De terugblik op de week door de ogen van zanger Marcel Timmermans:

BLERUGTIK MAANDAG 26 JULI 2010:

Dollemannen, Dollemannerinnekes, vrienden en vriendinnen van het levenslied,
welkom bij deze ultraverse Blerugtik. In deze Blerugtik zal ik terugkijken op de laatste editie van de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen die we afgelopen weekend uitvoerig gevierd hebben. Ongelofelijk wat voor indruk deze drie dagen van leut en plezier bij mij hebben achter gelaten. Het was -wederom- een geniale editie, waarvan ik proberen zal zo uitvoerig mogelijk verslag te doen. Komtie:

Vrijdagavond had de Dollemanscommissie afscheid genomen van het TOP..-concept en besloten dat het de moeite waard was om iets nieuws te proberen, namelijk een thema avond. Zes lokale bands aangevuld met Stand-up comedy talent Raymon Hofkens die onder de noemer van een Raamßdöncker Feierabend er een dolle boel van zouden gaan maken: de reacties waren op voorhand niet loei enthousiast te noemen maar de muzikanten en de commissie hadden er zelf in ieder geval volop vertrouwen in dat het goed zou komen.

En goed kwam het! Bluesband Stormy Monday trapte de avond af met enkele verassend Duits klinkende bluesnummers, vervolgens kwam de geweldige rockband Integrated Fuel met een vette set van Tokio Hotel waarna wijzelf het eerste blok af mochten sluiten. Enkele Duitse knijters als Marie der letzten tanz ist nur fur dich, Viva Colonia, Immer wieder Sonntag en de Zillertaler Hochzeitsmars mochten natuurlijk niet ontbreken. Ook ons bescheiden hitje Carnaval goes USA (15 van verkocht) moest eraan geloven en werd vertaald naar Karnavall gehst Deutsch met een hagelnieuwe Duitstalige onzintekst. Persoonlijk hoogtepunt vond ik de playback act van de enige echte Duitser in de zaal: Heinrich Oome. Als een echte schlagerzanger nam hij plaats achter de microfoon, en op de klanken van Peter Maffay’s Du ging hij uit z’n bol en trokken wij de zaal in gewapend met bloemen om uit te delen aan de plaatselijke schonen…
Nadat er zo’n 150 bloemen uitgedeeld zijn besluiten de 4 overige schlagerzonen de dames dan maar uit tanzen zu fragen, en ik moet zeggen dat deze tactiek wonderwel goed werkte. Dus mocht je in het dagelijks leven ook getooid gaan met doodskoppen, bakkebaarden, mat in de nek en horeca spoiler kan ik het je aanraden om een roze schlagerpak aan te doen, een blonde pruik op en gaan! Gegarandeerd succes…

Na ons komt Raymon z’n verhaal doen en hij word in rap tempo opgevolgd door de Kees von H’edelweiss Kapelle. Inderdaad, een blaaskapel geformeerd rondom onze geluidsman Kees van H. die in het dagelijks leven drummer is van de Raamsdonkse St.Bavo harmonie. Op z’n eigen linksdragende drumstel begeleid hij de Edelweiss Kapelle als in zijn hoogtijdagen. Op zang begeleid door Lois Rutters (IF), Ton van Disseldorp en ondergetekende nadert de typisch Duitse gemotlichkeit zijn hoogtepunt.
Als de metalformatie Bite the Bullit het stokje overneemt raakt de tent in schok. Niet omdat de aarde ineens begint te trillen of te doen, nee door de fantastische energie van BtB. Onder andere Rammstein passeert de revue, en ondanks dat er ook best mensen zullen zijn die niet van die muziek houden kan je er niet omheen dat deze band een topprestatie geleverd heeft, erg knap heren!
De finale van de Feierabend is voorbehouden aan de gelegenheidsformatie Fluim, oftewel Flaum. Deze rondom Remco Hofkens en Frank van Kampen geformeerde band zou een aantal van Duitsland’s bekendste gimmicks gaan vertolken, en zij hielden woord. Alle krakers van weleer kwamen in een razend tempo voorbij en de sfeer was meer dan goed in het dampige festkolosseum. Voor ik er erg in had was de avond dan ook weer voorbij. Althans, bijna voorbij. Good old Ton van Disseldorp komt gewapend met een akoestische gitaar de avond afsluiten. Gutenacht freunde zingt hij, en wij wensen Ton auch ein gutenacht voordat de afterparty begint. Een afterparty die gepaard zal gaan met vele koude pilskes zo zal blijken. Het exacte WieWatWaar van dit verhaal weet ik ook niet echt meer, maar ik weet nog wel dat onze geluidsman z’n titel Wereldkampioen schotelbraai-kotsen met succes verdedigd heeft. Een stapel etensbakjes van de Chinees van ongeveer een meter hoog moet er aan geloven, en beland op de schotelbraai. Rijst, babi-pangang, foe-yong-hai, tjaptjoi en allerhande soorten chineziërs voedsel vormen een enorme hoop waar onze geluidsman met een plastic vork zich een weg doorheen baant (het is ook niet dat zo’n vorkje smelt ofzo). Na een half uur bakken en vooral braaie is meneer klaar en roept hij triomfantelijk dat we aan tafel kunnen…
Nog voordat ik kan passen heeft hij speciaal voor mij al een bak volgeschept, en eerlijk is eerlijk: het is binnen te houden. Het is ondefinieerbaar voedsel, maar het smaakt niet verkeerd. Ik vis er nog wat vleesjes uit, en vooruit nog wat champignonnekes en besluit dan echt dat het hoogste tijd is om naar bed te gaan.

Zaterdags is de tent voor DJ Jerome, Missje Montreal (die trouwens aardig verrot was en zich al spauwend en schijtend door de dag heeft heen geslagen, waarbij al snel de vraag kwam of zij ook van Kees’ schotelbraaike gegeten had) en de Memphis Maniacs. Eerlijk is eerlijk, de Maniacs zijn vanaf nu voortaan Helden. Ik zal uitleggen waarom:
in mijn drukke leven als Volkszanger, Muziekvriend, Stijlicoon, Masturbatiegoeroe en Pornokoning heb ik eigelijk nauwelijks tijd voor andere zaken. Oké, van september tot april ben ik ook bezig als kampioenenmaker bij de voetbal, en in het dagelijks leven werkzaam als Big Chief Recycling maar verder ontbreekt er nog een eretitel. Vanaf zaterdag heb ik ook een naam in de vrijwilligers wereld toen ik me opwierp als Parkeerheer. Als Parkeerheer in functie was ik gewapend met echte walkietalkies verantwoordelijk voor het parkeren bij de Dollemanszaterdag.
Als er een zwart buske aan komt rijden en ik vermoed dat dit de Memphis Maniacs weleens zouden kunnen zijn geef ik al wijzend aan dat zij door kunnen rijden. Het busje stopt echter en doet een raam omlaag waarna één der maniakalen mij vraagt of ik op de Zwarte Cross geweest ben! Kortom, ik word herkend!!! Ja, en dan smelt ik hè…kortom vrienden voor het leven en helden voor altijd…

Zondags is onze dag. Althans, de zondag mogen wij dit fantastisch evenement af komen sluiten. Deze dag begon in alle vroegte met een door mijn zus in mekaar gezette kerkdienst vanuit de feesttent. Voor de mensen die zich daar geen voorstelling van kunnen maken: de feesttent vult zich met lange banken en op het podium verrijst een altaar. De dienst heeft vervolgens een thema wat door de parochie bepaald word, en dit thema word door onze eigen KPJ leden verder ingevuld. Ook de muziek mag de KPJ zelf bepalen en dit keer was het de beurt aan het koor Xingère, die met onder andere nummers van Phil Collins, Toto en Krezip de dienst sfeervol aankleedde. Verder krijg ik elk jaar weer de kriebels tijdens de misintenties, oftewel als de overledenen worden opgenoemd aan wie de dienst word opgedragen, en elk jaar weer schieten mij de tranen in de ogen bij het horen van de naam Peter van Strien. Altijd van de partij met het opbouwen van de Dollemansdagen, en ook een vaste Zwarte Cross ganger. Helaas veel te vroeg overleden. Dezelfde rillingen krijg ik trouwens dit keer ook tijdens het noemen van José Raats, de moeder van mijn D-jeugd voetbalvriend Martijn.

De rest van de dag word besteed aan sport en spel tijdens de ludieke 6kamp op het Dollemansterrein. ’s Avonds zo rond de klok van 1800 uur word er vrij baan gegeven aan de lokale helden, het broekblazersensemble, de natte dromers van Raamsdonk en ver daarbuiten: wij dus…
We proberen altijd om een apart showtje in mekaar te zetten voor de Dollemanszondag. Zo besloten we dit keer om niet 2x 45 minuten te spelen, maar in één door te gassen, en om ook ons Duitse blokje van vrijdagavond wederom te gebruiken, zodat degene die het vrijdags niet gehoord had het nu kon beluisteren. Ondanks het ietwat langdradige intro (wat nodig was omdat ik backstage in de knoop zat met m’n kilt, broek én In-Ear systeem) werd het een groot succes. Heinrich du’de er weer een eind op los, en als toetje waren er twee Oostenrijkse dames in klederdracht die met mij kwamen dansen op het podium.
De rest van het optreden ging ook als een speer, wat niet gek was als je ziet hoeveel volk er in de tent was. Het was misschien wel de drukste dag van de Dollemansdagen en de sfeer was erg goed. Het gaat er erg energiek aan toe als ik ons laatste liedje aankondig. Ons eigen Café’tje der Schone taal zorgde voor een lange polonaise, en nét als de finale zich aandient valt de totale stroom in de tent uit! Nadat de verbazing is weggeëbd zie ik tot mijn grote plezier dat de polonaise gewoon doorgaat en het publiek gewoon doorzingt. Bizar!
Nadat de stroom gerepareerd is geven we uiteraard nog een toegift en gaan knallend het podium af en de avond in… het bleef nog lang onrustig in het kerkdorp…

Dollemansdagen: het was ons weer een (z)waar genoegen, tot volgend jaar!

MAANDAG 19 JULI:

Geachte Joppieburgers, Oerhammen en Truckerballen,

behalve dan dat de Gods of Rockin’Hoempa afgelopen weekend Limburg aandeden draaide de wereld natuurlijk gewoon door. In Frankrijk fietst “onze” Robert Gesink ontzettend hard over wat bulten, in Duitsersland zet een man zijn zoon uit de auto met de mededeling “ge lopt mar” en rijdt de overige 450 km alleen naar huis en in de Achterhoek speelt zich het grootste festival van Nederland af: de Zwarte Cross. Zoals het echte ontwikkelingswerkers beaamt gingen ook dit jaar weer Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”) en ondergetekende erop uit om te kijken of we die achterhoekers nog wat kunnen leren…

Dit jaar had de Zwarte Cross organisatie in al haar wijsheid besloten om op donderdag de camping alvast open te gooien zodat ze de drukte wat konden spreiden… je raad al wat er prompt gebeurde: “dan komen we toch gezellig met z’n allen op donderdagavond al”…
Zo kan het gebeuren dat er zo’n 6000 man in een 3000 personen tent willen feesten op de klanken van BZB. Wat je dan krijgt? Juistem, een onvoorstelbare sfeer en een pit van podium tot buiten de tent. Echt ongekend! Wat mij persoonlijk nogal opviel was dat ik me vanaf minuut één weer erg op m’n gemak voelde op de festivalcamping. Voor iemand die maar slecht van huis kan en nogal heimweërig aangelegd is voelt dat als een hele overwinning kan ik je wel vertellen.
Na een mooie avond in het Rock ’n Roll circus en de Tirolertent ga ik met de zakken vol terug richting onze tent. Met een truckerbal (een soort van manshoge gehaktbal indien voorradig genuttigd met Dieselsaus) en een goed gesprek bij vreemde mensen onder de luifel besluit ik deze avond en concludeer onderweg naar ‘huis’ dat het een goei begin was van een mooi weekend.

Vrijdags besteden we overdag met een biertje in de zon, samen met onze campingburen. Ik als gehele onthouder uiteraard niet want ’s avonds moeten Tourmanager Odert (“een ritje met mijn wagen kost al gauw 100 euro”) naar Blitterswijck in Limburg rijden om een optreden te verzorgen op Klaanpop.
Gezeten in de zon bespreken we het wel en wee van ons bestaan (“sakker ik heb me toch een schraal hol joh”), doen we een culinaire recensie (“ik denk dat dit jaar wel 16 truckerballen op moet kunnen”), doen we een rondje spreekwoorden (“Katampen: een bek vol schijten en mee de lul aanstampen”) en tonen we ons ware fijnproevers (“Hé! As ge bier gaat halen doe er mijn dan vast twee!”), en dit alles onder een strakblauwe hemel en een gloeiende zon. Als je dan even een dutje doet word dit meteen afgestraft en word je anderhalf uur later zo rood als een rode Opel Kadett.
Godvernakendeteringgloeiendegloeiende wat doet dat zeer! Mijn scheenbenen, buik, borst, hoofd en schouderbladen zijn rood verbrand en dat doet ontzettend zeer. Zeker met een autorit dwars door Duitsersland voor de boeg als we op weg naar Limburg gaan baal ik als een stekker.

Waar ik vurig rood ben treffen we een goudbruin gekleurde geluidsgod aan in Limburg. Onze Sound Enigineer heeft een doe vakantie achter de rug (“ze-ven-tien keer!”) en heeft goede zin, net als onze Hoempa vrienden die niet veel later ook in de feesttent rondstruinen. Als onze Tourmanager Odert (“als Tourmanager Odert in bad ligt dempt men de rest van de wereld”) friet heeft geregeld voor zijn kroost krijgen we te horen dat we ongeveer van half 10 tot 11 uur moeten spelen. Het rekensommetje in m’n hoofd zegt me dat we dan rond 1 uur ’s nachts toch wel terug moeten kunnen zijn op de Zwarte Cross.
De feesttent waarin we spelen is niet stijf uitverkocht maar toch goed genoeg gevuld voor een mooi avondje. DJ Tim Little en het Feestteam hebben hun werk goed gedaan wanneer de boys van Rockin’Hoempa het stokje overnemen. Ondanks dat ik zo ontzettend rood verbrand ben dat ik wel een Ferrari-rode pantzertank lijk gaat het optreden me goed af en voeg ik nog 2 nieuwe onderdelen toe aan onze show: 1: de Schwallbe en 2: de Stropdas…
De schwallbe spreekt voor zich. Mark gaf mij in het voorbij gaan een onschuldig tikje en als een stervend zwanenmeer doe ik het podium op z’n grondvesten trillen en compleet met het hele Spaanse fair-play arsenaal erbij probeer ik hem een gele kaart aan te naaien. De stropdas behoeft wellicht wat meer informatie alleen hoef ik hier alleen maar de vergelijking met “de Sok” van de Red Hot Chilli Peppers te maken en je weet genoeg…

Time flies when you’re having fun, en gelukkig geldt dat elke keer ook weer voor ons op het podium. Anderhalf uur vliegt voorbij en het Limburgse publiek verdient een compliment want zij maakten er een fantastische avond van.
Voor ik het weet staat Tourmanager Odert te douchen (“no no me don’t swim, me douche!”) en ben ook ik mezelf aan het voorzien van een schoon en droog tenue, waar ik hopelijk weer één dag mee vooruit kan op de Zwarte Cross. Nog een blikje mee voor onderweg, en rond de klok van 12 uur stappen we in de donkerrode pijl terug naar de Achterhoek.
Rond half 2 rijden we ook daadwerkelijk in de Achterhoek maar het is er zo allejezus donker en mistig dat we compleet lijken te verdwalen. Ook de vermoeidheid slaat toe, en meer dan ooit zal ik blij zijn met m’n campingbed.
Na een uur dwalen parkeren we eindelijk de wagen op vertrouwd gebied en sluiten we ons aan voor de tent waar nog lustig gebierd word door ZC nieuwkomers Ferry en Vience. Eindelijk pak ik m’n eerste pilske van deze dag, en wanneer één van onze buurmannen (die overdag trouwens gekookte eieren, knakworsten en koffie aan komt bieden) langskomt met andere geestverruimende middelen word het een lange nacht. Zeker als een andere campingbezoeker met een mondharmonica de tenten langs gaat op zoek naar een gitarist is het feest compleet. Ik ‘speel’ Ben ik te min van Armand op zijn mondharmonica en als hij hierna Ring of fire speelt van Johnny Cash begeleid ik hem met Goddelijk gezang. Ook The river van Bruce S. en She’s allways a woman van Billy J. passeren de revue…
Als de 1e zonnestralen doorkomen ga ik slapen om niet veel later door die zelfde zonnestralen gewekt te worden. Aangezien het in onze legertent zo’n 53° is drijven we de tent uit en gaan we aan het bier…

Een repeterend ritueel dat bier drinken… daardoor heb ik om mijn geheugen te steunen de rest van het weekend in steekwoorden opgeschreven. Komen ze:
*Armand! God met rood geverfd haar! Koning! “Alliens en Allochtonen bestaan niet!”
*Caro Emerald: lekker wijf. Type Bonkie. Gave show, goed repertoire
*Johnny Cash undercover band: Hemels! Wat een eerbetoon aan munne maot!
*Di-rect: eindelijk HARD! Zanger is weirdo
*Baseballs! YESSSSS! Erg gaaf en wat een goeie muziek!
*Guus Meeuwis. Bah. Zoetsappig geslijm. Die broer moeten ze verkrachten met een sambabal
*WC Experience: Brabo’s waor zen die vuisteeeee!Brabants feest op de Cross! Goed gedaan
*Jah6… reggae met een traan. Erg mooi
*Skatalites: oei oei oei
*Schuimparty: ja

Zoals je ziet houden hier mijn herinneringen ver op… en ga ik terug naar de orde van de dag. Repeteren voor de Duitse Abend van de Dollemansdagen… Tot ziens dus allemaal op de KPJ-Raamsdonk Dollemansdagen!

BLERUGTIK XXL (KLEIN-DONGEN, NIEUWVEEN, ZUNDERT, RAAMSDONKSVEER)

Vrienden en vriendinnen,

temidden van alle Oranjehysterie is hier weer een kakelverse Blerugtik voor jullie want de Canvas!expresse dendert voort. We zijn inmiddels druk bezig met het schrijven en dergelijke voor onze 1e cd, proberen elke week te repeteren en de komende tijd zijn er maar liefst 3 hoempagoden jarig, verder voor de komende week spelen we zelfs 3 keer dus snoer je kunstgebit maar vast en trek de stoute schoenen maar vast aan want hier komt een soort van dagboek over onze laatste 4 optredens.

Afgelopen zaterdag zagen we eerst in een Raamsdonkse feesttent het Nederlands elftal winnen van ‘die Chineeskes’, oftewel Japan. Onder het genot van lekkere verse pilskes en het barbecue vlees van dorpsheld Jan de Cowboy werden de drie punten stevig gevierd. Nog flink in de oranje-olie worden wij naar ons optreden gereden door onze Trucker-roadie die zijn naam dus eer aan deed. Onze andere roadie, de zwerver, is al vroeg op pad vandaag, want hij is mee met onze Official Certified Red Snap Sound Engineer. Met wie vraag je je af? Ik zal hem nog even Copy-pasten dus daar komtie nog een keer: Official Certified Red Snap Sound Engineer, oftewel in gewoon Nederlands: de geluidsman…Maar dan wel een geluidsman die met een nieuwe tafel op pad mag, voorzien van elk technologisch snufje wat je maar bedenken kan. Naar verluidt kan je er zelfs een kopje water mee koken, en zelfs een boek mee lezen, want er zit zelfs een leeslamp op!
[UPDATE: Geluidsman Kees is sinds de Red Snap zichzelf niet meer, het schijnt hem naar de bol gestegen te zijn. Zo is hij vandaag gesignaleerd terwijl hij met zwart geverfd in de blote kont door de Raamsdonkse polder rende, al roepende “IK BEN EEN VARKENTJE! IK BEN EEN VARKENTJE!]

Eenmaal aangekomen bij de feesttent is alles in rep en roer want er is nog geen deugdelijk aggregaat gevonden. Nou doet het geval dat wij onderweg toevallig achter een aanhanger reden met een aggregaat waar Napoleon nog op gedraaid heeft en onze angst word waarheid als de aanhanger ook het feestterrein opdraait. Zodra deze kar het terrein op rangeert zien we ook een grijze stofwolk uit de tent vliegen waar onze sound Engineer zich onder blijkt te bevinden. Zijn knechten onze Maarten, Collins en onze RedBolie volgen hem gedwee.

Wij zoeken onze rotzooi uit en bouwen ons instrumentarium op terwijl er in de tent nog wat wedstrijden getrokken worden. Ho, voordat men weer suggereert dat het bij mij altijd over seks moet gaan: er werd inderdaad getrokken, maar dan wel aan een touwtrektouw. Ondertussen soundchecken wij er lustig op los. Als na afloop van de soundcheck aggregaat nummer #4 aangesloten word hebben we eindelijk genoeg stroom in de tent om een anderhalf uur durende Hoempashow te geven. Daar slagen we dan ook aardig in, bij tijd en wijlen gaat de tent flink los en ook wij vermaken ons best.
Na ons optreden mogen de mannen van het Feestteam erin om het ‘af te maken’ zoals dat zo mooi heet. Met een mooi opblaasbaar decor vullen ze het podium en gaan ze vanaf minuut één ‘los’. Nadat wij dit geconstateerd hebben verlaten we met een gerust hart de tent om een lekker biertje te gaan drinken in één van onze eigen café’s.

Mijn week gevolgd op dit optreden doet mij nog het meest denken aan een oer-Brabants fenomeen genaamd “Carnaval”. Ga maar na: maandag op bezoek bij Wim Pin om te kijken of we eens samen een liedje kunnen schrijven (is aardig gelukt denk ik), op dinsdag hou ik rust want woensdag ben ik jarig en word dat ’s avonds gevierd. Donderdag wint Nederland van Kameroen en staan we tot half 2 ’s nachts te bieren en vrijdag mochten we spelen in Nieuwveen.
Nieuwveen: een nieuwe plek in onze tourlist en ik had dan ook geen idee waar het zou liggen. Geen van ons had dat wel en gelukkig loodst dhr.Tom ons er blindelings naartoe met Heinemans weer in zijn vertrouwde rol als chauffeur.

Dit keer waren we zonder Trucker-roadie maar met onze grote vriend Bolie. Nou blijkt Nieuwveen zo’n beetje recht onder de aanvoerroute naar Schiphol te liggen dus na 5 minuten hebben we al zo’n 20 vliegtuigen gespot. Kennelijk maakt het nogal indruk op Bolie, want na zijn 3 miljoenste vliegtuig gezien te hebben roept hij het nog steeds uit… “kijk dan jonge! Weer een vliegtuig! Die zijn gek jonge!”…
Spelen in Nieuwveen op een soort van dorpsplein: ik moet zeggen dat ik er weinig verwachtingen van had. Hoe zouden wij, 5 Brabantse Hoemphisten ons houden als we over de provinciegrens zouden gaan? Vrij goed kan ik je vertellen. In de 1e set is het even aftasten, maar in de pauze ontvangen we al de nodige enthousiaste reacties, onder andere van organisator Ashley en diens moeder, die ons en passant een stevig maaltje spare-ribs beloofd na afloop.
De 2e set word er niks afgetast, en onder de bezielende leiding van de Banjoman nemen we meteen bezit van het hele dorp. Wát een feest! Compleet met pit en al word het een gigantische 2e set! De avond valt dan langzaam over Nieuwveen, vliegtuigen vliegen nog steeds af en aan, en het publiek gaat compleet uit z’n dak. Werkelijk fantastisch! Hetzelfde geldt overigens ook voor de beloofde spare-ribs: elk hapje smaakt als een stukje God. Dank u wel mevrouw moeder van Ashley (“Hoe heet u mevrouw?” “Oh je hoeft geen mevrouw te zeggen hoor, ik ben de moeder van Ashley” “Oké mevrouw moeder van Ashley”)!

Op zaterdag doe ik niet veel meer dan slapen. En chatten. Wanneer ik even een uurtje uit bed ben spreek ik Suzan, een oud collega van mij. Suzan is alles wat ik niet ben. Punt 1 is ze bloedmooi (ik heb charisma), en is ze geboren in Groningen (ik in Raamsdonk), zij woonde in Breda (ik in Raamsdonk) en nu woont ze in Amsterdam (ik in Raamsdonk) omdat ze tegenwoordig stewardess is (ik bullebakke-recycling-boer). Zij houdt van Bluf, Acda & de Munnik en Van dik hout (ik van Johnny Cash, Rowwen Heze, U2, de blues, folk en Rock ‘n’ Roll) en zij gaat zaterdagsavonds barbecue’en in Almere terwijl ik met een ijskoude fles zero en een zak paprika chips naar Ghana-USA lig te kijken.
Tijdens ons gesprek vertel ik het verhaaltje van de 3 miljoen vliegtuigen en of ze mij had zien zwaaien… “ja schat, wij toeterden nog toen we terugkwamen uit Moskou”. Das toch lief hè?

