarparty bij m’n vrind Rob Kuijsten en diens eega, de Oe. Op zaterdagochtend lichtelijk aangeschoten met ons ma naar de meubelboulevard en thuis komen met een nieuw bed (jaja mensen, 1.80 * 2.10, elektrisch verstelbaar etc etc), zaterdagavond beleef ik een heerlijk avondje NAC en zondagochtend train ik in de stromende regen met de vedettes van het 7e (uiteraard zonder onze vaste invalrechtsbuiten, Tourmanager –slangenmens- Odert). Zondagmiddag als we op het laatste moment een geluidsman gescoord hebben (Tom –Rob- Storimans zal vandaag ons geluid doen) gaan we in een ontiegelijk nat en donker Waspik onze spullen opbouwen om daar eens goed kermis te gaan vieren met een optreden in d’Ouwe Haven.
Speciaal voor deze gelegenheid hebben ze er een buitenpodium gebouwd, maar er valt ca. 300 mm regen en spontaan vult de hit “Zachtjes stijgt de regen tot m’n zolderraam” mijn gedachten als wij binnen proberen om enigszins wat ruimte te vergaren. In het café is het namelijk tjokvol, en aangezien wij gelijkvloers staan maakt het dat het wel een erg apart optreden word. Aandacht is er volop, bier en andere dranken ook en zodoende word het een gezellige boel.

Een goede twee uur later stappen we drijfnat van uhhm, de vloer af naar de kleedlokamer op aan om er nog eens even een paar te vatten. Met een pilske in de hand loop ik langs een drietal gehaktballenmevrouwen, en het besluit om een balletje mee naar huis te nemen was misschien wel het allerbeste besluit van deze week! Het besluit om er maandagochtend weer gewoon uit te komen om te gaan werken, wellicht het minste…

 

BLERUGTIK DINSDAG 3 AUGUSTUS 2010:

Landgenoten en landgenoterinnekes,
wat je voor je hebt is een document van iemand die zojuist zijn mooiste dag van het jaar beleefd heeft. Onvoorstelbaar! Nadat we vorig jaar ook al een enorm vet optreden gehad hadden in Roosendaal bij de Draai van de Kaai (toen nog een beetje onverwacht) wisten we dit jaar wat ons te wachten stond en was deze datum dan ook al maanden rood omcirkeld op de kalender. Gisteren was het dan eindelijk zover.

Nadat ik in de ochtend enkele uurtjes lichamelijke arbeid had verricht (met veel pijn alsmede moeite want onze zwerver Bolie vierde zijn verjaardag zondag) werd het in de middag tijd om te relaxeren. Nou is het maar net wat je onder relaxeren verstaat als je ouders en zusje op vakantie zijn. Dan is het tobben geblazen kan ik je verzekeren. Dat begint ’s ochtends al met het smeren van de bammekes en gaat zo de hele dag maar door.
Normaliter zijn er hier in huis dus 4 personen die brood eten, beleg gebruiken etc. Aangezien dat er nu maar één is en er wél 5 pakjes beleg aangebroken in de koelkast liggen vreet ik me heel het weekend al de rambam om dit niet te laten bederven. Nadat ik met succes een bakje filet americain had weggewerkt en zonder moeite door ging met de kipkerry werd het bij de kipfilet al taaier. Maar goed, kipfilet en gebraden gehakt op de 8 boterhammekes mee naar het werk en dan zou ik alleen nog de verse ham overhouden.
In mijn oneindige wijsheid had ik onder werktijd al bepaald dat ik tosti’s zou gaan maken, net zolang de ham voorraad zou strekken. Een goed plan wat ik u zeg. ’s Middags thuis aangekomen trek ik het tostizetapparaat uit de kast, een verse zak brood, een boenk kaas en de eerder vernoemde ham. Optisch viel er niets vreemd aan waar te nemen, dus vol goede moed maakte ik 4 tosti’s, en van het ene velleke ham wat overbleef zou ik morgenvroeg gaan genieten onder mijn uitsmijter…

In ons buske begon het al te rammelen in m’n buik, het is dat onze bus chronisch naar riool riekt en het gelukkig niet opviel dat ik gastronomisch niet in allerbeste doen verkeerde… Bolie de Zwerver had mij opgepikt (en ook enpassant de koelbox vol geladen) en nadat we drummerboy Odert en Guitarking Bleekensteijn opgehaald hadden togen we langs gelegenheidsroadie en fotograaf Jasper Sega. Daarna nog even langs Raamsdonksveer om Bassbeest Mikenstein op te pikken en dan hebben we het spulleke compleet en kan chauffeurke Napoleon Oome ons zwart vehikel zonder al teveel moeite invoegen op de snelweg.
Sega verraste ons met een zelfgemaakte dubbel-cd. Allerhande Canvas!aanverwante hits kwamen voorbij (onder andere BZN, de Jeugd van Tegenwoordig, de Dijk, Johnny Cash, the Bellamy Brothers en ga zo maar door) en de koelbox dient ons regelmatig van een koud pilske. Wanneer we, getooid met verse pilskes uiteraard, Roosendaal binnen rijden worden we binnen de straal van één kilometer uitgebreid begroet door een hele stoot vrijwilligers. Eén ervan gaf ons nog een laatste krachtterm mee. “Gif ze kèès manne!” oftewel derop klappen niet te zuinig.

Backstage ontmoeten we Sieneke (“ik moet snel verder”), Marianne Weber (“ik moet nu naar het podium”) en Frans Bauer (“Hey Bonkie, heb je even voor mij en mag ik met jou op de foto?”) en pakken we een paar pilskes. De ogenschijnlijk verse plakjes ham beginnen als zevenkoppige draken zich te roeren in mijn maag en meer dan éénmalig zoek ik het toilet op. Hetzelfde toilet overigens waar de bodyguard van Marianne Weber, iemand van 2.30 hoog en 1.50 breed, ook zat te kakken, met de deur open omdat hij zó groot was dat hij anders niet in het hokje paste…

Het opbouwen is dankzij onze vakkundige crew zo gepiept, en tijdens de soundcheck voel ik de spanning. Ik merk dat iedereen van ons ook echt het onderste uit de kan wil halen, en er nauwkeuriger gecheckt word dan normaal. Voor het eerst in dit jaar zíng ik ook daadwerkelijk iets tijdens de soundcheck, daar ik tegenwoordig normaal niet verder meer kom dan “one, two hey hey HEEY”. De spanning stijgt en als we eindelijk het podium opmogen gaat het los. ECHT los mag ik wel zeggen. We worden zó enthousiast onthaald dat ik het haast niet kan geloven. ’s Middags voelde ik me al een keertje Bono toen er al mensen stonden te zwaaien terwijl wij onze backstagepositie innamen, en dat gevoel was er nu helemáál.

”GOEIENAOVOND ROOSENDAAL!!!” schreeuw ik gedreven door adrenaline. Het hele plein beantwoord dit met een oorverdovend gejuich. “Het zal toch godverdomme echt niet zo zijn dat we écht U2 zijn vanavond?” spookt nog door m’n hoofd, maar het is toch echt Canvas! wat ik hoor en Canvas! wat ik om me heen zie.
Ook spot ik meteen een aantal bekenden vooraan in het publiek, en gaandeweg de avond lijken dat er ook steeds meer te worden. De sfeer is vanaf het begin echt master, en volgens mij al zou ik Hoeperdepoep zat op de stoep zingen de sfeer nog steeds master zijn en waarschijnlijk nog wel masterder. Wij proberen met onze setlist een mooie opbouw te maken, ook qua sfeer maar die hele sfeer theorie kan de prullenbak in, want elk nummer heeft hier z’n eigen fans lijkt het wel. Tijdens het Wilhelmus staat voor zover ik kan zien ongeveer het hele plein mee te zingen, tijdens ons Ierse blokje zie ik zelfs achterin aan de bar en naast de PA enkele pits ontstaan, en tijdens Napoleon Oome’s moment of fame waarbij hij de ultieme volksmenner uit mag hangen (wanneer wij van het podium af gaan na het zgn laatste nummer bestijgt hij de bühne, tijdens zijn Rowwen Hèze-medley-Henk is een lollige vent-intro) krijg ik backstage een echte laag kippenvel over me heen.

Wát een avond! Wát een sfeer! Deze avond mocht voor mij nog wel 300 jaar duren (hetgeen natuurlijk niet kan, of je moet Sinterklaas heten)(of Keith Richards), zo ongelofelijk bevatteloos was deze avond. Na afloop stromen de reacties binnen, allereerst word er ge-high-fived met onze mannen Bolie, Sega, de Man en Kees van H., niet veel later komen er mensen van de organisatie ons bedanken en wanneer de sms/ mail stroom eindelijk stopt is mij niet duidelijk, maar nu nog steeds (het is inmiddels donderdagavond 19 uur, ik heb net tomatensoep gemaakt en een restje Hollands Pannetje gegeten) komen er reacties binnen over ons optreden.

Mensen, ontdankelijk betiegt! Het was een dikke 10!!!

BLERUGTIK MAANDAG 26 JULI 2010:

Dollemannen, Dollemannerinnekes, vrienden en vriendinnen van het levenslied,
welkom bij deze ultraverse Blerugtik. In deze Blerugtik zal ik terugkijken op de laatste editie van de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen die we afgelopen weekend uitvoerig gevierd hebben. Ongelofelijk wat voor indruk deze drie dagen van leut en plezier bij mij hebben achter gelaten. Het was -wederom- een geniale editie, waarvan ik proberen zal zo uitvoerig mogelijk verslag te doen. Komtie:

Vrijdagavond had de Dollemanscommissie afscheid genomen van het TOP..-concept en besloten dat het de moeite waard was om iets nieuws te proberen, namelijk een thema avond. Zes lokale bands aangevuld met Stand-up comedy talent Raymon Hofkens die onder de noemer van een Raamßdöncker Feierabend er een dolle boel van zouden gaan maken: de reacties waren op voorhand niet loei enthousiast te noemen maar de muzikanten en de commissie hadden er zelf in ieder geval volop vertrouwen in dat het goed zou komen.

En goed kwam het! Bluesband Stormy Monday trapte de avond af met enkele verassend Duits klinkende bluesnummers, vervolgens kwam de geweldige rockband Integrated Fuel met een vette set van Tokio Hotel waarna wijzelf het eerste blok af mochten sluiten. Enkele Duitse knijters als Marie der letzten tanz ist nur fur dich, Viva Colonia, Immer wieder Sonntag en de Zillertaler Hochzeitsmars mochten natuurlijk niet ontbreken. Ook ons bescheiden hitje Carnaval goes USA (15 van verkocht) moest eraan geloven en werd vertaald naar Karnavall gehst Deutsch met een hagelnieuwe Duitstalige onzintekst. Persoonlijk hoogtepunt vond ik de playback act van de enige echte Duitser in de zaal: Heinrich Oome. Als een echte schlagerzanger nam hij plaats achter de microfoon, en op de klanken van Peter Maffay’s Du ging hij uit z’n bol en trokken wij de zaal in gewapend met bloemen om uit te delen aan de plaatselijke schonen…
Nadat er zo’n 150 bloemen uitgedeeld zijn besluiten de 4 overige schlagerzonen de dames dan maar uit tanzen zu fragen, en ik moet zeggen dat deze tactiek wonderwel goed werkte. Dus mocht je in het dagelijks leven ook getooid gaan met doodskoppen, bakkebaarden, mat in de nek en horeca spoiler kan ik het je aanraden om een roze schlagerpak aan te doen, een blonde pruik op en gaan! Gegarandeerd succes…

Na ons komt Raymon z’n verhaal doen en hij word in rap tempo opgevolgd door de Kees von H’edelweiss Kapelle. Inderdaad, een blaaskapel geformeerd rondom onze geluidsman Kees van H. die in het dagelijks leven drummer is van de Raamsdonkse St.Bavo harmonie. Op z’n eigen linksdragende drumstel begeleid hij de Edelweiss Kapelle als in zijn hoogtijdagen. Op zang begeleid door Lois Rutters (IF), Ton van Disseldorp en ondergetekende nadert de typisch Duitse gemotlichkeit zijn hoogtepunt.
Als de metalformatie Bite the Bullit het stokje overneemt raakt de tent in schok. Niet omdat de aarde ineens begint te trillen of te doen, nee door de fantastische energie van BtB. Onder andere Rammstein passeert de revue, en ondanks dat er ook best mensen zullen zijn die niet van die muziek houden kan je er niet omheen dat deze band een topprestatie geleverd heeft, erg knap heren!
De finale van de Feierabend is voorbehouden aan de gelegenheidsformatie Fluim, oftewel Flaum. Deze rondom Remco Hofkens en Frank van Kampen geformeerde band zou een aantal van Duitsland’s bekendste gimmicks gaan vertolken, en zij hielden woord. Alle krakers van weleer kwamen in een razend tempo voorbij en de sfeer was meer dan goed in het dampige festkolosseum. Voor ik er erg in had was de avond dan ook weer voorbij. Althans, bijna voorbij. Good old Ton van Disseldorp komt gewapend met een akoestische gitaar de avond afsluiten. Gutenacht freunde zingt hij, en wij wensen Ton auch ein gutenacht voordat de afterparty begint. Een afterparty die gepaard zal gaan met vele koude pilskes zo zal blijken. Het exacte WieWatWaar van dit verhaal weet ik ook niet echt meer, maar ik weet nog wel dat onze geluidsman z’n titel Wereldkampioen schotelbraai-kotsen met succes verdedigd heeft. Een stapel etensbakjes van de Chinees van ongeveer een meter hoog moet er aan geloven, en beland op de schotelbraai. Rijst, babi-pangang, foe-yong-hai, tjaptjoi en allerhande soorten chineziërs voedsel vormen een enorme hoop waar onze geluidsman met een plastic vork zich een weg doorheen baant (het is ook niet dat zo’n vorkje smelt ofzo). Na een half uur bakken en vooral braaie is meneer klaar en roept hij triomfantelijk dat we aan tafel kunnen…
Nog voordat ik kan passen heeft hij speciaal voor mij al een bak volgeschept, en eerlijk is eerlijk: het is binnen te houden. Het is ondefinieerbaar voedsel, maar het smaakt niet verkeerd. Ik vis er nog wat vleesjes uit, en vooruit nog wat champignonnekes en besluit dan echt dat het hoogste tijd is om naar bed te gaan.

Zaterdags is de tent voor DJ Jerome, Missje Montreal (die trouwens aardig verrot was en zich al spauwend en schijtend door de dag heeft heen geslagen, waarbij al snel de vraag kwam of zij ook van Kees’ schotelbraaike gegeten had) en de Memphis Maniacs. Eerlijk is eerlijk, de Maniacs zijn vanaf nu voortaan Helden. Ik zal uitleggen waarom:
in mijn drukke leven als Volkszanger, Muziekvriend, Stijlicoon, Masturbatiegoeroe en Pornokoning heb ik eigelijk nauwelijks tijd voor andere zaken. Oké, van september tot april ben ik ook bezig als kampioenenmaker bij de voetbal, en in het dagelijks leven werkzaam als Big Chief Recycling maar verder ontbreekt er nog een eretitel. Vanaf zaterdag heb ik ook een naam in de vrijwilligers wereld toen ik me opwierp als Parkeerheer. Als Parkeerheer in functie was ik gewapend met echte walkietalkies verantwoordelijk voor het parkeren bij de Dollemanszaterdag.
Als er een zwart buske aan komt rijden en ik vermoed dat dit de Memphis Maniacs weleens zouden kunnen zijn geef ik al wijzend aan dat zij door kunnen rijden. Het busje stopt echter en doet een raam omlaag waarna één der maniakalen mij vraagt of ik op de Zwarte Cross geweest ben! Kortom, ik word herkend!!! Ja, en dan smelt ik hè…kortom vrienden voor het leven en helden voor altijd…

Zondags is onze dag. Althans, de zondag mogen wij dit fantastisch evenement af komen sluiten. Deze dag begon in alle vroegte met een door mijn zus in mekaar gezette kerkdienst vanuit de feesttent. Voor de mensen die zich daar geen voorstelling van kunnen maken: de feesttent vult zich met lange banken en op het podium verrijst een altaar. De dienst heeft vervolgens een thema wat door de parochie bepaald word, en dit thema word door onze eigen KPJ leden verder ingevuld. Ook de muziek mag de KPJ zelf bepalen en dit keer was het de beurt aan het koor Xingère, die met onder andere nummers van Phil Collins, Toto en Krezip de dienst sfeervol aankleedde. Verder krijg ik elk jaar weer de kriebels tijdens de misintenties, oftewel als de overledenen worden opgenoemd aan wie de dienst word opgedragen, en elk jaar weer schieten mij de tranen in de ogen bij het horen van de naam Peter van Strien. Altijd van de partij met het opbouwen van de Dollemansdagen, en ook een vaste Zwarte Cross ganger. Helaas veel te vroeg overleden. Dezelfde rillingen krijg ik trouwens dit keer ook tijdens het noemen van José Raats, de moeder van mijn D-jeugd voetbalvriend Martijn.

De rest van de dag word besteed aan sport en spel tijdens de ludieke 6kamp op het Dollemansterrein. ’s Avonds zo rond de klok van 1800 uur word er vrij baan gegeven aan de lokale helden, het broekblazersensemble, de natte dromers van Raamsdonk en ver daarbuiten: wij dus…
We proberen altijd om een apart showtje in mekaar te zetten voor de Dollemanszondag. Zo besloten we dit keer om niet 2x 45 minuten te spelen, maar in één door te gassen, en om ook ons Duitse blokje van vrijdagavond wederom te gebruiken, zodat degene die het vrijdags niet gehoord had het nu kon beluisteren. Ondanks het ietwat langdradige intro (wat nodig was omdat ik backstage in de knoop zat met m’n kilt, broek én In-Ear systeem) werd het een groot succes. Heinrich du’de er weer een eind op los, en als toetje waren er twee Oostenrijkse dames in klederdracht die met mij kwamen dansen op het podium.
De rest van het optreden ging ook als een speer, wat niet gek was als je ziet hoeveel volk er in de tent was. Het was misschien wel de drukste dag van de Dollemansdagen en de sfeer was erg goed. Het gaat er erg energiek aan toe als ik ons laatste liedje aankondig. Ons eigen Café’tje der Schone taal zorgde voor een lange polonaise, en nét als de finale zich aandient valt de totale stroom in de tent uit! Nadat de verbazing is weggeëbd zie ik tot mijn grote plezier dat de polonaise gewoon doorgaat en het publiek gewoon doorzingt. Bizar!
Nadat de stroom gerepareerd is geven we uiteraard nog een toegift en gaan knallend het podium af en de avond in… het bleef nog lang onrustig in het kerkdorp…

Dollemansdagen: het was ons weer een (z)waar genoegen, tot volgend jaar!

MAANDAG 19 JULI:

Geachte Joppieburgers, Oerhammen en Truckerballen,

behalve dan dat de Gods of Rockin’Hoempa afgelopen weekend Limburg aandeden draaide de wereld natuurlijk gewoon door. In Frankrijk fietst “onze” Robert Gesink ontzettend hard over wat bulten, in Duitsersland zet een man zijn zoon uit de auto met de mededeling “ge lopt mar” en rijdt de overige 450 km alleen naar huis en in de Achterhoek speelt zich het grootste festival van Nederland af: de Zwarte Cross. Zoals het echte ontwikkelingswerkers beaamt gingen ook dit jaar weer Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”) en ondergetekende erop uit om te kijken of we die achterhoekers nog wat kunnen leren…

Dit jaar had de Zwarte Cross organisatie in al haar wijsheid besloten om op donderdag de camping alvast open te gooien zodat ze de drukte wat konden spreiden… je raad al wat er prompt gebeurde: “dan komen we toch gezellig met z’n allen op donderdagavond al”…
Zo kan het gebeuren dat er zo’n 6000 man in een 3000 personen tent willen feesten op de klanken van BZB. Wat je dan krijgt? Juistem, een onvoorstelbare sfeer en een pit van podium tot buiten de tent. Echt ongekend! Wat mij persoonlijk nogal opviel was dat ik me vanaf minuut één weer erg op m’n gemak voelde op de festivalcamping. Voor iemand die maar slecht van huis kan en nogal heimweërig aangelegd is voelt dat als een hele overwinning kan ik je wel vertellen.
Na een mooie avond in het Rock ’n Roll circus en de Tirolertent ga ik met de zakken vol terug richting onze tent. Met een truckerbal (een soort van manshoge gehaktbal indien voorradig genuttigd met Dieselsaus) en een goed gesprek bij vreemde mensen onder de luifel besluit ik deze avond en concludeer onderweg naar ‘huis’ dat het een goei begin was van een mooi weekend.

Vrijdags besteden we overdag met een biertje in de zon, samen met onze campingburen. Ik als gehele onthouder uiteraard niet want ’s avonds moeten Tourmanager Odert (“een ritje met mijn wagen kost al gauw 100 euro”) naar Blitterswijck in Limburg rijden om een optreden te verzorgen op Klaanpop.
Gezeten in de zon bespreken we het wel en wee van ons bestaan (“sakker ik heb me toch een schraal hol joh”), doen we een culinaire recensie (“ik denk dat dit jaar wel 16 truckerballen op moet kunnen”), doen we een rondje spreekwoorden (“Katampen: een bek vol schijten en mee de lul aanstampen”) en tonen we ons ware fijnproevers (“Hé! As ge bier gaat halen doe er mijn dan vast twee!”), en dit alles onder een strakblauwe hemel en een gloeiende zon. Als je dan even een dutje doet word dit meteen afgestraft en word je anderhalf uur later zo rood als een rode Opel Kadett.
Godvernakendeteringgloeiendegloeiende wat doet dat zeer! Mijn scheenbenen, buik, borst, hoofd en schouderbladen zijn rood verbrand en dat doet ontzettend zeer. Zeker met een autorit dwars door Duitsersland voor de boeg als we op weg naar Limburg gaan baal ik als een stekker.

Waar ik vurig rood ben treffen we een goudbruin gekleurde geluidsgod aan in Limburg. Onze Sound Enigineer heeft een doe vakantie achter de rug (“ze-ven-tien keer!”) en heeft goede zin, net als onze Hoempa vrienden die niet veel later ook in de feesttent rondstruinen. Als onze Tourmanager Odert (“als Tourmanager Odert in bad ligt dempt men de rest van de wereld”) friet heeft geregeld voor zijn kroost krijgen we te horen dat we ongeveer van half 10 tot 11 uur moeten spelen. Het rekensommetje in m’n hoofd zegt me dat we dan rond 1 uur ’s nachts toch wel terug moeten kunnen zijn op de Zwarte Cross.
De feesttent waarin we spelen is niet stijf uitverkocht maar toch goed genoeg gevuld voor een mooi avondje. DJ Tim Little en het Feestteam hebben hun werk goed gedaan wanneer de boys van Rockin’Hoempa het stokje overnemen. Ondanks dat ik zo ontzettend rood verbrand ben dat ik wel een Ferrari-rode pantzertank lijk gaat het optreden me goed af en voeg ik nog 2 nieuwe onderdelen toe aan onze show: 1: de Schwallbe en 2: de Stropdas…
De schwallbe spreekt voor zich. Mark gaf mij in het voorbij gaan een onschuldig tikje en als een stervend zwanenmeer doe ik het podium op z’n grondvesten trillen en compleet met het hele Spaanse fair-play arsenaal erbij probeer ik hem een gele kaart aan te naaien. De stropdas behoeft wellicht wat meer informatie alleen hoef ik hier alleen maar de vergelijking met “de Sok” van de Red Hot Chilli Peppers te maken en je weet genoeg…

Time flies when you’re having fun, en gelukkig geldt dat elke keer ook weer voor ons op het podium. Anderhalf uur vliegt voorbij en het Limburgse publiek verdient een compliment want zij maakten er een fantastische avond van.
Voor ik het weet staat Tourmanager Odert te douchen (“no no me don’t swim, me douche!”) en ben ook ik mezelf aan het voorzien van een schoon en droog tenue, waar ik hopelijk weer één dag mee vooruit kan op de Zwarte Cross. Nog een blikje mee voor onderweg, en rond de klok van 12 uur stappen we in de donkerrode pijl terug naar de Achterhoek.
Rond half 2 rijden we ook daadwerkelijk in de Achterhoek maar het is er zo allejezus donker en mistig dat we compleet lijken te verdwalen. Ook de vermoeidheid slaat toe, en meer dan ooit zal ik blij zijn met m’n campingbed.
Na een uur dwalen parkeren we eindelijk de wagen op vertrouwd gebied en sluiten we ons aan voor de tent waar nog lustig gebierd word door ZC nieuwkomers Ferry en Vience. Eindelijk pak ik m’n eerste pilske van deze dag, en wanneer één van onze buurmannen (die overdag trouwens gekookte eieren, knakworsten en koffie aan komt bieden) langskomt met andere geestverruimende middelen word het een lange nacht. Zeker als een andere campingbezoeker met een mondharmonica de tenten langs gaat op zoek naar een gitarist is het feest compleet. Ik ‘speel’ Ben ik te min van Armand op zijn mondharmonica en als hij hierna Ring of fire speelt van Johnny Cash begeleid ik hem met Goddelijk gezang. Ook The river van Bruce S. en She’s allways a woman van Billy J. passeren de revue…
Als de 1e zonnestralen doorkomen ga ik slapen om niet veel later door die zelfde zonnestralen gewekt te worden. Aangezien het in onze legertent zo’n 53° is drijven we de tent uit en gaan we aan het bier…

Een repeterend ritueel dat bier drinken… daardoor heb ik om mijn geheugen te steunen de rest van het weekend in steekwoorden opgeschreven. Komen ze:
*Armand! God met rood geverfd haar! Koning! “Alliens en Allochtonen bestaan niet!”
*Caro Emerald: lekker wijf. Type Bonkie. Gave show, goed repertoire
*Johnny Cash undercover band: Hemels! Wat een eerbetoon aan munne maot!
*Di-rect: eindelijk HARD! Zanger is weirdo
*Baseballs! YESSSSS! Erg gaaf en wat een goeie muziek!
*Guus Meeuwis. Bah. Zoetsappig geslijm. Die broer moeten ze verkrachten met een sambabal
*WC Experience: Brabo’s waor zen die vuisteeeee!Brabants feest op de Cross! Goed gedaan
*Jah6… reggae met een traan. Erg mooi
*Skatalites: oei oei oei
*Schuimparty: ja

Zoals je ziet houden hier mijn herinneringen ver op… en ga ik terug naar de orde van de dag. Repeteren voor de Duitse Abend van de Dollemansdagen… Tot ziens dus allemaal op de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen!

BLERUGTIK XXL (KLEIN-DONGEN, NIEUWVEEN, ZUNDERT, RAAMSDONKSVEER)

Vrienden en vriendinnen,

temidden van alle Oranjehysterie is hier weer een kakelverse Blerugtik voor jullie want de Canvas!expresse dendert voort. We zijn inmiddels druk bezig met het schrijven en dergelijke voor onze 1e cd, proberen elke week te repeteren en de komende tijd zijn er maar liefst 3 hoempagoden jarig, verder voor de komende week spelen we zelfs 3 keer dus snoer je kunstgebit maar vast en trek de stoute schoenen maar vast aan want hier komt een soort van dagboek over onze laatste 4 optredens.

Afgelopen zaterdag zagen we eerst in een Raamsdonkse feesttent het Nederlands elftal winnen van ‘die Chineeskes’, oftewel Japan. Onder het genot van lekkere verse pilskes en het barbecue vlees van dorpsheld Jan de Cowboy werden de drie punten stevig gevierd. Nog flink in de oranje-olie worden wij naar ons optreden gereden door onze Trucker-roadie die zijn naam dus eer aan deed. Onze andere roadie, de zwerver, is al vroeg op pad vandaag, want hij is mee met onze Official Certified Red Snap Sound Engineer. Met wie vraag je je af? Ik zal hem nog even Copy-pasten dus daar komtie nog een keer: Official Certified Red Snap Sound Engineer, oftewel in gewoon Nederlands: de geluidsman…Maar dan wel een geluidsman die met een nieuwe tafel op pad mag, voorzien van elk technologisch snufje wat je maar bedenken kan. Naar verluidt kan je er zelfs een kopje water mee koken, en zelfs een boek mee lezen, want er zit zelfs een leeslamp op!
[UPDATE: Geluidsman Kees is sinds de Red Snap zichzelf niet meer, het schijnt hem naar de bol gestegen te zijn. Zo is hij vandaag gesignaleerd terwijl hij met zwart geverfd in de blote kont door de Raamsdonkse polder rende, al roepende “IK BEN EEN VARKENTJE! IK BEN EEN VARKENTJE!]

Eenmaal aangekomen bij de feesttent is alles in rep en roer want er is nog geen deugdelijk aggregaat gevonden. Nou doet het geval dat wij onderweg toevallig achter een aanhanger reden met een aggregaat waar Napoleon nog op gedraaid heeft en onze angst word waarheid als de aanhanger ook het feestterrein opdraait. Zodra deze kar het terrein op rangeert zien we ook een grijze stofwolk uit de tent vliegen waar onze sound Engineer zich onder blijkt te bevinden. Zijn knechten onze Maarten, Collins en onze RedBolie volgen hem gedwee.