Zondag mochten we weer spelen, en wel in het Moskou van het Nederbelgisch grensgebied: Zundert. Na een eitgebruid ontbijt ga ik badderen en bommekes maken en op m’n gemak toeleven naar het optreden van vanavond. Samen met Bolie en Koen Nieuwegeest laten we tout dela zwembad even zien hoe je een balletje hoog moet houden en maken we alsof het geen enkele moeite kost de mooiste bommekes van de hoge.
Hierna snel naar huis, want rond 3 uur rijden we richting Zundert. Daar aangekomen worden we door een enthousiaste vrijwilliger naar de plek des onheil geloodst. Buiten is het “Kwalleballen” volop aan de gang en binnen in de ziedend hete tent gaan wij zovast opbouwen. Een anderhalf uur later is het zover: de Hoempakoningen mogen er weer in!
Het volk is er nog wel, maar zitten uitgeput en afgebeuld lekker in het zonneke aan een pilske. Ook het feit dat Duitsersland tegen Engeland aan het voetballen is en ’s avonds staat er nog een kraker op het programma als de jongens van geniale dorpsgek Maradona het opnemen tegen Mexico.
Na een dampende set van anderhalf uur staan ook wij buiten in het zonneke aan een pilske en word er overlegd wat we verder met deze avond nog zullen gaan doen. Onze Trucker-roadie viert zijn verjaardag vandaag, en we besluiten daar even te gaan party-crashen. Op Hazeldonk vereren we eerst de plaatselijke McDonalds’s met een bezoekje en onder leiding van DJ Bolie vieren we ons eigen feest (anderen zullen ons gedrag als asociaal ervaren)…en na een karrenvracht kipnuggets, een fotosessie met Ronald McDonald en een wheelie met onze bus nemen we nog plaats bij onze Trucker voor een lekker fleske bier.

Twee dagen later ben ik door de hitte nog steeds maar amper bekomen, al kan dit ook door de vele glazen bier komen die genuttigd zijn om de overwinning van ‘onze’ jongens op Slowakije te vieren. Gelukkig ben ik deze dag dan ook vrij en besteed ik deze nuttig door de broodnodige aankopen te doen (bokserdorant, deobril, zonnenshorts en cd’s) en ’s middags rust ik uit.
Vanavond mogen we weer naar de Praktijck en ik ben benieuwd hoe ut Fèr op een dinsdag zal bevallen. Normaliter spelen we op maandag, maar ach, je moet ook eens een gokje wagen hè..

Dat gokje pakt erg goed uit kan ik je nu melden. Ons avontuur op de kermis niet, want nadat ik met Heintje in de Turbopoliep ben geweest voel ik me abominabel, en nadat Mike en Heintje uit een andere “Joejoe tsja tsja rrrroepieeeeeeeee” attractie komen is ook Mike aan de beurt om met een klotsende maag even rust te pakken. Hierna zouden we graag samen in de Miamatrip willen. Mike en Hein zijn uiteindelijk ook geweest en ikzelf zou ook graag aanschuiven voor dit aandoenlijke tafereel. Helaas is de Miamitrip ook niet meer wat het geweest is, en als blijkt dat mijn beugel niet dicht kan moet ik door 2 krachtpatsers ontzet worden uit mijn benarde situatie…

Optreden gaat mij gelukkig een stuk beter af; daar zijn tenminste geen beugels waar je persé in moet passen. Nee op een podium: daar mag je gewoon zijn wie je bent: een volkszanger, annex Style-icoon met lichte Elvis fetisj gezien de reusachtige bakkebaarden (ja, daar ben ik trots op) die soms een waarheid verkondigt maar meestal met onzin de harten tracht te stelen. Om te trachten damesharten sneller te doen laten kloppen (jaja, 4 werkwoorden in één zin: mooi hè) hebben wij een bassist in ons midden, maar helaas geeft hij vanavond geen acte de presence en moeten we het doen met fenomenaal basspel, zowel qua klank als qua vingervlugheid en virtuositeit.

Ook dit optreden kan onder de noemer ‘dampend’ geschaard worden want het is er werkelijk bloed en bloedheet, maar wel ontiegelijk gezellig. Al improviserend naderen we de klok van 1 uur dan ook met rasse schreden en met een welgemikt schot confetti raken we mijn muziekvriend vol op de kruin, die na dit incident als een soort beteuterde kerstboom midden in de Praktijck staat. Beter dan dit word het niet, en zeiknat, morskapot maar wel stevig genietend nemen we afscheid van ons publiek.
Boven neem ik nog een klein pilske, maar aangezien ik op Maarten –sound Engineer II- van Halderen afhankelijk ben qua vervoer neem ik snel het biezen. Ik ruim eerst nog m’n eigen pruiken, jurken, brillen hoeden petten-shit op maar dan lonkt m’n bed toch echt té aanlokkelijk…

Na deze marathonweek hoop ik dat jullie het begrijpen mij de komende tijd niet meer ergens te zien in het openbaar ;)
…en toch zeker niet in een café in de nabijheid van een pilske

MAANDAG 7 JUNI:

Muziekvrienden, muziekvriendinnen, kermisklanten en ander flapdrollengespuis,

even gauw-rap-vlug-mee gang een Blerugtik eruit ranselen, want ik vind het onderhand wel weer eens mooi geweest voor vandaag. Hoe dit alles komt? Nou dat zit zo: Alhoewel ik gezegend ben met een ijzeren conditie is een nacht met 3 uurkes slaap in deze slopende omstandigheden ook voor mij killing. Hoe ik aan zo’n korte nachtrust kom lees je hieronder. Spannend? Nee… Vermakelijk? Voor een ander waarschijnlijk wel…

Ik zit tegenwoordig in een ander ritme dan voorheen. Bij het recyclingbedrijf waar ik werk beginnen we tegenwoordig om 7 uur. “Das mooi dan, ’s middags een uurke eerder vrij” zou je denken maar nee, in onze branche telt overuren maken zwaarder dan efficiënt werken en vroeger vrij dus werken wij onszelf nu 9 uur per dag te barsten in plaats van de gebruikelijke 8 uurkes.
Daardoor zit ik na een weekie in een ander ritme dan voorheen, en zo lig ik zaterdagochtend tegenwoordig ook al om half 6 wakker. Zaterdagavond was het kermis en opening van een nieuw café hier in Raamsdonk dus ook daar dien ik mijn gezicht te laten zien, zodoende ben ik om 2 uur thuis, en ja hoor: ook zondagochtend lig ik om 7 uur klaar wakker in bed te zweten.

Zondagavond maken we ons op voor ons jaarlijkse optreden in café d’n Halve Zool in Raamsdonk en terwijl wij discussiëren over mijn gezonde aversie jegens een lagere school reünie loopt vriend Tourmanager Odert op de familiedag van de Timmermansjes (Bas vrijt met nichtje Marieke) met alle achterneefjes en nichtjes te sjouwen…
Rond de klok van 8 uur zijn we eindelijk klaar met opbouwen, dit had om half 7 al klaar kunnen zijn, maar kennelijk koopt Geluidsman Kees zijn horloges bij hetzelfde adres als onze Tourmanager en verschijnt dan ook aan de late kant.

De backstage area is ook dit jaar weer bij de familie Oome thuis, en Heinemans toont zich een goed gastheer door koude flessen bier aan te bieden (Amstel, Bavaria én Jupiler!) en bakt voor ons kipnuggets en frikandellen terwijl een niet nader te noemen persoon en ik zitten te likkebaarden van een echte ouderwetse kroketijsco.

Deze niet nader bij naam te noemen persoon mag ik niet al teveel meer belachelijk maken in mijn Blerugtiks, aangezien hij ooit in de toekomst graag aan de gang aan de slag gaat als advocaat en al die trammelant er niet bij kan hebben. Deze niet nader te noemen persoon krijgt het zelfs voor mekaar om Youp van ’t Hek te confronteren met de correctheid van diens teksten en hem met z’n bebrilde neus op de feiten te drukken en hem en passant even te verbeteren daar waar mogelijk is. Zo kondig ik het Wilhelmus aan met een zinnetje dat “we naar Zuid-Afrika gaan en dat we daar in de zinderende hitte tussen de bruintjes ons volkslied gaan zingen. Bij deze vraag ik iedereen om de rechterhand op het linkerhart te leggen” en krijg ik in de pauze toegebeten dat het in Zuid-Afrika momenteel winter is dus niet warm, dat bovendien de bevolking half-om-half blank en zwart verdeeld zijn en dat een mens maar één hart heeft en er dus geen sprake kan zijn van een linker of rechterhart… Nu al mijn grappen bij deze officieel vermoord zijn wil ik graag een pas op de plaats maken, en voor u allen aankondigen: binnenkort live on stage: de Bassist zonder Naam met cultureel verantwoorde liederen en humor voor de hoger opgeleide met in de pauze een mopjesconcours onder leiding Mark Rutte en een origami cursus van Femke Halsema!

Het optreden zelf gaat als een trein en met name de nieuwe liedjes worden goed ontvangen door het wild enthousiaste Raamsdonkse publiek. Hoogtepunt is voor mij het Wilhelmus. Hier in dit café waar ik zo vaak ongemerkt bijna een bak bier dronk tijdens het Nederlands elftal en mezelf bezat heb na een overwinning van Nederland, en waar ik ongeveer even vaak kwaad en smijtend naar huis ging, of huilend naar buiten na een nederlaag. Hier stond ik te midden van dorpsgenoten, vrienden, vriendinnen, ouders en zussen het mooiste lied te zingen dat ik ken; ons volkslied. De reactie direct hierna van het publiek dat helemaal los ging op ‘Viva Hollandia’ bracht me meteen een berg kippenvel. Dank daarvoor!

Na het optreden snel een biertje bij Heintje en dan terug naar het café. Ik moet echter het bijna verplichte bier drink tafereel aan me voorbij laten gaan, omdat de volgende dag om 6 uur de wekker weer gaat. Bijna sla ik van verbazing achterover als ik zie dat onze Trucker Bertrand al bijna klaar is met opruimen en onze gear alleen nog maar in de bus gezet hoeft te worden. Klasse van onze shagskesdraaier die er vanavond helemaal alleen voor stond! Snel been ik naar huis, tis half 2 dus hoogste tijd.

Adrenaline zorgt er echter voor dat ik niet kan slapen, hoe graag ik het ook wil. Na 300 keer omgedraaid te zijn slaap ik eindelijk zo rond de klok van half 3 volgens mij. Wat er een half uur later gebeurt is bij de beesten af: mijn zus (‘onzen dikke’), haar vriend Sjoerie, onze shagskesdraaier Bertrand en de zeer luidruchtig en tevens recalcitrante Canvas!gitarist Mark staan met pizza’s onderaan de trap mij wakker te schreeuwen. Zodoende dit keer in de rubriek “Kwark van Mark”:
***de laatste avondmaal pizza/ wake up call pizza***
1) zoek een persoon die zijn nachtrust erg hard nodig heeft en die verder niet al te klein uitgevallen is of gezegend met een buitenmenselijke spiermassa cq kracht
2) als deze persoon gevonden is zoek je zijn zus en ga je deze bezatten
3) drank maakt hongerig en dus bestel je samen een pizza
4) wanneer dit lukt is de euforie –begrijpelijk- niet te stuiten en ga je dansend en feestvierend de straat op
5) als de straat je niet het juiste decor lijkt ga je naar het huis van de charmante zus, je niet bewust van het gevaar dat boven je ligt te snurken
6) maak dusdanig veel kabaal met je pizza dat deze normaliter erg vriendelijke en innemende volkszanger er wakker van wordt en je laatste minuut heeft geslagen…

Zo word deze multifunctionele pizza zíjn wake up call, en tevens jóuw laatste avondmaal…

mogen gij allen gewaarschuwd zijn…

BLERUGTIK ZONDAG 23 MEI 2010:

Rock ‘n’ rollerskaterbabyboys daar zijn we weer! In deze heerlijke tijd van het jaar gaan onze Hoemphisten van tent naar tent en gisteren hadden we maar liefst twee optredens! Twee totaal verschillende optredens ook nog eens, maar beide te mooi om te weigeren.
Al een aantal jaren ben ook ik een bezoeker van het Moers Pinksterweekend, dus toen zij belden of we beschikbaar waren hoefden we niet lang te denken. Als voorprogramma van Mooi Wark nog eens! Echterrrr: een paar dagen daarna belde Pino van de BredaLoco’s met de vraag of wij op United we Dance wilden spelen, het jaarlijkse supportersfeest van NAC in het NAC stadion. Ook daar ben ik een paar keer als bezoeker geweest en sowieso is het voor een NAC supporter een natte droom om in het RatVerlegh stadion te mogen spelen.

Helaas waren allebei deze mooie optredens wel op één en dezelfde datum. Na wat heen en weer gebel en op en neer geregel konden we het zo plannen dat we ze allebei af zouden kunnen werken. Om 21 uur aftrappen in de Moer, snel inladen na afloop, broodje, biertje en bakske koffie voor onderweg en hoppetee naar Breda op aan. Voor de zekerheid hadden we naast Bolie en de Trucker (tegenwoordig ook wel bekend als ‘shaggy’) ook nog wat extra hands meegenomen in de persoon van Sega, die tevens gewapend met een fototoestel verslag zou gaan doen van deze marathondag.

Om 17 uur stapt Bolie koud onder de Waspikse douche vandaan bij mij binnen en niet veel later worden we door ons DDR vehikel opgehaald. Snel naar ’t Veer om alle rotzooi te laden en daarna loodste de Trucker ons langs allerhande binnenwegen zo snel als mogelijk naar de Moer. Daarna snel opbouwen en sound..uhhm wachten op onze geluidsman. Volgens de geruchten had ie een andere klus, volgens ons had hij zich verslapen of iets dergelijks. Wanneer hij alsnog is klaar..uhhm aangekomen kunnen we soundchecken wat gelukkig dit keer erg gestroomlijnd gaat.

Je moet weten dat we bij deze tentfeesten altijd in onze rider de aanwezigheid van een voetbalveldje eisen. Zo ook deze keer, al was dat niet zo moeilijk aangezien we bij een voetbalvereniging moesten spelen. Een paar weken geleden vestigden we in Teteringen een hooghoud record. Met onze hele band + crew wisten we toen het bruinlederen monster (ook wel genaamd ‘bal’) maar liefst zes keer hoog te houden!
Vorige week bij OVV’67 gingen we daar ruim overheen en bleef de bal acht keer in de lucht en nu wachtte op ons de haast onmogelijke taak om deze score te verbeteren. Na veel mislukte pogingen lukte ons het uiteindelijk om de bal 9 keer in de lucht te houden!
De tijd begon al te drinken, dus dronken wij gezellig een glaasje mee, maakten een setlist en schoven richting podium. Toen wij achter het podium aangekleed en wel klaar stonden kwamen de mannen van Mooi Wark binnen, en bassist William vroeg nog snel even of het voor ons een thuuswedstried was.

Een uur later konden we volmondig beantwoorden dat dit zeker het geval geweest was! Vanaf de eerste klanken rammelden we erop los! Zo halverwege de set stond de tent goed vol en ging bij menig nummer de handen de lucht in. Super!

Hierna werd er snel afgebroken en ingeladen. In een recordtijd wist onze crew de bus te herladen, wat dan ook een groot compliment waard is! Ikzelf zat op dat moment een broodje kaas te eten en een kop koffie te drinken (in willekeurige volgorde). In mijn hoofd was het een puinhoop, aangezien de adrenaline van het goed verlopen optreden plaats moest maken voor een nieuw plan, een nieuwe setlist voor ons volgende optreden. Ook bij NAC moeten we anderhalf uur zien te vullen en dus besteedde ik daar mijn aandacht aan.

Bij NAC aangekomen worden we eerst blij verrast als we zien wie er voor security fungeert. Bij ome Ronnie op kantoor (ons voormalig repetitiepaleis) werkt een zekere Appie. Althans, dat weet ik nú dat hij Appie heeft. Vriendje Mikenstein heeft mij in het begin weten doen te geloven dat zijn naam Hågær was en dat hij door zijn Noorse afkomst ook wel de Vikingkoning genoemd werd. Nu na 3,5 jaar weet ik inmiddels wel beter qua naam, maar dat hij ook wel securitymanneke is wist ik niet, dus zodoende was de verassing groot, en gaan we samen op de foto. De Vikingkoning met de Hoempagoden…een mooie combinatie toch?

Als we ook van een biertje voorzien zijn gaan we kijken naar onze voorgangers van 666 the Nightmare waar met name onze Tourmanager helemaal wild van is. Ikzelf prefereer rust aan de kop en terwijl ik half aangekleed over de lege tribunes staar ben ik nog steeds met onze setlist bezig. Speciaal voor vanavond hebben we een echt NAC nummer gerepeteerd, maar om dat nou 23 keer te spelen is ook zowat, dus er moeten er nog een paar bij (al zal later blijken dat Bas dit NAC lieb wel heel erg leuk vind om te spelen)…
Dan gaat alles ineens heel snel, de mannen en vrouw van 666 komen binnen na hun optreden en voor ik het weet staan wij in onze pakken in de dampende zaal op het podium. Wanneer ik ‘BREDA LAAT JE HOREN’ in de microfoon brul kom ik erachter dat het ding niet werkt, omdat ik denk dat de frequentie weggedrukt word. Gelukkig is dat zo opgelost en bast het feest los.

Onbetwist hoogtepunt is de stagedive die er niet veel later plaats vind. Wanneer een dappere dame zo de armen in duikt van de niet geheel nuchtere NAC supporters besluit een mannelijke variant ook de gok te wagen en ook hij gaat als een ware gladiator de zaal door. Als onze drummer (gekleed in Sinterklaasjurk compleet met baard, staf en mijter) ook een aanloop neemt hopen wij dat de menigte zich splijt als de zee voor Mozes, maar ook onze Bas word op handen gedragen. Hij weegt ook niet zoveel, dus ze zullen er geen hernia aan over gehouden hebben… Wanneer hij enigszins groggy terugkeert op het podium is meneer vanalles kwijt: zender + inhoud, sinterklaasstaf, horloge en kennelijk ook z’n geheugen. Wanneer wij namelijk als één na laatste nummerke nog een keer het NAC lied inzetten was het toch echt de bedoeling dat er daarna nog één nummerke gespeeld zou worden waarna onze anderhalf uur er ruim op zouden zitten.
Na het laatste nummer volgt de outro en compleet met dansje en buiging nemen we afscheid van het doldwaze publiek van deze avond. Bas pakt mij vast bij m’n schouders en kijkt me zeer indringend aan: “we moeten spelen! Moet moet moet! NAC lieb” waarop ik reageer dat we die pas 2x gespeeld hadden maar dat we die voor zijn plezier heeeeel graag nog een keertje doen…

Na afloop is dit heerschap dan ook compleet de draad kwijt en word hij door ons dan ook helemaal in mekaar geslogen. Nog een klein biertje na, buske laden en dan weer naar huis opaan. Of nou ja, naar huis… de schoonzusjes van onze vriend Bolie vieren hun verjaardag en hij denkt ons nog wel binnen te kunnen sluizen. Als de wiedeweerga laden we de bus uit, en terwijl wijzelf ons in onze bus schuil houden moet Bolie lullen als Brugman. Het lukt hem uiteindelijk, en mee als ze hem binnen laten springen wij ook de bus uit en treden in polonaise het feestgedruis in. Tot een uur of 5 ofzo tutteren we nog stevig door. Bolie, de Trucker, Sega en de boys of Rockin’ Hoempa blijken niet naar huis te slaan, maar als patrias familias Dré zegt dat het genoeg is, blijkt het ook daadwerkelijk genoeg.
Althans, het feit dat ik nu om half 4 ’s middags pas net een half uur uit bed ben zegt genoeg denk ik… Dré had gelijk

BLERUGTIK MAANDAG 17 MEI 2010:

Fijne parochianen, van harte welkom bij wederom een uitgebreid verslag van een onvervalst Canvas! weekend. Goeie genade want dit was me er weer één. Zo één die uiteindelijk heel anders afloopt dan je op voorhand kan voorspellen.

We moesten zaterdagmiddag spelen in Oosteind op het TBT (Timmermans Bedrijven Toernooi) op het terrein van OVV. Ik wist dat ik populair was, maar dat er op 27 jarige leeftijd al een bedrijventoernooi naar mij vernoemd zou worden had ik nooit durven dromen. Helaas blijkt achteraf dan ook dat het gaat om de sponsor van OVV, Timmermans Verzekeringen, gerund door de neef Jan en neef Niels.
Op voorhand had ik me bedacht dat we rond een uur of 8 thuis zouden zijn en ik dan mooi deze Blerugtik zou schrijven om vervolgens met een fles Zero en een zak chips naar bed te gaan, maar nogmaals gezegd pakt dat anders uit. Ik zal beginnen bij het begin:

Om 13.40 uur besluiten Bolie en ik om onze Tourmanager eens te bellen, aangezien hij er tien minuten geleden al had moeten zijn. Het antwoord verbaast me enigszins, want waar ik een “het valt niet mee zo vroeg uit bed te komen op zaterdag” verwachtte hoorde ik een “ja ik moest even wachten tot m’n wrap klaar was”… kortom hij was gewoon al langer dan een kwartier uit bed! Chapeau voor onze Tourmanager! Wat de ingrediënten van zijn wrap waren weet ik niet, maar gezien de bruin/ rode brei in het servetje en de lucht die ons buske vulde kan het niet veel goeds betekenen. Onze gitarist wist daar wel raad mee en verzon daarom ter plekke een nieuw wereldgerecht, dus dit keer in de steeds populairder wordende rubriek “Kwark van Mark”:

***de ready-to-go-last-minute wrap***
1) Verzamel alle restjes van een hele week eten. Bewaar deze desnoods bij elkaar in een grote pan. Vergeet niet op tijd een keer het goedje door te roeren!
2) Zorg dat je ten alle tijden een pak kant en klare wraps in huis hebt
3) Wanneer je denkt dat je een RTGLM Wrap © kan gebruiken maak je deze dus de avond van te voren al klaar, en zorg je dat je gesteld staat zodat je de volgende ochtend rustig kan blijven liggen als de wekker afloopt.
4) Verwarm een kwel boter in een grote pan. Doe dit op hoog vuur. Niet in de Alpen ofzo, maar bedoeld word is dat er veel gas gegeven moet worden zodat de pan met ongewoon veel vlammengeweld verwarmd zal worden
5) Voeg de restjes toe, en om het geheel wat op te fleuren voeg je als extra ingrediënt een kneepje of wat Tomatenketchup bij, zodat het goedje een weer enigszins gezonde kleur krijgt
6) Smeer de wrap in met knoflooksaus of kruidenboter. Als men vraagt wat je gegeten hebt antwoord je heel simpel met ‘look’, en men zal geen verdere vragen stellen
7) Op de knoflooksaus drapeer je, wederom voor het oog, wat linksom op lesbisch geaarde potgrond geteelde ijsbergsla toe zodat het geheel een lekker knapperige bite krijgt
8) Schep de restjespan leeg en vul de wrap ermee zoveel als het kan, en rol hem dicht. Servetje eronder en smikkelen maar. Morsen mag! Je bent immers trots op hetgeen wat je helemaal zelf bereid hebt en laat dit de wereld graag zien…
[NASCHRIFT TOURMANAGER ODERT: een wrap gevuld met snacks, of in zwakzinnige taal genaamd ‘hapkskes’ smaakt ook erg goed. Bij gebrek aan ‘echt’ eten doe ik dit zelf best vaak]

Na het verorberen van onze Tourmanagers wrap gaan we het buske inladen. Uiteraard zijn onze roadies ook weer van de partij. Bertrand heeft bij het uitstappen de shagbuil al in aanslag, en Bolie is wat aan het dollen. Bolie is 16 jaar en tegenwoordig keeper van VV Raamsdonk 1, en wil dat weten ook. Wanneer hij echter teveel naast z’n (zilveren) schoenen dreigt te gaan lopen schopt onze bassist deze ‘broekjanklaassen’ met één welgemikte platstappertrap weer terug met beide benen op de grond.
Dat deze bassist wederom een kater en een alcoholwasem met zich meedraagt brengt ons op het idee om voortaan maar niet meer op zaterdag te willen spelen. Of het nou laat is of nog vroeg: Mikenstein komt altijd net uit de kroeg…

We beginnen om iets over 4’en te spelen en ondanks dat het vroeg in de middag is krijgen we de stemming aardig mee. Zo vroeg op de dag spelen geeft mij gelegenheid om de reacties van de mensen eens goed te peilen. Altijd maar spelen op zaterdagavond laat in een donker dampende feesttent wil voor mij persoonlijk ook vaan zeggen dat ik de avond in een roes beleef. Op deze zonnige zaterdag (leuk hè, morgen word het een zattige zondag) in het volle licht kan ik de reacties echter mooi zien, en met name het blokje met Gerard van Maasakkers en Guus Meeuwis slaat bij een ouder gedeelte van de kantine goed aan.
Tijdens de pauze gaan de barbecue’s aan en wij zouden ook wel een hapje lusten. Als blijkt dat er nog zat vlees over is gaat Bertrand over tot actie en begint te bakken alsof de duvel hem op de hielen zit. Compleet met karakteristieke shagbuil onder de arm keurt hij het vlees en brengt dit daarna per steekwagen onze kleedlokamer in. Halsoverkop eet ik een worst, hamburger en speklap (allemaal tegelijk ook) en stuiven we terug het podium op. Het lekkere ding wat zojuist op weg naar huis was is door vriendje Bolie teruggehaald, er staat weer een lekker glaske Jagermeister klaar, en als we zien dat de schone blondine tot onze grote verbazing ook de 2e set vooraan staat is het feest compleet en breken we zo’n beetje de tent af.

Na een dik uur zijn we klaar en worden we uitgeluid door Neef Jan als de landelijk bekende band Canvas!… Nou is dat nog wat overdreven maar de bedoelingen zijn goed natuurlijk. In onze kleedlokamer stortten we onszelf op het nog overgebleven en dus inmiddels ijskoude vlees. Vrijwel iedereen heeft plots geen honger meer, een enkeling daargelaten.

Rond half 10 is ons buske uitgeladen en ondanks dat ik –nogmaals gezegd- net zo lief de avond met chips en Zero besluit stap ik toch in het buske om mezelf in Waspik af te laten zetten bij het KPJ feest aldaar. Twee jaar geleden waren wij daar hoofdact in de tent, maar er is nu een andere koers gekozen, en zodoende is er een Apres Ski thema aan de avond gehangen. Even vrees ik een debacle, maar met oordoppen in al bier drinkend mensen kijken is ook best leuk. Gelukkig is er dan DJ Arii ook nog. Na eerst een goed gesprek gehad te hebben over ‘echte’muziek is hij aan de beurt om plaatjes te gaan draaien. De populaire platenkoning laat zich moeilijk wegjagen, maar als Arii het overneemt en hij de microfoon ter handen neemt kondigt Johnny Cash aan als speciale geste voor een bandje die hem nauw aan het hart ligt en draait ‘Ring of fire’. De eerste en enige goeie plaat die ik die avond horen zal *snik*snik*. Arii is dan ook van harte welkom om zaterdag met ons mee op pad te gaan als we naar de Moer gaan om te pinksterfeesten en om daarna af te mogen sluiten bij United we Dance bij NAC Breda in de kantine
Enne Arii is een held!

Benieuwd naar wie er nog meer een held is? > www.twitter.com/CoachBonker <

BLERUGTIK MAANDAG 10 MEI:

Goeiendag allemaal,
had ik al verteld hoe vreet het tentfeestenseizoen wel niet is? Volgens mij wel hè? Nou, dan voeg hier deze onderstaande bijlage maar aan toe, want we hebben weer een prachtig avondje gehad afgelopen week.

Twee jaar geleden speelden we dit weekend in Teteringen op de Voorjaarsfeesten. Toen als voorprogramma van Rowwen Hèze. Op 17 mei 2008 maakten we voor het eerst kennis met de plaatselijke KPJ. Daarna ging het snel: één week daarna speelden we nog in Raamsdonk op de kermis, en een paar maanden daarna stonden we in een afgeladen Ahoi’. Wel naar de Vrienden van Amstel te kijken, maar toch…
In de tussenliggende twee jaar is er vanalles en nog wat gebeurt (zo ben ik, vrij recent nog ontmaagd) maar het contact met de Teteringers (?) is altijd gebleven. Zo speelden we ook al twee keer in café Tramzicht in Teteringen en hebben we regelmatig contact gehad met de KPJ’ers van dienst als we elkaar tegenkwamen bijvoorbeeld op de Zwarte Cross.

Afgelopen zaterdag mochten we weer in een feesttent in eerdergenoemd plaatske een feestje komen bouwen. Helaas was Bolie vanavond niet van de partij (“ik moet mee ons pa en ons ma mee naar de camping jungeh”) en dus hadden we vriendje de Wijs gestrikt om mee te gaan. Bij aankomst werden we al positief verast door de aanwezigheid van een voetbalveld naast de feesttent. IN de feesttent was de verassing al niet veel minder groot toen we de hoeveelheid licht en geluid aan het bezichtigen waren en buiten de tent in de kleedkamer stond de koffie al lekker te pruttelen. Tot mijn grote verbazing stond er naast het koffiezetapparaat een frietpan klaar! ‘De frikandellen en kroketten liggen in de koelkast, we dachten dat jullie daar wel raad mee zouden weten’ aldus de kleine Chef…
Even voor de duidelijkheid, de grote chef en de kleine chef waren vandaag verantwoordelijk voor de artiestenbegeleiding waarbij de grote chef jonger was dan de kleine chef en de kleine chef dus ook groter was dan de grote chef… Maar goed, we hadden het over frikandellen en kroketten, en dat brengt ons bij een hagelnieuwe Kwark van Mark, met dit keer een culinair spel, te weten:

***Krokette kwartette***
Deze uiterst omvangrijke maaltijd is té uitgebreid om volledig te beschrijven, daarom kies ik één gerecht van elke categorie. Met een beetje fantasie moet het mogelijk zijn om in elke categorie nog 3 kroketmaaltijden bij te verzinnen.
1) Laat je tijdens het creatieve proces nergens door afremmen. Denk niet in hokjes, en grijp alles aan om in je gerechten te verwerken. Mijn 4 categorie’en voor het Krokette kwartette zijn: de kroket en z’n kleur,
kroket van de wereld,
de BN’er en zijn kroket en de
zo-kan-het-dus-ook kroket
2) De kroket en z’n kleur: met deze categorie kun je eens flink uitpakken, en zeg nou zelf: wat is er nou leuker dan als je poep mee kleurt aan hetgeen je de vorige dag gegeten hebt? Precies! Niet veel, daarom kies je een alternatieve vulling voor je kroket, bijvoorbeeld rode bietjes. Deze bak je lekker in het rode bietjes vocht, voegt er nog een gesneden ui aan toe et voila. Dan schep je de ragout uit je kroket, en vult hem met de bietjes. Goed de hoeken aanstampen, dakje er weer op en klaar is Kees (of hoe de kok ook mag heten).
3) Kroket van de wereld: vele variëteiten zijn hier mogelijk, maar ik kies ervoor om te verassen met een zogenaamde Beijing Bomba. Heel simpel, je pakt een injectienaald, doet deze vol sambal, en injecteert vervolgens de hete rode vloeistof steekproefsgewijs in je gebakken kroket. Succes verzekerd!
4) De BN’er en zijn kroket: mogelijk zijn onder andere de Jos Brink (met satésaus), de Paul de Leeuw (zonder paneermeel, extra grof in de mond), de Ron Brandsteder (met een tikkie jenever erin), de Johan Cruijff (zo eigenwijs dat het paneermeel binnenin zit en het vlees buitenop), de Dyanne Beekman (alleen een lege huls) en de Linda de Mol (met botox injecties!). Ik kies echter voor de Dinand van Kane. Een kroket gebakken op ongeveer 1.000.000 ° C zodat de inhoud zo duizelingwekkend heet is dat je er automatisch van gaat praten alsof je heel je broek, kousen en schoenen vol met lekker warme stront hebt hangen…
5) De zo-kan-het-dus-ook kroket: ooit weleens gedroomd van krokettensoep? Een krokettenlolly? Een krokettenijsco? Boterham met krokettenkaas? Krokettenpastei? Krokettenslag? Krokettenbiscuitjes? Vanille – kroketten dubbel-vla? Nou ik dus wel. Mijn vriend Patrick “de viespeuk” Marcelissen weet overal wel een soepige variant van te maken (‘gewoon een kwestie van veel saus gebruiken’) en zodoende kies ik voor krokettensoep. Je neemt 25 gebakken kroketten en gooit deze in een grote soeppan. Voeg een fles knoflooksaus bij en een maggiblokje. Stamp de kroketten tot mousse en breng ze aan de kook. Roer de pan goed door en voeg desgewenst mosterd of een andere saus toe net zolang de soep goed vloeibaar is. Wat lettervermicelli om het af te maken, en eet smakelijk!!!

Nadat wij ons eigen frikandellen en krokettenfeestje gebouwd hadden gingen we een potje voetballen om de zojuist vergaarde kilo’s er weer af te sporten. Hoe er dat uitziet vraag je je af? Ongeveer zo: een grootgeschapen bassist met bril en lamaharen imagomuts op in de goal, en een man of 7 die van een meter of 10 de bal zo hard mogelijk tegen hem aan proberen te peren… Je moet het meemaken denk ik.
Diezelfde bassist beleefde nog een huiveringwekkend avontuur toen hij, vlak voor het optreden, tijdens het ontlasten de deur van de Dixie open zag zwaaien en de mannen van Starko XL probeerden de Dixie te doen kantelen…

De tent was ondertussen flink gevuld en we hadden er zin in. We besloten om één lange set te maken ipv twee kortere. De nieuwe show loopt best lekker, al zit er de routine nog niet helemaal in. Dat betekent dat ik wel een paar spiekmomentjes nodig heb om op de setlist te kijken welk nummer we wanneer gaan spelen. Uiteraard is er ook weer een jarige jop in de tent, en zij krijgt uiteraard een passend onthaal van de Hoemphisten. Het optreden vliegt voorbij, alle typetjes passeren de revue, en de sfeer is ongekend.

Ook na afloop is de sfeer nog steeds meer dan goed, en in onze kleedlokamer is het dan ook een groot feest. Eerdergenoemde bassist had kennelijk niet zijn beste avond: tijdens het uitdelen van de broodjes bleken de boys van Starko nog een geintje uitgehaald te hebben, en een condoompie tussen een broodje salami gedaan te hebben. Uiteraard pakte Mikenstein dit broodje, om vervolgens te constateren dat ie toch wel erg taai was… bah bah.
Uiteindelijk loopt het dusdanig uit de hand dat we rond de klok van half 5 thuis waren, en ik tast nog steeds in het duister over wat we allemaal precies uitgespookt hebben…

Teteringen: een dikke fenk joe verrie mutch! It was fucking fentestick!!!

BLERUGTIK ZATERDAG 1 MEI 2010:

Goeiendagschotel allemaal. Ik wil beginnen met een situatieschetsje: het is nu zaterdagmiddag kwart voor 5 en ik ben net uit bed. Ja je leest het goed, zaterdagmiddag kwart voor 5 en net uit bed…Ik hád al eerder uit bed kunnen zijn, aangezien ik wakker gebeld werd door de politie West en Midden Brabant met de vraag of ik m’n auto kwijt was. Toen ik met ‘nee’ antwoordde zei de bijdehante agente ‘dat kan kloppen, want hij staat bij iemand voor de uitrit, en als je hem niet weghaalt krijg je een bon’. Gelukkig ging ons pa er op uit om de auto op te halen en kon ik nog even blijven liggen. Maar goed, nu ben ik er dus toch uit, en het valt me niet mee. Ik ben zo stijf als een houten plank, m’n voeten zijn verrot en met name m’n hiel voelt bij elke stap alsof er glasscherven middels ongelofelijke pijnscheuten de rest van m’n benen ingeschoten worden, m’n benen en met name de hamstrings voelen als lood, m’n linkerknie lijkt ‘los’ te zitten en ik heb een rug als een kameel. Kortom: hier komt in het kort de ‘wat er aan vooraf ging’…

Gisteren was het Koninginnedag, en op deze dag werd er in het verleden altijd gevoetbald in Raamsdonk. Vroeger waren dat wedstrijden tussen een paar bedrijven, en later speelden verschillende carnavalsverenigingen (CV’s) tegen elkaar. Helaas is deze traditie dood gebloeid.
In de zomer word er in Raamsdonk het Jan van Oort buurtentoernooi gespeeld, waarbij, het woord zegt het al, diverse Raamsdonkse buurten het tegen elkaar opnamen voor de Jan van Oort bokaal. Helaas leken beide tradities van het toneel te verdwijnen, totdat men het idee kreeg om deze twee samen te voegen. Resultaat is een hagelnieuw toernooi, mét CV’s en op Koninginnedag. Een garantie voor succes zo bleek gisteren. Onze jongens, die van CV de Rauwdauwers deden als vanzelfsprekend mee en het leek erop dat ze good-old Bonker niet nodig zouden hebben dit keer. Door een aantal afmeldingen werd de selectie toch kritiek en deed Coach Harley op het laatste moment op de ietwat corpulente volkszanger uit de Molenstraat. De man die in de competitie namens Raamsdonk 7 maar liefst 41 minuten in actie kwam moest het komen doen zo oordeelde hij. Even was er nog de vrees dat de dikbuikige Bomber zich zou sparen ivm het optreden van die avond maar daar bleek al snel weinig meer van.
De 1e wedstrijd ging nog verloren (wel een goal van de Brabantse Batistuta, oftewel Bratistuta) maar daarna ging de machine lopen. El mechanica naranja, oftewel de oranje machine versloeg achtereenvolgens de Dames, de Demelaers, de Zuipcilinders en de Taptrappers en in elke match wist de man wie ze omschrijven als een kruising tussen Maradona en Berry van Aerle (de conditie van Maradona en de techniek van van Aerle) te scoren. Uiteindelijk wonnen wij dus de cup, al zat ik toen al in de bus op weg naar Elshout voor een optreden.

Met een van pijn verwrongen gezicht stapte ik dan ook uit. De Trucker-roadie was er niet bij, en dus zou Bolie vandaag hulp krijgen van ons (dat kon er ook nog wel bij) en van Ome Ronnie die, eindelijk, weer een keer tijd zag om met ons mee op pad te gaan. Helaas was Ome Ronnie op voorhand al iets te gretig geweest en had hij Koninginnedag al flink gevierd. Hij had er geen oranje bittertje minder om gedronken zal ik maar zeggen. Heino was flink ziek en was dus niet van de partij met opbouwen, en dus bekommer ik me, als handyman van de ploeg, dan maar om zijn ‘gear’. Wanneer we klaar zijn met opbouwen heeft Tourmanager Odert een heerlijke maaltijd voor ons geregeld. Friet met frikandel en kroket, en hier en daar een kipnugget. ALS Tourmanager Mark het voor het zeggen had gehad zou de maaltijd er waarschijnlijk als volgt uitgezien hebben:

***Russische pruimenbouillon met linksom gedraaide kwarkballen afgeblust met Oost Moskovietische lesbische kruimelaardappelensaus***
1) Qua apparatuur zijn er nodig: een grote ketel, een linksom draaiend wasmachine en een handmatig aangezwengelde aardappelverkruimelaar (te verkrijgen bij uw Russische speciaalzaak)
2) Gooi 5 kg Russische pruimen in de ketel, en giet er 20 liter snelkokend water bij
3) Wanneer het water aan de kook is word het tijd om de pruimen te pruimen. Gebruik hiervoor de pruim van een echte Russische kogelstootster en hang deze een minuut of 17 in de kokende pruimensoep.
4) Om het goedje op smaak te brengen voeg je de kalknagels van de kogelstootster toe en roer het goed door
5) Ontdoe de kogelstootster van haar schoeisel en laat haar lustig door de pan dansen
6) Snij de kwarkballen uit de kwarkballenzak en leg deze voorzichtig in de trommel van het wasmachine, waarna deze al draaiend de ballen op temperatuur brengt
7) Zwengel de aardappelverkruimelaar aan en voeg de aardappels toe. Waar deze aardappels vandaan komen maakt niet zo gek veel uit, ik heb thuis altijd de via internet bestelde piepers van oom Piet en tante Lida, en die smaken goed (www.naarpietenlidavoordelekkersteaardappels.nl)
8) Wanneer de pruimensoep kookt haal je de kwarkballen er ook uit, en leg je deze op de rand van het met oud Russische wijsheden versierde bord. Drapeer de aardappelkruimels eromheen en schep de soep in.
Dranktip bij dit gerecht: na een fles Wodka zal zelfs dit gerecht je wel doen bevallen! Proost!

Na het eten maken we ons op voor het optreden als voor mij het noodlot toeslaat. Bij het maken van een onverwachte beweging schiet de kramp in m’n rechterbeen. Als door een adder gebeten reageer ik waarna ook de kramp toeslaat in m’n linkerbeen. Groggy van de pijn lig ik op de grond te creperen, en mijn muziekvrienden hebben het te druk met lachen om mij een handje te helpen. Deze verschrikkelijke kramp houdt zeker een kwartier aan en als ik eenmaal overeind kom vrees ik een nieuwe attack. Ik besluit om niet te gaan dansen vanavond, dus the Lord of the Dance zal moeten wachten tot volgende week om weer van stal te mogen.

Tijdens het optreden krijgt mijn fysieke gesteldheid echter een boost, en ik voel me sterker dan ooit. Onoverwinnelijk zelfs. Groots is dan ook de verbaasdheid op de gezichten als ik als Lord of the Dance het podium in bezit neem. Door hoogmoed gedragen wil ik een statement maken en laten zien dat er met mij niet te spotten valt…als ik me begin op te drukken krijg ik echter na 3 keer (nieuw record!!!) dusdanig veel pijn in armen en schouders dat ik besluit dat het mooi geweest is. Het verdere optreden verloopt, en ik weet dit klinkt gek uit mijn mond, soepeltjes en uitgeput vallen we in de stoelen na afloop. Die arme zieke Hein was totaal naar de klote en had wel 10 liter zweet verloren, dus voor hem was het maar goed dat moeder Ria hem snel op kwam halen.

Na het afbreken en inladen van de bus karren we naar huis, want er staat ons nog een afterparty te wachten in het dorpscafé. Aangezien Mikenstein het te druk had met Ome Ronnie af te voeren gingen we met z’n 4’en naar het café. Mark, Bolie, onze Tourmanager en ik zaten daar om 3 uur nog te bieren toen de pas vader geworden cultheld Martijn V. binnen kwam stappen. Aangezien het café dicht ging stelde hij een afterparty voor bij hem thuis (de kersverse mama en de kersverse zoon Dries verblijven nog in het ziekenhuis) en ik laat de auto bij het café staan. Om 5 uur val ik door de straten van stoep naar stoep en om half 6 lig ik eindelijk op bed. Helaas ging amper 4 uur later dus de telefoon alweer. Nou had ik sowieso geen al te hoge politiepet op, maar na al dit onrecht heb ik het helemaal met ze gehad. Een topscorer/ muzikant op z’n vrije zaterdag zo vroeg wakker bellen: zijn ze helemaal van de pot gerukt!

 

BLERUGTIK ZONDAG 18 APRIL 2010:

Beste muziekvrienden, fijne parochianen: zo spreek je elkaar nooit, en zo spreek je elkaar 2 weken achter mekaar. Van de week hebben we pittig gerepeteerd en het nieuwe showtje verder doorgesproken. Gisteren was voor mij een memorabele dag. Eerst werd Raamsdonk D1 kampioen door liefst met 11-1 te winnen, en ’s avonds openden wij ons tentfeestenseizoen 2010 door dat we gisteren hebben opgetreden in Schijf.

Het tentfeestenseizoen is voor elke band best bijzonder. Ikzelf vind het altijd al een wonderlijk fenomeen dat je een groots feest kunt bouwen op een plek waar normaal gesproken koeien lopen te grazen en waar je een natte scheet van een jonge boer tot wel een kilometer ver weg kan horen. Uit het niks verrijst dan een enorme tent, waaromheen met hekken, keten en units een soort van dorpje gebouwd word. Uit het niks komt er ook ineens stroom uit grote aggregaten (Partij van de dieren weetje: in sommige aggregaten zitten wel 2000 cavia’s!) en in de grote met vrachtwagen geloste keten kan men naar hartelust plassen en poepen waarvan de fysieke lasten wonderwel in een sloot achter de wei lijken te verdwijnen.
Het tentfeestenseizoen tsja, dat is tot in de late uren na een optreden lekker in je blote bast buiten zitten bij een vuurtje en dan begeleid door een akoestische gitaar heel hard ‘Het is een nacht’ zingen met z’n allen. Een barbecue verschijnt (meereizende saus desgewenst) en een enthousiaste vrijwilliger roostert met alle liefde nog wat hamburgers voor de uitgehongerde musici. Men slaat een vaatje rode wijn aan, en begeleid met wat stokbrood en boter zingt men liederen totdat de eerste vogeltjes beginnen te fluiten…

Nu we het toch barbecuen en het bereiden van eten hebben is hier weer onze bloedeigen cokerubriek “Kwark van Mark”! Met dit keer:
***Tentfeestseizoenbarbecue TuttiFrutti met smurrie van der Snutti***
1) Tenfeestvrijwilligers eten vaak vanaf woensdagavond bij hun tent. Eten weggooien is geen optie dus zoek hun koelkast, en snaai deze helemaal leeg
2) Steek de barbecue aan en verwarm de lichaamstemperatuur aanzienlijk door enkele flinke bossen hout voor de deur aan te roepen
3) Een halve fles olijfolie in de pan en flink verwarmen. Dit is om er zeker van te zijn dat men naderhand aan de schijt raakt. Op deze manier verbloem je namelijk dat het eten an sich kort aan den datum kan zijn
4) De restanten van deze maaltijden (vaak frietboerenvoedsel, shoarma, pizza, andere Arabische specialiteiten en Oosters voedsel als in Babi pangang Shangai) dienen in een pan gekieperd te worden, en flink door elkaar gehusseld te worden. Er mag eventueel al flink geprakt zodat zij niet meer als zodanig herkenbaar zijn
5) Bak deze TuttiFrutti goed aan net zo lang totdat de rook er van af komt
6) Benoem een vrijwilliger tot sauzenkoning en laat hem een smurrie samenstellen met knoflooksaus als basis. Overige sauzen mogen variëren van saté tot sambal en van tomatenketchup tot whiskycocktail. Alles is geoorloofd!
7) Verdeel de TuttiFrutti in gelijke porties en laat iedereen z’n eigen smurrie aanbrengen
Smeet akelijk allemaal!

Zoals hierboven beschreven gaat het inderdaad bij sommige bands… bij dit bandje loopt het vaak anders. De weinig romantische samenvatting van ons tentfeestenseizoen met bijbehorende standpunten: Instrumenten horen in de bus zo vinden wij. Rode wijn is uhhm, niet voor kerels laat ik het zo zeggen. Kampvuur is gevaarlijk en moeilijk aan te maken bovendien, een barbecue organiseren is teveel werk (bovendien zijn wij een echte Frikandellenband, wat overigens ook nog een tijdje een optie is geweest toen we nog geen naam voor ons bandje hadden. “Vanavond live on stage: The Frikandellenband!!!”) en na een optreden van anderhalf uur wil ik het liefste mijn stem laten rusten dus gezamenlijk liedereren zit er ook niet in.
Bier drinken, sterke verhalen vertellen, sterke verhalen van geluidsman Chase van H. aanhoren en veelvuldig mekaars piemels bekijken: dat is naast optreden de core-business van ons bandje in het tentfeestenseizoen.

Gisteren zaten we dus in Schijf bij de plaatselijke feesttent van de KPJ aldaar. Omgeven door bossen, weilanden en een clubsauna voelden we ons wel in ons element en met een pilske hier en daar flansten we een setlist en mekaar. We mochten een optreden van een uur doen, en dus moest er helaas geschrapt worden in de hagelnieuwe setlist. Uiteindelijk houden we 16 nummers over. Het Ierse blokje spelen we helemaal (jaja, tipke van de sluier: de Banjoman word tegenwoordig breder benut en speelt 4 nummers mee) en ook het Stadje Koefstajn overleeft de schifting. Overige nieuwe nummers komen op Koninginnedag weer aan bod.