Wij zoeken onze rotzooi uit en bouwen ons instrumentarium op terwijl er in de tent nog wat wedstrijden getrokken worden. Ho, voordat men weer suggereert dat het bij mij altijd over seks moet gaan: er werd inderdaad getrokken, maar dan wel aan een touwtrektouw. Ondertussen soundchecken wij er lustig op los. Als na afloop van de soundcheck aggregaat nummer #4 aangesloten word hebben we eindelijk genoeg stroom in de tent om een anderhalf uur durende Hoempashow te geven. Daar slagen we dan ook aardig in, bij tijd en wijlen gaat de tent flink los en ook wij vermaken ons best.
Na ons optreden mogen de mannen van het Feestteam erin om het ‘af te maken’ zoals dat zo mooi heet. Met een mooi opblaasbaar decor vullen ze het podium en gaan ze vanaf minuut één ‘los’. Nadat wij dit geconstateerd hebben verlaten we met een gerust hart de tent om een lekker biertje te gaan drinken in één van onze eigen café’s.

Mijn week gevolgd op dit optreden doet mij nog het meest denken aan een oer-Brabants fenomeen genaamd “Carnaval”. Ga maar na: maandag op bezoek bij Wim Pin om te kijken of we eens samen een liedje kunnen schrijven (is aardig gelukt denk ik), op dinsdag hou ik rust want woensdag ben ik jarig en word dat ’s avonds gevierd. Donderdag wint Nederland van Kameroen en staan we tot half 2 ’s nachts te bieren en vrijdag mochten we spelen in Nieuwveen.
Nieuwveen: een nieuwe plek in onze tourlist en ik had dan ook geen idee waar het zou liggen. Geen van ons had dat wel en gelukkig loodst dhr.Tom ons er blindelings naartoe met Heinemans weer in zijn vertrouwde rol als chauffeur.

Dit keer waren we zonder Trucker-roadie maar met onze grote vriend Bolie. Nou blijkt Nieuwveen zo’n beetje recht onder de aanvoerroute naar Schiphol te liggen dus na 5 minuten hebben we al zo’n 20 vliegtuigen gespot. Kennelijk maakt het nogal indruk op Bolie, want na zijn 3 miljoenste vliegtuig gezien te hebben roept hij het nog steeds uit… “kijk dan jonge! Weer een vliegtuig! Die zijn gek jonge!”…
Spelen in Nieuwveen op een soort van dorpsplein: ik moet zeggen dat ik er weinig verwachtingen van had. Hoe zouden wij, 5 Brabantse Hoemphisten ons houden als we over de provinciegrens zouden gaan? Vrij goed kan ik je vertellen. In de 1e set is het even aftasten, maar in de pauze ontvangen we al de nodige enthousiaste reacties, onder andere van organisator Ashley en diens moeder, die ons en passant een stevig maaltje spare-ribs beloofd na afloop.
De 2e set word er niks afgetast, en onder de bezielende leiding van de Banjoman nemen we meteen bezit van het hele dorp. Wát een feest! Compleet met pit en al word het een gigantische 2e set! De avond valt dan langzaam over Nieuwveen, vliegtuigen vliegen nog steeds af en aan, en het publiek gaat compleet uit z’n dak. Werkelijk fantastisch! Hetzelfde geldt overigens ook voor de beloofde spare-ribs: elk hapje smaakt als een stukje God. Dank u wel mevrouw moeder van Ashley (“Hoe heet u mevrouw?” “Oh je hoeft geen mevrouw te zeggen hoor, ik ben de moeder van Ashley” “Oké mevrouw moeder van Ashley”)!

Op zaterdag doe ik niet veel meer dan slapen. En chatten. Wanneer ik even een uurtje uit bed ben spreek ik Suzan, een oud collega van mij. Suzan is alles wat ik niet ben. Punt 1 is ze bloedmooi (ik heb charisma), en is ze geboren in Groningen (ik in Raamsdonk), zij woonde in Breda (ik in Raamsdonk) en nu woont ze in Amsterdam (ik in Raamsdonk) omdat ze tegenwoordig stewardess is (ik bullebakke-recycling-boer). Zij houdt van Bluf, Acda & de Munnik en Van dik hout (ik van Johnny Cash, Rowwen Heze, U2, de blues, folk en Rock ‘n’ Roll) en zij gaat zaterdagsavonds barbecue’en in Almere terwijl ik met een ijskoude fles zero en een zak paprika chips naar Ghana-USA lig te kijken.
Tijdens ons gesprek vertel ik het verhaaltje van de 3 miljoen vliegtuigen en of ze mij had zien zwaaien… “ja schat, wij toeterden nog toen we terugkwamen uit Moskou”. Das toch lief hè?

Zondag mochten we weer spelen, en wel in het Moskou van het Nederbelgisch grensgebied: Zundert. Na een eitgebruid ontbijt ga ik badderen en bommekes maken en op m’n gemak toeleven naar het optreden van vanavond. Samen met Bolie en Koen Nieuwegeest laten we tout dela zwembad even zien hoe je een balletje hoog moet houden en maken we alsof het geen enkele moeite kost de mooiste bommekes van de hoge.
Hierna snel naar huis, want rond 3 uur rijden we richting Zundert. Daar aangekomen worden we door een enthousiaste vrijwilliger naar de plek des onheil geloodst. Buiten is het “Kwalleballen” volop aan de gang en binnen in de ziedend hete tent gaan wij zovast opbouwen. Een anderhalf uur later is het zover: de Hoempakoningen mogen er weer in!
Het volk is er nog wel, maar zitten uitgeput en afgebeuld lekker in het zonneke aan een pilske. Ook het feit dat Duitsersland tegen Engeland aan het voetballen is en ’s avonds staat er nog een kraker op het programma als de jongens van geniale dorpsgek Maradona het opnemen tegen Mexico.
Na een dampende set van anderhalf uur staan ook wij buiten in het zonneke aan een pilske en word er overlegd wat we verder met deze avond nog zullen gaan doen. Onze Trucker-roadie viert zijn verjaardag vandaag, en we besluiten daar even te gaan party-crashen. Op Hazeldonk vereren we eerst de plaatselijke McDonalds’s met een bezoekje en onder leiding van DJ Bolie vieren we ons eigen feest (anderen zullen ons gedrag als asociaal ervaren)…en na een karrenvracht kipnuggets, een fotosessie met Ronald McDonald en een wheelie met onze bus nemen we nog plaats bij onze Trucker voor een lekker fleske bier.

Twee dagen later ben ik door de hitte nog steeds maar amper bekomen, al kan dit ook door de vele glazen bier komen die genuttigd zijn om de overwinning van ‘onze’ jongens op Slowakije te vieren. Gelukkig ben ik deze dag dan ook vrij en besteed ik deze nuttig door de broodnodige aankopen te doen (bokserdorant, deobril, zonnenshorts en cd’s) en ’s middags rust ik uit.
Vanavond mogen we weer naar de Praktijck en ik ben benieuwd hoe ut Fèr op een dinsdag zal bevallen. Normaliter spelen we op maandag, maar ach, je moet ook eens een gokje wagen hè..

Dat gokje pakt erg goed uit kan ik je nu melden. Ons avontuur op de kermis niet, want nadat ik met Heintje in de Turbopoliep ben geweest voel ik me abominabel, en nadat Mike en Heintje uit een andere “Joejoe tsja tsja rrrroepieeeeeeeee” attractie komen is ook Mike aan de beurt om met een klotsende maag even rust te pakken. Hierna zouden we graag samen in de Miamatrip willen. Mike en Hein zijn uiteindelijk ook geweest en ikzelf zou ook graag aanschuiven voor dit aandoenlijke tafereel. Helaas is de Miamitrip ook niet meer wat het geweest is, en als blijkt dat mijn beugel niet dicht kan moet ik door 2 krachtpatsers ontzet worden uit mijn benarde situatie…

Optreden gaat mij gelukkig een stuk beter af; daar zijn tenminste geen beugels waar je persé in moet passen. Nee op een podium: daar mag je gewoon zijn wie je bent: een volkszanger, annex Style-icoon met lichte Elvis fetisj gezien de reusachtige bakkebaarden (ja, daar ben ik trots op) die soms een waarheid verkondigt maar meestal met onzin de harten tracht te stelen. Om te trachten damesharten sneller te doen laten kloppen (jaja, 4 werkwoorden in één zin: mooi hè) hebben wij een bassist in ons midden, maar helaas geeft hij vanavond geen acte de presence en moeten we het doen met fenomenaal basspel, zowel qua klank als qua vingervlugheid en virtuositeit.

Ook dit optreden kan onder de noemer ‘dampend’ geschaard worden want het is er werkelijk bloed en bloedheet, maar wel ontiegelijk gezellig. Al improviserend naderen we de klok van 1 uur dan ook met rasse schreden en met een welgemikt schot confetti raken we mijn muziekvriend vol op de kruin, die na dit incident als een soort beteuterde kerstboom midden in de Praktijck staat. Beter dan dit word het niet, en zeiknat, morskapot maar wel stevig genietend nemen we afscheid van ons publiek.
Boven neem ik nog een klein pilske, maar aangezien ik op Maarten –sound Engineer II- van Halderen afhankelijk ben qua vervoer neem ik snel het biezen. Ik ruim eerst nog m’n eigen pruiken, jurken, brillen hoeden petten-shit op maar dan lonkt m’n bed toch echt té aanlokkelijk…

Na deze marathonweek hoop ik dat jullie het begrijpen mij de komende tijd niet meer ergens te zien in het openbaar ;)
…en toch zeker niet in een café in de nabijheid van een pilske

MAANDAG 7 JUNI:

Muziekvrienden, muziekvriendinnen, kermisklanten en ander flapdrollengespuis,

even gauw-rap-vlug-mee gang een Blerugtik eruit ranselen, want ik vind het onderhand wel weer eens mooi geweest voor vandaag. Hoe dit alles komt? Nou dat zit zo: Alhoewel ik gezegend ben met een ijzeren conditie is een nacht met 3 uurkes slaap in deze slopende omstandigheden ook voor mij killing. Hoe ik aan zo’n korte nachtrust kom lees je hieronder. Spannend? Nee… Vermakelijk? Voor een ander waarschijnlijk wel…

Ik zit tegenwoordig in een ander ritme dan voorheen. Bij het recyclingbedrijf waar ik werk beginnen we tegenwoordig om 7 uur. “Das mooi dan, ’s middags een uurke eerder vrij” zou je denken maar nee, in onze branche telt overuren maken zwaarder dan efficiënt werken en vroeger vrij dus werken wij onszelf nu 9 uur per dag te barsten in plaats van de gebruikelijke 8 uurkes.
Daardoor zit ik na een weekie in een ander ritme dan voorheen, en zo lig ik zaterdagochtend tegenwoordig ook al om half 6 wakker. Zaterdagavond was het kermis en opening van een nieuw café hier in Raamsdonk dus ook daar dien ik mijn gezicht te laten zien, zodoende ben ik om 2 uur thuis, en ja hoor: ook zondagochtend lig ik om 7 uur klaar wakker in bed te zweten.

Zondagavond maken we ons op voor ons jaarlijkse optreden in café d’n Halve Zool in Raamsdonk en terwijl wij discussiëren over mijn gezonde aversie jegens een lagere school reünie loopt vriend Tourmanager Odert op de familiedag van de Timmermansjes (Bas vrijt met nichtje Marieke) met alle achterneefjes en nichtjes te sjouwen…
Rond de klok van 8 uur zijn we eindelijk klaar met opbouwen, dit had om half 7 al klaar kunnen zijn, maar kennelijk koopt Geluidsman Kees zijn horloges bij hetzelfde adres als onze Tourmanager en verschijnt dan ook aan de late kant.

De backstage area is ook dit jaar weer bij de familie Oome thuis, en Heinemans toont zich een goed gastheer door koude flessen bier aan te bieden (Amstel, Bavaria én Jupiler!) en bakt voor ons kipnuggets en frikandellen terwijl een niet nader te noemen persoon en ik zitten te likkebaarden van een echte ouderwetse kroketijsco.

Deze niet nader bij naam te noemen persoon mag ik niet al teveel meer belachelijk maken in mijn Blerugtiks, aangezien hij ooit in de toekomst graag aan de gang aan de slag gaat als advocaat en al die trammelant er niet bij kan hebben. Deze niet nader te noemen persoon krijgt het zelfs voor mekaar om Youp van ’t Hek te confronteren met de correctheid van diens teksten en hem met z’n bebrilde neus op de feiten te drukken en hem en passant even te verbeteren daar waar mogelijk is. Zo kondig ik het Wilhelmus aan met een zinnetje dat “we naar Zuid-Afrika gaan en dat we daar in de zinderende hitte tussen de bruintjes ons volkslied gaan zingen. Bij deze vraag ik iedereen om de rechterhand op het linkerhart te leggen” en krijg ik in de pauze toegebeten dat het in Zuid-Afrika momenteel winter is dus niet warm, dat bovendien de bevolking half-om-half blank en zwart verdeeld zijn en dat een mens maar één hart heeft en er dus geen sprake kan zijn van een linker of rechterhart… Nu al mijn grappen bij deze officieel vermoord zijn wil ik graag een pas op de plaats maken, en voor u allen aankondigen: binnenkort live on stage: de Bassist zonder Naam met cultureel verantwoorde liederen en humor voor de hoger opgeleide met in de pauze een mopjesconcours onder leiding Mark Rutte en een origami cursus van Femke Halsema!

Het optreden zelf gaat als een trein en met name de nieuwe liedjes worden goed ontvangen door het wild enthousiaste Raamsdonkse publiek. Hoogtepunt is voor mij het Wilhelmus. Hier in dit café waar ik zo vaak ongemerkt bijna een bak bier dronk tijdens het Nederlands elftal en mezelf bezat heb na een overwinning van Nederland, en waar ik ongeveer even vaak kwaad en smijtend naar huis ging, of huilend naar buiten na een nederlaag. Hier stond ik te midden van dorpsgenoten, vrienden, vriendinnen, ouders en zussen het mooiste lied te zingen dat ik ken; ons volkslied. De reactie direct hierna van het publiek dat helemaal los ging op ‘Viva Hollandia’ bracht me meteen een berg kippenvel. Dank daarvoor!

Na het optreden snel een biertje bij Heintje en dan terug naar het café. Ik moet echter het bijna verplichte bier drink tafereel aan me voorbij laten gaan, omdat de volgende dag om 6 uur de wekker weer gaat. Bijna sla ik van verbazing achterover als ik zie dat onze Trucker Bertrand al bijna klaar is met opruimen en onze gear alleen nog maar in de bus gezet hoeft te worden. Klasse van onze shagskesdraaier die er vanavond helemaal alleen voor stond! Snel been ik naar huis, tis half 2 dus hoogste tijd.

Adrenaline zorgt er echter voor dat ik niet kan slapen, hoe graag ik het ook wil. Na 300 keer omgedraaid te zijn slaap ik eindelijk zo rond de klok van half 3 volgens mij. Wat er een half uur later gebeurt is bij de beesten af: mijn zus (‘onzen dikke’), haar vriend Sjoerie, onze shagskesdraaier Bertrand en de zeer luidruchtig en tevens recalcitrante Canvas!gitarist Mark staan met pizza’s onderaan de trap mij wakker te schreeuwen. Zodoende dit keer in de rubriek “Kwark van Mark”:
***de laatste avondmaal pizza/ wake up call pizza***
1) zoek een persoon die zijn nachtrust erg hard nodig heeft en die verder niet al te klein uitgevallen is of gezegend met een buitenmenselijke spiermassa cq kracht
2) als deze persoon gevonden is zoek je zijn zus en ga je deze bezatten
3) drank maakt hongerig en dus bestel je samen een pizza
4) wanneer dit lukt is de euforie –begrijpelijk- niet te stuiten en ga je dansend en feestvierend de straat op
5) als de straat je niet het juiste decor lijkt ga je naar het huis van de charmante zus, je niet bewust van het gevaar dat boven je ligt te snurken
6) maak dusdanig veel kabaal met je pizza dat deze normaliter erg vriendelijke en innemende volkszanger er wakker van wordt en je laatste minuut heeft geslagen…

Zo word deze multifunctionele pizza zíjn wake up call, en tevens jóuw laatste avondmaal…

mogen gij allen gewaarschuwd zijn…

BLERUGTIK ZONDAG 23 MEI 2010:

Rock ‘n’ rollerskaterbabyboys daar zijn we weer! In deze heerlijke tijd van het jaar gaan onze Hoemphisten van tent naar tent en gisteren hadden we maar liefst twee optredens! Twee totaal verschillende optredens ook nog eens, maar beide te mooi om te weigeren.
Al een aantal jaren ben ook ik een bezoeker van het Moers Pinksterweekend, dus toen zij belden of we beschikbaar waren hoefden we niet lang te denken. Als voorprogramma van Mooi Wark nog eens! Echterrrr: een paar dagen daarna belde Pino van de BredaLoco’s met de vraag of wij op United we Dance wilden spelen, het jaarlijkse supportersfeest van NAC in het NAC stadion. Ook daar ben ik een paar keer als bezoeker geweest en sowieso is het voor een NAC supporter een natte droom om in het RatVerlegh stadion te mogen spelen.

Helaas waren allebei deze mooie optredens wel op één en dezelfde datum. Na wat heen en weer gebel en op en neer geregel konden we het zo plannen dat we ze allebei af zouden kunnen werken. Om 21 uur aftrappen in de Moer, snel inladen na afloop, broodje, biertje en bakske koffie voor onderweg en hoppetee naar Breda op aan. Voor de zekerheid hadden we naast Bolie en de Trucker (tegenwoordig ook wel bekend als ‘shaggy’) ook nog wat extra hands meegenomen in de persoon van Sega, die tevens gewapend met een fototoestel verslag zou gaan doen van deze marathondag.

Om 17 uur stapt Bolie koud onder de Waspikse douche vandaan bij mij binnen en niet veel later worden we door ons DDR vehikel opgehaald. Snel naar ’t Veer om alle rotzooi te laden en daarna loodste de Trucker ons langs allerhande binnenwegen zo snel als mogelijk naar de Moer. Daarna snel opbouwen en sound..uhhm wachten op onze geluidsman. Volgens de geruchten had ie een andere klus, volgens ons had hij zich verslapen of iets dergelijks. Wanneer hij alsnog is klaar..uhhm aangekomen kunnen we soundchecken wat gelukkig dit keer erg gestroomlijnd gaat.

Je moet weten dat we bij deze tentfeesten altijd in onze rider de aanwezigheid van een voetbalveldje eisen. Zo ook deze keer, al was dat niet zo moeilijk aangezien we bij een voetbalvereniging moesten spelen. Een paar weken geleden vestigden we in Teteringen een hooghoud record. Met onze hele band + crew wisten we toen het bruinlederen monster (ook wel genaamd ‘bal’) maar liefst zes keer hoog te houden!
Vorige week bij OVV’67 gingen we daar ruim overheen en bleef de bal acht keer in de lucht en nu wachtte op ons de haast onmogelijke taak om deze score te verbeteren. Na veel mislukte pogingen lukte ons het uiteindelijk om de bal 9 keer in de lucht te houden!
De tijd begon al te drinken, dus dronken wij gezellig een glaasje mee, maakten een setlist en schoven richting podium. Toen wij achter het podium aangekleed en wel klaar stonden kwamen de mannen van Mooi Wark binnen, en bassist William vroeg nog snel even of het voor ons een thuuswedstried was.

Een uur later konden we volmondig beantwoorden dat dit zeker het geval geweest was! Vanaf de eerste klanken rammelden we erop los! Zo halverwege de set stond de tent goed vol en ging bij menig nummer de handen de lucht in. Super!

Hierna werd er snel afgebroken en ingeladen. In een recordtijd wist onze crew de bus te herladen, wat dan ook een groot compliment waard is! Ikzelf zat op dat moment een broodje kaas te eten en een kop koffie te drinken (in willekeurige volgorde). In mijn hoofd was het een puinhoop, aangezien de adrenaline van het goed verlopen optreden plaats moest maken voor een nieuw plan, een nieuwe setlist voor ons volgende optreden. Ook bij NAC moeten we anderhalf uur zien te vullen en dus besteedde ik daar mijn aandacht aan.

Bij NAC aangekomen worden we eerst blij verrast als we zien wie er voor security fungeert. Bij ome Ronnie op kantoor (ons voormalig repetitiepaleis) werkt een zekere Appie. Althans, dat weet ik nú dat hij Appie heeft. Vriendje Mikenstein heeft mij in het begin weten doen te geloven dat zijn naam Hågær was en dat hij door zijn Noorse afkomst ook wel de Vikingkoning genoemd werd. Nu na 3,5 jaar weet ik inmiddels wel beter qua naam, maar dat hij ook wel securitymanneke is wist ik niet, dus zodoende was de verassing groot, en gaan we samen op de foto. De Vikingkoning met de Hoempagoden…een mooie combinatie toch?

Als we ook van een biertje voorzien zijn gaan we kijken naar onze voorgangers van 666 the Nightmare waar met name onze Tourmanager helemaal wild van is. Ikzelf prefereer rust aan de kop en terwijl ik half aangekleed over de lege tribunes staar ben ik nog steeds met onze setlist bezig. Speciaal voor vanavond hebben we een echt NAC nummer gerepeteerd, maar om dat nou 23 keer te spelen is ook zowat, dus er moeten er nog een paar bij (al zal later blijken dat Bas dit NAC lieb wel heel erg leuk vind om te spelen)…
Dan gaat alles ineens heel snel, de mannen en vrouw van 666 komen binnen na hun optreden en voor ik het weet staan wij in onze pakken in de dampende zaal op het podium. Wanneer ik ‘BREDA LAAT JE HOREN’ in de microfoon brul kom ik erachter dat het ding niet werkt, omdat ik denk dat de frequentie weggedrukt word. Gelukkig is dat zo opgelost en bast het feest los.

Onbetwist hoogtepunt is de stagedive die er niet veel later plaats vind. Wanneer een dappere dame zo de armen in duikt van de niet geheel nuchtere NAC supporters besluit een mannelijke variant ook de gok te wagen en ook hij gaat als een ware gladiator de zaal door. Als onze drummer (gekleed in Sinterklaasjurk compleet met baard, staf en mijter) ook een aanloop neemt hopen wij dat de menigte zich splijt als de zee voor Mozes, maar ook onze Bas word op handen gedragen. Hij weegt ook niet zoveel, dus ze zullen er geen hernia aan over gehouden hebben… Wanneer hij enigszins groggy terugkeert op het podium is meneer vanalles kwijt: zender + inhoud, sinterklaasstaf, horloge en kennelijk ook z’n geheugen. Wanneer wij namelijk als één na laatste nummerke nog een keer het NAC lied inzetten was het toch echt de bedoeling dat er daarna nog één nummerke gespeeld zou worden waarna onze anderhalf uur er ruim op zouden zitten.
Na het laatste nummer volgt de outro en compleet met dansje en buiging nemen we afscheid van het doldwaze publiek van deze avond. Bas pakt mij vast bij m’n schouders en kijkt me zeer indringend aan: “we moeten spelen! Moet moet moet! NAC lieb” waarop ik reageer dat we die pas 2x gespeeld hadden maar dat we die voor zijn plezier heeeeel graag nog een keertje doen…

Na afloop is dit heerschap dan ook compleet de draad kwijt en word hij door ons dan ook helemaal in mekaar geslogen. Nog een klein biertje na, buske laden en dan weer naar huis opaan. Of nou ja, naar huis… de schoonzusjes van onze vriend Bolie vieren hun verjaardag en hij denkt ons nog wel binnen te kunnen sluizen. Als de wiedeweerga laden we de bus uit, en terwijl wijzelf ons in onze bus schuil houden moet Bolie lullen als Brugman. Het lukt hem uiteindelijk, en mee als ze hem binnen laten springen wij ook de bus uit en treden in polonaise het feestgedruis in. Tot een uur of 5 ofzo tutteren we nog stevig door. Bolie, de Trucker, Sega en de boys of Rockin’ Hoempa blijken niet naar huis te slaan, maar als patrias familias Dré zegt dat het genoeg is, blijkt het ook daadwerkelijk genoeg.
Althans, het feit dat ik nu om half 4 ’s middags pas net een half uur uit bed ben zegt genoeg denk ik… Dré had gelijk

BLERUGTIK MAANDAG 17 MEI 2010:

Fijne parochianen, van harte welkom bij wederom een uitgebreid verslag van een onvervalst Canvas! weekend. Goeie genade want dit was me er weer één. Zo één die uiteindelijk heel anders afloopt dan je op voorhand kan voorspellen.

We moesten zaterdagmiddag spelen in Oosteind op het TBT (Timmermans Bedrijven Toernooi) op het terrein van OVV. Ik wist dat ik populair was, maar dat er op 27 jarige leeftijd al een bedrijventoernooi naar mij vernoemd zou worden had ik nooit durven dromen. Helaas blijkt achteraf dan ook dat het gaat om de sponsor van OVV, Timmermans Verzekeringen, gerund door de neef Jan en neef Niels.
Op voorhand had ik me bedacht dat we rond een uur of 8 thuis zouden zijn en ik dan mooi deze Blerugtik zou schrijven om vervolgens met een fles Zero en een zak chips naar bed te gaan, maar nogmaals gezegd pakt dat anders uit. Ik zal beginnen bij het begin:

Om 13.40 uur besluiten Bolie en ik om onze Tourmanager eens te bellen, aangezien hij er tien minuten geleden al had moeten zijn. Het antwoord verbaast me enigszins, want waar ik een “het valt niet mee zo vroeg uit bed te komen op zaterdag” verwachtte hoorde ik een “ja ik moest even wachten tot m’n wrap klaar was”… kortom hij was gewoon al langer dan een kwartier uit bed! Chapeau voor onze Tourmanager! Wat de ingrediënten van zijn wrap waren weet ik niet, maar gezien de bruin/ rode brei in het servetje en de lucht die ons buske vulde kan het niet veel goeds betekenen. Onze gitarist wist daar wel raad mee en verzon daarom ter plekke een nieuw wereldgerecht, dus dit keer in de steeds populairder wordende rubriek “Kwark van Mark”:

***de ready-to-go-last-minute wrap***
1) Verzamel alle restjes van een hele week eten. Bewaar deze desnoods bij elkaar in een grote pan. Vergeet niet op tijd een keer het goedje door te roeren!
2) Zorg dat je ten alle tijden een pak kant en klare wraps in huis hebt
3) Wanneer je denkt dat je een RTGLM Wrap © kan gebruiken maak je deze dus de avond van te voren al klaar, en zorg je dat je gesteld staat zodat je de volgende ochtend rustig kan blijven liggen als de wekker afloopt.
4) Verwarm een kwel boter in een grote pan. Doe dit op hoog vuur. Niet in de Alpen ofzo, maar bedoeld word is dat er veel gas gegeven moet worden zodat de pan met ongewoon veel vlammengeweld verwarmd zal worden
5) Voeg de restjes toe, en om het geheel wat op te fleuren voeg je als extra ingrediënt een kneepje of wat Tomatenketchup bij, zodat het goedje een weer enigszins gezonde kleur krijgt
6) Smeer de wrap in met knoflooksaus of kruidenboter. Als men vraagt wat je gegeten hebt antwoord je heel simpel met ‘look’, en men zal geen verdere vragen stellen
7) Op de knoflooksaus drapeer je, wederom voor het oog, wat linksom op lesbisch geaarde potgrond geteelde ijsbergsla toe zodat het geheel een lekker knapperige bite krijgt
8) Schep de restjespan leeg en vul de wrap ermee zoveel als het kan, en rol hem dicht. Servetje eronder en smikkelen maar. Morsen mag! Je bent immers trots op hetgeen wat je helemaal zelf bereid hebt en laat dit de wereld graag zien…
[NASCHRIFT TOURMANAGER ODERT: een wrap gevuld met snacks, of in zwakzinnige taal genaamd ‘hapkskes’ smaakt ook erg goed. Bij gebrek aan ‘echt’ eten doe ik dit zelf best vaak]

Na het verorberen van onze Tourmanagers wrap gaan we het buske inladen. Uiteraard zijn onze roadies ook weer van de partij. Bertrand heeft bij het uitstappen de shagbuil al in aanslag, en Bolie is wat aan het dollen. Bolie is 16 jaar en tegenwoordig keeper van VV Raamsdonk 1, en wil dat weten ook. Wanneer hij echter teveel naast z’n (zilveren) schoenen dreigt te gaan lopen schopt onze bassist deze ‘broekjanklaassen’ met één welgemikte platstappertrap weer terug met beide benen op de grond.
Dat deze bassist wederom een kater en een alcoholwasem met zich meedraagt brengt ons op het idee om voortaan maar niet meer op zaterdag te willen spelen. Of het nou laat is of nog vroeg: Mikenstein komt altijd net uit de kroeg…

We beginnen om iets over 4’en te spelen en ondanks dat het vroeg in de middag is krijgen we de stemming aardig mee. Zo vroeg op de dag spelen geeft mij gelegenheid om de reacties van de mensen eens goed te peilen. Altijd maar spelen op zaterdagavond laat in een donker dampende feesttent wil voor mij persoonlijk ook vaan zeggen dat ik de avond in een roes beleef. Op deze zonnige zaterdag (leuk hè, morgen word het een zattige zondag) in het volle licht kan ik de reacties echter mooi zien, en met name het blokje met Gerard van Maasakkers en Guus Meeuwis slaat bij een ouder gedeelte van de kantine goed aan.
Tijdens de pauze gaan de barbecue’s aan en wij zouden ook wel een hapje lusten. Als blijkt dat er nog zat vlees over is gaat Bertrand over tot actie en begint te bakken alsof de duvel hem op de hielen zit. Compleet met karakteristieke shagbuil onder de arm keurt hij het vlees en brengt dit daarna per steekwagen onze kleedlokamer in. Halsoverkop eet ik een worst, hamburger en speklap (allemaal tegelijk ook) en stuiven we terug het podium op. Het lekkere ding wat zojuist op weg naar huis was is door vriendje Bolie teruggehaald, er staat weer een lekker glaske Jagermeister klaar, en als we zien dat de schone blondine tot onze grote verbazing ook de 2e set vooraan staat is het feest compleet en breken we zo’n beetje de tent af.