Met de complete VV Raamsdonk D1 staf, bestaande uit succestrainer BoemBoem Gomar en oppergrensjager Jan-Eric Christman in de tent en Coach Bonker op het podium kan het haast niet mis vanavond. De stijf, en uitverkochte, tent (1602 personen!) is opgewarmd door Starko en de Lawineboys als wij het podium mogen betreden. Mogen zeg ik erbij, want wij zeggen weleens gekscherend tegen elkaar ‘kijk daar heb je weer zo’n Tiesto’ als we van tevoren inschatten dat een DJ later op de avond het podium niet graag af zal geven. Na ongeveer 20 minuten wachten in de kou mogen we het podium op en we krijgen de tent moeilijk los. Ik krijg soms zelfs even het gevoel dat het geluid niet aanstaat ofzo. Later trekt de sfeer nog bij, wanneer de eerste rijen van de tent geënthousiasmeerd worden door BoemBoem en Christman.

Uiteindelijk breien we een goed einde aan de avond, en moe maar voldaan storten we ons weer op het bier. Eerst met een clubsauna als uitzicht, later met een schoen van Bolie en een knokige elleboog van Bas in het gezicht (het is nu officieel, er kunnen écht niet meer dan 7 mensen met goed fatsoen in de bus, dus Gomar en Christman zullen de volgende keer een taxi aan moeten roepen) en nog later zijn we uitgenodigd bij Christman thuis om eieren te bakken en bier te drinken. Hij is tevens de King of Karaoke, en dát vinden de Hoemphisten dan weer wél leuk, en dus word de flying karaoke device om een uurtje of half 5 nog duchtig aangeslingerd terwijl Christman iedereen nogmaals van een pilske voorziet…

Raamsdonk D1 kampioen, het tentfeestenseizoen begonnen én karaoke op één avond…
Ik zeg HELL YEAH!

BLERUGTIK MAANDAG 12 APRIL 2010:

Zo de kop is er weer af! Nee geen nieuwe operatie’s dit keer maar de kop van de nieuwe toer word hiermee bedoelt. Afgelopen zaterdag speelden we in Geertruidenberg ons 1e optreden na mijn operatie (iedereen die meegeleefd heeft etc wil ik dan ook ontiegelijk bedanken voor alle morele support!) en tevens ons 1e optreden in de Karikatoer.

Vele nieuwe attributen, nieuw logo, nieuwe vlaggen en nieuwe nummers stonden te wachten en natuurlijk weer kakelverse hagelnieuwe pakken. Het voor de eerste keer mogen dragen van nieuwe pakken is altijd weer een feest, en als kleine kinderen met een snoepzak gedragen we ons. Zeker in dit geval aangezien we het komende jaar in rokken/ kilts gekleed gaan.
De kwestie ‘wel of geen onderbroek?’ houdt ons tot aan showtime druk bezig, en na een testrondje gelopen te hebben kies ik er in ieder geval voor om wel een boxershort aan te doen. Een enkeling gaat echter ‘commando’ onder z’n kilt, oftewel piemeltjenaakt. Wie van ons dat was moet je zelf maar een keer komen ervaren, want ik heb om een rechtszaak te voorkomen met een zeer geduchte advocaat moeten beloven er niks over te schrijven…

Wat hieraan vooraf ging was het gebruikelijke pre-optreden gedoe: de bus laden, de bus rijden, de bus lossen, opbouwen en soundchecken. En dat dit keer allemaal zonder onze roadies omdat zij de 50e verjaardag van El Gringo (vader van Bolie de Zwerverroadie en oompie van de Truckerroadie) aan het vieren waren. Nu pas blijkt maar weer eens wat voor kolere gesjouw het is voordat alles opgebouwd en wel is. Om onszelf eens goed te belonen gingen we na de soundcheck dan ook eten in een echt restaurant. Geen friettent of pizzaboer voor de raspaardjes dit keer, nee ze waren dodelijk vermoeid en dus moest het diner duur en exclusief. Onder aanvoering van wereldgerechten de Hart stuiven we een restaurant in en doen ons tegoed aan hertenbiefstukken, clubsandwiches en ikzelf neem een vlees trio, bestaande uit een stiefbuk, een harkensvaas en een fipkilet dit allemaal overgoten door sampignonroomchaus.

Nu we het toch over eten hebben: Dit keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Schele Ghanese uiensoep met zandbrood en stofboter***
1) Haal via de Ghanese ambassade een flinke zak schele Ghanese uien in huis, of ga naar de betere toko op de hoek
2) Controleer of het wel daadwerkelijk schele Ghanese uien zijn (dit kun je zien door ze aan te kijken. Wanneer de ene ui je aankijkt en de andere kijkt zo’n beetje naar het eind van de volgende week dan heb je de échte schele Ghanese uien te pakken)
3) Laat je vriendin de uien pellen en in blokken snijden
4) Ga zelf in de bank zitten met een fles bier, een zak chips en zet een pornofilm aan met het geluid goed hard zodat het in de keuken te horen is: de kooklol begint bijna
5) Kijk regelmatig in de pan terwijl de schele Ghanese uiensoep staat te trekken
6) Gooi zovast een kilo of wat brooddeeg in de oven en loop naar je achtertuin met een schep
7) Neem een volle schep zand mee naar binnen en ontdoe deze van wormen, sigarettenpeuken en elke vorm van vegetatie. Bestrooi het brood tenslotte met het zand
8) De boter komt als laatste. Neem hiervoor een pakje bakboter en doe deze in een kom. Zet hem een minuut of 5 in de magnetron en laat het smelten. Vervolgens pak je de ragebol en ga als de wiedeweerga de keukenkastjes afstoffen (bij onvoldoende stof op de kastjes is de meterkast ook een gegarandeerd stofsucces).
9) Probeer zoveel mogelijk stof op te vangen met het bakje vloeibare boter. Roer het goedje flink door en laat het stollen
10) Wanneer de soep is uitgetrokken ontdoe je deze van witte vlokken en schep je de soep in een kom, het brood snij je in plakjes en de boter serveer je erbij en dan is het smikkelen geblazen. Smeet akelijk!!!

Tijdens de nieuwe tune staan we wat te drupselen achter de coulissen en de zenuwen krijgen een klein beetje de overhand. Zenuwachtig schuiven we wat heen en weer en wanneer we eindelijk mogen barsten we los.
Een hoop nieuwigheid zorgt er voor dat we enigszins onwennig zijn, maar ik denk dat we ons er knap doorheen geslagen hebben, en met name van ‘Hee gaode mee’ heb ik genoten om te mogen spelen.
De tweede set begint tegenwoordig met een blokje Banjoman. Voor de niet lullige gage van ?18.000,- speelde dit heerschap altijd één nummerke mee en daar hebben wij tegenwoordig iets op gevonden. Onder lichte dwang houden we hem op het podium en laten hem liefst 4 nummers spelen. Als eerste spelen we een nummerke met de fabuleuze titel ‘Kwitniewaarikheenga/kwitniewaarikheenmoet’ gevolgd door de Ierse Medley (met nog steeds de ietwat corpulente Michael Flatley in blote buik) en een nieuw eigen nummer. ‘Goei hart’ is de titel van dit nummer. We sluiten het banjo-blokje af met de welbekende Echte vrienden. In de 2e set zit ook menig nieuw nummerke, zo speelt Heintje een nummerke mee op de basgitaar en sluiten we af met een compleet nieuwe toegift, geleid door Roodkapje en haar 4 fetisj nichtjes…

Na afloop zijn we vooral opgelucht en uitgelaten met het goede resultaat van vanavond. De mensen van CV de Laoileeuwkes die dit evenement georganiseerd hebben blijken gelukkig ook tevreden en wijzelf dus ook. Qua spel op de been gebleven én een geweldige sfeer in de zaal, mét pit en met biergooien. Bij Arjan van Dijk zullen ze denk ik wel met de wenkbrauwen gefronst hebben.
Ook na afloop als ze ons komen mededelen dat ze de tent willen sluiten staan ze raar te kijken. De Hoempadisten zitten nog steeds in blote buik en onderbroek bier te drinken, en worden nu dus tot haast gemaand…

Halsoverkop gaan we de rotzooi inpakken en als we de bus geladen hebben danken we God op de blote knieën en bidden we tot diezelfde God dat Bolie en de Truckerroadie er de volgende keer weer bijzijn…

CV de Laoileeuwkes in ieder geval ontdankelijk betiecht, en hopelijk tot volgend jaar!

X-TRA BLERUGTIK: MEDISCH CENTRUM (OOST) WEST (THUIS BEST!)

Er is de afgelopen tijd het nodige gebeurt, en het word hoogste tijd om daar eens verslag van te doen. We pikken hem op vorige week maandagavond toen we gerepeteerd hebben en het zou mijn laatste zijn voor de komende twee weken. Zwaarmoedig als ik ben wilde ik deze repetitie persé afsluiten met mijn lievelingslied van dit moment: ‘Hé gaode mee’ van Gerard –held- van Maasakkers. Bang als een wezel bedacht ik me dan dat –mocht ik de operatie niet overleven- men dit nummer gegarandeerd zou spelen op mijn uitvaart, en dat ik me daar prima mee kon vereenzelvigen. M’n maat Jelle Bouwens had immers tijdens eenzelfde operatie een hartstilstand gehad, en als ik me niet vergis overleefde dorpsgenoot Simon van Strien de narcose niet, dus ik vond dat ik alle redenen had om zenuwachtig te zijn.
Dinsdagochtend was ik al voor 7 uur uit bed ondanks dat ik pas om half 9 in het ziekenhuis hoefde te zijn. Stik en stiknerveus was ik. Ongelofelijk. Ik zat achter de pc met een glaske water (nuchter blijven eej) wat plaatjes te draaien en uiteraard kwamen de mooiste van Gerard weer voorbij. Ongegeneerd voelde ik tranen komen bij het beluisteren van zijn mooiste platen en nog meer zag ik op tegen de naderende operatie.
Aangekomen in het ziekenhuis ervoer ik een zelfde soort spanning als met een optreden voor een volle tent. Ook dan is het optreden zelf niet zo spannend, maar ál die uren wachten van tevoren maken het bloedspannend. Nadat ik me gemeld had op mijn kamer werden mijn Zwarte Cross bandjes rücksichtslos verknipt en kreeg ik een ziekenhuisbandje om en werd ik in een typische ziekenhuisjurk gehesen. Toen begon het echte wachten, en hoe langer het duurde des te banger ik werd. Ik probeerde te lezen, ik probeerde muziek te luisteren en ik probeerde tv te kijken (a 1,95 per dag) maar niks lukte nog.
Rond half 10 werd ik door twee zusters opgehaald, en zij brachten mij naar het voorbereidingsplein. Hier zouden ze het infuus voor de narcose gaan zetten. Onderweg ramden ze met mijn bed tot twee keer toe een deurstijl (ik wilde nog iets zeggen in de trant van “vrouwen achter het stuur, mijn bloed aan de deurstijl” maar met de komende handelingen, en pijn, in het vooruitzicht hield ik me wijselijk maar in).
Op het voorbereidingsplein prikte een aardige man op rubberen klompen en met een hele grote zwarte bril mij in m’n hand en sloot er een infuus op aan, een zak met zoutoplossing volgens mij. Omdat ik niet zeker wist wat voor vloeistof er in die zak zat besloot ik dat ik in een soort van roes zou raken.. Even later kwamen de OK assistentes binnen, twee vrouwen waarvan ik er één dacht te herkennen. Wijselijk hield ik m’n mond maar dicht voordat ze mij zouden beschuldigen van raaskallerij, maar de ene assistente begon uit zichzelf al te praten dat ik toch maar beter met carnaval een aaike kon komen bakken… Ha! Toch goed gezien! Het was Hubine, waar ik idd met carnaval tot een uur of 6 binnen gezeten had met een ei en versgemalen Guatemalteekse koffiebonenkoffie. Nou was ik er zeker van overtuigd dat het allemaal goed zou komen. Althans dat dacht ik heel even, want toen ze mij de OK binnen chargeerden kreeg ik spontane hartkloppingen en begon te zweten als een aangeschoten otter. Hubine begon martelinstrumenten klaar te leggen zag ik, een andere mevrouw begon mij op m’n gemak te stellen, de arts nam de laatste papieren door met een andere assistenten, en de chef-verdoving, een zekere O’Connor (of Conners) stelde zich aan mij voor. Ik stamelde nog iets van “crazy fools, the Irish” (uit ‘Band of Brothers’waar midden in een gevecht in de straten van Carentan (Frankrijk) een Ierse priester de gewonde Amerikaanse soldaten (liggend op straat terwijl de kogels in de rondte suizen) begon te bedienen en de laatste sacramenten toedient met een bijbel in de hand). O’Connor meldde mij dat we tot 10 gingen tellen en dat ik dan lekker ging slapen. ‘Eén, twee …’ en daar ging ik. Ik hoop dat ik nog iets van ‘houdoe’ of ‘dag hoor’ gezegd heb, maar dat weet ik niet meer. Heerlijk zoals die narcose z’n werk doet, dat zou ik nog wel een keer willen meemaken. Van zowel het rechtzetten van m’n neusschotje als het wijder maken van m’n neusholtes heb ik helemaal niks gemerkt.
Om half 12 kwam ik weer zachtjes aan bij, doordat de luchtband om mijn linkerarm zich op begon te blazen. Ik voelde eens aan m’n baard, en constateerde dat het nog steeds dinsdag was (uit ‘House’ waarbij House na in coma gelegen te hebben aan z’n baard voelt om te constateren dat ie minimaal een week in coma gelegen heeft), en men bracht mij terug naar m’n kamer. Ik graaide naar m’n telefoon en maakte een foto van m’n neus om zelf te kijken hoe ik erbij lag. Met m’n telefoon in de hand viel ik weer in slaap en toen ik wakker werd zat ons ma al aan de rand van het bed te wachten. Eerst maar eens een fatsoenlijke foto maken van mijzelf en de neus (als een zelfstandig voorwerp beschouwde ik dit lichaamsdeel ondertussen zo merkte ik, als in “een man en z’n neus” of “Ik en m’n penis”, “ik en m’n bochel” etc) besloot ik. Helaas toen ik het resultaat zag gaf ik de moed op. Ik zag eruit als iemand van ‘Opsporing verzocht’ die ze na 13 dagen in de slootkant gevonden hebben bij een wei bij Veghel.
Van de vriendelijke zuster kreeg ik een kopje thee (met honing uiteraard, je bent en blijft artiest op zo’n moment) en twee boterhammekes. Eén met kaas en één met boterhamworst. Het had ook Algerijnse salami kunnen zijn in noord-Angolees gesmoorde knoflookboter, want ruiken deed ik niks, en proeven ook al niet. Heldhaftig vertelde ik de zuster dan ook dat het mij niet uitmaakte wat ik ’s avonds te eten zou krijgen, want ‘bij ons eten wij wat de pot schaft’ sprak ik in spierballentaal. Het werd bloemkool met aardappelen en fricandeau. Tussen de maaltijden door was ons vader aangeschoven die recht uit z’n werk even een kijkje kwam nemen.
Na het eten natuurlijk weer een dutje doen, en toen ik wakker werd stond het eerste bezoek alweer aan m’n bed. Het was Jan-Eric Kerst met vrouw en dochter die op doorreis waren naar J-E’s schoonvader die ze van een nieuwe heup voorzien hadden. Een doos bonbonnekes en een mooie kaart later kwamen ook m’n zussen en zwager en natuurlijk wederom ons moeder aan het bed om te constateren dat ze Jolly Old Bonker dit keer toch echt goed te pakken gehad hadden…
16 kopjes thee met honing en tig pijnstillers later val ik in slaap met de televisie aan (want betaald is betaald) en beleef een turbulente nacht. De mevrouw tegenover mij (geboren Zuid-Afrikaanse met Portugees/ Spaanse ouders en een Nederlandse ex-man) heeft een keeloperatie gehad en krijgt dan ook geen thee met honing, maar mag zich helemaal ongaars vreten aan de ijsco’s, blijft ook de hele nacht wakker en we liggen dan ook gezellig te spoken.
Tering hé, wat duurt een nacht dan lang zeg. Pfff om 8 uur ‘s ochtends val ik in slaap maar dan komt er een mevrouw vragen of ik een ontbijtje lust. Vriendje ziekenfonds betaald, dus uiteraard zeg ik ja, ‘doe maar twee, één met kaas en één met boterhamworst. En ohja, een kopje thee. Ja met honing aub’.
Rond de klok van half 10 komen ze de tamponen eruit halen. Dit heb ik nog niet verteld geloof ik, maar bij een neusoperatie stoppen ze je hele neus vol met een soort van olifantentampons. Ongelofelijk wat een dingen! Ik schat dat er wel een liter of 10 bloed in kan. Daardoor zit dus je hele neus ramvol, en dus proef en ruik je niks. In aanloop naar m’n operatie had ik al van verschillende mensen gehoord dat dit het vervelendste moment is van de operatie. Met een soort van sadistisch genoegen vertellen ze in geuren en kleuren hoe de tamponen verwijderd worden, en welke gevoelens erbij komen kijken (variërend van ‘het voelt een beetje als doodgaan’ tot ‘ik dacht dat ik opsteeg uit m’n eigen schoenen’ en natuurlijk ‘het lijkt alsof ze je hersens er ook mee uit trekken’).
De zuster antwoord dat ze niet weet of het pijn doet, maar dat het voor zo’n grote vent best te doen moet zijn. Nou, ik kan jullie bij deze vertellen: dat doet het niet! Allemachtig zeg wat een ellende! Het voelt een beetje alsof ze een Samoeraizwaard uit je anus proberen te trekken terwijl deze ook nog eens van alle kanten vastgekoekt zit. Amai! Als ik ben uitgebloed (15 minuten later) mag ik me aankleden, een rondje stappen door het ziekenhuis, en m’n mama bellen dat ze me komt halen.
Rond de klok van 12 uur ben ik thuis en probeer ik uit alle macht door m’n neus te ademen, wat uiteraard niet gaat aangezien er nog steeds liters bloed en dito korsten, slijm en andere bende in m’n neus zitten. Ook heeft de dokter twee “splitjes” geplaatst, die m’n schotje recht moeten houden. Deze hebben ze er vandaag uitgehaald, maar waar ik 2 kleine plastic dingetjes in gedachte had kwamen er tot mijn verbazing twee reusachtige flipperachtige dingen uit m’n neus. Echt ik zweer het, ze waren wel 5 cm lang en 1,5 cm breed. Ons ma heeft het ook gezien anders zou helemaal niemand het geloven.
Nu heb ik weer lucht voor 10, en is m’n smaak (pluspunt) weer helemaal terug. M’n reukvermogen (minpunt) ook, dus met name tijdens het poepereren word ik weer als vanouds onaangenaam verast. Nog een paar dagen rustig aan doen, en dan kan ik weer vollenbak werken, voetballen en repeteren.
We zijn druk bezig met de nieuwe show (horend bij de Karikatoer) en daar mag ik niks van verklappen, al mag ik iedereen bij deze wel verzoeken om mee te gaon naor ’t Nuenensbroek (daor is nog niemand ooit gewist)…

BLERUGTIK MAANDAG 15 MAART 2010:

Boeren, burgers en buitenlui, wat fijn om jullie allemaal weer te mogen verwelkomen bij mijn voorlopig laatste BLERUGTIK. Zoals jullie misschien wel weten ligt de Hoempamachine even stil aangezien ik volgende week geopereerd zal worden.

Waar sommige mensen al suggereerden dat ik een schoonheidscorrectie zou ondergaan: die moet ik teleurstellen. Ook de dames die een penisverlenging voorstelden komen bedrogen uit, en de mensen die mij tegelijkertijd een borstverkleining/ liposuctie wilden aanbieden zullen goed uit moeten kijken de komende tijd…
Ik word namelijk aan m’n neus geopereerd. Deze staat scheef en dat zorgt ervoor dat ik al jaren een verstopte neus heb. Nadat ik naar het ziekenhuis gegaan ben voor m’n stemproblemen kwam dit aan het licht, en zingen met een kromme neus is hetzelfde als het bespelen van een gitaar waar ze een kuub zand in gegooid hebben. M’n stem is met medicijnen, oefeningen en elke week een kwel Jagermeister best aardig vooruit gegaan, maar na deze neusoperatie moet het helemaal goed gaan komen. Volgende week dinsdag moet ik onder het mes, en natuurlijk zijn in de periode erna alle leuke attenties van harte welkom. Fruitmanden, bierpakketten en in een enkel geval een body-to-body massage: kom maar op!

Een oplettend Canvas! fan meldde mij afgelopen zondag dat ze de Blerugtik erg leuk vind, maar dat het altijd over dezelfde mensen gaat. Bas die nooit op tijd is, Mikenstein en zijn specifieke lichaamsdelen, Heintje en z’n stuifkuif, zwerverroadie BollieBallie en natuurlijk de capriolen van geluidsman Chase van H.
Zelden gaat het over onze gitarist Mark ’t Hart. Bij deze gaat daar verandering in komen, want ik heb namelijk wat ontdekt.
Ikzelf leef grotendeels op bier, chips en magnetronvoedsel en dat zal zeker niet minder worden als ik mijn vrijgezellenpaleis ga betreden. Bas hangt sinds hij op zichzelf woont van bitterballen aan mekaar en Mikenstein is niet voor niks graag geziene gast bij de pizza/ shoarmaboer. Mark is daarentegen een echte keukenprins en zijn vriendinneke komt dan ook niks te kort. Wereldgerechten zijn Mark’s specialiteit, en gek genoeg ga je van al zijn gerechten ontiegelijk naar de knoflook meuren. Zodoende krijgt Mark vanaf deze week in mijn Blerugtik zijn eigen kookeiland ter beschikking. Het kookeiland is gelegen in de Waddenzee, ten westen van Vlieland ter hoogte van de 38e breedtegraad (boven de lijn Paramaribo – Kopenhagen).

Dit keer in de kookrubriek “Kwark van Mark”:
***Zimbabwaanse Kip piri-piri afgeblust met Zuid-Hollandse geitenkaassaus en knoflook***
Het gaat als volgt:
1)boek een ticket naar Zimbabwe en haal daar een kip (of importeer een Zimbabwaanse kip via internet)
2)haal bij de C1000/ Jumbo/ Albert Heijn/ Plus een bakkie piri-piri
3)naai dit goedje bij mekaar in de pan en stook het vuur goed aan
4)rij in de tussentijd naar Z-Holland voor een ons geitenkaas (mocht u Biologische geitenkaas willen: deze vindt u onder uw voorhuid, of die van uw partner)
5)gooi de geitenkaas ook in de pan en als de kaas begint te smelten gooide er gewoon een halve liter Zimbabwaanse kippenbouillon overheen
6)gooi er nu een teen of 4 knoflook op, en stamp dit er doorheen tot het een gel achtige brei geworden is
7)serveer dit alles op een trendy en veel te groot (het liefst vierkant) bord, en leg er voor de sier een takje van het één of het ander bovenop
8)dranktip voor dit gerecht: wij hebben geen idee, maar cola smaakt overal bij…

Vroeger was het altijd nog maar de vraag wie er naar huis zou rijden, aangezien we dan soms alle 5 teveel gedronken hadden om te rijden. In die gevallen was één van de van H.’s meestal bereid om ons naar huis te brengen.
Tegenwoordig is het ook al de vraag wie er héén zal rijden! Zo ook afgelopen zaterdag. Bollie heeft nog geen rijberswijs (God zegende de dag dat ie dat wel heeft…), ik rij niet in voertuigen groter dan mijn eigen degelijke Duitser, en de Truckerroadie was er niet bij. Nachtburgemeester Oome is elke week de lul als we niet uitkijken, en dus bleven er 3 opties over, te weten: Mark, Bas of Mike. Mark kwam echter net uit bed met een kater van heb ik me jou daar, Bas had ’s middags al in het café gezeten en 20 bier op (ik citeer: ik heb vanmiddag mooi aan de Freddy’s gezeten, dan hoef ik mooi niet te rijden), en hetzelfde gold zo ongeveer voor Mikenstein. Helaas pindakaas, maar de Nachtburgemeester was dus weer eens het pineut en kroop met frisse tegenzin achter de stuur (Hors d’oeuvre zoals de Fransen zo mooi zeggen).

Bij aankomst bij Café ’t Karrewiel in Dongen-Vaart horen we van de eigenaar dat ie een vol huis heeft vanavond, en dat het nagenoeg uitverkocht is. Heerleyck! Daar houden de jongens wel van, van volle zalen.
Glaasjes bier en friet met frikandel is een ander dingetje waar wij wel van houden en dus zitten we in ons eigen backstage-café te glimmen dat het een lieve lust is. Onderwijl dat we wat belachelijke foto’s bekijken van de vorige keer, en een poging doen om weer zoveel mogelijk belachelijke nieuwe foto’s te maken (das macht den Braten nicht fett zoals de Duitsers zo mooi zeggen).

Ineens komt onze geluidsman binnen gestoven met de mededeling dat we 10 minuten geleden al hadden moeten beginnen! We zetten hem neer, kalmeren hem met een potje valium en onze Tourmanager legt rustig en kalm uit dat we de aanvangstijd verschoven hebben. Als onze grijze Boy Wonder weer enigszins aanspreekbaar is gaan we in alle rust de show bespreken met Sjoerd “de verheenenweerde” Broeders die deze avond een speciale gastrol zal gaan vervullen.Uiteindelijk geeft hij acte de presence als Roodkapje en ook doet hij zijn bijzondere fanfare act.
John Meijer is de pauze act vanavond, en hij en zijn geluidsman Brammetje (even ter illustratie: één hand van Bram is zwaarder dan onze drummer incl. drumstel) staan tijdens de 1e set aandachtig te kijken, en ook zij voelen zich beide zwaar aangetrokken tot onze Sjoerd…

Even snel wat sterke verhalen tijdens de pauze en een kwak Jagermeister en dan is de batterij weer opgeladen voor de 2e set in de inmiddels dampende en bloedhete zaal van ’t Karrewiel. De 7dronk is een welkome verkoeling voor vele gasten, want er word gezopen alsof het leven er van afhangt. Uiteindelijk zijn de poppen naast volop aan het zuipen ook nog eens vollenbak aan het dansen en op een spetterende manier sluiten we deze avond af. Nog nadruipend van het zweet melden we ons backstage.

Aangezien het café waar we ons bevinden aan straat ligt komen zo’n beetje alle bezoekers van deze avond langs gelopen, en een enkeling staat ons zelfs stiekem te begluren (niet meer doen dames!). Hopelijk hebben ze niet gezien dat ik tijdens een sumoworstel partij met Mike mijn knie zowat gebroken heb, en hopelijk zijn daar geen foto/ videobeelden van want zoals ik het me herinner hadden we allebei alleen een boxershort aan en hooguit een paar sokken…
En dan kom ik niet best uit de strijd kan ik je wel vertellen…

…ik heb namelijk ernstig lelijke sokken

BLERUGTIK MAANDAG 8 MAART:

Vrienden en vriendinnen, eindelijk spreken we elkaar weer eens. Of althans, ik zit hier een stukske te typen, en jullie lezen dat. Nou zit ik wel ontiegelijk in m’n eigen te waauwele, maar de kans dat iemand dat hoort is heel klein.

De laatste keer dat er een BLERUGTIK uit mijn tekstverwerker gleed is geweest na ons optreden in Dongen op 23 januari. Tussendoor speelden wij ook in Oosterhout bij de Gildefeesten, wat ook een puike avond was maar diverse omstandigheden hebben voorkomen dat daar een BLERUGTIK over geschreven is.

Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurt? Uhhm met name het vele carnavalsgeweld heeft mijn geheugen enigszins aangetast. Allereerst was er het Raamsdonkse Buurtlied (niet te verwarren met het Songfestival, want daar wil ik het helemaal niet over hebben, behalve dan dat ik Sieneke en haar steigerende hormonenspiegel wél kan waarderen, in tegenstelling tot al die andere azijnpissers. Ik snap echter niet dat Nederland nog steeds mee doet aan dat Oostblokfestival. Nóg erger is het dat er een berg overheidsgeld (want publieke omroep) in gaat zitten, en dus zitten u en ik dik betaald naar een jury te kijken waar Tatjana Simic in zit. Ja dames en heren, de vrouw die al 30 jaar in Nederland woont en nog steeds niet kan praten zit in een jury… En ik betaal er nog aan mee ook. Als ze nou naakt daar zou zitten had ik in ieder geval nog twee punten om naar uit te kijken, maar zodra ze begint te praten stroomt al het bloed uit je hoofd en denk ik alleen nog maar wat de meest vreedzame dood is die een mens kan treffen, een kogel, een touw, een mes, een zak beton aan de voeten of met de stijltang van ons Anita om m’n snikkel in een volle badkuip gaan zitten?)

Maar goed, we waren bij het Buurtlied gebleven. Dit is een soort van songfestival voor Raamsdonkse Carnavalsverenigingen en Buurtverenigingen. Met onze CV de Rauwdauwers hebben we in het verleden al 4 keer het genoegen gehad om de Joop Oome bokaal in ontvangst te mogen nemen en ook dit jaar behoorden we tot de favorieten, althans, zo vond ik zelf vooral. Gelukkig had Petor Schipperen (inderdaad, dé Petor Schipperen) van Petor Schipperen Muziekprod onze geluidsband ruimschoots op tijd af, zodat ik goed beslagen ten tonele verscheen… Om ons nummer heen (Konte naipe in de Poellienaisse) zat een hele act gebouwd met stofzuigende huisvrouwen, een flinke ploeg hoeren en om het af te maken een ruige bende motorrijders… kortom het werd een chaos op het podium, en uiteindelijk gingen we hem mooi met de 3e prijs sleeën.

Daarna kwam een prachtige avond in Oosterhout waar we samen met de Dikdakkers en Helemaal Hollands er tot diep in de late uurtjes een fantastisch feest van maakten met alles erop en eraan.
Carnaval liet zich snel volgen, met op donderdagavond het Bouwersbal (waarbij ik het ging begaaien met Geluidsman Chase van H.), vrijdagavond begaaien in de Witte Leeuw te Reemsdonksvaar, zaterdag de grote optocht van Raamsdonk en aansluitend begaaien bij de carnavalswagen en op de prijsuitreiking, zondag de Veerse optocht, met begaaien in de wagen en in de Witte Leeuw, dolle maandag was weer een dolle begaaing toen we met de Kloempestoempers samen een kroegentocht hielden van Waspik tot ut Fèr, en dinsdag tot slot begaaiden we het in het Raamsdonkse rovershol d’n Halve Zool. Ongelofelijk, wat een mooie carnaval, en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om te moeten herstellen (recupereren zoals de Belzen zo mooi zeggen).

Na de carnaval werd alles ineens een stuk rooskleurigerder in mijn leven. Zoals de trouwe BLERUGTIKlezers wel weten ben ik werkzaam in een Recyclingbedrijf, wat over het algemeen een echte mannenwereld is. In ons bedrijf is precies één vrouw werkzaam, en laat nou uitgerekend zij een volle verhuisdoos seksfilms erven! Ik was er natuurlijk als de kippen bij, en een week later verscheen ze ten tonele met de bewuste doos vol plezier. Zodoende ben ik eigenaar van een kleine 120 porno’s… Hustler en Playboy TV heb ik al lang niet meer, maar dankzij dit cadeau heb ik in ieder geval wat te doen de komende tijd.
Zoals de trouwe lezers wellicht ook weten heb ik een huisje gekocht, wat ze momenteel aan het bouwen zijn, en mocht iemand zich geroepen voelen: ik ben nog op zoek naar een naambordje M. Timmermans, Volkszanger, Style-icoon, Muziekvriend, Pornokoning, Masturbatiegoeroe…

Na een aantal plezierige avondjes achter de televisie (la tele, zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen, al vind ik joie de vivre ook een prachtige woordencombinatie) kwam alles in de welbekende Canvas! stroomversnelling. Ideeën borrelden al een tijdje en deze moesten onderhand eens tot uitvoering worden gebracht. Zodoende is het idee voor de nieuwe toer al bekend, en we zullen op gaan treden onder de noemer KARIKATOER. Zoals je al wel een beetje kan raden worden we een karikatuur van onszelf, hetgeen in sommige gevallen natuurlijk uiterst veelbelovend klinkt (lebensraum zoals de Duitserlanders zo mooi zeggen). Nieuwe shirts, nieuwe pakken, nieuw logo, nieuwe vlaggen, nieuwe belettering van de bus, nieuwe nummers, nieuwe typetjes: kortom een hele grote hoop mee nieuwigheid.

Tot die tijd gaan we gewoon verder met “Je geld of je lever”, zo ook afgelopen zaterdag in Geertruidenberg. Café den Witte Hemel was het toneel waar we al meerdere malen te gast geweest waren en ook dit keer zou het weleens erg druk kunnen worden. CV de Laoileeuwkes hielden daar hun Halfvastebal en deze betrekkelijk nieuwe CV barst van de energie en van het enthousiasme (can a bear shit in the woods zoals de Engelsen zo mooi zeggen) en daar konden wij als Hoempa junkies mooi gebruik van maken. Ook andere CV’s uit Geertruidenberg waren van de partij (CV de Partyboys en CV de Lamme Tak) en ook het dameselftal van VV Raamsdonk wist zich vooraan het podium te melden.
Onder hen bevind zich één van de allerleukste buurmeisjes die ik heb, en zodoende zong ik op het einde van de avond nog een ode aan Sophietje (ranja met een rietje, op een Amsterdams terras etc).

Anderhalf uur daarvoor startte onze show, en na een weifelend begin (Mark heeft nieuwe apparatuur en Bas heeft een nieuwe drumtoren, zodoende waren er wat opstartproblemen met knopjes, kabels en microfoontjes) kregen we de hele tent op z’n kop. Drukker dan ooit was het er, en ook werkelijk bloedje heet op het podium. De sfeer was echter groots (met een zachte G, en vooralsnog zonder harde L), en ook de bierkraan draaide op volle toeren.
Na twee uur volle gas gegaan te hebben schuiven we drijfnat aan in onze kleedlokamer en pakken er nog een paar op de goede afloop… de rest van de avond is een beetje troebeltjes op het netvlies, maar het belangrijkste deel is gelukkig bewaard gebleven…

Tat snol ellemaal!

BLERUGTIK MAANDAG 25 JANUARI:

Gooeeeeeeeeeeeeeeeeeeedeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeemiiiiiiiidaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag (Gaston stylo)!!! Voor je neus staat weer een vers van de pers getikte Blerugtik te wachten boordevol onzinnige, niet relevante en totaal niet interessante informatie over de vijf Hoempagoden uit het platte Brabantse land.

Midden tussen al het carnavalsgeweld (Saauwelavonden, songfestivallen en vooral plakavonden bij zo’n beetje alle CV’s uit de regio) hadden we gisteren een optreden in Dongen, oftewel het Peeënrijk. In de Cammeleur zou het gaan gebeuren, en van te voren zag alles er dan ook geweldig uit. Een mooi versierde zaal, een goed podium en een flinke dot geluid. Geluidsman van H., was dan ook voor het optreden al niet te stuiten, en toen hij tijdens het soundchecken zijn gehele erotisch geladen oeuvre begon te vertellen in ons gesloten systeem was het dan ook weer lachen gieren alsmede brullen geblazen.

Tourmanager Odert (“te laat terwijl u wacht”) was voor de verandering op tijd dit keer, maar ik heb dan ook een zwaar voorgevoel dat dit geheel te danken is aan het feit dat Tourmanager Mark (“regelt wél eten voor de band”) hem op had gehaald. Samen pikten zij de Truckerroadie op (die er gelukkig wel bij was aangezien Bolie de Zwerverroadie een huisarrest uit te zitten had en dus een avondje thuis op de bank doorbracht in plaats van met ons op avontuur te gaan) terwijl ik samen met Heinemans naar Oom Ron’s pallazo reed.
Daar aangekomen was vriendje Mikenstein ook al aanwezig, en hij was zich juist aan het verdiepen in het partijprogram. Jawel, de goed beglaasde schilderszoon, beter bekend als de immer afstuderende basgitarist en aanstaand advocaat overweegt een politieke carrière, en staat dan ook op de kieslijst voor onze gemeenteraadsverkiezingen. Namens Partij Samenwerking zal hij gaan proberen zich in de gemeenteraad te gaan wurmen, en in samenspraak met ons zijn wij dan ook de grote I LIKE MIKE campagne begonnen.
Stem op Mike zou ik willen zeggen, want hij heeft een hoop grote plannen. Zoals ik bedoel: kijk naar ’s mans figuur, en dan weet je gewoon dat het bijv. met de plaatselijke horeca alleen maar beter kan gaan, kijk naar ’s mans muzikale ambities en besef je dat hij ook op dit gebied zich hard zal gaan maken, en als laatste kijk naar ’s mans overige activiteiten/ interesses en wie weet komt er binnen afzienbare tijd wel een Kamasutra beurs in de Gemeente (en als ik zo vrij mag zijn stel ik meteen de locatie KOLOSzaal voor).
Gelukkig kan hij tot nu toe ondanks zijn drukke agenda nog steeds tijd vrij maken om lekker met ons op pad te gaan, zoals afgelopen zaterdag naar Dongen.

Rond de klok van 7 uur arriveren we bij de Cammeleur en als we het podium inspecteren worden we oprecht een beetje gelukkig. Fijn groot podium, veel en vooral professioneel licht & geluid. Ook geluidsman Chase van H., is tevreden met het hem aangeboden materiaal. Zijn zoon (onze) Maarten (aka de Banjoman) ontbreekt vanavond tijdens het sjouwwerk, maar zal rond de klok van 12 uur nog wel met zijn banjo ten tonelen gaan verschijnen.

Na al het opbouwgeweld drinken we gauw een klein fleske bier, en vooruit, nog een klein fleske bier, en dan gaan we op zoek naar een friet cq. Shoarmaboer. Gelukkig hebben we die zo één gevonden en schuiven we aan voor wat later een heerlijke en voedzame maaltijd blijkt te zijn.
Op weg terug naar de Cammeleur passeren we een huis wat volgehangen is met SP posters. Ik loop dan langs en denk bij mezelf “jeetje, je zal er maar bij in huis wonen”. Mark denkt waarschijnlijk iets in de trant van “wie ging er nou ook alweer poppers halen voor carnaval?”, bij Bas in z’n hoofd klinkt het van “Pompiedompiedom” en Mike vraagt zich af wat Heino ervan zal vinden. Om deze gedachte wat meer body te geven staat Heino al door de brievenbus van het huis een Liberaalse strijdkreet te jodelen, waarna de rest van de ploeg het bescheurt van het lachen…

Tijdens het omkleden krijgen we bezoek uit Raamsdonk. Robin en Kim besloten in een hapsnap moment om eens lekker te komen Canvassen, en dus reden zij naar de Cammeleur in Dongen… helaas hadden zij niet in de gaten dat het een carnavalsavond was in Dongen. In ut Peeënrijk was iedereen gevraagd om in het oranje te komen (wij kennen trouwens alleen maar geile peeën), en dus vielen Robin en Kim best op, als enige 2 mensen in de zaal met 700 man die niet in het oranje gekleed waren…
Na de geweldige 1e set gaan we pauze houden met een pilske en een borreltje. Tijdens deze pauze krijgen we nog meer bezoek. Dimitri en Sabine sluiten zich aan bij Robin en Kim, zodat er nu 4 niet-oranje geklede figuren in de zaal staan…

Ook de tweede set gaat als een trein en de sfeer in de prachtige zaal is geweldig. We spelen dik een uur in plaats van de afgesproken drie kwartier maar wat geeft het? Wát een feest daar in Dongen! Toegiften geven de heren wel een stuk of 3, hoogtepunten zijn er doorlopend (ook na de show trouwens), en doodmoei plof ik in m’n stoel in de kleedlokamer en keuvelen we na met onze gasten.

Voor we het in de gaten hebben is het alweer donker buiten en dus de hoogste tijd om naar huis te gaan, want er is weer een plakvond die we kunnen gaan crashen. Mee gang gaan we het busje in, en met enkele versnaperingen voor onderweg vermaken we ons wel. Het dorpscafé is echter al gesloten, en de bouwhal laat ik ook voor wat hij is, want ik vind het wel welletjes geweest. Morgen is het weer vroeg dag, want voor de mooiste CV van Raamsdonk (Rauwdauwers) moet ik om 9 uur in de studio zijn om enkele zeer boeiende, soepele en niet te vergeten delicate monologen op te nemen (GE KUNT DE GROETEN VAN DE RAUWDAUWERS KRIJGEN KUT!), en aangezien de wijzers van de klok nu op de 4 en de 12 staan ga ik dus maar gauw slapen.

Om 9 uur sta ik inderdaad te beulen in de studio, en rond 13 uur staat het erop en haast ik me naar het Ontmoetingscentrum. Vandaag is namelijk de dag dat we échte hoempa mogen maken. Een paar maanden geleden polste onze geluidsman Kees mij en Heino of wij eventueel wat nummerkes mee wilden doen, en dat wilden wij wel.
Kees is naast onze geluidsman ook nog eens een verdienstelijk geslachtswerker bij de Harmonie, dus zodoende werd de link gelegd.
Na één repetitie en maanden van voorbereiding was het dan zover, en ik moet toegeven toch wel een beetje zenuwachtig te zijn. Leuk meedoen met de Harmonie is voor mij niet genoeg: ik moet en zal het onderste uit de kan peuren, en het optreden moet en zal perfect gaan.

We komen een eind. De eerste uitvoering van Café’tje ging al lekker, tijdens Carnaval goes USA, wat geweldig klonk met al die blazers, liep de hele tent in de polonaise.
Als toetje vroeg dirigent Wilfred Werkman ook nog eens of we Café’tje als toegift nog een keer wilde doen, waarna de zaal het dunnetjes over deed, en Heintje en ik ook. De Hertog Jannekes gleden er zomaar in bij de Heineman, en mijn Jagermeisters smaakten ook weer verdienstelijk. Rond de klok van 8 uur val ik uitgeput in bed.

Dit weekend is het buurtlied, en de week erop mogen we er weer tegenaan! Oosterhout here we come!

MAANDAG 18 JANUARI 2010:

Vriendinnen en vriendinnen,
welkom bij deze nieuwe, verse Blerugtik die weer boordevol staat met allerlei nuttige onzinnigheden en tal van nutteloze wetenswaardigheden en bovendien een enorme berg kletspraat.

De hele afgelopen week konden we teren op het geweldige avondje Texel en dus gingen we zaterdagavond weer met goede moed op pad. Uiteraard was onze zwerverroadie (tegenwoordig beter bekend als RedBolie) weer van de partij, en terug van weggeweest van zijn grote neef Truckerroadie Bertrand. Onderweg werd dan ook menig robbertje gevochten door de neeffie’s want Bolie heeft een soort van superieurheidswaanzin en dat pikte zijn grote neef niet.

Tussen het vechten door mochten we onze rotzooi droppen in Hotel Brabant te Breda, daar waar de Nacht van het Kielegat plaats zou vinden. Goeie herinneringen heb ik aan dit gebouw, aangezien ik hier, na 4x geterroriseerd te zijn geweest door zo’n ex-nazi van het CBR voor de staat mijn rijbewijs mocht halen, na ongeveer 200 lessen, 4 examens en een berg ellende waar ge bang van wordt.…
Temidden van de blaaskapellen, Prinsen, Baronnen en Stadhouders (al dan niet met raden van 11) stonden vandaag dus de Hoempakoningen uit het Zuiden te trappelen om hier in dit hotel 75 minuten te mogen gaan knallen vanavond.

Wanneer we om half 5 arriveren worden we meteen aangevallen door een vriendelijk persoon die ons een schaal bitterballen aanbiedt, en zodra we bekomen zijn van de schrik (en als een kudde hyena’s die schaal verorberen) gaan we het buske uitladen. Opbouwen kan nog niet want het podium is nog niet vrij, maar we kunnen alles al wel klaar zetten en aansluiten zover dat mogelijk is.

Aangezien we pas om half 1 hoeven te spelen stappen we weer in ons geel-zwarte kadaver om naar huis te rijden, en om eenmaal thuis aangekomen bij moeder de vrouw aan te schuiven voor een warme maaltijd. Rond de klok van 11 uur hoer ik de kenmerkende DDR toeter weer, en stap ik samen met Zwerverroadie Bolie én een in fraai zilverwerk verpakte fles Jagermeister in (ze noemen mij tegenwoordig ook wel de Jagermaster) en karren we over vers besneeuwde wegen naar Breda.

Weer aangekomen bij de Nacht van ut Kielegat is het er een drukte van belang. Weet ik het hoeveel blaaskapellen, prinsen, prinsessen, raden van elven en weet ik het allemaal nog meer. In “onze” zaal zijn de CactusCowboys aan de gang, en na hen mogen wij het podium bestormen. Doordat in de twee andere zalen de optredens al klaar zijn stroomt onze zaal helemaal vol en van het podium tot helemaal achter in de zaal zie ik niks dan mensen. Eén grote deinende massa, kortom een hell of a view!

Het optreden gaat als de bliksem en loopt gesmeerd. De sfeer is ook geweldig, kortom een optreden om van te dromen!
Alsof het maar een minuut of 10 geduurd heeft zo snel ging het voorbij. Enige minpuntje was dat tijdens het roeien (waarbij ik als sportschooljongen natuurlijk mee moest doen) mijn zendertje sneuvelde. We roeiden zowat van Breda terug naar huis en als we klaar zijn ben ik dan ook helemaal verzuurd…

Snel omkleden, biertje of een borreltje erbij, en dan uitgebreid afscheid nemen van de mensen in het Kielegat. We cruisen mee gang naar huis, of beter gezegd: naar de Raamsdonkse polder. Bij mijn favoriete carnavalsvereniging is het namelijk plakavond, en wij hopen er nog een biertje te kunnen krijgen. Eén biertje kregen we niet, nee, we kregen er talloze. Vanaf hier ben ik de draad een beetje kwijt, maar ik hoorde van onze Bolie dat ze mij vonden toen ik op de lange polderweg naar huis aan het lopen was…
Na een uitmuntende duik in de dienstdoende auto was ik echter zo thuis, en kwam alles goed. Dat was geloof ik rond 6 uur ’s ochtends… Wat een feest! En dan moet het nog carnaval worden…

ZONDAG 10 JANUARI 2010:

Vrienden, vriendinnen, Tourmanager Odert en andere vage bekenden:
vanaf deze plaats een goed nieuwjaar toegewenst, en de op één-na-beste wensen voor jullie allemaal (de allerbeste wensen hou ik natuurlijk voor mezelf, ik ben Sinterklaas niet)!

Ongelofelijk hoe snel een jaar kan gaan. Exact hetzelfde weekend van het vorige jaar beleefden we de primeur om voor het eerst overzees te gaan, en nu deden we dat weer. Vorig jaar werd het optreden op Texel (numero 84 op de Canvas! optreden lijst) een week naderhand gevolgd door een optreden in Teteringen, en op het einde van het jaar stond de teller op 122 na ons optreden in Rijsbergen. Kortom, we hebben exact 38 optredens gedaan vorig jaar, ondanks de financiële crisis, de Q koorts, de Mexicanen griep en verschillende soa’s. 52 weekenden minus 5 vakantie en weekendjes-weg-weekenden, kerst en oud & nieuw, buurtlied en carnaval, en weet ik het wat nog meer maakt dat we gemiddeld bijna elke week een optreden hadden. Het werd een goed jaar, met een nieuwe show en een carnavalssingle die we dit jaar overigens landelijk uitbrengen, hij ligt binnenkort in de winkels. Het werd ook het jaar van de Kees van H. gadgets. Hand-held-detornated shooters, een zenderpark, beltpacks en In-Ear monitoring met bijbehorende first aid removal kit, fingerprint protection gloves en natuurlijk de CLUB KEES caravan op de Dollemansdagen.
Hoogtepunten waren de optredens in de 013 (fanclubdag BZB), Molenschot (voorprogramma Rowwen Hèze) voor 1300 mensen, het optreden op Udenhout onder Zeil (samen met Henk Wijngaard en BZB) voor 3000 man en op de Draai van de Kaai in Roosendaal stonden we zelfs voor dik 6000 man. Mooiste weekend voor mij was het eerste weekend van juni, toen we vrijdags speelden in Goor (Overijssel), zaterdags in Ysselsteyn (Limburg) en zondags bij den Halve Zool in Raamsdonk (Noord-Brabant) waarna we afsloten met een prachtige zuippartij. Dat weekend kreeg ik voor het eerst echt het Canvas! familie gevoel, dat we een echte clan geworden waren. Met Kees en Maarten voor licht en geluid, Truckerroadie Bèr die al wat langer meegaat, en Zwerverroadie BollieBallie die sinds het optreden in Heibloem meegaat is het gewoon ontzettend leuk om van huis te gaan, tel daarbij op de grappen en grollen van Mark, Heino, Mike en Bas en dan weet je ongeveer wat wij elk weekend weer meemaken.