Na een dik uur zijn we klaar en worden we uitgeluid door Neef Jan als de landelijk bekende band Canvas!… Nou is dat nog wat overdreven maar de bedoelingen zijn goed natuurlijk. In onze kleedlokamer stortten we onszelf op het nog overgebleven en dus inmiddels ijskoude vlees. Vrijwel iedereen heeft plots geen honger meer, een enkeling daargelaten.

Rond half 10 is ons buske uitgeladen en ondanks dat ik –nogmaals gezegd- net zo lief de avond met chips en Zero besluit stap ik toch in het buske om mezelf in Waspik af te laten zetten bij het KPJ feest aldaar. Twee jaar geleden waren wij daar hoofdact in de tent, maar er is nu een andere koers gekozen, en zodoende is er een Apres Ski thema aan de avond gehangen. Even vrees ik een debacle, maar met oordoppen in al bier drinkend mensen kijken is ook best leuk. Gelukkig is er dan DJ Arii ook nog. Na eerst een goed gesprek gehad te hebben over ‘echte’muziek is hij aan de beurt om plaatjes te gaan draaien. De populaire platenkoning laat zich moeilijk wegjagen, maar als Arii het overneemt en hij de microfoon ter handen neemt kondigt Johnny Cash aan als speciale geste voor een bandje die hem nauw aan het hart ligt en draait ‘Ring of fire’. De eerste en enige goeie plaat die ik die avond horen zal *snik*snik*. Arii is dan ook van harte welkom om zaterdag met ons mee op pad te gaan als we naar de Moer gaan om te pinksterfeesten en om daarna af te mogen sluiten bij United we Dance bij NAC Breda in de kantine
Enne Arii is een held!

Benieuwd naar wie er nog meer een held is? > www.twitter.com/CoachBonker <

BLERUGTIK MAANDAG 10 MEI:

Goeiendag allemaal,
had ik al verteld hoe vreet het tentfeestenseizoen wel niet is? Volgens mij wel hè? Nou, dan voeg hier deze onderstaande bijlage maar aan toe, want we hebben weer een prachtig avondje gehad afgelopen week.

Twee jaar geleden speelden we dit weekend in Teteringen op de Voorjaarsfeesten. Toen als voorprogramma van Rowwen Hèze. Op 17 mei 2008 maakten we voor het eerst kennis met de plaatselijke KPJ. Daarna ging het snel: één week daarna speelden we nog in Raamsdonk op de kermis, en een paar maanden daarna stonden we in een afgeladen Ahoi’. Wel naar de Vrienden van Amstel te kijken, maar toch…
In de tussenliggende twee jaar is er vanalles en nog wat gebeurt (zo ben ik, vrij recent nog ontmaagd) maar het contact met de Teteringers (?) is altijd gebleven. Zo speelden we ook al twee keer in café Tramzicht in Teteringen en hebben we regelmatig contact gehad met de KPJ’ers van dienst als we elkaar tegenkwamen bijvoorbeeld op de Zwarte Cross.

Afgelopen zaterdag mochten we weer in een feesttent in eerdergenoemd plaatske een feestje komen bouwen. Helaas was Bolie vanavond niet van de partij (“ik moet mee ons pa en ons ma mee naar de camping jungeh”) en dus hadden we vriendje de Wijs gestrikt om mee te gaan. Bij aankomst werden we al positief verast door de aanwezigheid van een voetbalveld naast de feesttent. IN de feesttent was de verassing al niet veel minder groot toen we de hoeveelheid licht en geluid aan het bezichtigen waren en buiten de tent in de kleedkamer stond de koffie al lekker te pruttelen. Tot mijn grote verbazing stond er naast het koffiezetapparaat een frietpan klaar! ‘De frikandellen en kroketten liggen in de koelkast, we dachten dat jullie daar wel raad mee zouden weten’ aldus de kleine Chef…
Even voor de duidelijkheid, de grote chef en de kleine chef waren vandaag verantwoordelijk voor de artiestenbegeleiding waarbij de grote chef jonger was dan de kleine chef en de kleine chef dus ook groter was dan de grote chef… Maar goed, we hadden het over frikandellen en kroketten, en dat brengt ons bij een hagelnieuwe Kwark van Mark, met dit keer een culinair spel, te weten:

***Krokette kwartette***
Deze uiterst omvangrijke maaltijd is té uitgebreid om volledig te beschrijven, daarom kies ik één gerecht van elke categorie. Met een beetje fantasie moet het mogelijk zijn om in elke categorie nog 3 kroketmaaltijden bij te verzinnen.
1) Laat je tijdens het creatieve proces nergens door afremmen. Denk niet in hokjes, en grijp alles aan om in je gerechten te verwerken. Mijn 4 categorie’en voor het Krokette kwartette zijn: de kroket en z’n kleur,
kroket van de wereld,
de BN’er en zijn kroket en de
zo-kan-het-dus-ook kroket
2) De kroket en z’n kleur: met deze categorie kun je eens flink uitpakken, en zeg nou zelf: wat is er nou leuker dan als je poep mee kleurt aan hetgeen je de vorige dag gegeten hebt? Precies! Niet veel, daarom kies je een alternatieve vulling voor je kroket, bijvoorbeeld rode bietjes. Deze bak je lekker in het rode bietjes vocht, voegt er nog een gesneden ui aan toe et voila. Dan schep je de ragout uit je kroket, en vult hem met de bietjes. Goed de hoeken aanstampen, dakje er weer op en klaar is Kees (of hoe de kok ook mag heten).
3) Kroket van de wereld: vele variëteiten zijn hier mogelijk, maar ik kies ervoor om te verassen met een zogenaamde Beijing Bomba. Heel simpel, je pakt een injectienaald, doet deze vol sambal, en injecteert vervolgens de hete rode vloeistof steekproefsgewijs in je gebakken kroket. Succes verzekerd!
4) De BN’er en zijn kroket: mogelijk zijn onder andere de Jos Brink (met satésaus), de Paul de Leeuw (zonder paneermeel, extra grof in de mond), de Ron Brandsteder (met een tikkie jenever erin), de Johan Cruijff (zo eigenwijs dat het paneermeel binnenin zit en het vlees buitenop), de Dyanne Beekman (alleen een lege huls) en de Linda de Mol (met botox injecties!). Ik kies echter voor de Dinand van Kane. Een kroket gebakken op ongeveer 1.000.000 ° C zodat de inhoud zo duizelingwekkend heet is dat je er automatisch van gaat praten alsof je heel je broek, kousen en schoenen vol met lekker warme stront hebt hangen…
5) De zo-kan-het-dus-ook kroket: ooit weleens gedroomd van krokettensoep? Een krokettenlolly? Een krokettenijsco? Boterham met krokettenkaas? Krokettenpastei? Krokettenslag? Krokettenbiscuitjes? Vanille – kroketten dubbel-vla? Nou ik dus wel. Mijn vriend Patrick “de viespeuk” Marcelissen weet overal wel een soepige variant van te maken (‘gewoon een kwestie van veel saus gebruiken’) en zodoende kies ik voor krokettensoep. Je neemt 25 gebakken kroketten en gooit deze in een grote soeppan. Voeg een fles knoflooksaus bij en een maggiblokje. Stamp de kroketten tot mousse en breng ze aan de kook. Roer de pan goed door en voeg desgewenst mosterd of een andere saus toe net zolang de soep goed vloeibaar is. Wat lettervermicelli om het af te maken, en eet smakelijk!!!

Nadat wij ons eigen frikandellen en krokettenfeestje gebouwd hadden gingen we een potje voetballen om de zojuist vergaarde kilo’s er weer af te sporten. Hoe er dat uitziet vraag je je af? Ongeveer zo: een grootgeschapen bassist met bril en lamaharen imagomuts op in de goal, en een man of 7 die van een meter of 10 de bal zo hard mogelijk tegen hem aan proberen te peren… Je moet het meemaken denk ik.
Diezelfde bassist beleefde nog een huiveringwekkend avontuur toen hij, vlak voor het optreden, tijdens het ontlasten de deur van de Dixie open zag zwaaien en de mannen van Starko XL probeerden de Dixie te doen kantelen…

De tent was ondertussen flink gevuld en we hadden er zin in. We besloten om één lange set te maken ipv twee kortere. De nieuwe show loopt best lekker, al zit er de routine nog niet helemaal in. Dat betekent dat ik wel een paar spiekmomentjes nodig heb om op de setlist te kijken welk nummer we wanneer gaan spelen. Uiteraard is er ook weer een jarige jop in de tent, en zij krijgt uiteraard een passend onthaal van de Hoemphisten. Het optreden vliegt voorbij, alle typetjes passeren de revue, en de sfeer is ongekend.

Ook na afloop is de sfeer nog steeds meer dan goed, en in onze kleedlokamer is het dan ook een groot feest. Eerdergenoemde bassist had kennelijk niet zijn beste avond: tijdens het uitdelen van de broodjes bleken de boys van Starko nog een geintje uitgehaald te hebben, en een condoompie tussen een broodje salami gedaan te hebben. Uiteraard pakte Mikenstein dit broodje, om vervolgens te constateren dat ie toch wel erg taai was… bah bah.
Uiteindelijk loopt het dusdanig uit de hand dat we rond de klok van half 5 thuis waren, en ik tast nog steeds in het duister over wat we allemaal precies uitgespookt hebben…

Teteringen: een dikke fenk joe verrie mutch! It was fucking fentestick!!!

BLERUGTIK ZATERDAG 1 MEI 2010:

Goeiendagschotel allemaal. Ik wil beginnen met een situatieschetsje: het is nu zaterdagmiddag kwart voor 5 en ik ben net uit bed. Ja je leest het goed, zaterdagmiddag kwart voor 5 en net uit bed…Ik hád al eerder uit bed kunnen zijn, aangezien ik wakker gebeld werd door de politie West en Midden Brabant met de vraag of ik m’n auto kwijt was. Toen ik met ‘nee’ antwoordde zei de bijdehante agente ‘dat kan kloppen, want hij staat bij iemand voor de uitrit, en als je hem niet weghaalt krijg je een bon’. Gelukkig ging ons pa er op uit om de auto op te halen en kon ik nog even blijven liggen. Maar goed, nu ben ik er dus toch uit, en het valt me niet mee. Ik ben zo stijf als een houten plank, m’n voeten zijn verrot en met name m’n hiel voelt bij elke stap alsof er glasscherven middels ongelofelijke pijnscheuten de rest van m’n benen ingeschoten worden, m’n benen en met name de hamstrings voelen als lood, m’n linkerknie lijkt ‘los’ te zitten en ik heb een rug als een kameel. Kortom: hier komt in het kort de ‘wat er aan vooraf ging’…

Gisteren was het Koninginnedag, en op deze dag werd er in het verleden altijd gevoetbald in Raamsdonk. Vroeger waren dat wedstrijden tussen een paar bedrijven, en later speelden verschillende carnavalsverenigingen (CV’s) tegen elkaar. Helaas is deze traditie dood gebloeid.
In de zomer word er in Raamsdonk het Jan van Oort buurtentoernooi gespeeld, waarbij, het woord zegt het al, diverse Raamsdonkse buurten het tegen elkaar opnamen voor de Jan van Oort bokaal. Helaas leken beide tradities van het toneel te verdwijnen, totdat men het idee kreeg om deze twee samen te voegen. Resultaat is een hagelnieuw toernooi, mét CV’s en op Koninginnedag. Een garantie voor succes zo bleek gisteren. Onze jongens, die van CV de Rauwdauwers deden als vanzelfsprekend mee en het leek erop dat ze good-old Bonker niet nodig zouden hebben dit keer. Door een aantal afmeldingen werd de selectie toch kritiek en deed Coach Harley op het laatste moment op de ietwat corpulente volkszanger uit de Molenstraat. De man die in de competitie namens Raamsdonk 7 maar liefst 41 minuten in actie kwam moest het komen doen zo oordeelde hij. Even was er nog de vrees dat de dikbuikige Bomber zich zou sparen ivm het optreden van die avond maar daar bleek al snel weinig meer van.
De 1e wedstrijd ging nog verloren (wel een goal van de Brabantse Batistuta, oftewel Bratistuta) maar daarna ging de machine lopen. El mechanica naranja, oftewel de oranje machine versloeg achtereenvolgens de Dames, de Demelaers, de Zuipcilinders en de Taptrappers en in elke match wist de man wie ze omschrijven als een kruising tussen Maradona en Berry van Aerle (de conditie van Maradona en de techniek van van Aerle) te scoren. Uiteindelijk wonnen wij dus de cup, al zat ik toen al in de bus op weg naar Elshout voor een optreden.

Met een van pijn verwrongen gezicht stapte ik dan ook uit. De Trucker-roadie was er niet bij, en dus zou Bolie vandaag hulp krijgen van ons (dat kon er ook nog wel bij) en van Ome Ronnie die, eindelijk, weer een keer tijd zag om met ons mee op pad te gaan. Helaas was Ome Ronnie op voorhand al iets te gretig geweest en had hij Koninginnedag al flink gevierd. Hij had er geen oranje bittertje minder om gedronken zal ik maar zeggen. Heino was flink ziek en was dus niet van de partij met opbouwen, en dus bekommer ik me, als handyman van de ploeg, dan maar om zijn ‘gear’. Wanneer we klaar zijn met opbouwen heeft Tourmanager Odert een heerlijke maaltijd voor ons geregeld. Friet met frikandel en kroket, en hier en daar een kipnugget. ALS Tourmanager Mark het voor het zeggen had gehad zou de maaltijd er waarschijnlijk als volgt uitgezien hebben:

***Russische pruimenbouillon met linksom gedraaide kwarkballen afgeblust met Oost Moskovietische lesbische kruimelaardappelensaus***
1) Qua apparatuur zijn er nodig: een grote ketel, een linksom draaiend wasmachine en een handmatig aangezwengelde aardappelverkruimelaar (te verkrijgen bij uw Russische speciaalzaak)
2) Gooi 5 kg Russische pruimen in de ketel, en giet er 20 liter snelkokend water bij
3) Wanneer het water aan de kook is word het tijd om de pruimen te pruimen. Gebruik hiervoor de pruim van een echte Russische kogelstootster en hang deze een minuut of 17 in de kokende pruimensoep.
4) Om het goedje op smaak te brengen voeg je de kalknagels van de kogelstootster toe en roer het goed door
5) Ontdoe de kogelstootster van haar schoeisel en laat haar lustig door de pan dansen
6) Snij de kwarkballen uit de kwarkballenzak en leg deze voorzichtig in de trommel van het wasmachine, waarna deze al draaiend de ballen op temperatuur brengt
7) Zwengel de aardappelverkruimelaar aan en voeg de aardappels toe. Waar deze aardappels vandaan komen maakt niet zo gek veel uit, ik heb thuis altijd de via internet bestelde piepers van oom Piet en tante Lida, en die smaken goed (www.naarpietenlidavoordelekkersteaardappels.nl)
8) Wanneer de pruimensoep kookt haal je de kwarkballen er ook uit, en leg je deze op de rand van het met oud Russische wijsheden versierde bord. Drapeer de aardappelkruimels eromheen en schep de soep in.
Dranktip bij dit gerecht: na een fles Wodka zal zelfs dit gerecht je wel doen bevallen! Proost!

Na het eten maken we ons op voor het optreden als voor mij het noodlot toeslaat. Bij het maken van een onverwachte beweging schiet de kramp in m’n rechterbeen. Als door een adder gebeten reageer ik waarna ook de kramp toeslaat in m’n linkerbeen. Groggy van de pijn lig ik op de grond te creperen, en mijn muziekvrienden hebben het te druk met lachen om mij een handje te helpen. Deze verschrikkelijke kramp houdt zeker een kwartier aan en als ik eenmaal overeind kom vrees ik een nieuwe attack. Ik besluit om niet te gaan dansen vanavond, dus the Lord of the Dance zal moeten wachten tot volgende week om weer van stal te mogen.

Tijdens het optreden krijgt mijn fysieke gesteldheid echter een boost, en ik voel me sterker dan ooit. Onoverwinnelijk zelfs. Groots is dan ook de verbaasdheid op de gezichten als ik als Lord of the Dance het podium in bezit neem. Door hoogmoed gedragen wil ik een statement maken en laten zien dat er met mij niet te spotten valt…als ik me begin op te drukken krijg ik echter na 3 keer (nieuw record!!!) dusdanig veel pijn in armen en schouders dat ik besluit dat het mooi geweest is. Het verdere optreden verloopt, en ik weet dit klinkt gek uit mijn mond, soepeltjes en uitgeput vallen we in de stoelen na afloop. Die arme zieke Hein was totaal naar de klote en had wel 10 liter zweet verloren, dus voor hem was het maar goed dat moeder Ria hem snel op kwam halen.

Na het afbreken en inladen van de bus karren we naar huis, want er staat ons nog een afterparty te wachten in het dorpscafé. Aangezien Mikenstein het te druk had met Ome Ronnie af te voeren gingen we met z’n 4’en naar het café. Mark, Bolie, onze Tourmanager en ik zaten daar om 3 uur nog te bieren toen de pas vader geworden cultheld Martijn V. binnen kwam stappen. Aangezien het café dicht ging stelde hij een afterparty voor bij hem thuis (de kersverse mama en de kersverse zoon Dries verblijven nog in het ziekenhuis) en ik laat de auto bij het café staan. Om 5 uur val ik door de straten van stoep naar stoep en om half 6 lig ik eindelijk op bed. Helaas ging amper 4 uur later dus de telefoon alweer. Nou had ik sowieso geen al te hoge politiepet op, maar na al dit onrecht heb ik het helemaal met ze gehad. Een topscorer/ muzikant op z’n vrije zaterdag zo vroeg wakker bellen: zijn ze helemaal van de pot gerukt!

 

BLERUGTIK ZONDAG 18 APRIL 2010:

Beste muziekvrienden, fijne parochianen: zo spreek je elkaar nooit, en zo spreek je elkaar 2 weken achter mekaar. Van de week hebben we pittig gerepeteerd en het nieuwe showtje verder doorgesproken. Gisteren was voor mij een memorabele dag. Eerst werd Raamsdonk D1 kampioen door liefst met 11-1 te winnen, en ’s avonds openden wij ons tentfeestenseizoen 2010 door dat we gisteren hebben opgetreden in Schijf.

Het tentfeestenseizoen is voor elke band best bijzonder. Ikzelf vind het altijd al een wonderlijk fenomeen dat je een groots feest kunt bouwen op een plek waar normaal gesproken koeien lopen te grazen en waar je een natte scheet van een jonge boer tot wel een kilometer ver weg kan horen. Uit het niks verrijst dan een enorme tent, waaromheen met hekken, keten en units een soort van dorpje gebouwd word. Uit het niks komt er ook ineens stroom uit grote aggregaten (Partij van de dieren weetje: in sommige aggregaten zitten wel 2000 cavia’s!) en in de grote met vrachtwagen geloste keten kan men naar hartelust plassen en poepen waarvan de fysieke lasten wonderwel in een sloot achter de wei lijken te verdwijnen.
Het tentfeestenseizoen tsja, dat is tot in de late uren na een optreden lekker in je blote bast buiten zitten bij een vuurtje en dan begeleid door een akoestische gitaar heel hard ‘Het is een nacht’ zingen met z’n allen. Een barbecue verschijnt (meereizende saus desgewenst) en een enthousiaste vrijwilliger roostert met alle liefde nog wat hamburgers voor de uitgehongerde musici. Men slaat een vaatje rode wijn aan, en begeleid met wat stokbrood en boter zingt men liederen totdat de eerste vogeltjes beginnen te fluiten…

Nu we het toch barbecuen en het bereiden van eten hebben is hier weer onze bloedeigen cokerubriek “Kwark van Mark”! Met dit keer:
***Tentfeestseizoenbarbecue TuttiFrutti met smurrie van der Snutti***
1) Tenfeestvrijwilligers eten vaak vanaf woensdagavond bij hun tent. Eten weggooien is geen optie dus zoek hun koelkast, en snaai deze helemaal leeg
2) Steek de barbecue aan en verwarm de lichaamstemperatuur aanzienlijk door enkele flinke bossen hout voor de deur aan te roepen
3) Een halve fles olijfolie in de pan en flink verwarmen. Dit is om er zeker van te zijn dat men naderhand aan de schijt raakt. Op deze manier verbloem je namelijk dat het eten an sich kort aan den datum kan zijn
4) De restanten van deze maaltijden (vaak frietboerenvoedsel, shoarma, pizza, andere Arabische specialiteiten en Oosters voedsel als in Babi pangang Shangai) dienen in een pan gekieperd te worden, en flink door elkaar gehusseld te worden. Er mag eventueel al flink geprakt zodat zij niet meer als zodanig herkenbaar zijn
5) Bak deze TuttiFrutti goed aan net zo lang totdat de rook er van af komt
6) Benoem een vrijwilliger tot sauzenkoning en laat hem een smurrie samenstellen met knoflooksaus als basis. Overige sauzen mogen variëren van saté tot sambal en van tomatenketchup tot whiskycocktail. Alles is geoorloofd!
7) Verdeel de TuttiFrutti in gelijke porties en laat iedereen z’n eigen smurrie aanbrengen
Smeet akelijk allemaal!

Zoals hierboven beschreven gaat het inderdaad bij sommige bands… bij dit bandje loopt het vaak anders. De weinig romantische samenvatting van ons tentfeestenseizoen met bijbehorende standpunten: Instrumenten horen in de bus zo vinden wij. Rode wijn is uhhm, niet voor kerels laat ik het zo zeggen. Kampvuur is gevaarlijk en moeilijk aan te maken bovendien, een barbecue organiseren is teveel werk (bovendien zijn wij een echte Frikandellenband, wat overigens ook nog een tijdje een optie is geweest toen we nog geen naam voor ons bandje hadden. “Vanavond live on stage: The Frikandellenband!!!”) en na een optreden van anderhalf uur wil ik het liefste mijn stem laten rusten dus gezamenlijk liedereren zit er ook niet in.
Bier drinken, sterke verhalen vertellen, sterke verhalen van geluidsman Chase van H. aanhoren en veelvuldig mekaars piemels bekijken: dat is naast optreden de core-business van ons bandje in het tentfeestenseizoen.

Gisteren zaten we dus in Schijf bij de plaatselijke feesttent van de KPJ aldaar. Omgeven door bossen, weilanden en een clubsauna voelden we ons wel in ons element en met een pilske hier en daar flansten we een setlist en mekaar. We mochten een optreden van een uur doen, en dus moest er helaas geschrapt worden in de hagelnieuwe setlist. Uiteindelijk houden we 16 nummers over. Het Ierse blokje spelen we helemaal (jaja, tipke van de sluier: de Banjoman word tegenwoordig breder benut en speelt 4 nummers mee) en ook het Stadje Koefstajn overleeft de schifting. Overige nieuwe nummers komen op Koninginnedag weer aan bod.

Met de complete VV Raamsdonk D1 staf, bestaande uit succestrainer BoemBoem Gomar en oppergrensjager Jan-Eric Christman in de tent en Coach Bonker op het podium kan het haast niet mis vanavond. De stijf, en uitverkochte, tent (1602 personen!) is opgewarmd door Starko en de Lawineboys als wij het podium mogen betreden. Mogen zeg ik erbij, want wij zeggen weleens gekscherend tegen elkaar ‘kijk daar heb je weer zo’n Tiesto’ als we van tevoren inschatten dat een DJ later op de avond het podium niet graag af zal geven. Na ongeveer 20 minuten wachten in de kou mogen we het podium op en we krijgen de tent moeilijk los. Ik krijg soms zelfs even het gevoel dat het geluid niet aanstaat ofzo. Later trekt de sfeer nog bij, wanneer de eerste rijen van de tent geënthousiasmeerd worden door BoemBoem en Christman.

Uiteindelijk breien we een goed einde aan de avond, en moe maar voldaan storten we ons weer op het bier. Eerst met een clubsauna als uitzicht, later met een schoen van Bolie en een knokige elleboog van Bas in het gezicht (het is nu officieel, er kunnen écht niet meer dan 7 mensen met goed fatsoen in de bus, dus Gomar en Christman zullen de volgende keer een taxi aan moeten roepen) en nog later zijn we uitgenodigd bij Christman thuis om eieren te bakken en bier te drinken. Hij is tevens de King of Karaoke, en dát vinden de Hoemphisten dan weer wél leuk, en dus word de flying karaoke device om een uurtje of half 5 nog duchtig aangeslingerd terwijl Christman iedereen nogmaals van een pilske voorziet…

Raamsdonk D1 kampioen, het tentfeestenseizoen begonnen én karaoke op één avond…
Ik zeg HELL YEAH!

BLERUGTIK MAANDAG 12 APRIL 2010:

Zo de kop is er weer af! Nee geen nieuwe operatie’s dit keer maar de kop van de nieuwe toer word hiermee bedoelt. Afgelopen zaterdag speelden we in Geertruidenberg ons 1e optreden na mijn operatie (iedereen die meegeleefd heeft etc wil ik dan ook ontiegelijk bedanken voor alle morele support!) en tevens ons 1e optreden in de Karikatoer.

Vele nieuwe attributen, nieuw logo, nieuwe vlaggen en nieuwe nummers stonden te wachten en natuurlijk weer kakelverse hagelnieuwe pakken. Het voor de eerste keer mogen dragen van nieuwe pakken is altijd weer een feest, en als kleine kinderen met een snoepzak gedragen we ons. Zeker in dit geval aangezien we het komende jaar in rokken/ kilts gekleed gaan.
De kwestie ‘wel of geen onderbroek?’ houdt ons tot aan showtime druk bezig, en na een testrondje gelopen te hebben kies ik er in ieder geval voor om wel een boxershort aan te doen. Een enkeling gaat echter ‘commando’ onder z’n kilt, oftewel piemeltjenaakt. Wie van ons dat was moet je zelf maar een keer komen ervaren, want ik heb om een rechtszaak te voorkomen met een zeer geduchte advocaat moeten beloven er niks over te schrijven…

Wat hieraan vooraf ging was het gebruikelijke pre-optreden gedoe: de bus laden, de bus rijden, de bus lossen, opbouwen en soundchecken. En dat dit keer allemaal zonder onze roadies omdat zij de 50e verjaardag van El Gringo (vader van Bolie de Zwerverroadie en oompie van de Truckerroadie) aan het vieren waren. Nu pas blijkt maar weer eens wat voor kolere gesjouw het is voordat alles opgebouwd en wel is. Om onszelf eens goed te belonen gingen we na de soundcheck dan ook eten in een echt restaurant. Geen friettent of pizzaboer voor de raspaardjes dit keer, nee ze waren dodelijk vermoeid en dus moest het diner duur en exclusief. Onder aanvoering van wereldgerechten de Hart stuiven we een restaurant in en doen ons tegoed aan hertenbiefstukken, clubsandwiches en ikzelf neem een vlees trio, bestaande uit een stiefbuk, een harkensvaas en een fipkilet dit allemaal overgoten door sampignonroomchaus.

Nu we het toch over eten hebben: Dit keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Schele Ghanese uiensoep met zandbrood en stofboter***
1) Haal via de Ghanese ambassade een flinke zak schele Ghanese uien in huis, of ga naar de betere toko op de hoek
2) Controleer of het wel daadwerkelijk schele Ghanese uien zijn (dit kun je zien door ze aan te kijken. Wanneer de ene ui je aankijkt en de andere kijkt zo’n beetje naar het eind van de volgende week dan heb je de échte schele Ghanese uien te pakken)
3) Laat je vriendin de uien pellen en in blokken snijden
4) Ga zelf in de bank zitten met een fles bier, een zak chips en zet een pornofilm aan met het geluid goed hard zodat het in de keuken te horen is: de kooklol begint bijna
5) Kijk regelmatig in de pan terwijl de schele Ghanese uiensoep staat te trekken
6) Gooi zovast een kilo of wat brooddeeg in de oven en loop naar je achtertuin met een schep
7) Neem een volle schep zand mee naar binnen en ontdoe deze van wormen, sigarettenpeuken en elke vorm van vegetatie. Bestrooi het brood tenslotte met het zand
8) De boter komt als laatste. Neem hiervoor een pakje bakboter en doe deze in een kom. Zet hem een minuut of 5 in de magnetron en laat het smelten. Vervolgens pak je de ragebol en ga als de wiedeweerga de keukenkastjes afstoffen (bij onvoldoende stof op de kastjes is de meterkast ook een gegarandeerd stofsucces).
9) Probeer zoveel mogelijk stof op te vangen met het bakje vloeibare boter. Roer het goedje flink door en laat het stollen
10) Wanneer de soep is uitgetrokken ontdoe je deze van witte vlokken en schep je de soep in een kom, het brood snij je in plakjes en de boter serveer je erbij en dan is het smikkelen geblazen. Smeet akelijk!!!

Tijdens de nieuwe tune staan we wat te drupselen achter de coulissen en de zenuwen krijgen een klein beetje de overhand. Zenuwachtig schuiven we wat heen en weer en wanneer we eindelijk mogen barsten we los.
Een hoop nieuwigheid zorgt er voor dat we enigszins onwennig zijn, maar ik denk dat we ons er knap doorheen geslagen hebben, en met name van ‘Hee gaode mee’ heb ik genoten om te mogen spelen.
De tweede set begint tegenwoordig met een blokje Banjoman. Voor de niet lullige gage van ?18.000,- speelde dit heerschap altijd één nummerke mee en daar hebben wij tegenwoordig iets op gevonden. Onder lichte dwang houden we hem op het podium en laten hem liefst 4 nummers spelen. Als eerste spelen we een nummerke met de fabuleuze titel ‘Kwitniewaarikheenga/kwitniewaarikheenmoet’ gevolgd door de Ierse Medley (met nog steeds de ietwat corpulente Michael Flatley in blote buik) en een nieuw eigen nummer. ‘Goei hart’ is de titel van dit nummer. We sluiten het banjo-blokje af met de welbekende Echte vrienden. In de 2e set zit ook menig nieuw nummerke, zo speelt Heintje een nummerke mee op de basgitaar en sluiten we af met een compleet nieuwe toegift, geleid door Roodkapje en haar 4 fetisj nichtjes…

Na afloop zijn we vooral opgelucht en uitgelaten met het goede resultaat van vanavond. De mensen van CV de Laoileeuwkes die dit evenement georganiseerd hebben blijken gelukkig ook tevreden en wijzelf dus ook. Qua spel op de been gebleven én een geweldige sfeer in de zaal, mét pit en met biergooien. Bij Arjan van Dijk zullen ze denk ik wel met de wenkbrauwen gefronst hebben.
Ook na afloop als ze ons komen mededelen dat ze de tent willen sluiten staan ze raar te kijken. De Hoempadisten zitten nog steeds in blote buik en onderbroek bier te drinken, en worden nu dus tot haast gemaand…

Halsoverkop gaan we de rotzooi inpakken en als we de bus geladen hebben danken we God op de blote knieën en bidden we tot diezelfde God dat Bolie en de Truckerroadie er de volgende keer weer bijzijn…

CV de Laoileeuwkes in ieder geval ontdankelijk betiecht, en hopelijk tot volgend jaar!

X-TRA BLERUGTIK: MEDISCH CENTRUM (OOST) WEST (THUIS BEST!)

Er is de afgelopen tijd het nodige gebeurt, en het word hoogste tijd om daar eens verslag van te doen. We pikken hem op vorige week maandagavond toen we gerepeteerd hebben en het zou mijn laatste zijn voor de komende twee weken. Zwaarmoedig als ik ben wilde ik deze repetitie persé afsluiten met mijn lievelingslied van dit moment: ‘Hé gaode mee’ van Gerard –held- van Maasakkers. Bang als een wezel bedacht ik me dan dat –mocht ik de operatie niet overleven- men dit nummer gegarandeerd zou spelen op mijn uitvaart, en dat ik me daar prima mee kon vereenzelvigen. M’n maat Jelle Bouwens had immers tijdens eenzelfde operatie een hartstilstand gehad, en als ik me niet vergis overleefde dorpsgenoot Simon van Strien de narcose niet, dus ik vond dat ik alle redenen had om zenuwachtig te zijn.
Dinsdagochtend was ik al voor 7 uur uit bed ondanks dat ik pas om half 9 in het ziekenhuis hoefde te zijn. Stik en stiknerveus was ik. Ongelofelijk. Ik zat achter de pc met een glaske water (nuchter blijven eej) wat plaatjes te draaien en uiteraard kwamen de mooiste van Gerard weer voorbij. Ongegeneerd voelde ik tranen komen bij het beluisteren van zijn mooiste platen en nog meer zag ik op tegen de naderende operatie.
Aangekomen in het ziekenhuis ervoer ik een zelfde soort spanning als met een optreden voor een volle tent. Ook dan is het optreden zelf niet zo spannend, maar ál die uren wachten van tevoren maken het bloedspannend. Nadat ik me gemeld had op mijn kamer werden mijn Zwarte Cross bandjes rücksichtslos verknipt en kreeg ik een ziekenhuisbandje om en werd ik in een typische ziekenhuisjurk gehesen. Toen begon het echte wachten, en hoe langer het duurde des te banger ik werd. Ik probeerde te lezen, ik probeerde muziek te luisteren en ik probeerde tv te kijken (a 1,95 per dag) maar niks lukte nog.
Rond half 10 werd ik door twee zusters opgehaald, en zij brachten mij naar het voorbereidingsplein. Hier zouden ze het infuus voor de narcose gaan zetten. Onderweg ramden ze met mijn bed tot twee keer toe een deurstijl (ik wilde nog iets zeggen in de trant van “vrouwen achter het stuur, mijn bloed aan de deurstijl” maar met de komende handelingen, en pijn, in het vooruitzicht hield ik me wijselijk maar in).
Op het voorbereidingsplein prikte een aardige man op rubberen klompen en met een hele grote zwarte bril mij in m’n hand en sloot er een infuus op aan, een zak met zoutoplossing volgens mij. Omdat ik niet zeker wist wat voor vloeistof er in die zak zat besloot ik dat ik in een soort van roes zou raken.. Even later kwamen de OK assistentes binnen, twee vrouwen waarvan ik er één dacht te herkennen. Wijselijk hield ik m’n mond maar dicht voordat ze mij zouden beschuldigen van raaskallerij, maar de ene assistente begon uit zichzelf al te praten dat ik toch maar beter met carnaval een aaike kon komen bakken… Ha! Toch goed gezien! Het was Hubine, waar ik idd met carnaval tot een uur of 6 binnen gezeten had met een ei en versgemalen Guatemalteekse koffiebonenkoffie. Nou was ik er zeker van overtuigd dat het allemaal goed zou komen. Althans dat dacht ik heel even, want toen ze mij de OK binnen chargeerden kreeg ik spontane hartkloppingen en begon te zweten als een aangeschoten otter. Hubine begon martelinstrumenten klaar te leggen zag ik, een andere mevrouw begon mij op m’n gemak te stellen, de arts nam de laatste papieren door met een andere assistenten, en de chef-verdoving, een zekere O’Connor (of Conners) stelde zich aan mij voor. Ik stamelde nog iets van “crazy fools, the Irish” (uit ‘Band of Brothers’waar midden in een gevecht in de straten van Carentan (Frankrijk) een Ierse priester de gewonde Amerikaanse soldaten (liggend op straat terwijl de kogels in de rondte suizen) begon te bedienen en de laatste sacramenten toedient met een bijbel in de hand). O’Connor meldde mij dat we tot 10 gingen tellen en dat ik dan lekker ging slapen. ‘Eén, twee …’ en daar ging ik. Ik hoop dat ik nog iets van ‘houdoe’ of ‘dag hoor’ gezegd heb, maar dat weet ik niet meer. Heerlijk zoals die narcose z’n werk doet, dat zou ik nog wel een keer willen meemaken. Van zowel het rechtzetten van m’n neusschotje als het wijder maken van m’n neusholtes heb ik helemaal niks gemerkt.
Om half 12 kwam ik weer zachtjes aan bij, doordat de luchtband om mijn linkerarm zich op begon te blazen. Ik voelde eens aan m’n baard, en constateerde dat het nog steeds dinsdag was (uit ‘House’ waarbij House na in coma gelegen te hebben aan z’n baard voelt om te constateren dat ie minimaal een week in coma gelegen heeft), en men bracht mij terug naar m’n kamer. Ik graaide naar m’n telefoon en maakte een foto van m’n neus om zelf te kijken hoe ik erbij lag. Met m’n telefoon in de hand viel ik weer in slaap en toen ik wakker werd zat ons ma al aan de rand van het bed te wachten. Eerst maar eens een fatsoenlijke foto maken van mijzelf en de neus (als een zelfstandig voorwerp beschouwde ik dit lichaamsdeel ondertussen zo merkte ik, als in “een man en z’n neus” of “Ik en m’n penis”, “ik en m’n bochel” etc) besloot ik. Helaas toen ik het resultaat zag gaf ik de moed op. Ik zag eruit als iemand van ‘Opsporing verzocht’ die ze na 13 dagen in de slootkant gevonden hebben bij een wei bij Veghel.
Van de vriendelijke zuster kreeg ik een kopje thee (met honing uiteraard, je bent en blijft artiest op zo’n moment) en twee boterhammekes. Eén met kaas en één met boterhamworst. Het had ook Algerijnse salami kunnen zijn in noord-Angolees gesmoorde knoflookboter, want ruiken deed ik niks, en proeven ook al niet. Heldhaftig vertelde ik de zuster dan ook dat het mij niet uitmaakte wat ik ’s avonds te eten zou krijgen, want ‘bij ons eten wij wat de pot schaft’ sprak ik in spierballentaal. Het werd bloemkool met aardappelen en fricandeau. Tussen de maaltijden door was ons vader aangeschoven die recht uit z’n werk even een kijkje kwam nemen.
Na het eten natuurlijk weer een dutje doen, en toen ik wakker werd stond het eerste bezoek alweer aan m’n bed. Het was Jan-Eric Kerst met vrouw en dochter die op doorreis waren naar J-E’s schoonvader die ze van een nieuwe heup voorzien hadden. Een doos bonbonnekes en een mooie kaart later kwamen ook m’n zussen en zwager en natuurlijk wederom ons moeder aan het bed om te constateren dat ze Jolly Old Bonker dit keer toch echt goed te pakken gehad hadden…
16 kopjes thee met honing en tig pijnstillers later val ik in slaap met de televisie aan (want betaald is betaald) en beleef een turbulente nacht. De mevrouw tegenover mij (geboren Zuid-Afrikaanse met Portugees/ Spaanse ouders en een Nederlandse ex-man) heeft een keeloperatie gehad en krijgt dan ook geen thee met honing, maar mag zich helemaal ongaars vreten aan de ijsco’s, blijft ook de hele nacht wakker en we liggen dan ook gezellig te spoken.
Tering hé, wat duurt een nacht dan lang zeg. Pfff om 8 uur ‘s ochtends val ik in slaap maar dan komt er een mevrouw vragen of ik een ontbijtje lust. Vriendje ziekenfonds betaald, dus uiteraard zeg ik ja, ‘doe maar twee, één met kaas en één met boterhamworst. En ohja, een kopje thee. Ja met honing aub’.
Rond de klok van half 10 komen ze de tamponen eruit halen. Dit heb ik nog niet verteld geloof ik, maar bij een neusoperatie stoppen ze je hele neus vol met een soort van olifantentampons. Ongelofelijk wat een dingen! Ik schat dat er wel een liter of 10 bloed in kan. Daardoor zit dus je hele neus ramvol, en dus proef en ruik je niks. In aanloop naar m’n operatie had ik al van verschillende mensen gehoord dat dit het vervelendste moment is van de operatie. Met een soort van sadistisch genoegen vertellen ze in geuren en kleuren hoe de tamponen verwijderd worden, en welke gevoelens erbij komen kijken (variërend van ‘het voelt een beetje als doodgaan’ tot ‘ik dacht dat ik opsteeg uit m’n eigen schoenen’ en natuurlijk ‘het lijkt alsof ze je hersens er ook mee uit trekken’).
De zuster antwoord dat ze niet weet of het pijn doet, maar dat het voor zo’n grote vent best te doen moet zijn. Nou, ik kan jullie bij deze vertellen: dat doet het niet! Allemachtig zeg wat een ellende! Het voelt een beetje alsof ze een Samoeraizwaard uit je anus proberen te trekken terwijl deze ook nog eens van alle kanten vastgekoekt zit. Amai! Als ik ben uitgebloed (15 minuten later) mag ik me aankleden, een rondje stappen door het ziekenhuis, en m’n mama bellen dat ze me komt halen.
Rond de klok van 12 uur ben ik thuis en probeer ik uit alle macht door m’n neus te ademen, wat uiteraard niet gaat aangezien er nog steeds liters bloed en dito korsten, slijm en andere bende in m’n neus zitten. Ook heeft de dokter twee “splitjes” geplaatst, die m’n schotje recht moeten houden. Deze hebben ze er vandaag uitgehaald, maar waar ik 2 kleine plastic dingetjes in gedachte had kwamen er tot mijn verbazing twee reusachtige flipperachtige dingen uit m’n neus. Echt ik zweer het, ze waren wel 5 cm lang en 1,5 cm breed. Ons ma heeft het ook gezien anders zou helemaal niemand het geloven.
Nu heb ik weer lucht voor 10, en is m’n smaak (pluspunt) weer helemaal terug. M’n reukvermogen (minpunt) ook, dus met name tijdens het poepereren word ik weer als vanouds onaangenaam verast. Nog een paar dagen rustig aan doen, en dan kan ik weer vollenbak werken, voetballen en repeteren.
We zijn druk bezig met de nieuwe show (horend bij de Karikatoer) en daar mag ik niks van verklappen, al mag ik iedereen bij deze wel verzoeken om mee te gaon naor ’t Nuenensbroek (daor is nog niemand ooit gewist)…

BLERUGTIK MAANDAG 15 MAART 2010:

Boeren, burgers en buitenlui, wat fijn om jullie allemaal weer te mogen verwelkomen bij mijn voorlopig laatste BLERUGTIK. Zoals jullie misschien wel weten ligt de Hoempamachine even stil aangezien ik volgende week geopereerd zal worden.

Waar sommige mensen al suggereerden dat ik een schoonheidscorrectie zou ondergaan: die moet ik teleurstellen. Ook de dames die een penisverlenging voorstelden komen bedrogen uit, en de mensen die mij tegelijkertijd een borstverkleining/ liposuctie wilden aanbieden zullen goed uit moeten kijken de komende tijd…
Ik word namelijk aan m’n neus geopereerd. Deze staat scheef en dat zorgt ervoor dat ik al jaren een verstopte neus heb. Nadat ik naar het ziekenhuis gegaan ben voor m’n stemproblemen kwam dit aan het licht, en zingen met een kromme neus is hetzelfde als het bespelen van een gitaar waar ze een kuub zand in gegooid hebben. M’n stem is met medicijnen, oefeningen en elke week een kwel Jagermeister best aardig vooruit gegaan, maar na deze neusoperatie moet het helemaal goed gaan komen. Volgende week dinsdag moet ik onder het mes, en natuurlijk zijn in de periode erna alle leuke attenties van harte welkom. Fruitmanden, bierpakketten en in een enkel geval een body-to-body massage: kom maar op!

Een oplettend Canvas! fan meldde mij afgelopen zondag dat ze de Blerugtik erg leuk vind, maar dat het altijd over dezelfde mensen gaat. Bas die nooit op tijd is, Mikenstein en zijn specifieke lichaamsdelen, Heintje en z’n stuifkuif, zwerverroadie BollieBallie en natuurlijk de capriolen van geluidsman Chase van H.
Zelden gaat het over onze gitarist Mark ’t Hart. Bij deze gaat daar verandering in komen, want ik heb namelijk wat ontdekt.
Ikzelf leef grotendeels op bier, chips en magnetronvoedsel en dat zal zeker niet minder worden als ik mijn vrijgezellenpaleis ga betreden. Bas hangt sinds hij op zichzelf woont van bitterballen aan mekaar en Mikenstein is niet voor niks graag geziene gast bij de pizza/ shoarmaboer. Mark is daarentegen een echte keukenprins en zijn vriendinneke komt dan ook niks te kort. Wereldgerechten zijn Mark’s specialiteit, en gek genoeg ga je van al zijn gerechten ontiegelijk naar de knoflook meuren. Zodoende krijgt Mark vanaf deze week in mijn Blerugtik zijn eigen kookeiland ter beschikking. Het kookeiland is gelegen in de Waddenzee, ten westen van Vlieland ter hoogte van de 38e breedtegraad (boven de lijn Paramaribo – Kopenhagen).

Dit keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Zimbabwaanse Kip piri-piri afgeblust met Zuid-Hollandse geitenkaassaus en knoflook***
Het gaat als volgt:
1)boek een ticket naar Zimbabwe en haal daar een kip (of importeer een Zimbabwaanse kip via internet)
2)haal bij de C1000/ Jumbo/ Albert Heijn/ Plus een bakkie piri-piri
3)naai dit goedje bij mekaar in de pan en stook het vuur goed aan
4)rij in de tussentijd naar Z-Holland voor een ons geitenkaas (mocht u Biologische geitenkaas willen: deze vindt u onder uw voorhuid, of die van uw partner)
5)gooi de geitenkaas ook in de pan en als de kaas begint te smelten gooide er gewoon een halve liter Zimbabwaanse kippenbouillon overheen
6)gooi er nu een teen of 4 knoflook op, en stamp dit er doorheen tot het een gel achtige brei geworden is
7)serveer dit alles op een trendy en veel te groot (het liefst vierkant) bord, en leg er voor de sier een takje van het één of het ander bovenop
8)dranktip voor dit gerecht: wij hebben geen idee, maar cola smaakt overal bij…

Vroeger was het altijd nog maar de vraag wie er naar huis zou rijden, aangezien we dan soms alle 5 teveel gedronken hadden om te rijden. In die gevallen was één van de van H.’s meestal bereid om ons naar huis te brengen.
Tegenwoordig is het ook al de vraag wie er héén zal rijden! Zo ook afgelopen zaterdag. Bollie heeft nog geen rijberswijs (God zegende de dag dat ie dat wel heeft…), ik rij niet in voertuigen groter dan mijn eigen degelijke Duitser, en de Truckerroadie was er niet bij. Nachtburgemeester Oome is elke week de lul als we niet uitkijken, en dus bleven er 3 opties over, te weten: Mark, Bas of Mike. Mark kwam echter net uit bed met een kater van heb ik me jou daar, Bas had ’s middags al in het café gezeten en 20 bier op (ik citeer: ik heb vanmiddag mooi aan de Freddy’s gezeten, dan hoef ik mooi niet te rijden), en hetzelfde gold zo ongeveer voor Mikenstein. Helaas pindakaas, maar de Nachtburgemeester was dus weer eens het pineut en kroop met frisse tegenzin achter de stuur (Hors d’oeuvre zoals de Fransen zo mooi zeggen).

Bij aankomst bij Café ’t Karrewiel in Dongen-Vaart horen we van de eigenaar dat ie een vol huis heeft vanavond, en dat het nagenoeg uitverkocht is. Heerleyck! Daar houden de jongens wel van, van volle zalen.
Glaasjes bier en friet met frikandel is een ander dingetje waar wij wel van houden en dus zitten we in ons eigen backstage-café te glimmen dat het een lieve lust is. Onderwijl dat we wat belachelijke foto’s bekijken van de vorige keer, en een poging doen om weer zoveel mogelijk belachelijke nieuwe foto’s te maken (das macht den Braten nicht fett zoals de Duitsers zo mooi zeggen).

Ineens komt onze geluidsman binnen gestoven met de mededeling dat we 10 minuten geleden al hadden moeten beginnen! We zetten hem neer, kalmeren hem met een potje valium en onze Tourmanager legt rustig en kalm uit dat we de aanvangstijd verschoven hebben. Als onze grijze Boy Wonder weer enigszins aanspreekbaar is gaan we in alle rust de show bespreken met Sjoerd “de verheenenweerde” Broeders die deze avond een speciale gastrol zal gaan vervullen.Uiteindelijk geeft hij acte de presence als Roodkapje en ook doet hij zijn bijzondere fanfare act.
John Meijer is de pauze act vanavond, en hij en zijn geluidsman Brammetje (even ter illustratie: één hand van Bram is zwaarder dan onze drummer incl. drumstel) staan tijdens de 1e set aandachtig te kijken, en ook zij voelen zich beide zwaar aangetrokken tot onze Sjoerd…

Even snel wat sterke verhalen tijdens de pauze en een kwak Jagermeister en dan is de batterij weer opgeladen voor de 2e set in de inmiddels dampende en bloedhete zaal van ’t Karrewiel. De 7dronk is een welkome verkoeling voor vele gasten, want er word gezopen alsof het leven er van afhangt. Uiteindelijk zijn de poppen naast volop aan het zuipen ook nog eens vollenbak aan het dansen en op een spetterende manier sluiten we deze avond af. Nog nadruipend van het zweet melden we ons backstage.

Aangezien het café waar we ons bevinden aan straat ligt komen zo’n beetje alle bezoekers van deze avond langs gelopen, en een enkeling staat ons zelfs stiekem te begluren (niet meer doen dames!). Hopelijk hebben ze niet gezien dat ik tijdens een sumoworstel partij met Mike mijn knie zowat gebroken heb, en hopelijk zijn daar geen foto/ videobeelden van want zoals ik het me herinner hadden we allebei alleen een boxershort aan en hooguit een paar sokken…
En dan kom ik niet best uit de strijd kan ik je wel vertellen…

…ik heb namelijk ernstig lelijke sokken

BLERUGTIK MAANDAG 8 MAART:

Vrienden en vriendinnen, eindelijk spreken we elkaar weer eens. Of althans, ik zit hier een stukske te typen, en jullie lezen dat. Nou zit ik wel ontiegelijk in m’n eigen te waauwele, maar de kans dat iemand dat hoort is heel klein.

De laatste keer dat er een BLERUGTIK uit mijn tekstverwerker gleed is geweest na ons optreden in Dongen op 23 januari. Tussendoor speelden wij ook in Oosterhout bij de Gildefeesten, wat ook een puike avond was maar diverse omstandigheden hebben voorkomen dat daar een BLERUGTIK over geschreven is.

Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurt? Uhhm met name het vele carnavalsgeweld heeft mijn geheugen enigszins aangetast. Allereerst was er het Raamsdonkse Buurtlied (niet te verwarren met het Songfestival, want daar wil ik het helemaal niet over hebben, behalve dan dat ik Sieneke en haar steigerende hormonenspiegel wél kan waarderen, in tegenstelling tot al die andere azijnpissers. Ik snap echter niet dat Nederland nog steeds mee doet aan dat Oostblokfestival. Nóg erger is het dat er een berg overheidsgeld (want publieke omroep) in gaat zitten, en dus zitten u en ik dik betaald naar een jury te kijken waar Tatjana Simic in zit. Ja dames en heren, de vrouw die al 30 jaar in Nederland woont en nog steeds niet kan praten zit in een jury… En ik betaal er nog aan mee ook. Als ze nou naakt daar zou zitten had ik in ieder geval nog twee punten om naar uit te kijken, maar zodra ze begint te praten stroomt al het bloed uit je hoofd en denk ik alleen nog maar wat de meest vreedzame dood is die een mens kan treffen, een kogel, een touw, een mes, een zak beton aan de voeten of met de stijltang van ons Anita om m’n snikkel in een volle badkuip gaan zitten?)

Maar goed, we waren bij het Buurtlied gebleven. Dit is een soort van songfestival voor Raamsdonkse Carnavalsverenigingen en Buurtverenigingen. Met onze CV de Rauwdauwers hebben we in het verleden al 4 keer het genoegen gehad om de Joop Oome bokaal in ontvangst te mogen nemen en ook dit jaar behoorden we tot de favorieten, althans, zo vond ik zelf vooral. Gelukkig had Petor Schipperen (inderdaad, dé Petor Schipperen) van Petor Schipperen Muziekprod onze geluidsband ruimschoots op tijd af, zodat ik goed beslagen ten tonele verscheen… Om ons nummer heen (Konte naipe in de Poellienaisse) zat een hele act gebouwd met stofzuigende huisvrouwen, een flinke ploeg hoeren en om het af te maken een ruige bende motorrijders… kortom het werd een chaos op het podium, en uiteindelijk gingen we hem mooi met de 3e prijs sleeën.

Daarna kwam een prachtige avond in Oosterhout waar we samen met de Dikdakkers en Helemaal Hollands er tot diep in de late uurtjes een fantastisch feest van maakten met alles erop en eraan.
Carnaval liet zich snel volgen, met op donderdagavond het Bouwersbal (waarbij ik het ging begaaien met Geluidsman Chase van H.), vrijdagavond begaaien in de Witte Leeuw te Reemsdonksvaar, zaterdag de grote optocht van Raamsdonk en aansluitend begaaien bij de carnavalswagen en op de prijsuitreiking, zondag de Veerse optocht, met begaaien in de wagen en in de Witte Leeuw, dolle maandag was weer een dolle begaaing toen we met de Kloempestoempers samen een kroegentocht hielden van Waspik tot ut Fèr, en dinsdag tot slot begaaiden we het in het Raamsdonkse rovershol d’n Halve Zool. Ongelofelijk, wat een mooie carnaval, en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om te moeten herstellen (recupereren zoals de Belzen zo mooi zeggen).

Na de carnaval werd alles ineens een stuk rooskleurigerder in mijn leven. Zoals de trouwe BLERUGTIKlezers wel weten ben ik werkzaam in een Recyclingbedrijf, wat over het algemeen een echte mannenwereld is. In ons bedrijf is precies één vrouw werkzaam, en laat nou uitgerekend zij een volle verhuisdoos seksfilms erven! Ik was er natuurlijk als de kippen bij, en een week later verscheen ze ten tonele met de bewuste doos vol plezier. Zodoende ben ik eigenaar van een kleine 120 porno’s… Hustler en Playboy TV heb ik al lang niet meer, maar dankzij dit cadeau heb ik in ieder geval wat te doen de komende tijd.
Zoals de trouwe lezers wellicht ook weten heb ik een huisje gekocht, wat ze momenteel aan het bouwen zijn, en mocht iemand zich geroepen voelen: ik ben nog op zoek naar een naambordje M. Timmermans, Volkszanger, Style-icoon, Muziekvriend, Pornokoning, Masturbatiegoeroe…

Na een aantal plezierige avondjes achter de televisie (la tele, zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen, al vind ik joie de vivre ook een prachtige woordencombinatie) kwam alles in de welbekende Canvas! stroomversnelling. Ideeën borrelden al een tijdje en deze moesten onderhand eens tot uitvoering worden gebracht. Zodoende is het idee voor de nieuwe toer al bekend, en we zullen op gaan treden onder de noemer KARIKATOER. Zoals je al wel een beetje kan raden worden we een karikatuur van onszelf, hetgeen in sommige gevallen natuurlijk uiterst veelbelovend klinkt (lebensraum zoals de Duitserlanders zo mooi zeggen). Nieuwe shirts, nieuwe pakken, nieuw logo, nieuwe vlaggen, nieuwe belettering van de bus, nieuwe nummers, nieuwe typetjes: kortom een hele grote hoop mee nieuwigheid.

Tot die tijd gaan we gewoon verder met “Je geld of je lever”, zo ook afgelopen zaterdag in Geertruidenberg. Café den Witte Hemel was het toneel waar we al meerdere malen te gast geweest waren en ook dit keer zou het weleens erg druk kunnen worden. CV de Laoileeuwkes hielden daar hun Halfvastebal en deze betrekkelijk nieuwe CV barst van de energie en van het enthousiasme (can a bear shit in the woods zoals de Engelsen zo mooi zeggen) en daar konden wij als Hoempa junkies mooi gebruik van maken. Ook andere CV’s uit Geertruidenberg waren van de partij (CV de Partyboys en CV de Lamme Tak) en ook het dameselftal van VV Raamsdonk wist zich vooraan het podium te melden.
Onder hen bevind zich één van de allerleukste buurmeisjes die ik heb, en zodoende zong ik op het einde van de avond nog een ode aan Sophietje (ranja met een rietje, op een Amsterdams terras etc).

Anderhalf uur daarvoor startte onze show, en na een weifelend begin (Mark heeft nieuwe apparatuur en Bas heeft een nieuwe drumtoren, zodoende waren er wat opstartproblemen met knopjes, kabels en microfoontjes) kregen we de hele tent op z’n kop. Drukker dan ooit was het er, en ook werkelijk bloedje heet op het podium. De sfeer was echter groots (met een zachte G, en vooralsnog zonder harde L), en ook de bierkraan draaide op volle toeren.
Na twee uur volle gas gegaan te hebben schuiven we drijfnat aan in onze kleedlokamer en pakken er nog een paar op de goede afloop… de rest van de avond is een beetje troebeltjes op het netvlies, maar het belangrijkste deel is gelukkig bewaard gebleven…

Tat snol ellemaal!