Het meest gelouterde lid van de Canvas! familie, geluidsman Kees had er nog zó voor gewaarschuwd: de wegen zouden onbegaanbaar zijn, en de kans op verongelukken was ernstig aanwezig. ALS we al naar Texel zouden gaan moesten we voldoende proviand, dekens, een kachel, een kan diesel en een kan benzine meenemen, want de kans dat we zouden strandden was zeer groot volgens hem. Echte thrillseekers als wij zijn besloten wij om deze wijze raad in de wind te slaan, en toch naar Texel af te reizen.
Ik zeg het niet graag, maar Chase had gelijk: slecht begaanbare wegen, soms bedekt door wel een meter sneeuw, her en der aangespoelde elanden die het wegdek niet bevorderden, sneeuwstormen en een orkaan op je ballen: alles wat er kon gebeuren, gebeurde ook daadwerkelijk…

Nee hoor mensen, maak je niet ongerust, de dag dat Tourmanager Odert op tijd zal komen is tevens de dag dat Chase van H., zal stoppen met overdrijven. Het is dat die eigenwijze nurken daar in het Noorden (lees:Friezen) hun zout niet meer af willen staan, anders hadden we de opmerkingen van Kees mooi met een strooiwagen zout kunnen nemen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Korea naamgever is van de zgn. Flatscreen tv’s? Die heten daar een Tourmanager Odert tv, waarschijnlijk vanwege de geringe dikte van dit apparaat.(bron: kwitniepedia.nl)

Zoals altijd als we naar Texel gaan begint onze dag bij Oom Ron op kantoor met een bakske koffie en wat taartjes of worstenbroden in dit geval. Gezamenlijk zetten we de plannen uitéén en wachten we op Tourmanager Odert.
Zoals wel vaker dit jaar was onze Tourmanager namelijk ietwat laat. Er zou om 11 uur verzameld worden, maar meneer achtte het de gewoonste zaak van de wereld om als laatste om kwart over 12 te arriveren. Vervolgens keek hij eens met een zuinig oog op zijn horloge, en merkte enigszins teleurgesteld op dat we niet voor 3 uur op het eiland zouden zijn en we dus niet zouden kunnen gaan zwemmen. Dit zouden we echter voor geen goud willen missen, alleen al om Mikenstein in een zwembroek te zien manoeuvreren is een zwemkaartje dik de moeite waard.
Door Bas’ laatkomerij zag Mark zich genoodzaakt het Tourmanagerschap over te nemen, en hij ontpopte zich tot een verdienstelijk Tourmanager. Steeds als hij het roer overneemt komt het goed. Vooral op het gebied van eten regelen is hij een autoriteit. Dit keer kregen we overheerlijke saté, haricots verts met spek, preisalade, roerbakgroentes en friet. Dat zijn de betere bodems baasje! Namens ons allen wil ik dan ook zeggen:

Wees gegroet Tourmanager Mark, vol van genade, de Band is met U, gij zijt de gezegende onder de Tourmanagers, en gezegend is Bolie, de Roadie van uw band. Heilige Tourmanager Mark, Tourmanager van God, bid voor ons, drummers, bassisten, zangers en toetsenisten,
nu en in het uur van onze dood. Amen.

Even hiervoor hadden wij al een schepping van God mogen bezichtigen: de eerder genoemde Mike Hofkens in een bijzonder trendy zwembroek. De heren Odert, de Hart en Bolie tooien zich met bloemen zwembroeken en ikzelf heb een NAC zwembroek meegenomen, want de kans dat ik slaag zou krijgen van een losgeslagen FC Texel aanhanger leek me klein.
We spetteren en spatteren erop los, en ook de glijbaan ontkomt er dit keer niet aan. Als een stel jonge honden vermaken we ons in het water. De eerder genoemde glijbaan, het golfslagbad, het bubbelbad, de fontein en zelfs het buitenbad: zeker 10 minuten gaan de jongens als wilde zeeleeuwen tekeer.
Daarna is het gedaan met de pret en schuiven we aan op plastic terrasstoeltjes om eens wat lekkere pilskes en een snackarrangement te pakken. Omkleden in de “grote kleedkamer” maakt het feest compleet en rond de klok van 6 uur melden de chloorboys zich bij Café de Wijsneus. Kees en Maarten zijn ook al aangekomen en na het opbouwen staat ons de hemelse maaltijd zoals zojuist beschreven te wachten. Hierna volgt een uitgebreide soundcheck (waarbij Mark’s pedalenset een compleet eigen leven gaat leiden en om de zoveel tijd drumsolo’s begint te geven) en word afgesloten met het drinken van nog meer pilskes.

Wanneer we de slaapzaal ingericht hebben (en ik me al afvraag hoe 8 stinkende beren op één kamer zich moeten gaan redden, en vooral hoe de luchtkwaliteit er ’s ochtends zou zijn) schuiven we aan voor nog meer pilskes, en als de klok de 11 aanraakt gaan we omkleden en gaan we erin zoals Kees dit zo mooi kan zeggen.
Bolie is dit keer ook verantwoordelijk voor mijn Jagermeister, want sinds ons optreden op de motorcross heb ik er dit ritueel op na gehouden. Met een verse fles ben ik dan ook vertrokken vanochtend. Dit goedje smeert de stembanden ontzettend goed, en bovendien heb ik al langer het vermoeden dat ik van bier alleen niet meer dronken kan worden, dus zodoende.

Vanaf minuut één is het een grandioos feest in de Wijsneus. Moet je je eens voorstellen dat men er geen carnaval kent, en ook geen historie heeft met live muziek, maar op deze avond wel helemaal afgeladen is met compleet verkleedde gasten en gastinnen en echt halverwege de 1e set men al helemaal los gaat. Zonder te vervelen, of zichzelf op te dringen of nog erger: aan attributen, materialen en instrumenten van de band te komen. Echt ge-wel-dig!
Voor de 2e set heb ik maar amper woorden genoeg, al kan dit ook komen door mijn derde volle glas Jagermeister. Wat ik er nog wel van weet is dat het een compleet gestoorde bende was in het mooiste feestcafé van Noord Nederland.

Bolie de Zweverroadie is na een aantal pilskes overgestapt op RedBull omdat hij natuurlijk niet dronken mag/ kan/ wil worden tijdens een optreden. Na het optreden als alles opgeruimd en ingeladen is borrelen we nog na met eigenaar en personeel van de Wijsneus. Bolie zit nog steeds aan de RedBull en zelfs na aandringen van ons (ja, wij weten wat alcohol met jongeren kan doen) is hij niet over te halen voor een pilske of een borreltje. Wanneer mijn fles Jagermeister leeg is doe ik een penaltyserie met Yoni. Yoni is één van de Wijsneus mannen die hun verjaardag vierden. Ik verdedig met werkhandschoenen de 2 toiletdeuren, terwijl Yoni met een cocktailshaker probeert mij te passeren… als een hongerige tijger ga ik naar de bovenhoek. Niet één, niet twee, niet drie maar wel 5 keer pluk ik het projectiel uit de denkbeeldige kruising schat ik zo, kortom je had erbij moeten zijn.

Uitgeput gaan we aan den bak zitten voor nog meer pilskes en borrels. Bolie is nog steeds onvermurwbaar en blijft stug doorgaan met RedBull. Wanneer we om half 7 ’s ochtends de boel de boel laten en willen gaan slapen kan je wel raden wie er door de slaapzaal heen stuitert… inderdaad onze zwerverroadie. Koprollen, handstanden, slidings etc niks is hem te dol. Ook stoeien met Mike en Bas behoort tot z’n activiteiten en al kussengevechtend met de Banjoman slaapt meneer om 10 uur nog steeds niet en verdient ondertussen de nieuwe bijnaam RedBolie.

Onze Tourmanager was daar al niet meer bij. Huisman als hij is had hij zijn vriendinneke beloofd om om 8 uur de boot te pakken terug naar het vastenland. ’s Avonds zouden ze gezamenlijk hun verjaardagen vieren, en dan kon meneer mooi de boel versieren en klaar zetten. En als onze Tourmanager zegt om 8 uur te vertrekken dan vertrekt hij ook om 8 uur, en niet één minuut later. Eén bonk discipline, een toonbeeld van iemand die stiptheid uitgevonden zou kunnen hebben…

Zou kunnen hebben inderdaad, want als wij hem om half 11 niet wakker gemaakt zouden hebben lag hij nou nog te slapen op een tochtige zolderkamer op Texel. Nadat iedereen zo’n beetje uitgespeeld was met zijn/ haar ochtenderectie gaat ieder zijn/ haar eigen weg. De van H.’s staan al geladen, pikken een ontbijtje en zijn weg. De Sjakiemobiel van Heintje Odert en Bas van Oome staat ook al te ronken en neemt ook spoedig de biezen. Blijven Mike, Mark, RedBolie en ikzelf over. Wij laden op het gemakkie onze bus, pakken op het gemakkie de boot van 12 uur, rijden op het gemakkie naar huis om de bus op het gemakkie uit te laden en vervolgens om 16.oo uur op het gemakkie op bed te ploffen. Ter illustratie: onze Tourmanager had tegen die tijd heel z’n huis aan de kant, alles versierd, bier koud gezet, muziek aangesloten, een uurke gebadderd, een paar uurkes naar de carnavalswagen geweest, uitgebreid gegeten, nog een uurke gebadderd en een dutje gedaan…

Al met al was het een geweldig 1e optreden van dit nieuwe jaar. We houden je weer uitgebreid op de hoogte zoals je van ons gewend bent. Hou de site goed in de gaten zodat je binnenkort mee kan doen met een wel zeer bijzondere Canvas! prijsvraag, waarbij je een zeer bijzondere prijs kan winnen. Interactie is dus gevraagd zodat we samen met jullie er een mooi jaar van kunnen maken!

Wees gegroet,
Marcel

BLERUGTIK MAANDAG 14 DECEMBER:

Voor degenen die ons inmiddels niet meer kennen: wij zijn een band uit het zuiden des lands, spelen voornamelijk in feesttenten en dampende café’s. Ik mag zingen in dit frappante vrijbuitercollectief, ik noem mezelf (en vele anderen met mij) Bonker, en dis is mijn Terugblik op de week, of zoals wij dit zelf noemen Blerugtik.
Een goede Blerugtik word geschreven na een optreden of een andere Canvas!activiteit, en behoort vol te staan van de jolijtigheden en andere non-informatieve wetenswaardigheden. Ook dient Tourmanager Odert stevig op de hak genomen te worden. Dit is niet zielig, edoch rechtvaardig. Zijn walgelijke gedrag is hier debet aan.
Veel leesplezier

Afgelopen zaterdag hadden we eindelijk weer eens een optreden. Het vorige optreden stamde nog uit de maand November, en dan nog wel ergens vooraan in die maand. Zodoende was het voor een ieder van ons weer even wennen aan mekaar op het podium.
Verder behoefden we niet echt te wennen aan mekaar, want het leek wel de grote Canvas!vergader marathon de laatste maand. Elke maandag vaste prik: om 20 uur aanwezig (een enkeling om 20.33 uur) en pas naar huis na elven en soms wel na twaalven. Naast de vele onzin die ik dan uitkraam probeert de rest uit te vogelen welke ondernemingsvorm wij aan moeten meten, hoe we dat gaan doen met verzekeringen, belastingen en master-batie marathons (dat is dus dat stukje onzin wat ik bedoel). Ook kwam Richard van RS Audio langs om “echte” In-Ear monitors aan te meten, en ben ik zelf alweer enkele keren richting ziekenhuis geweest om naar m’n neus, en keel (en dus voornamelijk m’n stem) te laten kijken omdat ik daar de laatste tijd ontzettend veel last van heb.

Natuurlijk is de nieuwe Canvas!boekingskoning John Meijer frequent langs geweest en hebben we met verschillende studiomensen en producers gesproken. Vanavond komt er nog iemand van de platenmaatschappij langs, want dat is het volgende grote nieuws:
CARNAVAL GOES USA komt namelijk LANDELIJK uit!

Samen met MAS Records/ MAS Music komt onze opnieuw opgenomen carnavalssingle landelijk uit. Dat betekend dus landelijke radio aandacht voor ons bandje, het opnemen van een videoclip en dat hij geplaatst word in zo’n beetje alle muziekcomputers van Nederland, vergezeld door alle andere carnavalskrakers van Nederland, al dan niet verward met Aprés ski krakers, want dat schijnt tegenwoordig hetzelfde te zijn, maar allez een kniesoor die daar over valt.Verder zijn we natuurlijk nog steeds druk schrijvende en repeterende voor ons nieuwe album. Ik mag helaas niks verklappen, maar ik kan al wel een klein tipje van de sluier weggeven: het zal ons beste album worden tot nu toe…

Maar goed, om een kort verhaal langer te maken: afgelopen zaterdag mochten we dus voor de eerste keer weer de ring in. Best spannend natuurlijk, want ik was ook zeer benieuwd hoe m’n stem het zou houden, en sowieso wel benieuwd naar hoe het samen spelen weer zal gaan.
Sommige dingen veranderen nooit, en dus komt Tourmanager Odert ook ons 122e optreden gewoon een half uurtje later. Afgelopen vrijdag was ik bij een concert van de Dijk en deze superband opende de show met het nummer “Ietsje later”. Als ik zo vrij mag zijn om de boodschap te citeren:

Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar vergeet niet wat ik zeg
Kom waarschijnlijk ietsje later
Maar moet wel wat eerder weg

Inderdaad, deze tekst is op het fragiele lijf van onze Albino neger geschreven. Gelukkig zaten we niet als enigen te wachten, want Richard, de In-Ear boer, zat gezellig mee te wachten om ons uit te leggen hoe de hel je die dingen in moet doen. Wanneer Bas daadwerkelijk arriveert legt hij ons in recordtempo uit hoe we onze oortjes in onze oren moeten manoeuvreren, en eerlijk is eerlijk: onder zijn toeziend oog lukt het me best.
Helaas lukt het een paar uur later tijdens de soundcheck al een stuk minder, en als we uit de pauze komen vervloek ik deze handige, dure en uiterst nuttige apparatuur en verlang ik terug naar die heerlijke ouderwetse monitor boksen en de bijbehorende rugpijnen voor onze geluidsgoeroe Chase van H

Het optreden zelf verloopt boven verwachting goed en de sfeer zit er prima in. Het dames A-jeugd elftal van de locale trots VVR is kampioen geworden (net als onze A-jeugd van Zwerverroadie BollieBallie) en vooraan het podium zorgen zij voor de sfeer. Helaas maken zij later de avond ook regelmatig gebruik van het podium om zichzelf te profileren, en helaas pikt men ook regelmatig één van onze microfoons in om daar vervolgens oorverdovend hard “kam-pie-oo-ne kam-pie-oo-ne olé olé olé” blèèren. Dieptepunt van de avond vormt echter de gast die ongestoord op het podium denkt te kunnen vertoeven, vervolgens tegen mijn standaard aan te knallen waardoor ík mijn microfoon vol tegen m’n bakkus aan krijg. Tand door de lip en dus alles onder het bloed. Nou ben ik gelukkig niet bang voor bloed, maar helaas wel voor de tandarts. Je zal maar door zo’n malloot naar de tandarts moeten met 2 stukken voortand in je portemonnee…

Gelukkig gedraagt “de rest” van de kroeg zich wel goed, en al met al word het dus toch een leuke avond. Na afloop babbelen we nog even na met een echte Veldstraatse bloemencorso mevrouw, en het gesprek gaat met name over de tragiek van het ééns in de 39 jaar winnen van het Bloemencorso en dan geen vrij krijgen van den baas. Ondertussen scharrel ik toch m’n nieuwe oortjes maar op en terwijl het gesprek verder gaat over –ongetwijfeld- andere ernstige zaken des levens ontdoe ik me in onze kleedgarage van alle andere plichtplegingen, zet mee gang het album Brussel op van de Dijk en dommel ik onder het genot van een Jagermeistertje al snel in. Ver weg van podiumbeklimmers, tanden door de lippen en andere zwaar tragische gedachten…

BLERUGTIK MAANDAG 9 NOVEMBER:

Fijne lieden van de geneugten des levens, fijn dat jullie er weer zijn. Schuif er maar eens lekker voor aan, zet je kunstgebit extra in de kukident en lees maar eens gauw verder

Afgelopen vrijdag was het Slotconcert van Rowwen Hèze in hun eigen dorp America. Al jaren ga ik daar naartoe, en dus ook dit jaar. Mooi was dat mijn zussen dit keer allebei van de partij waren. Ook BollieBallie en z’n vriend Severinho waren dit keer van de partij. Allebei net 16 jaren, dus net oud genoeg om te mogen bieren. Wellicht overbodig om te zeggen, maar daar maakten de heertjes gretig gebruik van. Verder waren natuurlijk de overige lieden van ons bandje van de partij, minus Tourmanager Odert. Misschien moest ie werken dacht ie. Dan denken wij heel logisch dat als hij nou eens een keer om 8 uur begint ipv om half 11 dan is hij ook mooi op tijd klaar, en hoef je vrijdagavond dus niet te werken, maar goed.

Het werd een mooie avond, met twee leuke voorprogramma’s en met een Rowwen Hèze in topvorm. Een setlist met veel ouwe krakers en een fantastische feesttent met mensen die allemaal puur voor Rowwen Hèze gekomen zijn vormen de ingrediënten voor een hele mooie avond. Helaas moet ik rijden, dus geen bier voor mij vanavond. Onder het genot van een wit wijntje ;) geniet ik van de avond.
Toch ga ik niet helemaal voluit vanavond, want dankzij een collega die zichzelf niet ziek wenste te melden ben ik tegen het einde van de week wat ziekjes. Of ja, ziekjes is niet het juiste woord. Stemproblemen, dat komt beter in de richting. Ik heb geen keelpijn, ben niet echt snotverkouden of wat dan ook, maar van de ene op de andere nacht was mijn stem ineens gehalveerd. Vrijdag werd dat alleen maar erger en ondertussen begon ik dus te vrezen voor ons optreden van zaterdag. Van Rowwen Hèze diende ik te genieten zonder mee te zingen, en zonder overdreven veel te praten. Voor een praatziek persoon een hele opgave…

Zaterdagochtend is één minuut na ontwaken mijn humeur al verpest. Als ik naar beneden loop en ons pa en ma groet met een nauwelijks verstaanbaar “Goeiemorgen” besef ik me meteen dat dit één van de vervelendste dagen aller tijden gaat worden. Vanavond moeten we optreden op de Motorcross Made en ik vraag me écht af hoe ik dat moet gaan doen.
Wanneer je als werknemer van een gewoon bedrijf ziek bent meld je je gewoon ziek, en ga je weer werken als je beter bent. Simpel zat. Daar is de ziektewet nou eenmaal voor, en als je daar geen gebruik van maakt moet je dat lekker zelf weten, maar ik doe dat dus wel (ik word ook moe van die verhalen van mensen van 65 die 50 jaar voor dezelfde baas gewerkt hebben zonder ook maar één dag ziek geweest te zijn). Als je echter in de muziek actief bent zul je écht met iets goeds op de proppen moeten komen om je af te melden voor een optreden. Dat is heel heel moeilijk, en ook wij gingen er zaterdag op uit om er toch het beste van te maken.

Mijn stem is zo goed als weg en de moed zinkt me in de schoenen. Ik vraag me echt af hoe we het vanavond voor mekaar moeten gaan boksen. Wanneer we de problemen gaan bespreken met de organisatoren van de Motorcross, het echtpaar Bastiaansen, tonen zij zich echter zeer begripvol en maken er absoluut geen probleem van dat we voor een verkorte versie van een Canvas!avondje gaan zorgen. “Kom maar gewoon bij mij in de camper zitten mee een fles Jagermeister en dan zullen we wel zien” aldus Wim Bastiaansen. Zo gezegd, zo gedaan en al nippend aan de Jagermeister bekomt mijn stem met de minuut.

Wat ik nog even gezegd wil hebben is dat deze Motorcross een zeer sociaal karakter heeft. Bijna alle opbrengsten worden afgedragen aan goede doelen. Fietsen voor geestelijk gehandicapten, geld en materialen voor de hobbyclub, geld voor cd opnames van een gehandicapten band en ga zo maar door. Kortom échte mensen met een goei hart. Hetgeen helaas van onze drummer niet gezegd kan worden. Hij heeft wel een goed hart, alleen het had gebakken op z’n rug moeten hangen…

Het hele assortiment van de apotheker heb ik in m’n tas: paracetamol, panadol, trachitol, strepsils, islamoos, een volle pot honing en een fleske Chinese wonderdrank: niks helpt. De Jagermeister doet echter wonderen. Rond de klok van elf uur is m’n flaconneke met kruiden en alcohol ver leeg. Goed nieuws: stem terug. Slecht nieuws: redelijk licht in de bovenkamer…

We gaan erin om in ieder geval minimaal een uur vol te maken. Dit lukt ons, en hoe! Ik ga als een speer over het podium in de afgeladen tent. Ongeveer 1000 mensen uit alle windhoeken van Nederland maken het ons goed naar de zin, en ik had zelfs bij vlagen het “Draai van de Kaai gevoel”. Dit gevoel krijg je als je overal waar je kijkt dansende silhouetten ziet die er tot in de verste verte van de tent een groot feest van maken. Samen met de meer dan charmante winnares van de 7dronk doe ik zelfs een limbodans (!), kun je nagaan…

Vol adrenaline staan we nog na te genieten van ons onverwacht mooie optreden, en we wensen onze opvolger Jack van Raamsdonk veel succes. Hij blijkt nogal straight te zijn. zo vraagt hij van wie al die pillen en poedertjes zijn in de kleedkamer. Bas uit Raamsdonk legt Jack van Raamsdonk uit dat Marcel uit Raamsdonk nogal een stemprobleem had vandaag, hetgeen de pillen en poeiersconsumptie verantwoord. “Dan ken ik heel wat collega’s die ook stemproblemen hebben” antwoord Jack van Raamsdonk gevat, doelend op het cokegebruik van een enkeling. Ander mooi moment gebeurt als hij het podium betreed. Met “Zo, goeieavond zeg! We gaan eerst wat van die ouwe klotenummers doen, maar daarna gaan we lekker rock ‘n’ rollen!” kondigt hij zijn grootste hits aan…

Ondertussen staan Mark uit Raamsdonk en Bas uit Raamsdonk backstage een workshop te geven wat je allemaal nog meer met een tie-rip kan doen. En ja, Mike uit Raamsdonksveer was hoofdpersoon in deze workshop. Samen met Kees uit Raamsdonk, Ralph uit Raamsdonk, Robert uit Raamsdonk, Wim uit Terheijden en Jack van Raamsdonk drinken we nog vele biertjes. En dan is het zoals te doen gebruikelijk weer gadget-time. Kees van H., man met een zeer groot spraak en fantasievermogen is er altijd als de kippen bij als het om fancy Engels klinkende gadgets gaat. Dit keer zitten we gezellig de blaren van Bas’ vingers door te prikken als hij hardop bedenkt of we daar geen oplossing voor kunnen verzinnen. Iets van “fingerprint protection gloves” ofzo… Oftewel gewoon oud Hollandsche HANDSCHOENEN die al sinds 3 eeuwen voor Christus te verkrijgen zijn bij zo’n beetje elke muziekwinkel in Nederland!
Gezellig kabbelt de avond verder, en als BollieBallie met een deksel van de vuilnisbak gaat robocoppen is het tijd om te gaan…

Nagenietend val ik thuis in bed. Vastbesloten dat ik dit nooit meer mee wil maken, al die spanning van te voren. Daarom neem ik geen halve maatregelen dit keer. Ik was al gestopt met roken, en nu zal ik nog een concessie doen in belang van ons bandje:

voortaan elk optreden een liter Jagermeister mee…

BLERUGTIK MAANDAG 2 NOVEMBER 2009:

Hufters, Hufterinnekes en andere op Partij voor de Dieren stemmers,

een hartelijke goeie avond toegewenst, en natuurlijk een warm welkom voor u allen bij het lezen van deze Blerugtik.

Nog maar amper bekomen van vorige week hadden we dit weekend een optreden in Reusel. Ons 120e optreden sinds oprichting, ons 36e optreden voor dit jaar en het 24e optreden dat BollieBallie oftewel de Zwerverroadie met ons meegaat. Bollie zal dan ook komende zaterdag in Made ons gaan trakteren op een grote Canvas!taart, anders trakteren wij Bollie op een pak slaag, zoals je kan bijvoorbeeld kan zien op de foto’s van ons optreden in Molenschot, toen vriendje Mikenstein hem gras liet eten.

Dit keer was ook druktemaker Daan de Wijze van de partij, en dat hebben we geweten. Nog steeds suizen de oren na, want sjungehjungehjungeh wat kan deze man een kabaal maken. Deze wandelende Red Bull was ruimschoots op tijd bij mij zodat wij gebroederlijk om 18oo uur in ons buske stapte toen Heino ons op kwam halen. Hierna was Tourmanager Odert aan de beurt (getooid met een complete maaltijd (frikandel, kaassoufflé en walnoten) stapte hij in), vervolgens Mark en PillieBallie en als allerlaatste onze grote vriendelijke volksvertegenwoordiger uit Raamsdonksveer.