BLERUGTIK MAANDAG 25 JANUARI:

Gooeeeeeeeeeeeeeeeeeeedeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeemiiiiiiiidaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag (Gaston stylo)!!! Voor je neus staat weer een vers van de pers getikte Blerugtik te wachten boordevol onzinnige, niet relevante en totaal niet interessante informatie over de vijf Hoempagoden uit het platte Brabantse land.

Midden tussen al het carnavalsgeweld (Saauwelavonden, songfestivallen en vooral plakavonden bij zo’n beetje alle CV’s uit de regio) hadden we gisteren een optreden in Dongen, oftewel het Peeënrijk. In de Cammeleur zou het gaan gebeuren, en van te voren zag alles er dan ook geweldig uit. Een mooi versierde zaal, een goed podium en een flinke dot geluid. Geluidsman van H., was dan ook voor het optreden al niet te stuiten, en toen hij tijdens het soundchecken zijn gehele erotisch geladen oeuvre begon te vertellen in ons gesloten systeem was het dan ook weer lachen gieren alsmede brullen geblazen.

Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”) was voor de verandering op tijd dit keer, maar ik heb dan ook een zwaar voorgevoel dat dit geheel te danken is aan het feit dat Tourmanager Mark (“regelt wél eten voor de band”) hem op had gehaald. Samen pikten zij de Truckerroadie op (die er gelukkig wel bij was aangezien Bolie de Zwerverroadie een huisarrest uit te zitten had en dus een avondje thuis op de bank doorbracht in plaats van met ons op avontuur te gaan) terwijl ik samen met Heinemans naar Oom Ron’s pallazo reed.
Daar aangekomen was vriendje Mikenstein ook al aanwezig, en hij was zich juist aan het verdiepen in het partijprogram. Jawel, de goed beglaasde schilderszoon, beter bekend als de immer afstuderende basgitarist en aanstaand advocaat overweegt een politieke carrière, en staat dan ook op de kieslijst voor onze gemeenteraadsverkiezingen. Namens Partij Samenwerking zal hij gaan proberen zich in de gemeenteraad te gaan wurmen, en in samenspraak met ons zijn wij dan ook de grote I LIKE MIKE campagne begonnen.
Stem op Mike zou ik willen zeggen, want hij heeft een hoop grote plannen. Zoals ik bedoel: kijk naar ’s mans figuur, en dan weet je gewoon dat het bijv. met de plaatselijke horeca alleen maar beter kan gaan, kijk naar ’s mans muzikale ambities en besef je dat hij ook op dit gebied zich hard zal gaan maken, en als laatste kijk naar ’s mans overige activiteiten/ interesses en wie weet komt er binnen afzienbare tijd wel een Kamasutra beurs in de Gemeente (en als ik zo vrij mag zijn stel ik meteen de locatie KOLOSzaal voor).
Gelukkig kan hij tot nu toe ondanks zijn drukke agenda nog steeds tijd vrij maken om lekker met ons op pad te gaan, zoals afgelopen zaterdag naar Dongen.

Rond de klok van 7 uur arriveren we bij de Cammeleur en als we het podium inspecteren worden we oprecht een beetje gelukkig. Fijn groot podium, veel en vooral professioneel licht & geluid. Ook geluidsman Chase van H., is tevreden met het hem aangeboden materiaal. Zijn zoon (onze) Maarten (aka de Banjoman) ontbreekt vanavond tijdens het sjouwwerk, maar zal rond de klok van 12 uur nog wel met zijn banjo ten tonelen gaan verschijnen.

Na al het opbouwgeweld drinken we gauw een klein fleske bier, en vooruit, nog een klein fleske bier, en dan gaan we op zoek naar een friet cq. Shoarmaboer. Gelukkig hebben we die zo één gevonden en schuiven we aan voor wat later een heerlijke en voedzame maaltijd blijkt te zijn.
Op weg terug naar de Cammeleur passeren we een huis wat volgehangen is met SP posters. Ik loop dan langs en denk bij mezelf “jeetje, je zal er maar bij in huis wonen”. Mark denkt waarschijnlijk iets in de trant van “wie ging er nou ook alweer poppers halen voor carnaval?”, bij Bas in z’n hoofd klinkt het van “Pompiedompiedom” en Mike vraagt zich af wat Heino ervan zal vinden. Om deze gedachte wat meer body te geven staat Heino al door de brievenbus van het huis een Liberaalse strijdkreet te jodelen, waarna de rest van de ploeg het bescheurt van het lachen…

Tijdens het omkleden krijgen we bezoek uit Raamsdonk. Robin en Kim besloten in een hapsnap moment om eens lekker te komen Canvassen, en dus reden zij naar de Cammeleur in Dongen… helaas hadden zij niet in de gaten dat het een carnavalsavond was in Dongen. In ut Peeënrijk was iedereen gevraagd om in het oranje te komen (wij kennen trouwens alleen maar geile peeën), en dus vielen Robin en Kim best op, als enige 2 mensen in de zaal met 700 man die niet in het oranje gekleed waren…
Na de geweldige 1e set gaan we pauze houden met een pilske en een borreltje. Tijdens deze pauze krijgen we nog meer bezoek. Dimitri en Sabine sluiten zich aan bij Robin en Kim, zodat er nu 4 niet-oranje geklede figuren in de zaal staan…

Ook de tweede set gaat als een trein en de sfeer in de prachtige zaal is geweldig. We spelen dik een uur in plaats van de afgesproken drie kwartier maar wat geeft het? Wát een feest daar in Dongen! Toegiften geven de heren wel een stuk of 3, hoogtepunten zijn er doorlopend (ook na de show trouwens), en doodmoei plof ik in m’n stoel in de kleedlokamer en keuvelen we na met onze gasten.

Voor we het in de gaten hebben is het alweer donker buiten en dus de hoogste tijd om naar huis te gaan, want er is weer een plakvond die we kunnen gaan crashen. Mee gang gaan we het busje in, en met enkele versnaperingen voor onderweg vermaken we ons wel. Het dorpscafé is echter al gesloten, en de bouwhal laat ik ook voor wat hij is, want ik vind het wel welletjes geweest. Morgen is het weer vroeg dag, want voor de mooiste CV van Raamsdonk (Rauwdauwers) moet ik om 9 uur in de studio zijn om enkele zeer boeiende, soepele en niet te vergeten delicate monologen op te nemen (GE KUNT DE GROETEN VAN DE RAUWDAUWERS KRIJGEN KUT!), en aangezien de wijzers van de klok nu op de 4 en de 12 staan ga ik dus maar gauw slapen.

Om 9 uur sta ik inderdaad te beulen in de studio, en rond 13 uur staat het erop en haast ik me naar het Ontmoetingscentrum. Vandaag is namelijk de dag dat we échte hoempa mogen maken. Een paar maanden geleden polste onze geluidsman Kees mij en Heino of wij eventueel wat nummerkes mee wilden doen, en dat wilden wij wel.
Kees is naast onze geluidsman ook nog eens een verdienstelijk geslachtswerker bij de Harmonie, dus zodoende werd de link gelegd.
Na één repetitie en maanden van voorbereiding was het dan zover, en ik moet toegeven toch wel een beetje zenuwachtig te zijn. Leuk meedoen met de Harmonie is voor mij niet genoeg: ik moet en zal het onderste uit de kan peuren, en het optreden moet en zal perfect gaan.

We komen een eind. De eerste uitvoering van Café’tje ging al lekker, tijdens Carnaval goes USA, wat geweldig klonk met al die blazers, liep de hele tent in de polonaise.
Als toetje vroeg dirigent Wilfred Werkman ook nog eens of we Café’tje als toegift nog een keer wilde doen, waarna de zaal het dunnetjes over deed, en Heintje en ik ook. De Hertog Jannekes gleden er zomaar in bij de Heineman, en mijn Jagermeisters smaakten ook weer verdienstelijk. Rond de klok van 8 uur val ik uitgeput in bed.

Dit weekend is het buurtlied, en de week erop mogen we er weer tegenaan! Oosterhout here we come!

MAANDAG 18 JANUARI 2010:

Vriendinnen en vriendinnen,
welkom bij deze nieuwe, verse Blerugtik die weer boordevol staat met allerlei nuttige onzinnigheden en tal van nutteloze wetenswaardigheden en bovendien een enorme berg kletspraat.

De hele afgelopen week konden we teren op het geweldige avondje Texel en dus gingen we zaterdagavond weer met goede moed op pad. Uiteraard was onze zwerverroadie (tegenwoordig beter bekend als RedBolie) weer van de partij, en terug van weggeweest van zijn grote neef Truckerroadie Bertrand. Onderweg werd dan ook menig robbertje gevochten door de neeffie’s want Bolie heeft een soort van superieurheidswaanzin en dat pikte zijn grote neef niet.

Tussen het vechten door mochten we onze rotzooi droppen in Hotel Brabant te Breda, daar waar de Nacht van het Kielegat plaats zou vinden. Goeie herinneringen heb ik aan dit gebouw, aangezien ik hier, na 4x geterroriseerd te zijn geweest door zo’n ex-nazi van het CBR voor de staat mijn rijbewijs mocht halen, na ongeveer 200 lessen, 4 examens en een berg ellende waar ge bang van wordt.…
Temidden van de blaaskapellen, Prinsen, Baronnen en Stadhouders (al dan niet met raden van 11) stonden vandaag dus de Hoempakoningen uit het Zuiden te trappelen om hier in dit hotel 75 minuten te mogen gaan knallen vanavond.

Wanneer we om half 5 arriveren worden we meteen aangevallen door een vriendelijk persoon die ons een schaal bitterballen aanbiedt, en zodra we bekomen zijn van de schrik (en als een kudde hyena’s die schaal verorberen) gaan we het buske uitladen. Opbouwen kan nog niet want het podium is nog niet vrij, maar we kunnen alles al wel klaar zetten en aansluiten zover dat mogelijk is.

Aangezien we pas om half 1 hoeven te spelen stappen we weer in ons geel-zwarte kadaver om naar huis te rijden, en om eenmaal thuis aangekomen bij moeder de vrouw aan te schuiven voor een warme maaltijd. Rond de klok van 11 uur hoer ik de kenmerkende DDR toeter weer, en stap ik samen met Zwerverroadie Bolie én een in fraai zilverwerk verpakte fles Jagermeister in (ze noemen mij tegenwoordig ook wel de Jagermaster) en karren we over vers besneeuwde wegen naar Breda.

Weer aangekomen bij de Nacht van ut Kielegat is het er een drukte van belang. Weet ik het hoeveel blaaskapellen, prinsen, prinsessen, raden van elven en weet ik het allemaal nog meer. In “onze” zaal zijn de CactusCowboys aan de gang, en na hen mogen wij het podium bestormen. Doordat in de twee andere zalen de optredens al klaar zijn stroomt onze zaal helemaal vol en van het podium tot helemaal achter in de zaal zie ik niks dan mensen. Eén grote deinende massa, kortom een hell of a view!

Het optreden gaat als de bliksem en loopt gesmeerd. De sfeer is ook geweldig, kortom een optreden om van te dromen!
Alsof het maar een minuut of 10 geduurd heeft zo snel ging het voorbij. Enige minpuntje was dat tijdens het roeien (waarbij ik als sportschooljongen natuurlijk mee moest doen) mijn zendertje sneuvelde. We roeiden zowat van Breda terug naar huis en als we klaar zijn ben ik dan ook helemaal verzuurd…

Snel omkleden, biertje of een borreltje erbij, en dan uitgebreid afscheid nemen van de mensen in het Kielegat. We cruisen mee gang naar huis, of beter gezegd: naar de Raamsdonkse polder. Bij mijn favoriete carnavalsvereniging is het namelijk plakavond, en wij hopen er nog een biertje te kunnen krijgen. Eén biertje kregen we niet, nee, we kregen er talloze. Vanaf hier ben ik de draad een beetje kwijt, maar ik hoorde van onze Bolie dat ze mij vonden toen ik op de lange polderweg naar huis aan het lopen was…
Na een uitmuntende duik in de dienstdoende auto was ik echter zo thuis, en kwam alles goed. Dat was geloof ik rond 6 uur ’s ochtends… Wat een feest! En dan moet het nog carnaval worden…

ZONDAG 10 JANUARI 2010:

Vrienden, vriendinnen, Tourmanager Odert en andere vage bekenden:
vanaf deze plaats een goed nieuwjaar toegewenst, en de op één-na-beste wensen voor jullie allemaal (de allerbeste wensen hou ik natuurlijk voor mezelf, ik ben Sinterklaas niet)!

Ongelofelijk hoe snel een jaar kan gaan. Exact hetzelfde weekend van het vorige jaar beleefden we de primeur om voor het eerst overzees te gaan, en nu deden we dat weer. Vorig jaar werd het optreden op Texel (numero 84 op de Canvas! optreden lijst) een week naderhand gevolgd door een optreden in Teteringen, en op het einde van het jaar stond de teller op 122 na ons optreden in Rijsbergen. Kortom, we hebben exact 38 optredens gedaan vorig jaar, ondanks de financiële crisis, de Q koorts, de Mexicanen griep en verschillende soa’s. 52 weekenden minus 5 vakantie en weekendjes-weg-weekenden, kerst en oud & nieuw, buurtlied en carnaval, en weet ik het wat nog meer maakt dat we gemiddeld bijna elke week een optreden hadden. Het werd een goed jaar, met een nieuwe show en een carnavalssingle die we dit jaar overigens landelijk uitbrengen, hij ligt binnenkort in de winkels. Het werd ook het jaar van de Kees van H. gadgets. Hand-held-detornated shooters, een zenderpark, beltpacks en In-Ear monitoring met bijbehorende first aid removal kit, fingerprint protection gloves en natuurlijk de CLUB KEES caravan op de Dollemansdagen.
Hoogtepunten waren de optredens in de 013 (fanclubdag BZB), Molenschot (voorprogramma Rowwen Hèze) voor 1300 mensen, het optreden op Udenhout onder Zeil (samen met Henk Wijngaard en BZB) voor 3000 man en op de Draai van de Kaai in Roosendaal stonden we zelfs voor dik 6000 man. Mooiste weekend voor mij was het eerste weekend van juni, toen we vrijdags speelden in Goor (Overijssel), zaterdags in Ysselsteyn (Limburg) en zondags bij den Halve Zool in Raamsdonk (Noord-Brabant) waarna we afsloten met een prachtige zuippartij. Dat weekend kreeg ik voor het eerst echt het Canvas! familie gevoel, dat we een echte clan geworden waren. Met Kees en Maarten voor licht en geluid, Truckerroadie Bèr die al wat langer meegaat, en Zwerverroadie BollieBallie die sinds het optreden in Heibloem meegaat is het gewoon ontzettend leuk om van huis te gaan, tel daarbij op de grappen en grollen van Mark, Heino, Mike en Bas en dan weet je ongeveer wat wij elk weekend weer meemaken.

Het meest gelouterde lid van de Canvas! familie, geluidsman Kees had er nog zó voor gewaarschuwd: de wegen zouden onbegaanbaar zijn, en de kans op verongelukken was ernstig aanwezig. ALS we al naar Texel zouden gaan moesten we voldoende proviand, dekens, een kachel, een kan diesel en een kan benzine meenemen, want de kans dat we zouden strandden was zeer groot volgens hem. Echte thrillseekers als wij zijn besloten wij om deze wijze raad in de wind te slaan, en toch naar Texel af te reizen.
Ik zeg het niet graag, maar Chase had gelijk: slecht begaanbare wegen, soms bedekt door wel een meter sneeuw, her en der aangespoelde elanden die het wegdek niet bevorderden, sneeuwstormen en een orkaan op je ballen: alles wat er kon gebeuren, gebeurde ook daadwerkelijk…

Nee hoor mensen, maak je niet ongerust, de dag dat Tourmanager Odert op tijd zal komen is tevens de dag dat Chase van H., zal stoppen met overdrijven. Het is dat die eigenwijze nurken daar in het Noorden (lees:Friezen) hun zout niet meer af willen staan, anders hadden we de opmerkingen van Kees mooi met een strooiwagen zout kunnen nemen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Korea naamgever is van de zgn. Flatscreen tv’s? Die heten daar een Tourmanager Odert tv, waarschijnlijk vanwege de geringe dikte van dit apparaat.(bron: kwitniepedia.nl)

Zoals altijd als we naar Texel gaan begint onze dag bij Oom Ron op kantoor met een bakske koffie en wat taartjes of worstenbroden in dit geval. Gezamenlijk zetten we de plannen uitéén en wachten we op Tourmanager Odert.
Zoals wel vaker dit jaar was onze Tourmanager namelijk ietwat laat. Er zou om 11 uur verzameld worden, maar meneer achtte het de gewoonste zaak van de wereld om als laatste om kwart over 12 te arriveren. Vervolgens keek hij eens met een zuinig oog op zijn horloge, en merkte enigszins teleurgesteld op dat we niet voor 3 uur op het eiland zouden zijn en we dus niet zouden kunnen gaan zwemmen. Dit zouden we echter voor geen goud willen missen, alleen al om Mikenstein in een zwembroek te zien manoeuvreren is een zwemkaartje dik de moeite waard.
Door Bas’ laatkomerij zag Mark zich genoodzaakt het Tourmanagerschap over te nemen, en hij ontpopte zich tot een verdienstelijk Tourmanager. Steeds als hij het roer overneemt komt het goed. Vooral op het gebied van eten regelen is hij een autoriteit. Dit keer kregen we overheerlijke saté, haricots verts met spek, preisalade, roerbakgroentes en friet. Dat zijn de betere bodems baasje! Namens ons allen wil ik dan ook zeggen:

Wees gegroet Tourmanager Mark, vol van genade, de Band is met U, gij zijt de gezegende onder de Tourmanagers, en gezegend is Bolie, de Roadie van uw band. Heilige Tourmanager Mark, Tourmanager van God, bid voor ons, drummers, bassisten, zangers en toetsenisten,
nu en in het uur van onze dood. Amen.

Even hiervoor hadden wij al een schepping van God mogen bezichtigen: de eerder genoemde Mike Hofkens in een bijzonder trendy zwembroek. De heren Odert, de Hart en Bolie tooien zich met bloemen zwembroeken en ikzelf heb een NAC zwembroek meegenomen, want de kans dat ik slaag zou krijgen van een losgeslagen FC Texel aanhanger leek me klein.
We spetteren en spatteren erop los, en ook de glijbaan ontkomt er dit keer niet aan. Als een stel jonge honden vermaken we ons in het water. De eerder genoemde glijbaan, het golfslagbad, het bubbelbad, de fontein en zelfs het buitenbad: zeker 10 minuten gaan de jongens als wilde zeeleeuwen tekeer.
Daarna is het gedaan met de pret en schuiven we aan op plastic terrasstoeltjes om eens wat lekkere pilskes en een snackarrangement te pakken. Omkleden in de “grote kleedkamer” maakt het feest compleet en rond de klok van 6 uur melden de chloorboys zich bij Café de Wijsneus. Kees en Maarten zijn ook al aangekomen en na het opbouwen staat ons de hemelse maaltijd zoals zojuist beschreven te wachten. Hierna volgt een uitgebreide soundcheck (waarbij Mark’s pedalenset een compleet eigen leven gaat leiden en om de zoveel tijd drumsolo’s begint te geven) en word afgesloten met het drinken van nog meer pilskes.

Wanneer we de slaapzaal ingericht hebben (en ik me al afvraag hoe 8 stinkende beren op één kamer zich moeten gaan redden, en vooral hoe de luchtkwaliteit er ’s ochtends zou zijn) schuiven we aan voor nog meer pilskes, en als de klok de 11 aanraakt gaan we omkleden en gaan we erin zoals Kees dit zo mooi kan zeggen.
Bolie is dit keer ook verantwoordelijk voor mijn Jagermeister, want sinds ons optreden op de motorcross heb ik er dit ritueel op na gehouden. Met een verse fles ben ik dan ook vertrokken vanochtend. Dit goedje smeert de stembanden ontzettend goed, en bovendien heb ik al langer het vermoeden dat ik van bier alleen niet meer dronken kan worden, dus zodoende.

Vanaf minuut één is het een grandioos feest in de Wijsneus. Moet je je eens voorstellen dat men er geen carnaval kent, en ook geen historie heeft met live muziek, maar op deze avond wel helemaal afgeladen is met compleet verkleedde gasten en gastinnen en echt halverwege de 1e set men al helemaal los gaat. Zonder te vervelen, of zichzelf op te dringen of nog erger: aan attributen, materialen en instrumenten van de band te komen. Echt ge-wel-dig!
Voor de 2e set heb ik maar amper woorden genoeg, al kan dit ook komen door mijn derde volle glas Jagermeister. Wat ik er nog wel van weet is dat het een compleet gestoorde bende was in het mooiste feestcafé van Noord Nederland.

Bolie de Zweverroadie is na een aantal pilskes overgestapt op RedBull omdat hij natuurlijk niet dronken mag/ kan/ wil worden tijdens een optreden. Na het optreden als alles opgeruimd en ingeladen is borrelen we nog na met eigenaar en personeel van de Wijsneus. Bolie zit nog steeds aan de RedBull en zelfs na aandringen van ons (ja, wij weten wat alcohol met jongeren kan doen) is hij niet over te halen voor een pilske of een borreltje. Wanneer mijn fles Jagermeister leeg is doe ik een penaltyserie met Yoni. Yoni is één van de Wijsneus mannen die hun verjaardag vierden. Ik verdedig met werkhandschoenen de 2 toiletdeuren, terwijl Yoni met een cocktailshaker probeert mij te passeren… als een hongerige tijger ga ik naar de bovenhoek. Niet één, niet twee, niet drie maar wel 5 keer pluk ik het projectiel uit de denkbeeldige kruising schat ik zo, kortom je had erbij moeten zijn.

Uitgeput gaan we aan den bak zitten voor nog meer pilskes en borrels. Bolie is nog steeds onvermurwbaar en blijft stug doorgaan met RedBull. Wanneer we om half 7 ’s ochtends de boel de boel laten en willen gaan slapen kan je wel raden wie er door de slaapzaal heen stuitert… inderdaad onze zwerverroadie. Koprollen, handstanden, slidings etc niks is hem te dol. Ook stoeien met Mike en Bas behoort tot z’n activiteiten en al kussengevechtend met de Banjoman slaapt meneer om 10 uur nog steeds niet en verdient ondertussen de nieuwe bijnaam RedBolie.

Onze Tourmanager was daar al niet meer bij. Huisman als hij is had hij zijn vriendinneke beloofd om om 8 uur de boot te pakken terug naar het vastenland. ’s Avonds zouden ze gezamenlijk hun verjaardagen vieren, en dan kon meneer mooi de boel versieren en klaar zetten. En als onze Tourmanager zegt om 8 uur te vertrekken dan vertrekt hij ook om 8 uur, en niet één minuut later. Eén bonk discipline, een toonbeeld van iemand die stiptheid uitgevonden zou kunnen hebben…

Zou kunnen hebben inderdaad, want als wij hem om half 11 niet wakker gemaakt zouden hebben lag hij nou nog te slapen op een tochtige zolderkamer op Texel. Nadat iedereen zo’n beetje uitgespeeld was met zijn/ haar ochtenderectie gaat ieder zijn/ haar eigen weg. De van H.’s staan al geladen, pikken een ontbijtje en zijn weg. De Sjakiemobiel van Heintje Odert en Bas van Oome staat ook al te ronken en neemt ook spoedig de biezen. Blijven Mike, Mark, RedBolie en ikzelf over. Wij laden op het gemakkie onze bus, pakken op het gemakkie de boot van 12 uur, rijden op het gemakkie naar huis om de bus op het gemakkie uit te laden en vervolgens om 16.oo uur op het gemakkie op bed te ploffen. Ter illustratie: onze Tourmanager had tegen die tijd heel z’n huis aan de kant, alles versierd, bier koud gezet, muziek aangesloten, een uurke gebadderd, een paar uurkes naar de carnavalswagen geweest, uitgebreid gegeten, nog een uurke gebadderd en een dutje gedaan…

Al met al was het een geweldig 1e optreden van dit nieuwe jaar. We houden je weer uitgebreid op de hoogte zoals je van ons gewend bent. Hou de site goed in de gaten zodat je binnenkort mee kan doen met een wel zeer bijzondere Canvas! prijsvraag, waarbij je een zeer bijzondere prijs kan winnen. Interactie is dus gevraagd zodat we samen met jullie er een mooi jaar van kunnen maken!

Wees gegroet,
Marcel

BLERUGTIK MAANDAG 14 DECEMBER:

Voor degenen die ons inmiddels niet meer kennen: wij zijn een band uit het zuiden des lands, spelen voornamelijk in feesttenten en dampende café’s. Ik mag zingen in dit frappante vrijbuitercollectief, ik noem mezelf (en vele anderen met mij) Bonker, en dis is mijn Terugblik op de week, of zoals wij dit zelf noemen Blerugtik.
Een goede Blerugtik word geschreven na een optreden of een andere Canvas!activiteit, en behoort vol te staan van de jolijtigheden en andere non-informatieve wetenswaardigheden. Ook dient Tourmanager Odert stevig op de hak genomen te worden. Dit is niet zielig, edoch rechtvaardig. Zijn walgelijke gedrag is hier debet aan.
Veel leesplezier

Afgelopen zaterdag hadden we eindelijk weer eens een optreden. Het vorige optreden stamde nog uit de maand November, en dan nog wel ergens vooraan in die maand. Zodoende was het voor een ieder van ons weer even wennen aan mekaar op het podium.
Verder behoefden we niet echt te wennen aan mekaar, want het leek wel de grote Canvas!vergader marathon de laatste maand. Elke maandag vaste prik: om 20 uur aanwezig (een enkeling om 20.33 uur) en pas naar huis na elven en soms wel na twaalven. Naast de vele onzin die ik dan uitkraam probeert de rest uit te vogelen welke ondernemingsvorm wij aan moeten meten, hoe we dat gaan doen met verzekeringen, belastingen en master-batie marathons (dat is dus dat stukje onzin wat ik bedoel). Ook kwam Richard van RS Audio langs om “echte” In-Ear monitors aan te meten, en ben ik zelf alweer enkele keren richting ziekenhuis geweest om naar m’n neus, en keel (en dus voornamelijk m’n stem) te laten kijken omdat ik daar de laatste tijd ontzettend veel last van heb.

Natuurlijk is de nieuwe Canvas!boekingskoning John Meijer frequent langs geweest en hebben we met verschillende studiomensen en producers gesproken. Vanavond komt er nog iemand van de platenmaatschappij langs, want dat is het volgende grote nieuws:
CARNAVAL GOES USA komt namelijk LANDELIJK uit!

Samen met MAS Records/ MAS Music komt onze opnieuw opgenomen carnavalssingle landelijk uit. Dat betekend dus landelijke radio aandacht voor ons bandje, het opnemen van een videoclip en dat hij geplaatst word in zo’n beetje alle muziekcomputers van Nederland, vergezeld door alle andere carnavalskrakers van Nederland, al dan niet verward met Aprés ski krakers, want dat schijnt tegenwoordig hetzelfde te zijn, maar allez een kniesoor die daar over valt.Verder zijn we natuurlijk nog steeds druk schrijvende en repeterende voor ons nieuwe album. Ik mag helaas niks verklappen, maar ik kan al wel een klein tipje van de sluier weggeven: het zal ons beste album worden tot nu toe…

Maar goed, om een kort verhaal langer te maken: afgelopen zaterdag mochten we dus voor de eerste keer weer de ring in. Best spannend natuurlijk, want ik was ook zeer benieuwd hoe m’n stem het zou houden, en sowieso wel benieuwd naar hoe het samen spelen weer zal gaan.
Sommige dingen veranderen nooit, en dus komt Tourmanager Odert ook ons 122e optreden gewoon een half uurtje later. Afgelopen vrijdag was ik bij een concert van de Dijk en deze superband opende de show met het nummer “Ietsje later”. Als ik zo vrij mag zijn om de boodschap te citeren:

Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar vergeet niet wat ik zeg
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar moet wel wat eerder weg

Inderdaad, deze tekst is op het fragiele lijf van onze Albino neger geschreven. Gelukkig zaten we niet als enigen te wachten, want Richard, de In-Ear boer, zat gezellig mee te wachten om ons uit te leggen hoe de hel je die dingen in moet doen. Wanneer Bas daadwerkelijk arriveert legt hij ons in recordtempo uit hoe we onze oortjes in onze oren moeten manoeuvreren, en eerlijk is eerlijk: onder zijn toeziend oog lukt het me best.
Helaas lukt het een paar uur later tijdens de soundcheck al een stuk minder, en als we uit de pauze komen vervloek ik deze handige, dure en uiterst nuttige apparatuur en verlang ik terug naar die heerlijke ouderwetse monitor boksen en de bijbehorende rugpijnen voor onze geluidsgoeroe Chase van H

Het optreden zelf verloopt boven verwachting goed en de sfeer zit er prima in. Het dames A-jeugd elftal van de locale trots VVR is kampioen geworden (net als onze A-jeugd van Zwerverroadie BollieBallie) en vooraan het podium zorgen zij voor de sfeer. Helaas maken zij later de avond ook regelmatig gebruik van het podium om zichzelf te profileren, en helaas pikt men ook regelmatig één van onze microfoons in om daar vervolgens oorverdovend hard “kam-pie-oo-ne kam-pie-oo-ne olé olé olé” blèèren. Dieptepunt van de avond vormt echter de gast die ongestoord op het podium denkt te kunnen vertoeven, vervolgens tegen mijn standaard aan te knallen waardoor ík mijn microfoon vol tegen m’n bakkus aan krijg. Tand door de lip en dus alles onder het bloed. Nou ben ik gelukkig niet bang voor bloed, maar helaas wel voor de tandarts. Je zal maar door zo’n malloot naar de tandarts moeten met 2 stukken voortand in je portemonnee…

Gelukkig gedraagt “de rest” van de kroeg zich wel goed, en al met al word het dus toch een leuke avond. Na afloop babbelen we nog even na met een echte Veldstraatse bloemencorso mevrouw, en het gesprek gaat met name over de tragiek van het ééns in de 39 jaar winnen van het Bloemencorso en dan geen vrij krijgen van den baas. Ondertussen scharrel ik toch m’n nieuwe oortjes maar op en terwijl het gesprek verder gaat over –ongetwijfeld- andere ernstige zaken des levens ontdoe ik me in onze kleedgarage van alle andere plichtplegingen, zet mee gang het album Brussel op van de Dijk en dommel ik onder het genot van een Jagermeistertje al snel in. Ver weg van podiumbeklimmers, tanden door de lippen en andere zwaar tragische gedachten…

BLERUGTIK MAANDAG 9 NOVEMBER:

Fijne lieden van de geneugten des levens, fijn dat jullie er weer zijn. Schuif er maar eens lekker voor aan, zet je kunstgebit extra in de kukident en lees maar eens gauw verder

Afgelopen vrijdag was het Slotconcert van Rowwen Hèze in hun eigen dorp America. Al jaren ga ik daar naartoe, en dus ook dit jaar. Mooi was dat mijn zussen dit keer allebei van de partij waren. Ook BollieBallie en z’n vriend Severinho waren dit keer van de partij. Allebei net 16 jaren, dus net oud genoeg om te mogen bieren. Wellicht overbodig om te zeggen, maar daar maakten de heertjes gretig gebruik van. Verder waren natuurlijk de overige lieden van ons bandje van de partij, minus Tourmanager Odert. Misschien moest ie werken dacht ie. Dan denken wij heel logisch dat als hij nou eens een keer om 8 uur begint ipv om half 11 dan is hij ook mooi op tijd klaar, en hoef je vrijdagavond dus niet te werken, maar goed.

Het werd een mooie avond, met twee leuke voorprogramma’s en met een Rowwen Hèze in topvorm. Een setlist met veel ouwe krakers en een fantastische feesttent met mensen die allemaal puur voor Rowwen Hèze gekomen zijn vormen de ingrediënten voor een hele mooie avond. Helaas moet ik rijden, dus geen bier voor mij vanavond. Onder het genot van een wit wijntje ;) geniet ik van de avond.
Toch ga ik niet helemaal voluit vanavond, want dankzij een collega die zichzelf niet ziek wenste te melden ben ik tegen het einde van de week wat ziekjes. Of ja, ziekjes is niet het juiste woord. Stemproblemen, dat komt beter in de richting. Ik heb geen keelpijn, ben niet echt snotverkouden of wat dan ook, maar van de ene op de andere nacht was mijn stem ineens gehalveerd. Vrijdag werd dat alleen maar erger en ondertussen begon ik dus te vrezen voor ons optreden van zaterdag. Van Rowwen Hèze diende ik te genieten zonder mee te zingen, en zonder overdreven veel te praten. Voor een praatziek persoon een hele opgave…

Zaterdagochtend is één minuut na ontwaken mijn humeur al verpest. Als ik naar beneden loop en ons pa en ma groet met een nauwelijks verstaanbaar “Goeiemorgen” besef ik me meteen dat dit één van de vervelendste dagen aller tijden gaat worden. Vanavond moeten we optreden op de Motorcross Made en ik vraag me écht af hoe ik dat moet gaan doen.
Wanneer je als werknemer van een gewoon bedrijf ziek bent meld je je gewoon ziek, en ga je weer werken als je beter bent. Simpel zat. Daar is de ziektewet nou eenmaal voor, en als je daar geen gebruik van maakt moet je dat lekker zelf weten, maar ik doe dat dus wel (ik word ook moe van die verhalen van mensen van 65 die 50 jaar voor dezelfde baas gewerkt hebben zonder ook maar één dag ziek geweest te zijn). Als je echter in de muziek actief bent zul je écht met iets goeds op de proppen moeten komen om je af te melden voor een optreden. Dat is heel heel moeilijk, en ook wij gingen er zaterdag op uit om er toch het beste van te maken.

Mijn stem is zo goed als weg en de moed zinkt me in de schoenen. Ik vraag me echt af hoe we het vanavond voor mekaar moeten gaan boksen. Wanneer we de problemen gaan bespreken met de organisatoren van de Motorcross, het echtpaar Bastiaansen, tonen zij zich echter zeer begripvol en maken er absoluut geen probleem van dat we voor een verkorte versie van een Canvas!avondje gaan zorgen. “Kom maar gewoon bij mij in de camper zitten mee een fles Jagermeister en dan zullen we wel zien” aldus Wim Bastiaansen. Zo gezegd, zo gedaan en al nippend aan de Jagermeister bekomt mijn stem met de minuut.

Wat ik nog even gezegd wil hebben is dat deze Motorcross een zeer sociaal karakter heeft. Bijna alle opbrengsten worden afgedragen aan goede doelen. Fietsen voor geestelijk gehandicapten, geld en materialen voor de hobbyclub, geld voor cd opnames van een gehandicapten band en ga zo maar door. Kortom échte mensen met een goei hart. Hetgeen helaas van onze drummer niet gezegd kan worden. Hij heeft wel een goed hart, alleen het had gebakken op z’n rug moeten hangen…

Het hele assortiment van de apotheker heb ik in m’n tas: paracetamol, panadol, trachitol, strepsils, islamoos, een volle pot honing en een fleske Chinese wonderdrank: niks helpt. De Jagermeister doet echter wonderen. Rond de klok van elf uur is m’n flaconneke met kruiden en alcohol ver leeg. Goed nieuws: stem terug. Slecht nieuws: redelijk licht in de bovenkamer…

We gaan erin om in ieder geval minimaal een uur vol te maken. Dit lukt ons, en hoe! Ik ga als een speer over het podium in de afgeladen tent. Ongeveer 1000 mensen uit alle windhoeken van Nederland maken het ons goed naar de zin, en ik had zelfs bij vlagen het “Draai van de Kaai gevoel”. Dit gevoel krijg je als je overal waar je kijkt dansende silhouetten ziet die er tot in de verste verte van de tent een groot feest van maken. Samen met de meer dan charmante winnares van de 7dronk doe ik zelfs een limbodans (!), kun je nagaan…

Vol adrenaline staan we nog na te genieten van ons onverwacht mooie optreden, en we wensen onze opvolger Jack van Raamsdonk veel succes. Hij blijkt nogal straight te zijn. zo vraagt hij van wie al die pillen en poedertjes zijn in de kleedkamer. Bas uit Raamsdonk legt Jack van Raamsdonk uit dat Marcel uit Raamsdonk nogal een stemprobleem had vandaag, hetgeen de pillen en poeiersconsumptie verantwoord. “Dan ken ik heel wat collega’s die ook stemproblemen hebben” antwoord Jack van Raamsdonk gevat, doelend op het cokegebruik van een enkeling. Ander mooi moment gebeurt als hij het podium betreed. Met “Zo, goeieavond zeg! We gaan eerst wat van die ouwe klotenummers doen, maar daarna gaan we lekker rock ‘n’ rollen!” kondigt hij zijn grootste hits aan…

Ondertussen staan Mark uit Raamsdonk en Bas uit Raamsdonk backstage een workshop te geven wat je allemaal nog meer met een tie-rip kan doen. En ja, Mike uit Raamsdonksveer was hoofdpersoon in deze workshop. Samen met Kees uit Raamsdonk, Ralph uit Raamsdonk, Robert uit Raamsdonk, Wim uit Terheijden en Jack van Raamsdonk drinken we nog vele biertjes. En dan is het zoals te doen gebruikelijk weer gadget-time. Kees van H., man met een zeer groot spraak en fantasievermogen is er altijd als de kippen bij als het om fancy Engels klinkende gadgets gaat. Dit keer zitten we gezellig de blaren van Bas’ vingers door te prikken als hij hardop bedenkt of we daar geen oplossing voor kunnen verzinnen. Iets van “fingerprint protection gloves” ofzo… Oftewel gewoon oud Hollandsche HANDSCHOENEN die al sinds 3 eeuwen voor Christus te verkrijgen zijn bij zo’n beetje elke muziekwinkel in Nederland!
Gezellig kabbelt de avond verder, en als BollieBallie met een deksel van de vuilnisbak gaat robocoppen is het tijd om te gaan…

Nagenietend val ik thuis in bed. Vastbesloten dat ik dit nooit meer mee wil maken, al die spanning van te voren. Daarom neem ik geen halve maatregelen dit keer. Ik was al gestopt met roken, en nu zal ik nog een concessie doen in belang van ons bandje:

voortaan elk optreden een liter Jagermeister mee…

BLERUGTIK MAANDAG 2 NOVEMBER 2009:

Hufters, Hufterinnekes en andere op Partij voor de Dieren stemmers,

een hartelijke goeie avond toegewenst, en natuurlijk een warm welkom voor u allen bij het lezen van deze Blerugtik.

Nog maar amper bekomen van vorige week hadden we dit weekend een optreden in Reusel. Ons 120e optreden sinds oprichting, ons 36e optreden voor dit jaar en het 24e optreden dat BollieBallie oftewel de Zwerverroadie met ons meegaat. Bollie zal dan ook komende zaterdag in Made ons gaan trakteren op een grote Canvas!taart, anders trakteren wij Bollie op een pak slaag, zoals je kan bijvoorbeeld kan zien op de foto’s van ons optreden in Molenschot, toen vriendje Mikenstein hem gras liet eten.

Dit keer was ook druktemaker Daan de Wijze van de partij, en dat hebben we geweten. Nog steeds suizen de oren na, want sjungehjungehjungeh wat kan deze man een kabaal maken. Deze wandelende Red Bull was ruimschoots op tijd bij mij zodat wij gebroederlijk om 18oo uur in ons buske stapte toen Heino ons op kwam halen. Hierna was Tourmanager Odert aan de beurt (getooid met een complete maaltijd (frikandel, kaassoufflé en walnoten) stapte hij in), vervolgens Mark en PillieBallie en als allerlaatste onze grote vriendelijke volksvertegenwoordiger uit Raamsdonksveer.

Jawel je leest het goed, onze bassist Mike ambieert een politieke carrière. Hij is, naar eigen zeggen, zo goed als afgestudeerd en om te voorkomen dat hij in een gat zal vallen staat hij op de lijst bij een locale politieke partij. Zijn campagneteam is al druk bezig met het voeren van campagne, en onder de titel “I like Mike” zijn ook wij druk aan het lobby’en.
Dus heb je vragen of een voorstel over wat jij wil verbeteren in onze gemeente: richt je dan tot mike@naarhetcanvas.nl en he will take care of it…

Iemand die continue campagne voert is natuurlijk onze Tourmanager. Om zijn walgelijke gedrag te verbloemen loopt hijzelf constant de weinig dingen die wél positief aan hem zijn aan te prijzen. Zo is hij zo trots als een pauw dat hij doordeweeks zijn boterhammen verdient met mensen om de tuin te leiden.Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in stoere mannen land bij uitstek Schotland een bedenkelijke status geniet? “You’re such a fucking Tourmanager Odert” word gebruikt als aanduiding voor mensen die vóórdat ze een pak rammel krijgen zo hard schreeuwen dat de uitdelers van dit pak rammel uit medelijden besluiten niet meer te rammelen.(bron: kwitniepedia.nl)

Door de aanwezigheid van druktemaker de Wijs moet onze Zwerverroadie vanavond met geluidsman Kees van H. meerijden. Geheel zoals verwacht verschijnen er na verloop van tijd verschillende berichten vanuit hun bus. De meest opmerkelijke is deze: “ja, wij zijn er al, zitten nu te kletsen met een groepje meiden”. De waarheid blijkt geheel anders te zijn. Volgens ooggetuigen reden de heren op een rotonde af waar zij voorrang moesten verlenen en dus keurig voor de streep stopten. Tijdens het keuvelen over vanalles en nog wat verleenden zij nog een auto voorrang. En nog één, en nog één. Vervolgens begint achter het tweetal een andere auto te toeteren, waarna van H. opmerkt dat “ie nou wel op groen mag onderhand”… Na nog wat getoeter én een oogcorrectie van BollieBallie blijkt er helemaal geen stoplicht te zijn waar ze voor gestopt waren. Men heeft dus een minuut of 10 stil gestaan om het complete verkeer van Reusel en omstreken voorrang te verlenen…

Aangekomen bij zaal/ discotheek de Valk kijken we onze ogen uit. Sakker wat een ongelofelijk mooie tent zeg! Eerst een super-de-luxe café, dan een disco zaal, een kelderbar en een grote zaal aan de achterkant. En dan niet lullig ingericht hè, nee alles exclusief. Dure en mooie materialen als natuursteen, roestvrij staal en eikenhouten balken, verder veel licht, geluid en andere effecten en mooie canvas(!) doeken aan de muur.
Ook het podium is prachtig, en bovendien schitterend geïntegreerd in de rest van de zaal. Al handenwrijvend bouwen we onze spullen op en doen we de soundcheck. De kastelein is wat voorzichtig als we hem vragen of het druk word vanavond. “Ik hoop het van wel, want ik heb alles al geprobeerd” is zijn weinig aan de verbeelding overlatende antwoord.

Zeker in het begin van het optreden is de zaal redelijk gevuld, en met name onze volksvertegenwoordiger is goed op dreef. V-hals de Wijs is verantwoordelijk voor de foto’s vanavond, Pillie is onze assistent achter de schermen en Bollie waakt aan de zijde van Kees. Behalve als Bollie op het verhoog naast Kees wat leuke meiden denkt te spotten kiest hij eieren voor z’n geld, om razendsnel de gladjanus uit te hangen bij het plaatselijk schoon.
Tijdens de 7dronk treffen we opvallend veel vrouwelijke deelnemers, maar helaas voor hen was het uiteindelijk een man (tsja) die er met de 1e prijs vandoor ging. Eén van de vrouwkes meld de volgende dag via Hyves nog goed beroerd te zijn van haar fles (!) bier die ze in één teug leeg gemaakt had…

Op de terugreis slapen de heren. Ditmaal geen rare taferelen met confettishooters enzo, nee gewoon rust. Zelfs Daan slaapt… Wél zijn we helemaal vergeten een pompie te pakken met Kees en Bollie die flabbergasted zijn als ze ons buske in een vliegende vaart voorbij zien rijden. Bellen of sms’en heeft geen nut. Iedereen ligt helemaal uitgeteld te slapen, en chauffeur Heinemans móet zich haast wel groen en geel geërgerd hebben aan het gesnurk van ondergetekende…

Komende zaterdag nog een keertje vlammen in Made/ Wagenberg en dan zit het er ver op dit jaar. Een klein tipke van de sluier over het nieuwe jaar kan ik al wel geven: nieuwe boeker, nieuwe cd met nieuwe nummers, nieuwe show met nieuwe pakken, nieuwe covers en nieuwe attributen, nieuwe belettering voor de bus: kortom een berg nieuws in het nieuwe jaar!

ALS het allemaal doorgaat, want het zou niet voor het eerst zijn dat onze Hoempa Boedha’s niet alle plannen ten uitvoer kunnen brengen, maar we doen ons best…

BLERUGTIK MAANDAG 26 OKTOBER 2010:

Holbewoners, muzikanten en zangers der alle landen: een hartelijk welkom vanaf deze plaats. Voor je staat (staat ja, want ik heb nog nooit een beeldscherm zien liggen) weer een hagelnieuwe BLERUGTIK, want we hebben weer het nodige meegemaakt dit weekend.

Zaterdag mochten we optreden in Molenschot natuurlijk, maar ik wil een paar weken terug beginnen, en wel te weten bij ons optreden in Schaijk. Vorig jaar waren we al eens te gast geweest in café de Raaf en dit jaar mochten we terugkomen. Helaas had onze Zwerverroadie vanavond geen tijd en dus moesten we op zoek naar een vervanger. Gelukkig wilde Koen de Witte nog wel een keer met ons mee op pad, dus gelukkig was dat probleem zo opgelost.

Bolliepillie oftewel de Medicijnman oftewel Truckerroadie Rooobert had z’n kuur afgemaakt en zag dus ook geen struikrovers meer op de weg, en onze Tourmanager was zelfs een keer op tijd (om één over half 6 stuurde hij het veelzeggende bericht “ik wacht…”). Normaal gesproken is dat reden genoeg om hem in mekaar te slaan, maar sinds hij om de 5 minuten “kumt dan jungeh” uitroept is zelfs dát niet meer de moeite waard.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Engeland heeft gezorgd voor een nationale discussie? Het Engelse Lagerhuis vond het schandelijk dat de Engelse Taalkundigen Bond voorstelde om de term “just skin and bones” (vel over been) te laten vervangen door “just Tourmanager Odert”.(bron: kwitniepedia.nl)

Bij aankomst in het café herkennen we direct wat oude bekenden en nemen plaats aan de bar voor een bakske koffie. Ook geluidsman van H is ook van de partij en zit als gebruikelijk vol goede ideeën. Zo vind hij dat het tijd is voor een Canvas! optreden met de Harmonie. Of wij dat zelf ook vinden hou ik nog even voor me, maar zodra daar meer nieuws over is hoor je het hier als eerste natuurlijk.

Na het opbouwen + soundcheck is het als altijd weer etenstijd en ook dit keer is het weer de vraag waar we terecht gaan komen. Uit eigen ervaring weet ik nog dat we wel te spreken waren over de frietboer van vorig jaar, maar deze keer valt de keuze op de plaatselijke Shoarmaboer. Helaas had ik de voorafgaande nacht ook al flink geshoarma’d en dus was er van een gezonde darmflora absoluut geen sprake meer.
Na het optreden in de bus was het zelfs zo erg dat ik met één scheetje een man of 5 wakker maakte. En dan niet door het kabaal maar door de lucht…

In de tussenliggende tijd hebben we niet stilgezeten. We hebben inmiddels een nieuw repetitiehok bij Ome Ronnie BV, zijn nog steeds druk bezig met het repeteren en schrijven van nieuwe nummers én we hadden afgelopen week een afspraak met Ferry van de Zaande en Eefje Wentelteefje van Omroep Brabant. In een interview vol zinnige onzinnigheden en dubbelzinnige vragen met eigenzinnige antwoorden mochten wij vertellen wie we zijn en wat we doen. Ook werd “Café’tje” de repetitieversie opgenomen op beeld (met onder andere drummer Bas drummend op een bak bier) en als toetje dronken we nog een pilske met de mannen van Omroep Brabant. Komende woensdag komt dit alles al op TV, dus zorg dat je dit niet mist!

Verder boomden we er lustig op los of het niet een leuk ideetje kan zijn om eens een real-life-soap op te nemen. Als Frans Bauer het kan moet het niet moeilijk zijn, dus kunnen wij dat misschien ook. Ik denk dan aan een “Koken met Canvas!” (met Bas de hapjesbakker) een “Klussen met Canvas!” (met doe het zelver de Hart), een “Knippen met Canvas!” (waarbij ikzelf menig kapper het leven zuur ga maken), een “Keepen met Canvas!” (met als lichtend voorbeeld Heino “rode kaart” Oome) en tot slot een serie “Klagen met Canvas!” onder aanvoering van “God wè ist werrum” Hofkens… De Omroep Brabant boys nemen het mee, en komen er vast en zeker nog op terug.

Zaterdag was het eindelijk 24 oktober. Op 18 april, oftewel de dag dat ik stopte met roken (ja dames en heren, ik rook nog steeds niet) kregen we namelijk het verlossende telefoontje dat we mochten spelen in Molenschot als voorprogramma van Rowwen Hèze. Sindsdien ging er menig weekend voorbij, en menig optreden werd vol enthousiasme gedaan. Maar nu was het eindelijk 24 oktober. Spelen met Rowwen Hèze betekend een loei van een podium, veel licht, veel geluid en veel mensen. EN natuurlijk een weerzien met Der Rudy, de tourmanager van Rowwen Hèze, de man die ons in Teteringen knielend op het podium de confetti liet verwijderen. “Dat doen we dus nooit meer” hebben we ons toen voorgenomen. Gelukkig komt Tourmanager Odert met het nieuws dat RH een nieuwe Tourmanager heeft, en dat hij benieuwd is zijn nieuwe collega te ontmoeten.

De rit naar Molenschot verliep lekker, en ik had gelijk wat betreft de tent, het podium, het licht en het geluid. Alles is tot in de puntjes geregeld, en we krijgen te horen dat we na de soundcheck kunnen eten bij café Schutterslust tegenover de tent. Laden, lossen, opbouwen en de soundcheck werden allen routineus ondergaan, en al handen wrijvend liepen we naar het café. Sakkernondejuuh nog eens aan toe, dit was wel een feestmaal! Zeker 10 pannen stonden klaar met allerlei warms: gebakken aardappelen, gepofte aardappelen, friet, nasi, allerlei verschillende vleesgerechten, gehaktballen, ham, salades, broodjes: werkelijk alles was er. Grote klasse! Bescheiden als ik ben had ik dan ook een bordje waar ik maar amper overheen kon kijken. Toen dit achter de kiezen zat kwamen ze aangelopen met weet-ik-het hoeveel soorten ijs, mousse, slagroom en allerlei andere lekkerheden… 150 kg zwaarder meld ik me dus een half uurtje later op het podium…

Ook nieuw voor ons is het gegeven dat we vandaag gefilmd worden. Namens Omroep Brabant word er door Petry Gamers gefilmd om de reportage met Ferry van de Zaande te complementeren, en er lopen 2 andere cameramannen ook op het podium. De tent in Molenschot was er namelijk één van het luxer soort. Door heel de tent heen hangen in de nok van de tent namelijk flatscreen tv’s waarop de door de 2 cameramannen geschoten beelden worden geprojecteerd. Achterin de tent heeft iedereen dus ook een fantastisch zicht op het gebeuren.

In de beginfase was dit alles niet echt nodig, want toen wij aftrapten stond er denk ik hooguit 50 man binnen. Toen we om vijf voor tien bijna klaar waren stond de tent echter bommetje vol en waren er volgens schattingen van Tourmanager Odert misschien wel 1300 mensen. Nog steeds verbaas ik me hier weleens over, ik bedoel: meestal staan we in kleine kroegjes te spelen, regelmatig worden het zalen en tenten van een manneke of 500 tot 1000 en soms, ik noem een KPJ-Teteringen vorig jaar (1500), een fanclubdag van de BZB in 013 (1000),een Udenhout onder Zeil dit jaar (3000) en natuurlijk de Draai van de Kaai (6000 man!) worden die mensenmassa’s ineens vertienvoudigd. Ongrijpbaar is dat, en een machtig mooi fenomeen om je eens lekker over te verbazen. Uiteraard mochten er geen Rowwen Hèze nummers gespeeld worden, en dus moest er flink geschrapt worden. Niet alleen Blieve Loepe en Bestel Mar moesten er dus uit, maar ook de Kloempestoemper moest terug naar het origineel (zonder kloempendans dus), geen Ierse medley vandaag, want daar zit de Shannon song in verweven en geen Brabant/ de Peel. Aangezien wij verder geen eigen werk hebben moesten we dus veel nummers van een ander spelen. Wat nummerkes van de BZB enzo. Maar wel voor 1300 mensen (al gauw 13x de hoeveelheid van een doorsnee stamcafé)…

Na afloop werd er als dolle tijgers afgebroken, want we moesten natuurlijk snel plaats maken voor Jack en de mannen. Gelukkig was de sfeer backstage best goed te doen, want al snel kwam de nieuwe Tourmanager zelf om een bezem vragen om onze confetti op te ruimen. Na snel wat shots bekeken te hebben van Petry gaan we de tent in waar Rowwen Hèze inmiddels aan de gang is en wat is dit toch een superband. Oké, een eenvoudig trommelaar als ons pa zou het ritme van Martîn ook wel een avondje kunnen brengen maar buiten dat heb ik verder niks aan te merken. Prachtige teksten, geweldige melodieuze muziek en de fijne sfeer maakten mij tot een gelukkig man. Ohja, en de aanwezigheid van vele glaskes bier droegen hier natuurlijk ook aan bij…

Ondertussen is Heintje volop in paniek want vriendje Mikenstein is kwijt. De rest van de ploeg staat bier te drinken, draait shaggy’s (Pillie) en probeert mooie meisjes op de foto’s te krijgen (Bollie). Een conversatie met een vrouwelijke bewonderaar brengt Heino dusdanig van z’n stuk (“ik vind jou de leukste jongen van de band, alleen jammer dat je homo bent”…) dat nu de maat echt vol is en hij Mike gaat zoeken. Ik besluit met hem mee te gaan. In de tent is hij overduidelijk niet meer, en ook naast de tent kunnen we hem niet vinden. Achter de tent bij het podium is er vollenbak kadaai maar geen met lamamuts getooide bassist, en ook in ons buske is geen spoor van de op lekkende schoenen voortschrijdende schilderende advocaat in spe. Als we dan tenslotte nog één final check doen in onze eigen keet zien we hem ineens opgerold op een bankie liggen gelijk een aangespoelde bultrug. Ik zet hem gauw op de foto en mms deze door aan de rest met als onderliggende tekst “Lady’s en Gentlemen: we’ve got him”…

Als we eindelijk uitgeraust zijn en met heel de ploeg in de bus zitten pleeg ik mijn vaste ritueel. Met een glaske bier en m’n mp3 speler aan probeer ik in slaap te vallen. Helaas hebben de jongens op de achterbank andere plannen, en met 2 luide knallen worden er 2 confetti shooters afgeschoten in de bus… Jezus wat een teringbende is dat zeg! Echt alles zit onder, en ik blijf het ook maar tegenkomen. Zelfs zondagmiddag na het voetballen stapte ik onder de douche vandaag en zat het nog in m’n borsthaar. Ook m’n bed en mijn 85 kussens zitten helemaal onder, dus als je mij vandaag of morgen ziet lopen met confetti in m’n haar of in m’n baard (ik zou ook kunnen zeggen in m’n navel, maar het is nu geen weer voor naveltruitjes) besef je dan dat ik niet de kluts kwijt ben maar dat ik nou eenmaal geen geweldige opruimer ben…

BLERUGTIK DINSDAG 6 OKTOBER:

Dierenvrienden en dierenvriendinnen,

na een paar weekies Blerugtikvrij geweest te zijn hebben we deze week weer opgetreden, en dús heb ik weer een kakelverse Blerugtik voor jullie. Zit je haar goed, je kunstgebit vast en heb je voor de zekerheid een pamper klaar liggen? Mooi zo, dan komtie:

Zaterdag mochten we eindelijk de ring weer eens in. Of ja, eindelijk is wel wat overdreven, maar een paar weken zonder optreden gebeurt niet vaak meer. In die paar weekenden dat we vrij waren werd er met name gehousewarmingparty’d (scrabble!). Eerst mochten we de echtelijke stube van onze Tourmanager bekijken, bewonderen en daarna bevuilen, en een week later was het liefdesnestje van Mark en Suuske aan de beurt. Dit feest hakte er zo in bij mij dat ik de volgende dag zelfs niet in staat was om naar het feest van Ome Ronnie te gaan, die ik vanaf deze plek natuurlijk wel alsnog wil feliciteren.