Jawel je leest het goed, onze bassist Mike ambieert een politieke carrière. Hij is, naar eigen zeggen, zo goed als afgestudeerd en om te voorkomen dat hij in een gat zal vallen staat hij op de lijst bij een locale politieke partij. Zijn campagneteam is al druk bezig met het voeren van campagne, en onder de titel “I like Mike” zijn ook wij druk aan het lobby’en.
Dus heb je vragen of een voorstel over wat jij wil verbeteren in onze gemeente: richt je dan tot mike@naarhetcanvas.nl en he will take care of it…

Iemand die continue campagne voert is natuurlijk onze Tourmanager. Om zijn walgelijke gedrag te verbloemen loopt hijzelf constant de weinig dingen die wél positief aan hem zijn aan te prijzen. Zo is hij zo trots als een pauw dat hij doordeweeks zijn boterhammen verdient met mensen om de tuin te leiden.Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in stoere mannen land bij uitstek Schotland een bedenkelijke status geniet? “You’re such a fucking Tourmanager Odert” word gebruikt als aanduiding voor mensen die vóórdat ze een pak rammel krijgen zo hard schreeuwen dat de uitdelers van dit pak rammel uit medelijden besluiten niet meer te rammelen.(bron: kwitniepedia.nl)

Door de aanwezigheid van druktemaker de Wijs moet onze Zwerverroadie vanavond met geluidsman Kees van H. meerijden. Geheel zoals verwacht verschijnen er na verloop van tijd verschillende berichten vanuit hun bus. De meest opmerkelijke is deze: “ja, wij zijn er al, zitten nu te kletsen met een groepje meiden”. De waarheid blijkt geheel anders te zijn. Volgens ooggetuigen reden de heren op een rotonde af waar zij voorrang moesten verlenen en dus keurig voor de streep stopten. Tijdens het keuvelen over vanalles en nog wat verleenden zij nog een auto voorrang. En nog één, en nog één. Vervolgens begint achter het tweetal een andere auto te toeteren, waarna van H. opmerkt dat “ie nou wel op groen mag onderhand”… Na nog wat getoeter én een oogcorrectie van BollieBallie blijkt er helemaal geen stoplicht te zijn waar ze voor gestopt waren. Men heeft dus een minuut of 10 stil gestaan om het complete verkeer van Reusel en omstreken voorrang te verlenen…

Aangekomen bij zaal/ discotheek de Valk kijken we onze ogen uit. Sakker wat een ongelofelijk mooie tent zeg! Eerst een super-de-luxe café, dan een disco zaal, een kelderbar en een grote zaal aan de achterkant. En dan niet lullig ingericht hè, nee alles exclusief. Dure en mooie materialen als natuursteen, roestvrij staal en eikenhouten balken, verder veel licht, geluid en andere effecten en mooie canvas(!) doeken aan de muur.
Ook het podium is prachtig, en bovendien schitterend geïntegreerd in de rest van de zaal. Al handenwrijvend bouwen we onze spullen op en doen we de soundcheck. De kastelein is wat voorzichtig als we hem vragen of het druk word vanavond. “Ik hoop het van wel, want ik heb alles al geprobeerd” is zijn weinig aan de verbeelding overlatende antwoord.

Zeker in het begin van het optreden is de zaal redelijk gevuld, en met name onze volksvertegenwoordiger is goed op dreef. V-hals de Wijs is verantwoordelijk voor de foto’s vanavond, Pillie is onze assistent achter de schermen en Bollie waakt aan de zijde van Kees. Behalve als Bollie op het verhoog naast Kees wat leuke meiden denkt te spotten kiest hij eieren voor z’n geld, om razendsnel de gladjanus uit te hangen bij het plaatselijk schoon.
Tijdens de 7dronk treffen we opvallend veel vrouwelijke deelnemers, maar helaas voor hen was het uiteindelijk een man (tsja) die er met de 1e prijs vandoor ging. Eén van de vrouwkes meld de volgende dag via Hyves nog goed beroerd te zijn van haar fles (!) bier die ze in één teug leeg gemaakt had…

Op de terugreis slapen de heren. Ditmaal geen rare taferelen met confettishooters enzo, nee gewoon rust. Zelfs Daan slaapt… Wél zijn we helemaal vergeten een pompie te pakken met Kees en Bollie die flabbergasted zijn als ze ons buske in een vliegende vaart voorbij zien rijden. Bellen of sms’en heeft geen nut. Iedereen ligt helemaal uitgeteld te slapen, en chauffeur Heinemans móet zich haast wel groen en geel geërgerd hebben aan het gesnurk van ondergetekende…

Komende zaterdag nog een keertje vlammen in Made/ Wagenberg en dan zit het er ver op dit jaar. Een klein tipke van de sluier over het nieuwe jaar kan ik al wel geven: nieuwe boeker, nieuwe cd met nieuwe nummers, nieuwe show met nieuwe pakken, nieuwe covers en nieuwe attributen, nieuwe belettering voor de bus: kortom een berg nieuws in het nieuwe jaar!

ALS het allemaal doorgaat, want het zou niet voor het eerst zijn dat onze Hoempa Boedha’s niet alle plannen ten uitvoer kunnen brengen, maar we doen ons best…

BLERUGTIK MAANDAG 26 OKTOBER 2010:

Holbewoners, muzikanten en zangers der alle landen: een hartelijk welkom vanaf deze plaats. Voor je staat (staat ja, want ik heb nog nooit een beeldscherm zien liggen) weer een hagelnieuwe BLERUGTIK, want we hebben weer het nodige meegemaakt dit weekend.

Zaterdag mochten we optreden in Molenschot natuurlijk, maar ik wil een paar weken terug beginnen, en wel te weten bij ons optreden in Schaijk. Vorig jaar waren we al eens te gast geweest in café de Raaf en dit jaar mochten we terugkomen. Helaas had onze Zwerverroadie vanavond geen tijd en dus moesten we op zoek naar een vervanger. Gelukkig wilde Koen de Witte nog wel een keer met ons mee op pad, dus gelukkig was dat probleem zo opgelost.

Bolliepillie oftewel de Medicijnman oftewel Truckerroadie Rooobert had z’n kuur afgemaakt en zag dus ook geen struikrovers meer op de weg, en onze Tourmanager was zelfs een keer op tijd (om één over half 6 stuurde hij het veelzeggende bericht “ik wacht…”). Normaal gesproken is dat reden genoeg om hem in mekaar te slaan, maar sinds hij om de 5 minuten “kumt dan jungeh” uitroept is zelfs dát niet meer de moeite waard.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Engeland heeft gezorgd voor een nationale discussie? Het Engelse Lagerhuis vond het schandelijk dat de Engelse Taalkundigen Bond voorstelde om de term “just skin and bones” (vel over been) te laten vervangen door “just Tourmanager Odert”.(bron: kwitniepedia.nl)

Bij aankomst in het café herkennen we direct wat oude bekenden en nemen plaats aan de bar voor een bakske koffie. Ook geluidsman van H is ook van de partij en zit als gebruikelijk vol goede ideeën. Zo vind hij dat het tijd is voor een Canvas! optreden met de Harmonie. Of wij dat zelf ook vinden hou ik nog even voor me, maar zodra daar meer nieuws over is hoor je het hier als eerste natuurlijk.

Na het opbouwen + soundcheck is het als altijd weer etenstijd en ook dit keer is het weer de vraag waar we terecht gaan komen. Uit eigen ervaring weet ik nog dat we wel te spreken waren over de frietboer van vorig jaar, maar deze keer valt de keuze op de plaatselijke Shoarmaboer. Helaas had ik de voorafgaande nacht ook al flink geshoarma’d en dus was er van een gezonde darmflora absoluut geen sprake meer.
Na het optreden in de bus was het zelfs zo erg dat ik met één scheetje een man of 5 wakker maakte. En dan niet door het kabaal maar door de lucht…

In de tussenliggende tijd hebben we niet stilgezeten. We hebben inmiddels een nieuw repetitiehok bij Ome Ronnie BV, zijn nog steeds druk bezig met het repeteren en schrijven van nieuwe nummers én we hadden afgelopen week een afspraak met Ferry van de Zaande en Eefje Wentelteefje van Omroep Brabant. In een interview vol zinnige onzinnigheden en dubbelzinnige vragen met eigenzinnige antwoorden mochten wij vertellen wie we zijn en wat we doen. Ook werd “Café’tje” de repetitieversie opgenomen op beeld (met onder andere drummer Bas drummend op een bak bier) en als toetje dronken we nog een pilske met de mannen van Omroep Brabant. Komende woensdag komt dit alles al op TV, dus zorg dat je dit niet mist!

Verder boomden we er lustig op los of het niet een leuk ideetje kan zijn om eens een real-life-soap op te nemen. Als Frans Bauer het kan moet het niet moeilijk zijn, dus kunnen wij dat misschien ook. Ik denk dan aan een “Koken met Canvas!” (met Bas de hapjesbakker) een “Klussen met Canvas!” (met doe het zelver de Hart), een “Knippen met Canvas!” (waarbij ikzelf menig kapper het leven zuur ga maken), een “Keepen met Canvas!” (met als lichtend voorbeeld Heino “rode kaart” Oome) en tot slot een serie “Klagen met Canvas!” onder aanvoering van “God wè ist werrum” Hofkens… De Omroep Brabant boys nemen het mee, en komen er vast en zeker nog op terug.

Zaterdag was het eindelijk 24 oktober. Op 18 april, oftewel de dag dat ik stopte met roken (ja dames en heren, ik rook nog steeds niet) kregen we namelijk het verlossende telefoontje dat we mochten spelen in Molenschot als voorprogramma van Rowwen Hèze. Sindsdien ging er menig weekend voorbij, en menig optreden werd vol enthousiasme gedaan. Maar nu was het eindelijk 24 oktober. Spelen met Rowwen Hèze betekend een loei van een podium, veel licht, veel geluid en veel mensen. EN natuurlijk een weerzien met Der Rudy, de tourmanager van Rowwen Hèze, de man die ons in Teteringen knielend op het podium de confetti liet verwijderen. “Dat doen we dus nooit meer” hebben we ons toen voorgenomen. Gelukkig komt Tourmanager Odert met het nieuws dat RH een nieuwe Tourmanager heeft, en dat hij benieuwd is zijn nieuwe collega te ontmoeten.

De rit naar Molenschot verliep lekker, en ik had gelijk wat betreft de tent, het podium, het licht en het geluid. Alles is tot in de puntjes geregeld, en we krijgen te horen dat we na de soundcheck kunnen eten bij café Schutterslust tegenover de tent. Laden, lossen, opbouwen en de soundcheck werden allen routineus ondergaan, en al handen wrijvend liepen we naar het café. Sakkernondejuuh nog eens aan toe, dit was wel een feestmaal! Zeker 10 pannen stonden klaar met allerlei warms: gebakken aardappelen, gepofte aardappelen, friet, nasi, allerlei verschillende vleesgerechten, gehaktballen, ham, salades, broodjes: werkelijk alles was er. Grote klasse! Bescheiden als ik ben had ik dan ook een bordje waar ik maar amper overheen kon kijken. Toen dit achter de kiezen zat kwamen ze aangelopen met weet-ik-het hoeveel soorten ijs, mousse, slagroom en allerlei andere lekkerheden… 150 kg zwaarder meld ik me dus een half uurtje later op het podium…

Ook nieuw voor ons is het gegeven dat we vandaag gefilmd worden. Namens Omroep Brabant word er door Petry Gamers gefilmd om de reportage met Ferry van de Zaande te complementeren, en er lopen 2 andere cameramannen ook op het podium. De tent in Molenschot was er namelijk één van het luxer soort. Door heel de tent heen hangen in de nok van de tent namelijk flatscreen tv’s waarop de door de 2 cameramannen geschoten beelden worden geprojecteerd. Achterin de tent heeft iedereen dus ook een fantastisch zicht op het gebeuren.

In de beginfase was dit alles niet echt nodig, want toen wij aftrapten stond er denk ik hooguit 50 man binnen. Toen we om vijf voor tien bijna klaar waren stond de tent echter bommetje vol en waren er volgens schattingen van Tourmanager Odert misschien wel 1300 mensen. Nog steeds verbaas ik me hier weleens over, ik bedoel: meestal staan we in kleine kroegjes te spelen, regelmatig worden het zalen en tenten van een manneke of 500 tot 1000 en soms, ik noem een KPJ-Teteringen vorig jaar (1500), een fanclubdag van de BZB in 013 (1000),een Udenhout onder Zeil dit jaar (3000) en natuurlijk de Draai van de Kaai (6000 man!) worden die mensenmassa’s ineens vertienvoudigd. Ongrijpbaar is dat, en een machtig mooi fenomeen om je eens lekker over te verbazen. Uiteraard mochten er geen Rowwen Hèze nummers gespeeld worden, en dus moest er flink geschrapt worden. Niet alleen Blieve Loepe en Bestel Mar moesten er dus uit, maar ook de Kloempestoemper moest terug naar het origineel (zonder kloempendans dus), geen Ierse medley vandaag, want daar zit de Shannon song in verweven en geen Brabant/ de Peel. Aangezien wij verder geen eigen werk hebben moesten we dus veel nummers van een ander spelen. Wat nummerkes van de BZB enzo. Maar wel voor 1300 mensen (al gauw 13x de hoeveelheid van een doorsnee stamcafé)…

Na afloop werd er als dolle tijgers afgebroken, want we moesten natuurlijk snel plaats maken voor Jack en de mannen. Gelukkig was de sfeer backstage best goed te doen, want al snel kwam de nieuwe Tourmanager zelf om een bezem vragen om onze confetti op te ruimen. Na snel wat shots bekeken te hebben van Petry gaan we de tent in waar Rowwen Hèze inmiddels aan de gang is en wat is dit toch een superband. Oké, een eenvoudig trommelaar als ons pa zou het ritme van Martîn ook wel een avondje kunnen brengen maar buiten dat heb ik verder niks aan te merken. Prachtige teksten, geweldige melodieuze muziek en de fijne sfeer maakten mij tot een gelukkig man. Ohja, en de aanwezigheid van vele glaskes bier droegen hier natuurlijk ook aan bij…

Ondertussen is Heintje volop in paniek want vriendje Mikenstein is kwijt. De rest van de ploeg staat bier te drinken, draait shaggy’s (Pillie) en probeert mooie meisjes op de foto’s te krijgen (Bollie). Een conversatie met een vrouwelijke bewonderaar brengt Heino dusdanig van z’n stuk (“ik vind jou de leukste jongen van de band, alleen jammer dat je homo bent”…) dat nu de maat echt vol is en hij Mike gaat zoeken. Ik besluit met hem mee te gaan. In de tent is hij overduidelijk niet meer, en ook naast de tent kunnen we hem niet vinden. Achter de tent bij het podium is er vollenbak kadaai maar geen met lamamuts getooide bassist, en ook in ons buske is geen spoor van de op lekkende schoenen voortschrijdende schilderende advocaat in spe. Als we dan tenslotte nog één final check doen in onze eigen keet zien we hem ineens opgerold op een bankie liggen gelijk een aangespoelde bultrug. Ik zet hem gauw op de foto en mms deze door aan de rest met als onderliggende tekst “Lady’s en Gentlemen: we’ve got him”…

Als we eindelijk uitgeraust zijn en met heel de ploeg in de bus zitten pleeg ik mijn vaste ritueel. Met een glaske bier en m’n mp3 speler aan probeer ik in slaap te vallen. Helaas hebben de jongens op de achterbank andere plannen, en met 2 luide knallen worden er 2 confetti shooters afgeschoten in de bus… Jezus wat een teringbende is dat zeg! Echt alles zit onder, en ik blijf het ook maar tegenkomen. Zelfs zondagmiddag na het voetballen stapte ik onder de douche vandaag en zat het nog in m’n borsthaar. Ook m’n bed en mijn 85 kussens zitten helemaal onder, dus als je mij vandaag of morgen ziet lopen met confetti in m’n haar of in m’n baard (ik zou ook kunnen zeggen in m’n navel, maar het is nu geen weer voor naveltruitjes) besef je dan dat ik niet de kluts kwijt ben maar dat ik nou eenmaal geen geweldige opruimer ben…

BLERUGTIK DINSDAG 6 OKTOBER:

Dierenvrienden en dierenvriendinnen,

na een paar weekies Blerugtikvrij geweest te zijn hebben we deze week weer opgetreden, en dús heb ik weer een kakelverse Blerugtik voor jullie. Zit je haar goed, je kunstgebit vast en heb je voor de zekerheid een pamper klaar liggen? Mooi zo, dan komtie:

Zaterdag mochten we eindelijk de ring weer eens in. Of ja, eindelijk is wel wat overdreven, maar een paar weken zonder optreden gebeurt niet vaak meer. In die paar weekenden dat we vrij waren werd er met name gehousewarmingparty’d (scrabble!). Eerst mochten we de echtelijke stube van onze Tourmanager bekijken, bewonderen en daarna bevuilen, en een week later was het liefdesnestje van Mark en Suuske aan de beurt. Dit feest hakte er zo in bij mij dat ik de volgende dag zelfs niet in staat was om naar het feest van Ome Ronnie te gaan, die ik vanaf deze plek natuurlijk wel alsnog wil feliciteren.

Maar goed, zaterdag gingen we dus naar Berkel-Enschot voor een optreden op Kraanpop. Normaliter rijden we om een uurtje of 5 weg, en wil het weleens gebeuren dat Tourmanager Odert wat aan de late kant arriveert. Vanavond zouden we daar echter geen last van hebben, want we zouden pas om 8 uur ’s avonds verzamelen. Zwerverroadie BollieBallie zat al bij ons thuis te wachten toen ikzelf uit bed kwam stappen, en na een verkwikkende douche stap ik in de Duitser en ga richting onze Tourmanager. Als ik voor de deur sta en de claxon beroer krijg ik een telefoontje… Het blijkt onze Tourmanager zelf te zijn en op dreigende toon meld hij dat hij “nog lang niet komt, want hij heeft zich verslapen en ik mág wel wachten maar het duurt nog wel even”… Om 8 uur ‘savonds… Verslapen… Oeioeioei als ik daar over nadenk raak ik zwaar in de war

Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in sommige dialecten van Libanon iets wel heel oneerbiedigs betekent? “Jij vuile Tourmanager Odert!” betekent daar namelijk niets meer of minder dan “Jij vieze paardenpiemel!”.(bron: kwitniepedia.nl)

Met de rest van de bande en onze Truckerroadie achter het stuur zetten we koers richting de feesttent. Onze Truckerroadie is echter ook een beetje de pad kwijt, maar dit blijkt door een maagwandontsteking te komen en de daarbij horende medicijnen. Zo neemt hij meerdere keren een drempel met ruim 80 km/u, mist hij bijna een bocht en ziet hij later als enige Stereo zangeres Astrid Kunst in de onderbroek staan…
BollieBallie waagt het zelfs om zijn grote neef Medicijnman te noemen en bij ons is dan ook de bijnaam PillieBallie geboren…

De band Stereo is ondertussen aan de gang, en vriendje Mikenstein en ik hadden van tevoren zowaar een meningverschil over vrouwen. Meestal zijn Mike en ik het eens over vrouwen, maar dit keer dus niet. Mike steekt zijn waardering voor Astrid Kunst niet onder stoelen of banken maar ik liep (nog) niet warm voor haar.
Hoe anders kijk ik daar nu tegenaan! Na een uurtje van hun optreden gezien te hebben ben ook ik helemaal om! Astrid is geweldig! Als ze na een half uur het zelfs aandurft om alleen in een joggingbroek en een bh’tje verder te gaan stijgt mijn waardering alleen maar. Als ik even later een zweetdruppel over haar ruggengraat de strijd tegen de zwaartekracht verliest en afzakt richting haar joggingbroek raak ik even oververhit, en besluit ik om een lekker fleske bier te gaan halen…

Na Stereo is het de beurt aan Wipneus & Pim en maken wij onszelf al voorzichtig klaar voor ons optreden. Mikenstein ventileert nog even wat politiek geladen stellingen en probeert ons ervan te overtuigen dat wij op hem moeten stemmen tijdens de Gemeenteverkiezingen. Vlak voor het doldwaze DJ duo klaar is delen ze een kleine 600 fluitjes uit waar wij later zeer blij mee zijn…Wanneer ik “Goeienavond Berkel-Enschot!” uitschreeuw hoor ik namelijk alleen maar die fluitjes. Tussen 2 nummers in: alleen maar fluitjes en na het “dank je wel Berkel-Enschot, houdoe en tot volgend jaar!” hoor ik nog steeds alleen maar gefluit. Kortom: niet meer doen!
Na afloop pakken we nog een lekker pilske, en gaan daarna wederom met de Truckerroadie naar huis. De ogen vallen weldra dicht en als ik wakker word is het alweer zondagochtend.

Eerst spelen wij zelf de derby Veerse Boys 6 – Raamsdonk 7 (nipt verlies, doelman Heino stopt wel een penalty), daarna is het Duitse middag in de kantine (lange tafels, veel bier) en daarna lig ik total-loss op bed. Gisteren moest ik eerst heel de dag werken en daarna als de wiedeweerga naar Wanssum voor weer een optreden. Eerst moest ik trouwens mijn auto zoeken, maar na een snel onderzoek bleek de Duitser nog bij de kantine te staan… Tel daarbij enkele andere fysieke ongemakken bij op en dan concludeer je al snel dat het een zware avond zou worden.

Eerst maar eens de anderhalf uur durende rit naar Limburg om lekker bij te komen. Een klein tukje later staan we weer oog-in-oog met Toon “de held” van Gogh. Naast zijn café in Oostrum is Toon een allround horeca manneke, en zodoende zet hij tijdens de kermis dan ook een tent weg in het naastgelegen Wanssum. Ik voel me echter met de minuut beroerder en zelfs een stevige toiletbeurt kan dit gevoel niet wegnemen. Puffend en alom compresserend kom ik de avond door. Het optreden gaat lekker, en het publiek dat gekomen is na 3 zware dagen maakt er toch een puike avond van.

Op het einde van de avond is er een misverstand en dat wil ik even uit de wereld halen: Tijdens een optreden heb ik nergens tijd of aandacht voor. Ik, en ook mijn mede bandgenoten dragen oortjes waar wij onze muziek op horen. Naast deze muziek hoor ik dus verder helemaal niks. Soms sta ik weleens aan de zijkant van het podium, en dat is dan om even snel om te kleden. Ik concentreer me dan ook op het optreden en nogmaals: tijd en/of zin voor een gesprekje is er dan niet. Bijna elke week probeert iemand dat wel, en ook gisteren werd ik er op geattendeerd dat er een jarige in de zaal stond. Men probeert dan ook nog de naam van het feestvarken mee te geven, maar dát hoor ik dus niet. De jarige word het podium opgehaald, mag een dansje doen, en wij spelen voor hem “lang zaltie leven”.
Na afloop komt de “aanvrager” zijn beklag doen omdat hij ook had gezegd dat wij de jarige jop een stukje gitaar hadden moeten laten spelen, en daar hadden wij niet aan toegegeven en daar was hij niet blij mee. Tsja wat zal ik er verder over zeggen? Beter maar niet teveel denk ik behalve dan dat wij bepalen wie er aan onze spullen komt, en wie wanneer een stukje meespeelt.

Verder is het een bijzonder leuke avond geworden (met Toon is het altijd goed toeven) en na het nemen van een kleine 1000 foto’s stappen we in het buske en zetten we koers richting Raamsdonk.