Maar goed, zaterdag gingen we dus naar Berkel-Enschot voor een optreden op Kraanpop. Normaliter rijden we om een uurtje of 5 weg, en wil het weleens gebeuren dat Tourmanager Odert wat aan de late kant arriveert. Vanavond zouden we daar echter geen last van hebben, want we zouden pas om 8 uur ’s avonds verzamelen. Zwerverroadie BollieBallie zat al bij ons thuis te wachten toen ikzelf uit bed kwam stappen, en na een verkwikkende douche stap ik in de Duitser en ga richting onze Tourmanager. Als ik voor de deur sta en de claxon beroer krijg ik een telefoontje… Het blijkt onze Tourmanager zelf te zijn en op dreigende toon meld hij dat hij “nog lang niet komt, want hij heeft zich verslapen en ik mág wel wachten maar het duurt nog wel even”… Om 8 uur ‘savonds… Verslapen… Oeioeioei als ik daar over nadenk raak ik zwaar in de war

Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in sommige dialecten van Libanon iets wel heel oneerbiedigs betekent? “Jij vuile Tourmanager Odert!” betekent daar namelijk niets meer of minder dan “Jij vieze paardenpiemel!”.(bron: kwitniepedia.nl)

Met de rest van de bande en onze Truckerroadie achter het stuur zetten we koers richting de feesttent. Onze Truckerroadie is echter ook een beetje de pad kwijt, maar dit blijkt door een maagwandontsteking te komen en de daarbij horende medicijnen. Zo neemt hij meerdere keren een drempel met ruim 80 km/u, mist hij bijna een bocht en ziet hij later als enige Stereo zangeres Astrid Kunst in de onderbroek staan…
BollieBallie waagt het zelfs om zijn grote neef Medicijnman te noemen en bij ons is dan ook de bijnaam PillieBallie geboren…

De band Stereo is ondertussen aan de gang, en vriendje Mikenstein en ik hadden van tevoren zowaar een meningverschil over vrouwen. Meestal zijn Mike en ik het eens over vrouwen, maar dit keer dus niet. Mike steekt zijn waardering voor Astrid Kunst niet onder stoelen of banken maar ik liep (nog) niet warm voor haar.
Hoe anders kijk ik daar nu tegenaan! Na een uurtje van hun optreden gezien te hebben ben ook ik helemaal om! Astrid is geweldig! Als ze na een half uur het zelfs aandurft om alleen in een joggingbroek en een bh’tje verder te gaan stijgt mijn waardering alleen maar. Als ik even later een zweetdruppel over haar ruggengraat de strijd tegen de zwaartekracht verliest en afzakt richting haar joggingbroek raak ik even oververhit, en besluit ik om een lekker fleske bier te gaan halen…

Na Stereo is het de beurt aan Wipneus & Pim en maken wij onszelf al voorzichtig klaar voor ons optreden. Mikenstein ventileert nog even wat politiek geladen stellingen en probeert ons ervan te overtuigen dat wij op hem moeten stemmen tijdens de Gemeenteverkiezingen. Vlak voor het doldwaze DJ duo klaar is delen ze een kleine 600 fluitjes uit waar wij later zeer blij mee zijn…Wanneer ik “Goeienavond Berkel-Enschot!” uitschreeuw hoor ik namelijk alleen maar die fluitjes. Tussen 2 nummers in: alleen maar fluitjes en na het “dank je wel Berkel-Enschot, houdoe en tot volgend jaar!” hoor ik nog steeds alleen maar gefluit. Kortom: niet meer doen!
Na afloop pakken we nog een lekker pilske, en gaan daarna wederom met de Truckerroadie naar huis. De ogen vallen weldra dicht en als ik wakker word is het alweer zondagochtend.

Eerst spelen wij zelf de derby Veerse Boys 6 – Raamsdonk 7 (nipt verlies, doelman Heino stopt wel een penalty), daarna is het Duitse middag in de kantine (lange tafels, veel bier) en daarna lig ik total-loss op bed. Gisteren moest ik eerst heel de dag werken en daarna als de wiedeweerga naar Wanssum voor weer een optreden. Eerst moest ik trouwens mijn auto zoeken, maar na een snel onderzoek bleek de Duitser nog bij de kantine te staan… Tel daarbij enkele andere fysieke ongemakken bij op en dan concludeer je al snel dat het een zware avond zou worden.

Eerst maar eens de anderhalf uur durende rit naar Limburg om lekker bij te komen. Een klein tukje later staan we weer oog-in-oog met Toon “de held” van Gogh. Naast zijn café in Oostrum is Toon een allround horeca manneke, en zodoende zet hij tijdens de kermis dan ook een tent weg in het naastgelegen Wanssum. Ik voel me echter met de minuut beroerder en zelfs een stevige toiletbeurt kan dit gevoel niet wegnemen. Puffend en alom compresserend kom ik de avond door. Het optreden gaat lekker, en het publiek dat gekomen is na 3 zware dagen maakt er toch een puike avond van.

Op het einde van de avond is er een misverstand en dat wil ik even uit de wereld halen: Tijdens een optreden heb ik nergens tijd of aandacht voor. Ik, en ook mijn mede bandgenoten dragen oortjes waar wij onze muziek op horen. Naast deze muziek hoor ik dus verder helemaal niks. Soms sta ik weleens aan de zijkant van het podium, en dat is dan om even snel om te kleden. Ik concentreer me dan ook op het optreden en nogmaals: tijd en/of zin voor een gesprekje is er dan niet. Bijna elke week probeert iemand dat wel, en ook gisteren werd ik er op geattendeerd dat er een jarige in de zaal stond. Men probeert dan ook nog de naam van het feestvarken mee te geven, maar dát hoor ik dus niet. De jarige word het podium opgehaald, mag een dansje doen, en wij spelen voor hem “lang zaltie leven”.
Na afloop komt de “aanvrager” zijn beklag doen omdat hij ook had gezegd dat wij de jarige jop een stukje gitaar hadden moeten laten spelen, en daar hadden wij niet aan toegegeven en daar was hij niet blij mee. Tsja wat zal ik er verder over zeggen? Beter maar niet teveel denk ik behalve dan dat wij bepalen wie er aan onze spullen komt, en wie wanneer een stukje meespeelt.

Verder is het een bijzonder leuke avond geworden (met Toon is het altijd goed toeven) en na het nemen van een kleine 1000 foto’s stappen we in het buske en zetten we koers richting Raamsdonk.

Telwrusten allemaal

BLERUGTIK MAANDAG 14 SEPTEMBER

Fijne parochianen en overige aanbidders der Rock & Lol broeders en broederinnekes: welkom bij de Blerugtik. Ga er maar eens lekker voor zitten want er komt me toch weer een stoot onzinnige informatie op jullie af… oei oei oei

Vrijdagavond maakten we ons op voor het 3e optreden in deze week. Een weerzien met oude bekenden dit keer want we mochten naar het Allemanscafé van Toon van Gogh in Oostrum. Eerst speelden we daar in september 2007 op een maandagavond op de kermis. Later (8 maart 2008) stonden we in de door Toon opgezette feesttent als voorprogramma van de WC Experience, ondertussen kwamen we Toon tegen op de Zwarte Cross en dronken een stevig pilske mee, en nu speelden we in een tent die aan het café vastgezet was.
Om half 6 stond grote vriend BollieBallie (zwerverroadie van beroep) al aan de deur, en niet veel later zoefde de geel-zwarte Canvas!bus door de straat. Helaas was Tourmanager Odert (“ja daar ben ik goed in hè, mensen om de tuin leiden”) ook van de partij. Nou we het tóch weer over Tourmanager Odert hebben: Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in India wel een heel zeldzame ziekte betekent? “U heeft last van een geweldige Tourmanager Odert op uw anus, gebruik deze zalf driemaal daags en laat uw Tourmanager Odert zo nodig wekelijks aanraken door een bassist wiens leuter groter is dan de slurf van een gemiddelde olifant” is daar een veelgehoord consult.(bron: kwitniepedia.nl)

De reis is lang en de gemiddelde snelheid is laag dus zoeken de jongens vertier. DJ Mikenstein weet daar wel raad mee en tovert een soort van revolutionair speakersysteem uit de hoge hoed. Dan plaatst hij vakkundig zijn iPod in het kinky apparaat en prachtige muziek vult de ruimte en verwend ons trommelvlies. Helaas voor ons zijn de trommelvliezen van chauffeur Heino iets minder iPod bestendig, en dus verdwijnt het toverkastje weer in de tas en gaan de oordopkes op bij vriendje Mikenstein.

In Oostrum aangekomen zijn de van H’s al druk in de weer en de oudste van de 2, vader Kees is oprecht verrast als hij ziet welke foto wij op de voorruit van onze bus hebben geplakt. Een aantal jaren geleden is Kees namelijk op de gevoelige plaat vastgelegd met de dames van Djumbo en daar is hijzelf nog steeds ondersteboven van. Zoals gebruikelijk heeft Kees van de week weer inkopen gedaan, en verast ons weer met een fancy gadget. Dit keer betreft het een “first aid in-ear remover kit” oftewel een zaklamp en een pincet om mijn oordopkes mee uit mijn gehoorgang te peuteren als deze weer eens vast blijft zitten…

Eerst is er tijd voor een pilske zo vind Toon, en wie zijn wij dan om die geste van de hand te doen? Juistem, dat zou enorm ongepast zijn, en dus drinken wij een lekker pilske mee. Na het opbouwen en de soundcheck gaan we eten bij de plaatselijke Shoarmaboer en wagen we ons weer aan een wild avontuur. Althans, dat beeld ik me altijd in als we naar een vreemde shoarmaboer gaan want God mag weten wie er daar het vlees komt snijden. Ik vind onze eigen shoarmabakkers al van een vreemdsoortig pluimage, laat staan wat ik moet denken van een vreemde shoarmabakker. De serveerster scoort bij mij geen punten, want zij legt haar prioriteiten bij het voeden van BollieBallie die als eerste zijn bordje voorgeschoteld krijgt. Hij zal z’n dik bolleke dan ook wel houden denk ik… Als derde ben ik dan toch aan de beurt en schuif in een vloeiende beweging mijn Shoarma speciaal (uiteraard met overdadig gedrapeerde knoflooksossa) naar binnen.
Na het eten drinken we een pilske en schuift de shoarma zichzelf in een vloeiende beweging weer naar buiten rechtsreeks het Oostrumse rioolstelsel in.

Rond de klok van half elf mogen we er in zoals dat zo mooi heet en halverwege de 1e set begint het grote getob. Er is iets mysterieus mis met mijn eigen geluid maar ik kan niet achterhalen wat. Batterijen van microfoon en zender zijn gewoon vol, de plug van mijn oortjes zit er gewoon in en ga zo maar door. Ik snap er ondertussen geen hol meer van, maar de Rock & Lol trein dendert maar voort dus tijd om te prakkezeren is er niet. Ik ga ook gewoon door, en ik denk dat er niet echt iets merkbaars was van mijn problemen. Net voor de pauze hersteld mijn geluid zich, en opgelucht bedenk ik me dat ik dat in de 2e set eens even echt zal gaan vlammen…

…maar je voelt hem misschien al wel aankomen: tijdens het 1e chanson van de 2e set is er een soort van doffe klap en weg is m’n geluid weer. Balen zeg.
De show verloopt verder goed, en de sfeer is ook meer dan goed, zowel op, voor als naast het podium en de heren van de crew nemen het er eens goed van. Onder het mom van “ik dacht dat er een storing was op het podium” komen ze allemaal één voor één kijken wat er allemaal aan vrouwelijk schoon vooraan staat, en inderdaad: ik moet onze Truckerroadie gelijk geven toen hij zijn neefje BollieBallie opdracht gaf om “die blonde daar vooraan” eens op de foto te zetten want dat was wel een hele leuke meid (zoals ik na afloop merkte toen ze kwam vragen of ik mee wilde gaan dansen en ik –uiteraard- voorkeur gaf aan satéballen eten met de jongens).
Verder is Mark weinig te spreken over mijn overdadig knoflooksaus gebruik, want telkens als ik close met hem wil zijn om samen te zingen trekt hij een verwrongen gezicht. Later bedenk ik me dat dit natuurlijk komt door die knoflooksaus en laat ik expres een klein boertje in zijn gezicht…

Na het optreden krijgen we zoals gezegd een fijne pan met saté gehaktballen en ook aan lekkere verse pilskes geen gebrek. Aan sterke praat ook niet, en aan vuile praat al helemaal niet. Verder doet het ons allen veel deugd dat de imagomuts van Mike terug is van weggeweest. Het van Peruaans lamahaar vervaardigd kleinood is vanaf nu (weer) permanent op zijn advocatenkuif te bewonderen. Tot slot krijgen we van grote vriend Toon een 12 fleskes Corona mee om de terugrit wat te veraangenamen. Na een paar slokjes Corona gaat mijn MP3 speler weer aan en val ik vredig naast BollieBallie in slaap.

Zondag hadden we ons 4e optreden in 8 dagen. En na 40 uur werken, 3 optredens, 1 verjaardag en 30 minuten voetballen voel ik me al aardig vernaggeld als we in Oosteind aankomen op het plaatselijke spektakel. Vorig jaar speelden wij daar als voorprogramma van Mooi Wark, dit jaar zijn wij de afsluiter van het weekend. Polo ’n Heze is de andere band van vandaag, dit is een Rowwen Heze coverband voortgekomen uit de band Buiten Westen. Robin van Laarhoven is dus ook van de partij (helaas wel mag ik zeggen, maar dat lees je later) en uit diezelfde categorie “vage bekenden” zien we ook Ivo Bergmans, Peter Rasenberg en Rene van Uijen van RBS S.

De soundcheck beleef ik noodgedwongen vanaf de Dixie (leve de in-ears!) en niet veel later stappen we dus voor de 4e keer deze week richting een podium. Na een uitvoerige warme hup gaan we “er in” en komen er een dikke anderhalf uur later pas weer af. In de tussentijd heb ik een waanzinnig optreden gezien in een tent die ik zelden zo gezien heb. Halverwege het optreden word er namelijk een baal stro binnen gegooid en binnen no-time verandert de hele tent in een soort van gemoedelijke free fight zone. Meisjes doen net zo hard mee, en het is me een kolere zooi van jewelste. Het optreden gaat als een speer en voor we het weten staan we pilskes te drinken in de backstage.

Ook de mannen van Polo ’n Heze zijn er nog en drinken als vanzelf lekker mee. In zo’n backstage kan er vanalles gebeuren; dat is bekend. Het nu volgende verhaal slaat echter alles: iemand (ik noem geen namen, maar diens naam begint met een R en eindigt op –obin) heeft het een beetje koud en besluit de jas van een Security meneer aan te doen. In zo’n jas zitten allerhande interessante objecten, en als een paar minuutjes later heel de tent aan het hoesten is en klaagt over branderige ogen weet niemand wat er aan de hand is. Slechts één iemand weet dat wel, en die zit grijnzend met een busje pepperspray in z’n handen te kijken…

De rest van de avond spenderen wij dus buiten, en het word een latertje. Helemaal als we er achter komen dat niemand nuchter gebleven is… Ongelofelijk maar waar: band + crew is allemaal te aangeschoten om naar huis te kunnen rijden.
Aangezien we dus toch niet naar huis kunnen rijden besluiten we om naar ons dorpscafé te gaan (niet dat dit enige vorm van logica in zich heeft, maar goed) en gelukkig wil Maarten de Banjoman ons voor deze ene keer wel rijden… Bij het café zijn nog een paar feestgangers van vanavond over gebleven, en ook de voltallige selectie van RBS S en Kees van H. BV komt mee om een pilske te pakken..

Het exacte hoe en wat weet ik vanaf daar niet echt meer, dus helaas moet ik jullie dat onthouden…

BLERUGTIK DINSDAG 8 SEPTEMBER: over uhhm tsja vanalles eigelijk…

Lieve mensen, trouwe volgers van de Canvas!karavaan of toevallige passanten: wan varte helkom bij mijn (bijna) wekelijkse bijdrage aan het Canvas!bestaan, oftewel de BLERUGTIK.
Voor de nieuwelingen onder ons: sommige frases in dit verhaal zijn écht gebeurt, andere frases zijn in mijn hoofd ietwat aangepast om het bestaan ervan wat dragelijker te maken. Echter, daarentegen ALLES wat in deze blog over Tourmanager Odert geschreven word is 100% de waarheid.
“Is hij echt zo’n walgelijk persoon?” hoor ik je nu denken? Jazeker dat is hij spreek ik met de hand op mijn hart…

Ook ik ben van de week weer begonnen met werken en dan luidt de standaardvraag al gauw “hoe was jouw vakantie?”. Meestal antwoord ik dan met “weer te kort”. Echt serieus, toen ik geslaagd was voor de middelbare school en wij van mei tot september vakantie hadden kwam ik terug op school met de mededeling dat de vakantie wel wat langer had mogen zijn…
Lieve Bonker, wat heb je dan zoal gedaan in je vakantie? Nou vanalles en nog wat kan ik je vertellen. Zo heb ik flink bier gedronken tijdens de verjaardag van onze Zwerverroadie BollieBallie. Ook heb ik flink bier gedronken tijdens de Waspikse kermis en last but not least heb ik flink bier gedronken tijdens mijn 2 dagen durende vakantie in Dubline.

Wacht eens even dear Bonker? Dubline? Weet je het zeker kerel? Moet het niet gewoon Dublin zijn? Uhhm, nou nee. Want volgens Heinemans (“ik ben een autoriteit op dat gebied”) is iemand uit Dublin een Dubliner (spreek uit als Interliner), echter volgens mij en Mikenstein (én de mensen uit Dublin zelf) dien je het uit te spreken als Dublinner. Deze discussie sleepte zich 2 dagen voort en als vanzelf ga je dan dé autoriteit op dit gebied geloven natuurlijk.

Ook van de partij in Dublin is Petor Schipperen (musicus/ arrangeur pur sang). Sterker nog: Petor is degene die ons naar het vliegveld in Charleroi vervoerd heeft. In een angstaanjagende rit (serieus: tel de allerspannendste attractie van een pretpark en de allerengste scène uit de allerengste film die je kent bij elkaar op en dan nóg kom je niet aan ons adrenalinepeil…). Na een vlucht van anderhalf uur staan we dus ineens in Dublin, hoofdstad der Ieren. Voor een echte Ierland aanbidder (zowel het weer, de muziek, de mentaliteit als de voetballers) als ik is dit het beloofde land. Voor mij geen Mallorca, Albufeira of Kreta met zijn pokkenweer, opdringerig volk, huiveringwekkende menukaart en belabberde ondierenbestrijding (“ja, het was er zo warm *klaag klaag klaag* het was er wel 46° in de schaduw *blablabla* die proppers waren echt te macho gewoon *maauw zèèk jàànk* GA DAN GODVERDOMME NIE DAARHEEN MAAR VALT ER MIJ NIE MEE LASTIG GODNONDENAKENDENONDEJUUH) maar gewoon 2 dagen lekker uitbriesen in de zee wind van Ierland.

Onder leiding van gids Heinemans banjeren we 2 dagen door het historische centrum van Dublin en hebben we oog voor kastelen, kerken, ruines en fraaie stadsparken. Dankzij vriendje Mikenstein verhongeren we niet en drogen we ook niet uit… We zitten dus regelmatig aan een natje en een droogje waarbij we ondertussen de avondplannen bespreken. De Temple Bar wijk in Dublin is één groot uitgaansgebied waar het elke avond van de week vollenbak ambiance is. Van maandag tot en met zondag: overal live muziek en volle pubs. Volgens de Guiness brouwerij word er van zijn bier 10 miljoen (10.000.000!) glazen per dag vertapt in Dublin. Dit lijkt ons wat overdreven maar we zullen het vanzelf merken.

Na een powernap gaan we Dublin in, en inderdaad we vermaken ons prima. In een pub met de grootte van ons geboortedorp vermaken we ons met de live band die er zit te spelen. Hier geen skihut, gebroeders Ko, Niks & Simon of zus van Jan Smits. Alleen prachtige vertolkingen van U2, the Beatles, Oasis, Pink Floyd en ga zo maar door vermaken mijn trommelvlies en in onze kelen is enkel plaats voor ijskoude halve liters bier.
Onder ons hotel is echter ook een nachtclub, en aangezien de pubs er op tijd sluiten gaan we dus naar onze nachtclub. Daar aangekomen voel ik me niet op m’n gemak. Het aanwezige publiek bestaat namelijk behalve met ons nog 4 mannen alleen maar uit vrouwen. Typische vrouwen ook nog eens. Korte rokken, hoge hakken, bleke huiden en vooral veel tentoongesteld vlees voeren de boventoon. Een “charmante” Ierse vraagt mij om te komen dansen, just like my friend, terwijl Petor al bezig is met het onveilig maken van de dansvloer. “Me don’t dance. Me only drink” is mijn stoïcijnse antwoord. Ik had ook kunnen zeggen “I enjoy myself watching him dance” maar dat vond ik toch echt iets te gay’ig…

Eenmaal terug uit Ierland moet ik vooral veel rusten want later die dag moeten we optreden op het Waspik-onzin feest, gehouden in de loods van de familie Hooijmaijers aan de Overdiepse kade in Waspik. Hemelsbreed slechts een paar kilometers van ons vandaan maar door de aanwezigheid van de Maas is het een slordige 100 km fietsen schat ik. Ik neem dan ook geen enkel risico en rij graag mee met Heinemans.
De Hooijmaijersen blijken de meest gastvrije familie van Nederland te zijn. Echt niks is deze mensen te gek. De huiskamer word vrij gemaakt voor ons, er word koffie gezet, er word bier en fris aangerukt, en ook vraagt men vóór het optreden al of “we soms een broodje lusten?” en als vader Nol onze geluidsman Kees de afstandsbediening aanreikt word het ons te gek. Kom nou, wij zijn toch zeker Michael Jackson niet?

Het optreden gaat lekker en de dampende schuur doet lekker mee. Zoals wel vaker word het één groot bal der improvasition, en zo dient Geert Hooijmaijers (stel jezelf een enorme kerel voor; 2 meter groot, een nek als een stier, een borstkas als een gorilla, schouders als Jerommeke en een paar armen als een volkszanger/ stijlicoon) zich te verkleden in mijn charmante rose outfit… niet veel later gaat Geert, zichtbaar niet op z’n gemak in z’n nieuwe pakje, voorop in de polonaise… Door al het geïmproviseer duurt het optreden bijna een uur langer dan de vantevoren beloofde 2x 45 minuten, maar ach: op een feest als vanavond dat geeft niks. Na afloop pakken we er nog een broodje of 4 de man op en proosten we op het leven! (foto’s van dit feest vind je op www.waspikonzin.nl )

Zondagochtend voetbalden de sterren van Raamsdonk 7 zichzelf naar een 3-2 nederlaag (met doelman Heinemans al verdienstelijke debutant) en zondagmiddag kijk ik op uiterst ontspannen wijze naar de derby Right ‘Oh – Raamsdonk die uiteindelijk zeer verdiend door de ploeg uit Geertruidenberg gewonnen word. Geen kwaad woord mijnerzijds over deze wedstrijd, noch over de dienstdoende scheidsrechter noch over de ontvangende vereniging.

Maandag was het kermis. En dan niet alleen bij mij in de bol, maar ook in het Brabantse plaatsje Bakel. Rond de klok van 6 vertrekken we in onze DDR mobiel en met grote spoed schieten we over de Brabantse wegen.

Café Midnight is de plaats der bestemming en het terras is bevolkt door wat locale piepels. Helaas was het een optreden zonder roadies dit keer, dus sjouwen we ons te barsten, en zowaar: zelfs een zweetdruppeltje komt er aan te pas… Uiteraard hebben de van H’s dit keer weer een nieuw fancy gadget. Als sfeerverhogend middel maken we vanavond namelijk gebruik van echte Hand held detonaded shooters. Oftewel confettischieters…
Na het opbouwen eten de jongens van Hoempa Temptation als altijd een lekkere portie friet met een zelf te bepalen aantal snacks, en hierna schieten zij als door de bliksem getroffen nog even de kermis op. Normaliter heb ik het niet zo op al die flitsende lampjes en met duizelingwekkende snelheden voorbij suizende attracties. Dit keer zet ik die angst aan de kant, want we gaan met zijn allen in de Miami trip. Ik dus ook, mits ik naast mede held Mikenstein mag zitten…
De pret duurt maar even, en als ik door al dat geslinger los kom van m’n stoeltje breekt het angstzweet pas echt goed uit. Omdat het helemaal niet druk was kregen we wat extra rondjes en dus stapte ik na 17,5 minuut drijfnat uit dat ding. Ik zweer het: de hel staat vol met dergelijk marteltuig…

Snel terug naar het café waar al wat mensen de dansvloer aan het warmdansen zijn. Snel omkleden en er in! De grote drukte blijft een beetje uit, maar de mensen die er wel zijn maken er wel een feest van. Chapeau voor die mensen die op maandag na 3 dagen van zwaar kermis vieren nog energie over hadden om 5 hoempaboys uit Raamsdonk te komen bejubelen! De 2e set gaat ook lekker als vanouds en de sfeer is lekker. Tijdens het Slavenkoor kan ik mezelf niet inhouden en scheur bijna uit m’n pak van het lachen. Tijdens de pauze hadden de van H’s in onze kleedlokamer een soort van generale gehouden met hun Hand held detonator shooters en dus wisten ze precies wanneer deze afgestoken moesten worden. Als dat moment dan eindelijk daar is zie ik 2 van H’s met vereende krachten proberen de shooters af te steken, maar hoe ze ook draaien en doen: geen confetti. Druk gebarend onderneemt Kees nog een poging, en met een tamme Flèh komt de confetti eruit vallen…

Hierna krijgen de aanwezigen nog het toetje met de Banjoman, en eerlijk is eerlijk: zijn aanwezigheid kost ons een vermogen maar hij weet het wel te brengen. Echte Vrienden is dan ook weer een echt hoogtepunt op weer een echt mooie avond. Ik hou daar wel van: dat je van te voren niet weet waar je terecht komt, maar dat je na afloop toe moet geven dat het weer een mooie avond geweest is met alle ingrediënten die ons feestelijk bestaan zo mooi maken.

Van’t weekend weer 2 optredens. Op zondag gaan we naar de geboortegrond van ons vader en spelen we in Oosteind en voor de vrijdag staat ons weer een overheerlijke pan saté gehaktballen te wachten bij Toon van Gogh van het Allemanscafé in Oostrum.

Komt goed!

MAANDAG 17 AUGUSTUS: in één woord: lekker!

Fijne lieden van de Canvas! geloofsgemeenschap: lekker dat jullie er allemaal weer zijn. Niet gewoon leuk, nee lekker. Gewoon onwijs lekker dat jullie er allemaal weer zijn om onze avonturen mee te beleven. Lekker lekker lekker. Apart woord trouwens lekker. Je moet maar eens proberen om het woordje lekker een keer of 20 lekker in één inleiding te proppen. Daar ben je lekker mee genaaid en daar worde nie lekker van. Lekker lekker lekker. Gewoon lekker weet je. Niet mooi of fijn, nee gewoon lekker. Just lekker. Lekker woord ook: lekker. Gewoon lekker. Vraagt een agent met een snor, of nog beter, een vrouwelijke agent met een snor: “Hey jongeman, wat denken wij dat wij daar aan het doen zijn?!?!” als je midden op straat staat te piessen, en dan zeg je “aah man, gewoon lekker weet je”. Lekker. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, lekker. Eén lek, twee lekkers.

De woordjes “lekker” en “maandag” zijn nog nooit lekker samen gegaan, en dat zal vandaag ook zeker niet gebeuren. Na een zwaar weekend ben je altijd wel wat moe op maandag, maar na een zwaar weekend én een optreden ver van huis (ofschoon de afstand wel meeviel ware het niet dat onze bus gewoon niet zo hard gaat) ben ik dus helemaal naar de kloten. Vannacht tikte de klok net half 4 aan toen ik thuis kwam, en eer de adrenaline was gaan liggen en ik eindelijk sliep was het journaal van 4 uur al geweest…

Een paar dagen voor dit debacle wat ik vandaag meemaak (het lijkt echter wel eeuwen geleden) was het vrijdag, en daar begint van oudsher het weekend. Met een aantal Duivenmelkers uit Raamsdonk stappen we rond 9 uur op de fiets en zetten koers richting Waspik, naar de Blokhut oftewel het clubhuis van de Waspikse Duivenclub. Beoefenaars van de duivensport zijn dorstig van aard, en aangezien muzikanten dat ook zijn ben ik graag van de partij op deze zwoele vrijdagavond. Onderweg naar Waspik word ik gebeld of ik toevallig zin heb om morgen te komen figureren bij Wolfseinde, de tv serie van Omroep Brabant. Aangezien ik wel een bepaalde vorm aandachtsgeilheid bezit én ik van mening ben dat ik veel beter tot mijn recht gekomen zou zijn op de toneelschool dan op het MBO detailhandelsgejaank besluit ik de uitdaging aan te gaan en de volgende ochtend te gaan figureren bij Wolfseinde. Eens kijken of er echt zo’n groot acteur verloren is gegaan in de donkere spelonken van Koopmans Recycling BV. De volgende ochtend betekende ook écht ochtend, want vanaf 9 uur zouden de opnames zijn. Om iets over 9 fiets (!) ik door Raamsdonk en meld ik mij op de set van Wolfseinde. Een vreemde soort van stadse vriendelijkheid bekommert zich over mij en van alle kanten krijg ik aandacht en komen vriendelijke mensen zich voorstellen. Natuurlijk is er verse koffie (“ja hoor, net gezet”) en speciaal voor mij word er een extra tafel aangerukt.

Figureren betekend echter vooral veel wachten, en veel wachten betekend veel koffie. Na een goei gesprek met een soort van meesterknecht (die het totale reilen en zeilen achter de coulissen in de gaten houdt ofzo) mogen goeie vriend Charel en ik ook naar binnen voor de volgende scène’s. Al teveel kan ik er niet over uitweiden, en misschien word er alles wel uitgeknipt maar dan nog was het een leuke ervaring. Charel en ik waren dansers, maar dan wel op z’n Rauwdauwers’. Dat wil zeggen dat wij dansen volgens “de 3A’s”. De A van Altijd uit de maat, Altijd met volle handen en op één of andere manier Altijd rauwer dan de rest… Barvrouw Lize snapt onze bedoelingen en komt al snel over de brug met een Tropische versnapering. Het resultaat zie je vanaf januari op Omroep Brabant.

Na deze leerzame ervaring te hebben meegemaakt vloog ik richting zwembad om samen met mijn muziekvriend Interfrated Roy flink te gaan splashen en onze specialiteit watervolleybal te spelen. Maar de tijd vliegt en druk als ik het heb ga ik verder: Au revoir mon amie de musique en niet veel later meld ik me enigszins verbrand zaterdagavond op het feest van Pietje en Nicolay (twee locale helden). Met goeie muziek, broodjes knakworsten en vele vele flessen Heinekens verder waggel ik naar huis en slaap als een kudde bizons in ruste.

Zondagochtend heb ik flarden gezien van Philips vs Aegon maar na opnieuw in diepe slaap gevallen te zijn sms’t onze Tourmanager mij maar net op tijd wakker. Meneer dient opgehaald te worden, want zo hoor ik later, de Amerikaan is niet onbekend met het fenomeen wegenwacht. Om 16 over 4 sta ik met mijn Duitser bij onze Tourmanager aan de deur en gezamenlijk rijden we naar oom Ron’s paleisje.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert afgewezen is door zowel de NOS als RTL? “Dit is het journaal van 12 over 8 met Tourmanager Odert” vonden ze daar niet zo’n goed format voor het avondnieuws. (bron: kwitniepedia.nl)

Als ook Heintje’s Koreaanse Ambtenarenmobiel het gevonden heeft stappen we in onze Oost-Duitse vriend genaamd “Stoffel”. Aangezien ik nog steeds helemaal naar de klote ben doe ik mijn oortjes gauw in en stem af op FC Groningen vs NAC. Tevreden dommel ik in al stuiterend met m’n kop tegen het raam. NAC wint uiteindelijk en opgelucht stap ik uit in Leende. Deel I voor vandaag is dus geslaagd (heelhuids aankomen in Leende) en nu kijk ik uit naar de delen II, III en IV. Ik vrees echter voor het ergste wat rotter dan nu kan bijna niet.
Deel II verloopt ook vrij spoorvoedig want het opbouwen + soundcheck is zo geklaard. Vervolgens gaan we zoeken naar een eetgelegenheid en komen uit bij een Chinese friettent. En ik wil niet discrimineren, maar ik heb het er nooit zo op bij deze nauwkijkende frietenbakkers. Net zoals ik het nog steeds raar vind dat de pizzabakkers in mijn dorp afkomstig zijn uit Turkije, Libanon en andere Tropische oorden. Aarzelend kies voor een veilig frietje saté en een gehaktbal. Uitgerekend de (Chinese?) satésaus smaakt naar stoeptegel, terwijl de oer Hollandsche gehaktbal juist heerlijk is…

Het laatste deel voor vandaag bestaat uit het verzorgen van een optreden in Tony’s poolcafé. Uitgeput van deze hele dag vol van spanning en sensatie hijs ik me in mijn werkpak (hèhè) en sleep mezelf de bühne op. Nee hoor, niets van dit alles want van een goeie dorstige zaal krijg ik een dusdanige boost dat ik helemaal opknap (of kwam dat toch door die 3 paraceta’s?). Terend op de energie die we krijgen van de zaal en de talrijke fleskes water om de (na/voor)dorst te lessen word het uiteindelijk een prachtig optreden en de 2 uurkes vliegen voorbij.

Na afloop kletsen we ons eens flink tegen de dijen als ik vertel wel voorstel mij recht na de show gedaan word. Een (licht) aangeschoten jongeman stelt voor dat wij nog een paar nummerkes spelen en dat hij zich dan vervolgens van de winter zal laten kronen tot Prins Carnaval. Als ik hem vraag “wat er dan voor ons in zit” reageert hij quasi verbaasd met “…nouw! Dan zij ik Prins Carrenaval jonge!”. Met name de vrienden Oome, Hofkens en de Hart (die met “Bleek Beauty” eindelijk een bijnaam gevonden lijkt te hebben) rollen over de grond van het lachen als onze Tourmanager de sfeer komt verpesten.

Gelukkig is de charmante kasteleinsvrouw er ook bij en zij blijkt aangenaam gezelschap. Haar man Toine komt haar aflossen en ook hij praat lekker weg met de lieden van het hoempa-ensemble. De avond kabbelt gemoedelijk verder en we vatten het ene pilske over het andere, en als ik ein-de-lijk van m’n kater af ben stappen we helaas alweer in ons buske.

Al slapende word het ochtend, en rond de klok van 4 uur zijn we eindelijk thuis. Amper 4 uurkes later meld ik me bij den baas. Leve de veertig urige werkweek! Lekker!

DINSDAG 4 AUGUSTUS: over schwallbes, draaien over de kaaien en Club Keesss

Dollemannen, dollemannerinnekes, draai van de kaaiers en draai van de kaaierinnekes: van hartelijk welkom bij deze BLERUGTIK. Een XXL uitvoering dan nog wel, aangezien ik na afloop van weer een mooie editie van de Dollemansdagen én een mega vet optreden op de Draai van de Kaai ontiegelijk veel te vertellen heb dit keer.

Afgelopen vrijdag was de TOP*32*LIVE en daar gaat als vanzelfsprekend ontzettend veel tijd inzitten. Vandaar dan ook dat de KPJ de hele week voorafgaande aan dit feest het clubhuis de Boer-inn beschikbaar stelt om samen in te repeteren. En die hele week voelt na een dag of 4 wel aan als carnaval… Enkele muzikanten hebben al vakantie en mogen dus graag een pilske drinken tot laat in de avond. Enkele andere muzikanten hebben nog geen vakantie en drinken ook graag een pilske en slechts een enkeling moet gewoon werken en drinkt graag een pilske maar moet nu elke avond tot het laatst blijven omdat hij gebombardeerd is tot sleutelhouder. Die sleutelhouder ben ik, dus jipper de pipper: ik heb heel de week tot ’s nachts toe zitten bieren. Bieren dient gevolgd te worden door Shoarmareren en dus heb ik vrijdags het gevoel alsof ik een wandelende knoflookbom ben met een lever als een heteluchtballon en een adem als Boris Jeltsin in zijn hoogtijdagen.

De TOP*32 trapt af met het nummer Bakker Schoitbroek van de WC Experience uitgevoerd door de rockband Intergrated Fuel (inderdaad met mijn muziekvriend met de eeuwige oortjes achter de drums) aangevuld met Opperheld Rinus van Rodijnen. Helaas is zangeres Lois de Fèrse taal niet geheel machtig en dus mag ik aftrappen.
Hierna werken we de lijst in een recordtempo af, en zowat elk nummer wat in de lijst staat vind ik mooi. Ook zijn we er qua uitvoering op vooruit gegaan vind ik. Dankzij de Blazerssectie bestaande uit Petor Schipperen (sax) en Harry van Avendonk (trompet) weten we menig nummer beter te brengen dan vorig jaar. Ook de Remco Hofkens band is aardig uitgebreid en een echte aanwinst gebleken, de vertolking van Elvis door broer Raymon is een mooie verassing en zangeres Janneke van Oort debuteerde ook meer dan verdienstelijk. Grootste verassing van vanavond is echter de band Lusterdis met als frontman onze Banjoman. Met nadruk zeg ik ónze Banjoman want als iemand hem groot gemaakt heeft dan is dat Canvas! natuurlijk… Tijdens de TOP*32 worden ze bij het nummer Houten Brug nog aangevuld door Nick Buijks (vader van drummer Jelle Buijks) maar bij de Drunken Lullabies en de Zee van Tijd zingt Banjoman zelf, en eerlijk is eerlijk hij krijgt de hele tent met de voeten van de vloer en de handen in de lucht. Een groot compliment bij deze aan de Banjoman. Mijn eigen hoogtepunt zit in het nummer Ring of Fire van Johnny Cash. Al tijdens het verdelen van de nummers had ik mijn zinnen hier op gezet en gelukkig mocht ik meedoen van de Grote Geblondeerde Halfgod, in Dongen bekend als Robin van Laarhoven, in de rest van de wereld als Muzikaal Opperwezen.

De laatste 5 nummers vormen natuurlijk het hoogtepunt van de avond. Wij spelen Blieve Loepe van Rowwen Heze, de Stormy Monday’s spelen Groot Hart van de Dijk en dan volgt Billy Joel’s Pianoman… Een geweldig nummer natuurlijk en een enorm natte droom om die te mogen zingen. Helaas had ik één klein ding over het hoofd gezien…Omdat er meerdere toetsenisten meespelen vanavond liggen er ook voor hen monitorspeakers op het podium. Eén van die speakers heb ik even over het hoofd gezien, en de volgende ochtend word ik door Gomar gebeld met de vraag of ik een “schwallie” (schwallbe, red.) maak… Potsierlijk val ik achterover over die speaker, bovenop het keyboard van Petor wat de lucht in vliegt. Zijn standaard valt in één knal dubbel neer op de grond en zijn sax kan nog net ontweken worden… Piessend in de broek speelt de rest verder terwijl ik me zo serieus mogelijk weer probeer te herpakken… Hopelijk is de Gomar zo integer dat dit filmpje noooooit van zijn leven op youtube of iets dergelijks verschijnt.

Verder is de TOP*32 zeer goed verlopen, zowel muzikaal als qua sfeer in de tent. Ook de sfeer tijdens de afterparty mag er wezen, met hoofdrollen voor HipHopHarry, Waldorff de Groot en Statler Verschuren en natuurlijk –hoe kan het ook anders- de mannen van Stormy Monday. Op luide toon discussieert men over wie er de beste beffer is van de band en of Adrian –rattenvanger- Waas nou wel of geen Metroman is… Om 5 uur ’s nachts val ik dodelijk vermoeid thuis in bed en als ons ma mijn lever ook ingestopt heeft ga ik slapen. Althans dat probeer ik. Meestal kan ik namelijk niet slapen door alle adrenaline die nog door m’n lijf rammelt, en ook nu is dat het geval. Als ik de radio aanzet komt het meestal wel goed. Zeker als ik net zoals nu door meneer Arrow (die godzijdank wel digitaal te vangen is) verwend word met het nummer Albatros van Fleetwood Mac en dus val ik vredig in slaap.

Zaterdags hebben we Queenmania, DJ Gusztav van de Balkan Beatz en de ultieme Tentfeest act van het moment: de BZB. De mannen uit Volkel spauwen nie in een pilske, en ik zie Robert en Fred al tijdig in de tent om net als de rest van de ongeveer 800 bezoekers te genieten van Queenmania. Helaas ben ik dusdanig on-fit dat ik welgeteld 10 koppen koffie op heb en precies 1 blikje Hertog Jean, dus voor mij is er van een echte afterparty geen sprake.

Zondags beginnen we met de tentmis en direct daarna verder met de 6kamp. Wij zien er echter weinig van, want wij hebben eerst een overlegje over het hoe en wat van deze dag. Dit gebeurt in de caravan (mobile home) van onze geluidsman Kees. Voor 10 uur heet deze caravan mobile hom en na 10 uur heeft hij het de plakkerige naam Club Kees gegeven… Na dit gesprekje beginnen we tijdig met opbouwen voor ons afsluitende optreden, en zoals altijd op de Dollemanszondag proberen we er iets speciaals van te maken. Een iets andere volgorde van de nummers, een ietwat andere act aangevuld met wat extra nummers en als slagroompje op de taart: een aantal gastartiesten.
Het begon al direct goed toen Barry van Strien door onze Zwerverroadie het podium op gebonjourd werd en het complete verhaal verteld van Villa Volta uit de Efteling. Hierna betraden wij zelf het podium aangevuld met vriendje de Banjoman. Halverwege de 1e set komt René van Rooij (WC Experience) ons verblijden met een gastoptreden en ook voor hem komt een droom uit om eindelijk eens een keer met Sjoerd (=Heino) te mogen spelen.
Ook is er in de 1e set nog plaats voor Petor Schipperen (arrangeur/ musicus pur sang) die op geheel eigen wijze invulling geeft aan de Bankzitter.

In plaats van pauze te houden word het podium in bezit genomen door een aantal zeer bekende zangers/ zangeressen. Zeer bekend, zeer veel grote hits maar ook zeer dood. Ikzelf mag als eerste en treed in de voetsporen van Andre Hazes. Hierna komt Elvis Hofkens overwaaien gevold door Mary Servaes Oome. Freddy Mercury Odert spant de kroon en de afsluiter is nog niet zo gek lang dood (en daarom ook het meest lenige van allemaal) Michael Jackson de Hart.

Na oneindig veel moonwalks komt er eindelijk een einde aan zijn lijdensweg en gaan we verder met muziek maken. Tijdens Of je worst lust maakt dé slager van Raamsdonk (uit de bekende Dingeman-lijn) zijn officiële debuut op het podium en niet veel later volgt het hoogtepunt van de avond. Jesper Kamp is behalve laatste man van onze D1 ook nog eens de drummer van een nieuw bandje bestaande uit echt hele jonge lui. Zodoende had ik hem beloofd dat hij tijdens de Dollemansdagen mee mocht spelen. Eindelijk was het dan zover: de eerste 3 rijen vooraan waren allemaal vrienden en vriendinnen van Jesper. Hij ging zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was en drumde alsof zijn leven er van afhing. Een mooie solo gaf hij weg gevolgd door een “Boeruh boeruh boeruh” en nog een solo!
Onder luid applaus stapte hij achter het drumstel vandaan, maar ik had nog een verassing voor hem want de avond ervoor had Dickie van de BZB speciaal zijn drumstokken aan mij gegeven zodat ik ze aan Jesper kon geven. Dolblij met zijn speciale verassing stapte het manneke voldaan van het podium af.
Na Brabant en de Peel stapten ook wijzelf vol en moedaan van het podium af, maar het was nog niet klaar want achter de coulissen scheurde ik bekaant uit de broek toen de ietwat gezette René van Rooij zich in een Sinterklaaspak had gehezen… Type kinky Klaas met bezemstelenstaf. Tsja, toen moesten we wel terug en speelden Sinterklaas wie kent ‘m niet. Om het feest compleet te maken kreeg ik ook nog een herkansing bij de Piano man, want Ton van Disseldorp en Niels de Hart schoven ook aan. Dit keer speel ik hem wel zonder schwallie en het kippenvel gaat dan ook diep over de rug als we de laatste klanken aan ons voorbij laten gaan.

Na het optreden volgt er het gebruikelijke geouwehoer en gebruikelijke bier drinken. Alleen had ik daar dit keer geen puf voor, en verstandig als ik tegenwoordig ben lig ik mooi op tijd op bed naar Jan Mulder (“wát een fan-tas-tisch voetbalbolwerk Jack”) en kornuiten te kijken. Morgen is er natuurlijk weer een dag, en ondanks dat het een beetje ondergesneeuwd werd door de Dollemansdagen is een optreden op het hoofdpodium (main stage) van de Draai van Kaai natuurlijk gigantisch (huge).

Rond 18oo uur rijden we aan, en Tourmanager Bundy was keurig netjes op tijd. Vroeger stond hij nog bekend als Tourmanager Odert, maar sinds hij een Amerikaan rijdt worden de gelijkenissen met Al Bundy met het uur treffender. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Oostenrijk naamgever is van een speciaal wasmiddel? Met “Tourmanager Odert’s extra kraft” wast men daar alle DNA bevattende schilfers uit de sokken.(bron: kwitniepedia.nl)

Kees van Halderen (hoofd technische dienst) is al van de partij samen met Jos Rutters (side kick) en onze Maarten (Banjoman). Rond half 8 staan we aan het parcours maar hebben we nog geen idee waar we moeten zijn. Snel overleg plegen met enkele vrijwil’gers en daar gaan we dan… hekkie open en hoppetee met de DDR mobiel in volle sjas over het parcours. Niet teveel nadenken over “wat als de bus hier nou eens uit zou vallen” en 100 meter verder mogen we achteruit tussen 2 lantaarnpalen een stoepie op. Godzijdank hebben we de Truckerroadie Rooobert bij anders hadden we nou nog staan te draaien en wèène.

Opbouwen en soundchecken en Godsallemachtig wat staat er al een hoop volk! Ook een ploeg uit Raamsdonk is van de partij en staan helemaal vooraan. De uitslag van de koers krijg ik niet echt mee maar volgens mij had Cavendish gewonnen, Contador 2e en Willy van de Kerkhof 3e . Een kerel vooraan staat te schreeuwen dat die uitslag niet juist is, en ik red me dan maar door te zeggen dat ik Willy en René altijd door de war haal…

Tijdens ons openingsdansje plas ik bijna in de broek, als ik kijk hoeveel mensen er op het plein staan, en nog verbazingwekkender: hoezeer ze tekeer gaan om ons te mogen horen spelen. In de blote kont, Carnaval goes USA, de kloempenmedley: het is hen om het even, ze gaan tekeer als leeuwen. Ongelofelijk! En deze fantastische sfeer blijft maar voortduren en als we de pauze aankondigen krijgen we al een groot applaus. Misschien dat men in de pauze wel naar huis zal gaan bedenk ik me, maar ook tijdens het aanbreken van de 2e set staat het hele Kadeplein nog vol, en volgens de politie staat er 7000 man in het hele Centrum waardoor er ongeveer 6000 op het plein zouden moeten staan volgens vriendje Politiemans (12000 volgens de Kees van H. methode). 6000 man is ongeveer 2x een Veerse dag volgens onze berekeningen, en volgens de berekeningen van Petor Schipperen zo’n 2000 personen per akkoord…

Deze 2e set word één van de beste die wij ooit hebben mogen doen, en van begin tot het einde is het weer hetzelfde verhaal. Het hele plein gaat uit z’n plaat en ook dankzij het grote licht gaat geen detail aan ons voorbij. Op het mega scherm naast het podium word het hele optreden verfilmd en zo kunnen de mensen letterlijk het woordje “contract” optekenen uit onze Tourmanager zijn mond als ik een boer laat, want volgens Kees van H (die wellicht wat overdrijft) is dit tot mijn snorhaarstoppels toe te volgen op het scherm.

Vlak voor Echte vrienden gebruik ik de tijd om onze Roosendaalse vriend Peter Kesseler te bedanken voor de kans die hij ons gegeven heeft en tijdens de opkomst van de Banjoman staat Peter ook vooraan het podium te gebaren dat wij na afloop in zijn café bier moeten komen drinken… Banjoman speelt alsof de duivel hem op de hielen zit en tijdens zijn Echte vrienden gaat heel het plein over de kop. Niks dan handen in de lucht en springende mensen, overal vliegen bier glazen door de lucht en de sfeer is geweldig. Tijdens Brabant/ de Peel ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens compleet sprakeloos. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen en bedank dus gewoon maar iedereen die ik ken. Alle mensen op het plein, uiteraard ook onze dorpsgenoten voor de morele steun, alle mensen van de techniek, de organisatie, security, vrijwilligers etc:

allemaal ontdankelijk betiegt!

MAANDAG 13 JULI: over Petor, Petor, Petor… en Petor

Vrienden, vriendinnen, andere belangstellenden, mensen aan wie ik een hekel heb en Petor:
Van harte welkom bij weer een nieuwe editie van mijn 2 kantjes tellende hersenspinsels welke ik wederom weer graag met jullie wil delen.

Allereerst begin ik met de mededeling dat wij het tegenwoordig ontzettend druk hebben. Druk, druk,druk dus en dan wel met een –k en niet op z’n Yuri van Gelder’s met een –g op het eind. Liedjes schrijven voor de cd die we dit najaar op gaan nemen (er zijn ideeën zat, nu nog even uitwerken), nummers repeteren voor de TOP*32 (weliswaar valt onze inbreng als Canvas! nog wel mee, maar met name drummers, bassisten, gitaristen en accordeonisten zijn gewilde musici voor andere bands/ gelegenheidsformaties) en natuurlijk het in mekaar zetten van de Dollemanszondag show. Gelukkig zijn we ook dit jaar weer gevraagd de afsluiter te verzorgen van de Dollemansdagen, en zoals jullie van ons gewend zijn word het weer een groot spektakel, waarbij niets te gek is. Als laatste zijn we bezig met het uitzoeken en repeteren van enkele nummers die op de Dollemanszondag live opgenomen zullen worden voor onze cd. Daarbij komen dus ook nog de optredens die we mogen doen en andere dingen als een jubileum van onze Carnavalsvereniging en zoiets als werken voor den baas en als we het dan toch hebben over het stellen van prioriteiten denk ik dat ik daar maar het eerste mee ga stoppen…

Afgelopen vrijdag waren we weer te gast in Terheijden op de zomerfeesten aldaar. Een prachtig evenement in een geweldige omgeving. Bovendien hebben ze er goede smaak, want anders vraag je ons niet om te komen spelen al 3 jaar op rij…
Terheijden is ook ons jaarlijkse Roadie feest. Ik zal uitleggen waarom: het eerste jaar hadden we BoemBoem Gomar bij die als ambtenaar “werkzaam” is bij de gemeente Drimmelen en na een karrenvracht pilskes de mensen daar eens even uit de doeken ging doen hoe men vergunningtechnisch te werk had moeten gaan. Vervolgens steggelden de vrienden Hofkens (schilderwerken) en Oome (Asterix & Obelix) lustig verder en reed ik de bus van ons vader alsmede een andere auto helemaal kort en klein…
Vorig jaar hadden we als redder in nood grote vriend Jeffrey Pluijm meegenomen, inderdaad bassist van rockgezelschap Bite den Bullet, buurjongen van Mike en diens compagnon in de stalkerspraktijken die zij vroeger uitvoerden. Het opbouwen zouden we zelf grotendeels doen, maar als Pluijm ons tijdens het optreden van verse pilskes zou voorzien zouden we tevreden zijn. De eerste set ging het dan ook als een speer met vriendje Pluijm… Helaas droogden we de tweede set bijna uit, want van vriendje Pluijm was taal nog teken te bekennen. Ver na afloop van het optreden toen de bus al geladen was kwam vriendje Pluijm binnen vallen, en met driedubbele tong vroeg hij of hij nog iets kon doen. Wij verzekerden hem dat dit niet het geval was, en hij antwoordde monter dat hij dan naar huis ging. Toen wij hem nakeken zagen wij hem langzaam van de dijk afsukkelen en met een plons het water in vallen! Dit jaar was alleen onze Zwerverroadie beschikbaar want Truckerroadie Rooobert moest truckeren. Zodoende kwamen we op het lumineuze idee om Petor mee te nemen. Petor is Peter Schipperen, een prima kerel maar wel één van de vreemdste kostgangers die onze lieve Heer hier op aarde rond heeft lopen…

Petor heeft overduidelijk een aantal fases op een avondje uit zoals afgelopen vrijdag. Eerst is daar de nuchtere Petor waar prima mee te praten valt, dan volgt de gezellige Petor, een echte vrolijke Frans die lekker pilskes happend door het leven gaat, dan krijgen we dubbele tong Petor (overigens niet zo erg als de dubbele tong van Bas “blallijk” van Oort) die soms in combinatie gaat met vergeetachtige Petor (met name net na het plassen). Hierna volgen echter baldadige Petor, uiterst recalcitrante Petor en in sommige gevallen de uiterst lastige en onhandelbare Petor. Afgesloten door de laveloze, niet meer in staat om te lopen cq te blijven staan Petor. Plezier verzekerd dus voor vanavond.

Tourmanager Odert was helaas wat later, dus zodoende was Tourmanager Mark in charge. Een zeer getalenteerd Tourmanager mag ik wel zeggen. Hij heeft het vak duidelijk in de vingers, trad adequaat op, regelde veel en lekker voedsel (wat met name de 28kg wegende Petor zeer waardeerde) en niet geheel onbelangrijk: heeft een deugdelijk horloge of kijkt er gewoon wat vaker op dan Tourmanager Odert. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in oude Indianenstammen niets meer of minder betekend dan “Hij wiens gezicht lijkt op dat van een ezel ware het niet dat zijn wangen bedekt zijn met nesthaar welk op zijn kruin ontgonnen lijkt te zijn”? (bron: kwitniepedia.nl)

Helaas was vaste geluidsman Kees van H. op vakantie. Helaas voor hem dan ook vooral, want de organisatie van de Terheijdense Zomerfeesten kent haar pappenheimers, en weet van de fantasieën van van H., en had speciaal voor ons en onze geluidsman 10 nakende negerinnen geregeld die ons door de backstage droegen terwijl wij in Koningszetels zaten en zelfs stukjes sinaasappel achter op onze tongen legde zodat we zelf niet hoefde te slikken…

De eerste set verliep goed, alleen hadden we een beetje moeite met het strakke tijdschema wat men wilde hanteren. Petor gedroeg zich zeer netjes en voorzag ons op het podium van een natje en een droogje.
In onze pauze kregen we een act van Jettie Spalettie, en mensen die regelmatig Brabant party kijken zullen haar ongetwijfeld kennen maar wij zagen haar voor het eerst. Ondertussen waren wij aan het kijken of we de 2e set niet wat in konden korten om problemen te voorkomen. Net toen we onze setlist klaar hadden kregen wij echter te horen dat we gerust een uur of langer mochten spelen…

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de 2e set gingen we erg diep en gaven alles. We gaven meer dan alles zelfs en compleet gesloopt maken we ons op voor ons dansje, de buiging en een lekker pilske. Ineens word de muziek onderbroken en krijgen we een lofzang van hier tot gunder van de presentator van dienst. Er word onder andere -live on stage- geïnformeerd naar mijn figuur en de totstandkoming hiervan… Als ik zeg dat ik een ruig seksleven lijd staan er binnen mum van tijd honderden gillende meiden voor onze kleedlokamer…

Wanneer Petor echter binnentreed zijn de vrouwen gevlogen en krijgen wij de baldadige Petor te zien, die monter wat blikjes Cabardi Bola wegkloekt en zich 2 bakjes Kebab toeeigent. Als Petor even later Tourmanager Odert wil hinderen met plassen krijgt hij het zwaar te verduren, en verbaasd zien wij hoe onze Tourmanager het wint van Petor die zelfs op z’n rug met het volle gewicht (whatever) van Tourmanager Odert op zich weet lastig te blijven.

Niet veel later zit Mikenstein achter stapmaatje Petor aan (die trouwens rent als een soort van wilde aap) die wegvlucht in de richting van het podium. Correctie: die wegvlucht óp het podium. Gino en cornuiten van Alle13Jaanke zijn flabbergasted als Petor over het podium rent en zo hoppetee het publiek induikt…

Ook op de terugreis blijft Petor zich van beste kanten laten zien, en niet veel later ligt hij bij ons op de voorbank met een pot uierzalf in z’n anus en zonder schoenen gillend als een varken door het glas bier in z’n kraag. Als Petor uit wil stappen zit hij ook nog vol met z’n hand tussen de deur, en hij word dan ook halverwege de Berkenstraat –schoenloos- de bus uitgegooid en de volgende dag ontvang ik het bericht dat hij naast een kator en een echtelijke ruzie ook een gekneusde duim heeft en de vraag waar zijn andere schoen is…

Kortom Petor, Petor, Petor…

MAANDAG 6 JULI: over d, t en/of dt, kermissen, ballonvaren, eten en strippers

Goedemiddag geachte vrienden, boeren, burgers, buitenlui. En Rien van Steenoven. Voor jullie ligdt weer een kakelverse Blerugtik, zo één die ik zonder problemen wel medt 4 kantjes kan vullen, dus trek ik direcdt fel van leer met de eerste ergernis van deze week en gaan we hedt hebben over spellingfouten. Of liever gezegdt over degenen die niedt kunnen slapen van spellingfouten.

Bij ons in de bandt zitten 2 taal-o-fielen. De één (Heintje Oome) probeerdt zoveel mogelijk dure, onhandige en moeilijke termen te gebruiken dat zelfs Philip Freriks er een laesie in zijn geslachtsorgaan van zou krijgen (in de volksmond ook wel een dikke lul) en de ander (vriendje Mikenstein) heefdt de onwelvoegelijke neiging om elk taalfoutje onder een loep te leggen en mensen daar genadeloos op af te rekenen. Als iemandt bijvoorbeeldt de term “als zijnde” gebruikdt hoor je meestal vanuit een hoekie “dat is een tautologie”, of wanneer ik zeg dadt ik iets gratis gekregen heb gaadt er een flinke zuchdt door ons hok. Of wanneer ik zeg dadt ik doordeweeks nooit nergens naartoe ga kan hij hedt niedt laten om te counteren medt “dan zit je dus altijd wel ergens”…

Ikzelf doe m’n besdt om zo goedt mogelijk te schrijven cq te praten maar mochdt er een keer een foutje in zitten zal dadt mij nog niedt één seconde uidt mijn slaap houden, men weedt immers heus wel wadt er bedoeldt wordt. Als zoon van iemandt die zelfs de naam Bart met –dt schrijfdt hadt ik het voornemen om didt keer, puur uidt dwarsigheid een hele column met dt te vullen. Als revanche voor één klein dt foutje in mijn vorige Blerugtik.