Telwrusten allemaal

BLERUGTIK MAANDAG 14 SEPTEMBER

Fijne parochianen en overige aanbidders der Rock & Lol broeders en broederinnekes: welkom bij de Blerugtik. Ga er maar eens lekker voor zitten want er komt me toch weer een stoot onzinnige informatie op jullie af… oei oei oei

Vrijdagavond maakten we ons op voor het 3e optreden in deze week. Een weerzien met oude bekenden dit keer want we mochten naar het Allemanscafé van Toon van Gogh in Oostrum. Eerst speelden we daar in september 2007 op een maandagavond op de kermis. Later (8 maart 2008) stonden we in de door Toon opgezette feesttent als voorprogramma van de WC Experience, ondertussen kwamen we Toon tegen op de Zwarte Cross en dronken een stevig pilske mee, en nu speelden we in een tent die aan het café vastgezet was.
Om half 6 stond grote vriend BollieBallie (zwerverroadie van beroep) al aan de deur, en niet veel later zoefde de geel-zwarte Canvas!bus door de straat. Helaas was Tourmanager Odert (“ja daar ben ik goed in hè, mensen om de tuin leiden”) ook van de partij. Nou we het tóch weer over Tourmanager Odert hebben: Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in India wel een heel zeldzame ziekte betekent? “U heeft last van een geweldige Tourmanager Odert op uw anus, gebruik deze zalf driemaal daags en laat uw Tourmanager Odert zo nodig wekelijks aanraken door een bassist wiens leuter groter is dan de slurf van een gemiddelde olifant” is daar een veelgehoord consult.(bron: kwitniepedia.nl)

De reis is lang en de gemiddelde snelheid is laag dus zoeken de jongens vertier. DJ Mikenstein weet daar wel raad mee en tovert een soort van revolutionair speakersysteem uit de hoge hoed. Dan plaatst hij vakkundig zijn iPod in het kinky apparaat en prachtige muziek vult de ruimte en verwend ons trommelvlies. Helaas voor ons zijn de trommelvliezen van chauffeur Heino iets minder iPod bestendig, en dus verdwijnt het toverkastje weer in de tas en gaan de oordopkes op bij vriendje Mikenstein.

In Oostrum aangekomen zijn de van H’s al druk in de weer en de oudste van de 2, vader Kees is oprecht verrast als hij ziet welke foto wij op de voorruit van onze bus hebben geplakt. Een aantal jaren geleden is Kees namelijk op de gevoelige plaat vastgelegd met de dames van Djumbo en daar is hijzelf nog steeds ondersteboven van. Zoals gebruikelijk heeft Kees van de week weer inkopen gedaan, en verast ons weer met een fancy gadget. Dit keer betreft het een “first aid in-ear remover kit” oftewel een zaklamp en een pincet om mijn oordopkes mee uit mijn gehoorgang te peuteren als deze weer eens vast blijft zitten…

Eerst is er tijd voor een pilske zo vind Toon, en wie zijn wij dan om die geste van de hand te doen? Juistem, dat zou enorm ongepast zijn, en dus drinken wij een lekker pilske mee. Na het opbouwen en de soundcheck gaan we eten bij de plaatselijke Shoarmaboer en wagen we ons weer aan een wild avontuur. Althans, dat beeld ik me altijd in als we naar een vreemde shoarmaboer gaan want God mag weten wie er daar het vlees komt snijden. Ik vind onze eigen shoarmabakkers al van een vreemdsoortig pluimage, laat staan wat ik moet denken van een vreemde shoarmabakker. De serveerster scoort bij mij geen punten, want zij legt haar prioriteiten bij het voeden van BollieBallie die als eerste zijn bordje voorgeschoteld krijgt. Hij zal z’n dik bolleke dan ook wel houden denk ik… Als derde ben ik dan toch aan de beurt en schuif in een vloeiende beweging mijn Shoarma speciaal (uiteraard met overdadig gedrapeerde knoflooksossa) naar binnen.
Na het eten drinken we een pilske en schuift de shoarma zichzelf in een vloeiende beweging weer naar buiten rechtsreeks het Oostrumse rioolstelsel in.

Rond de klok van half elf mogen we er in zoals dat zo mooi heet en halverwege de 1e set begint het grote getob. Er is iets mysterieus mis met mijn eigen geluid maar ik kan niet achterhalen wat. Batterijen van microfoon en zender zijn gewoon vol, de plug van mijn oortjes zit er gewoon in en ga zo maar door. Ik snap er ondertussen geen hol meer van, maar de Rock & Lol trein dendert maar voort dus tijd om te prakkezeren is er niet. Ik ga ook gewoon door, en ik denk dat er niet echt iets merkbaars was van mijn problemen. Net voor de pauze hersteld mijn geluid zich, en opgelucht bedenk ik me dat ik dat in de 2e set eens even echt zal gaan vlammen…

…maar je voelt hem misschien al wel aankomen: tijdens het 1e chanson van de 2e set is er een soort van doffe klap en weg is m’n geluid weer. Balen zeg.
De show verloopt verder goed, en de sfeer is ook meer dan goed, zowel op, voor als naast het podium en de heren van de crew nemen het er eens goed van. Onder het mom van “ik dacht dat er een storing was op het podium” komen ze allemaal één voor één kijken wat er allemaal aan vrouwelijk schoon vooraan staat, en inderdaad: ik moet onze Truckerroadie gelijk geven toen hij zijn neefje BollieBallie opdracht gaf om “die blonde daar vooraan” eens op de foto te zetten want dat was wel een hele leuke meid (zoals ik na afloop merkte toen ze kwam vragen of ik mee wilde gaan dansen en ik –uiteraard- voorkeur gaf aan satéballen eten met de jongens).
Verder is Mark weinig te spreken over mijn overdadig knoflooksaus gebruik, want telkens als ik close met hem wil zijn om samen te zingen trekt hij een verwrongen gezicht. Later bedenk ik me dat dit natuurlijk komt door die knoflooksaus en laat ik expres een klein boertje in zijn gezicht…

Na het optreden krijgen we zoals gezegd een fijne pan met saté gehaktballen en ook aan lekkere verse pilskes geen gebrek. Aan sterke praat ook niet, en aan vuile praat al helemaal niet. Verder doet het ons allen veel deugd dat de imagomuts van Mike terug is van weggeweest. Het van Peruaans lamahaar vervaardigd kleinood is vanaf nu (weer) permanent op zijn advocatenkuif te bewonderen. Tot slot krijgen we van grote vriend Toon een 12 fleskes Corona mee om de terugrit wat te veraangenamen. Na een paar slokjes Corona gaat mijn MP3 speler weer aan en val ik vredig naast BollieBallie in slaap.

Zondag hadden we ons 4e optreden in 8 dagen. En na 40 uur werken, 3 optredens, 1 verjaardag en 30 minuten voetballen voel ik me al aardig vernaggeld als we in Oosteind aankomen op het plaatselijke spektakel. Vorig jaar speelden wij daar als voorprogramma van Mooi Wark, dit jaar zijn wij de afsluiter van het weekend. Polo ’n Heze is de andere band van vandaag, dit is een Rowwen Heze coverband voortgekomen uit de band Buiten Westen. Robin van Laarhoven is dus ook van de partij (helaas wel mag ik zeggen, maar dat lees je later) en uit diezelfde categorie “vage bekenden” zien we ook Ivo Bergmans, Peter Rasenberg en Rene van Uijen van RBS S.

De soundcheck beleef ik noodgedwongen vanaf de Dixie (leve de in-ears!) en niet veel later stappen we dus voor de 4e keer deze week richting een podium. Na een uitvoerige warme hup gaan we “er in” en komen er een dikke anderhalf uur later pas weer af. In de tussentijd heb ik een waanzinnig optreden gezien in een tent die ik zelden zo gezien heb. Halverwege het optreden word er namelijk een baal stro binnen gegooid en binnen no-time verandert de hele tent in een soort van gemoedelijke free fight zone. Meisjes doen net zo hard mee, en het is me een kolere zooi van jewelste. Het optreden gaat als een speer en voor we het weten staan we pilskes te drinken in de backstage.

Ook de mannen van Polo ’n Heze zijn er nog en drinken als vanzelf lekker mee. In zo’n backstage kan er vanalles gebeuren; dat is bekend. Het nu volgende verhaal slaat echter alles: iemand (ik noem geen namen, maar diens naam begint met een R en eindigt op –obin) heeft het een beetje koud en besluit de jas van een Security meneer aan te doen. In zo’n jas zitten allerhande interessante objecten, en als een paar minuutjes later heel de tent aan het hoesten is en klaagt over branderige ogen weet niemand wat er aan de hand is. Slechts één iemand weet dat wel, en die zit grijnzend met een busje pepperspray in z’n handen te kijken…

De rest van de avond spenderen wij dus buiten, en het word een latertje. Helemaal als we er achter komen dat niemand nuchter gebleven is… Ongelofelijk maar waar: band + crew is allemaal te aangeschoten om naar huis te kunnen rijden.
Aangezien we dus toch niet naar huis kunnen rijden besluiten we om naar ons dorpscafé te gaan (niet dat dit enige vorm van logica in zich heeft, maar goed) en gelukkig wil Maarten de Banjoman ons voor deze ene keer wel rijden… Bij het café zijn nog een paar feestgangers van vanavond over gebleven, en ook de voltallige selectie van RBS S en Kees van H. BV komt mee om een pilske te pakken..

Het exacte hoe en wat weet ik vanaf daar niet echt meer, dus helaas moet ik jullie dat onthouden…

BLERUGTIK DINSDAG 8 SEPTEMBER: over uhhm tsja vanalles eigelijk…

Lieve mensen, trouwe volgers van de Canvas!karavaan of toevallige passanten: wan varte helkom bij mijn (bijna) wekelijkse bijdrage aan het Canvas!bestaan, oftewel de BLERUGTIK.
Voor de nieuwelingen onder ons: sommige frases in dit verhaal zijn écht gebeurt, andere frases zijn in mijn hoofd ietwat aangepast om het bestaan ervan wat dragelijker te maken. Echter, daarentegen ALLES wat in deze blog over Tourmanager Odert geschreven word is 100% de waarheid.
“Is hij echt zo’n walgelijk persoon?” hoor ik je nu denken? Jazeker dat is hij spreek ik met de hand op mijn hart…

Ook ik ben van de week weer begonnen met werken en dan luidt de standaardvraag al gauw “hoe was jouw vakantie?”. Meestal antwoord ik dan met “weer te kort”. Echt serieus, toen ik geslaagd was voor de middelbare school en wij van mei tot september vakantie hadden kwam ik terug op school met de mededeling dat de vakantie wel wat langer had mogen zijn…
Lieve Bonker, wat heb je dan zoal gedaan in je vakantie? Nou vanalles en nog wat kan ik je vertellen. Zo heb ik flink bier gedronken tijdens de verjaardag van onze Zwerverroadie BollieBallie. Ook heb ik flink bier gedronken tijdens de Waspikse kermis en last but not least heb ik flink bier gedronken tijdens mijn 2 dagen durende vakantie in Dubline.

Wacht eens even dear Bonker? Dubline? Weet je het zeker kerel? Moet het niet gewoon Dublin zijn? Uhhm, nou nee. Want volgens Heinemans (“ik ben een autoriteit op dat gebied”) is iemand uit Dublin een Dubliner (spreek uit als Interliner), echter volgens mij en Mikenstein (én de mensen uit Dublin zelf) dien je het uit te spreken als Dublinner. Deze discussie sleepte zich 2 dagen voort en als vanzelf ga je dan dé autoriteit op dit gebied geloven natuurlijk.

Ook van de partij in Dublin is Petor Schipperen (musicus/ arrangeur pur sang). Sterker nog: Petor is degene die ons naar het vliegveld in Charleroi vervoerd heeft. In een angstaanjagende rit (serieus: tel de allerspannendste attractie van een pretpark en de allerengste scène uit de allerengste film die je kent bij elkaar op en dan nóg kom je niet aan ons adrenalinepeil…). Na een vlucht van anderhalf uur staan we dus ineens in Dublin, hoofdstad der Ieren. Voor een echte Ierland aanbidder (zowel het weer, de muziek, de mentaliteit als de voetballers) als ik is dit het beloofde land. Voor mij geen Mallorca, Albufeira of Kreta met zijn pokkenweer, opdringerig volk, huiveringwekkende menukaart en belabberde ondierenbestrijding (“ja, het was er zo warm *klaag klaag klaag* het was er wel 46° in de schaduw *blablabla* die proppers waren echt te macho gewoon *maauw zèèk jàànk* GA DAN GODVERDOMME NIE DAARHEEN MAAR VALT ER MIJ NIE MEE LASTIG GODNONDENAKENDENONDEJUUH) maar gewoon 2 dagen lekker uitbriesen in de zee wind van Ierland.

Onder leiding van gids Heinemans banjeren we 2 dagen door het historische centrum van Dublin en hebben we oog voor kastelen, kerken, ruines en fraaie stadsparken. Dankzij vriendje Mikenstein verhongeren we niet en drogen we ook niet uit… We zitten dus regelmatig aan een natje en een droogje waarbij we ondertussen de avondplannen bespreken. De Temple Bar wijk in Dublin is één groot uitgaansgebied waar het elke avond van de week vollenbak ambiance is. Van maandag tot en met zondag: overal live muziek en volle pubs. Volgens de Guiness brouwerij word er van zijn bier 10 miljoen (10.000.000!) glazen per dag vertapt in Dublin. Dit lijkt ons wat overdreven maar we zullen het vanzelf merken.

Na een powernap gaan we Dublin in, en inderdaad we vermaken ons prima. In een pub met de grootte van ons geboortedorp vermaken we ons met de live band die er zit te spelen. Hier geen skihut, gebroeders Ko, Niks & Simon of zus van Jan Smits. Alleen prachtige vertolkingen van U2, the Beatles, Oasis, Pink Floyd en ga zo maar door vermaken mijn trommelvlies en in onze kelen is enkel plaats voor ijskoude halve liters bier.
Onder ons hotel is echter ook een nachtclub, en aangezien de pubs er op tijd sluiten gaan we dus naar onze nachtclub. Daar aangekomen voel ik me niet op m’n gemak. Het aanwezige publiek bestaat namelijk behalve met ons nog 4 mannen alleen maar uit vrouwen. Typische vrouwen ook nog eens. Korte rokken, hoge hakken, bleke huiden en vooral veel tentoongesteld vlees voeren de boventoon. Een “charmante” Ierse vraagt mij om te komen dansen, just like my friend, terwijl Petor al bezig is met het onveilig maken van de dansvloer. “Me don’t dance. Me only drink” is mijn stoïcijnse antwoord. Ik had ook kunnen zeggen “I enjoy myself watching him dance” maar dat vond ik toch echt iets te gay’ig…

Eenmaal terug uit Ierland moet ik vooral veel rusten want later die dag moeten we optreden op het Waspik-onzin feest, gehouden in de loods van de familie Hooijmaijers aan de Overdiepse kade in Waspik. Hemelsbreed slechts een paar kilometers van ons vandaan maar door de aanwezigheid van de Maas is het een slordige 100 km fietsen schat ik. Ik neem dan ook geen enkel risico en rij graag mee met Heinemans.
De Hooijmaijersen blijken de meest gastvrije familie van Nederland te zijn. Echt niks is deze mensen te gek. De huiskamer word vrij gemaakt voor ons, er word koffie gezet, er word bier en fris aangerukt, en ook vraagt men vóór het optreden al of “we soms een broodje lusten?” en als vader Nol onze geluidsman Kees de afstandsbediening aanreikt word het ons te gek. Kom nou, wij zijn toch zeker Michael Jackson niet?

Het optreden gaat lekker en de dampende schuur doet lekker mee. Zoals wel vaker word het één groot bal der improvasition, en zo dient Geert Hooijmaijers (stel jezelf een enorme kerel voor; 2 meter groot, een nek als een stier, een borstkas als een gorilla, schouders als Jerommeke en een paar armen als een volkszanger/ stijlicoon) zich te verkleden in mijn charmante rose outfit… niet veel later gaat Geert, zichtbaar niet op z’n gemak in z’n nieuwe pakje, voorop in de polonaise… Door al het geïmproviseer duurt het optreden bijna een uur langer dan de vantevoren beloofde 2x 45 minuten, maar ach: op een feest als vanavond dat geeft niks. Na afloop pakken we er nog een broodje of 4 de man op en proosten we op het leven! (foto’s van dit feest vind je op www.waspikonzin.nl )

Zondagochtend voetbalden de sterren van Raamsdonk 7 zichzelf naar een 3-2 nederlaag (met doelman Heinemans al verdienstelijke debutant) en zondagmiddag kijk ik op uiterst ontspannen wijze naar de derby Right ‘Oh – Raamsdonk die uiteindelijk zeer verdiend door de ploeg uit Geertruidenberg gewonnen word. Geen kwaad woord mijnerzijds over deze wedstrijd, noch over de dienstdoende scheidsrechter noch over de ontvangende vereniging.

Maandag was het kermis. En dan niet alleen bij mij in de bol, maar ook in het Brabantse plaatsje Bakel. Rond de klok van 6 vertrekken we in onze DDR mobiel en met grote spoed schieten we over de Brabantse wegen.

Café Midnight is de plaats der bestemming en het terras is bevolkt door wat locale piepels. Helaas was het een optreden zonder roadies dit keer, dus sjouwen we ons te barsten, en zowaar: zelfs een zweetdruppeltje komt er aan te pas… Uiteraard hebben de van H’s dit keer weer een nieuw fancy gadget. Als sfeerverhogend middel maken we vanavond namelijk gebruik van echte Hand held detonaded shooters. Oftewel confettischieters…
Na het opbouwen eten de jongens van Hoempa Temptation als altijd een lekkere portie friet met een zelf te bepalen aantal snacks, en hierna schieten zij als door de bliksem getroffen nog even de kermis op. Normaliter heb ik het niet zo op al die flitsende lampjes en met duizelingwekkende snelheden voorbij suizende attracties. Dit keer zet ik die angst aan de kant, want we gaan met zijn allen in de Miami trip. Ik dus ook, mits ik naast mede held Mikenstein mag zitten…
De pret duurt maar even, en als ik door al dat geslinger los kom van m’n stoeltje breekt het angstzweet pas echt goed uit. Omdat het helemaal niet druk was kregen we wat extra rondjes en dus stapte ik na 17,5 minuut drijfnat uit dat ding. Ik zweer het: de hel staat vol met dergelijk marteltuig…

Snel terug naar het café waar al wat mensen de dansvloer aan het warmdansen zijn. Snel omkleden en er in! De grote drukte blijft een beetje uit, maar de mensen die er wel zijn maken er wel een feest van. Chapeau voor die mensen die op maandag na 3 dagen van zwaar kermis vieren nog energie over hadden om 5 hoempaboys uit Raamsdonk te komen bejubelen! De 2e set gaat ook lekker als vanouds en de sfeer is lekker. Tijdens het Slavenkoor kan ik mezelf niet inhouden en scheur bijna uit m’n pak van het lachen. Tijdens de pauze hadden de van H’s in onze kleedlokamer een soort van generale gehouden met hun Hand held detonator shooters en dus wisten ze precies wanneer deze afgestoken moesten worden. Als dat moment dan eindelijk daar is zie ik 2 van H’s met vereende krachten proberen de shooters af te steken, maar hoe ze ook draaien en doen: geen confetti. Druk gebarend onderneemt Kees nog een poging, en met een tamme Flèh komt de confetti eruit vallen…

Hierna krijgen de aanwezigen nog het toetje met de Banjoman, en eerlijk is eerlijk: zijn aanwezigheid kost ons een vermogen maar hij weet het wel te brengen. Echte Vrienden is dan ook weer een echt hoogtepunt op weer een echt mooie avond. Ik hou daar wel van: dat je van te voren niet weet waar je terecht komt, maar dat je na afloop toe moet geven dat het weer een mooie avond geweest is met alle ingrediënten die ons feestelijk bestaan zo mooi maken.

Van’t weekend weer 2 optredens. Op zondag gaan we naar de geboortegrond van ons vader en spelen we in Oosteind en voor de vrijdag staat ons weer een overheerlijke pan saté gehaktballen te wachten bij Toon van Gogh van het Allemanscafé in Oostrum.

Komt goed!

MAANDAG 17 AUGUSTUS: in één woord: lekker!

Fijne lieden van de Canvas! geloofsgemeenschap: lekker dat jullie er allemaal weer zijn. Niet gewoon leuk, nee lekker. Gewoon onwijs lekker dat jullie er allemaal weer zijn om onze avonturen mee te beleven. Lekker lekker lekker. Apart woord trouwens lekker. Je moet maar eens proberen om het woordje lekker een keer of 20 lekker in één inleiding te proppen. Daar ben je lekker mee genaaid en daar worde nie lekker van. Lekker lekker lekker. Gewoon lekker weet je. Niet mooi of fijn, nee gewoon lekker. Just lekker. Lekker woord ook: lekker. Gewoon lekker. Vraagt een agent met een snor, of nog beter, een vrouwelijke agent met een snor: “Hey jongeman, wat denken wij dat wij daar aan het doen zijn?!?!” als je midden op straat staat te piessen, en dan zeg je “aah man, gewoon lekker weet je”. Lekker. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, lekker. Eén lek, twee lekkers.

De woordjes “lekker” en “maandag” zijn nog nooit lekker samen gegaan, en dat zal vandaag ook zeker niet gebeuren. Na een zwaar weekend ben je altijd wel wat moe op maandag, maar na een zwaar weekend én een optreden ver van huis (ofschoon de afstand wel meeviel ware het niet dat onze bus gewoon niet zo hard gaat) ben ik dus helemaal naar de kloten. Vannacht tikte de klok net half 4 aan toen ik thuis kwam, en eer de adrenaline was gaan liggen en ik eindelijk sliep was het journaal van 4 uur al geweest…

Een paar dagen voor dit debacle wat ik vandaag meemaak (het lijkt echter wel eeuwen geleden) was het vrijdag, en daar begint van oudsher het weekend. Met een aantal Duivenmelkers uit Raamsdonk stappen we rond 9 uur op de fiets en zetten koers richting Waspik, naar de Blokhut oftewel het clubhuis van de Waspikse Duivenclub. Beoefenaars van de duivensport zijn dorstig van aard, en aangezien muzikanten dat ook zijn ben ik graag van de partij op deze zwoele vrijdagavond. Onderweg naar Waspik word ik gebeld of ik toevallig zin heb om morgen te komen figureren bij Wolfseinde, de tv serie van Omroep Brabant. Aangezien ik wel een bepaalde vorm aandachtsgeilheid bezit én ik van mening ben dat ik veel beter tot mijn recht gekomen zou zijn op de toneelschool dan op het MBO detailhandelsgejaank besluit ik de uitdaging aan te gaan en de volgende ochtend te gaan figureren bij Wolfseinde. Eens kijken of er echt zo’n groot acteur verloren is gegaan in de donkere spelonken van Koopmans Recycling BV. De volgende ochtend betekende ook écht ochtend, want vanaf 9 uur zouden de opnames zijn. Om iets over 9 fiets (!) ik door Raamsdonk en meld ik mij op de set van Wolfseinde. Een vreemde soort van stadse vriendelijkheid bekommert zich over mij en van alle kanten krijg ik aandacht en komen vriendelijke mensen zich voorstellen. Natuurlijk is er verse koffie (“ja hoor, net gezet”) en speciaal voor mij word er een extra tafel aangerukt.

Figureren betekend echter vooral veel wachten, en veel wachten betekend veel koffie. Na een goei gesprek met een soort van meesterknecht (die het totale reilen en zeilen achter de coulissen in de gaten houdt ofzo) mogen goeie vriend Charel en ik ook naar binnen voor de volgende scène’s. Al teveel kan ik er niet over uitweiden, en misschien word er alles wel uitgeknipt maar dan nog was het een leuke ervaring. Charel en ik waren dansers, maar dan wel op z’n Rauwdauwers’. Dat wil zeggen dat wij dansen volgens “de 3A’s”. De A van Altijd uit de maat, Altijd met volle handen en op één of andere manier Altijd rauwer dan de rest… Barvrouw Lize snapt onze bedoelingen en komt al snel over de brug met een Tropische versnapering. Het resultaat zie je vanaf januari op Omroep Brabant.

Na deze leerzame ervaring te hebben meegemaakt vloog ik richting zwembad om samen met mijn muziekvriend Interfrated Roy flink te gaan splashen en onze specialiteit watervolleybal te spelen. Maar de tijd vliegt en druk als ik het heb ga ik verder: Au revoir mon amie de musique en niet veel later meld ik me enigszins verbrand zaterdagavond op het feest van Pietje en Nicolay (twee locale helden). Met goeie muziek, broodjes knakworsten en vele vele flessen Heinekens verder waggel ik naar huis en slaap als een kudde bizons in ruste.

Zondagochtend heb ik flarden gezien van Philips vs Aegon maar na opnieuw in diepe slaap gevallen te zijn sms’t onze Tourmanager mij maar net op tijd wakker. Meneer dient opgehaald te worden, want zo hoor ik later, de Amerikaan is niet onbekend met het fenomeen wegenwacht. Om 16 over 4 sta ik met mijn Duitser bij onze Tourmanager aan de deur en gezamenlijk rijden we naar oom Ron’s paleisje.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert afgewezen is door zowel de NOS als RTL? “Dit is het journaal van 12 over 8 met Tourmanager Odert” vonden ze daar niet zo’n goed format voor het avondnieuws. (bron: kwitniepedia.nl)

Als ook Heintje’s Koreaanse Ambtenarenmobiel het gevonden heeft stappen we in onze Oost-Duitse vriend genaamd “Stoffel”. Aangezien ik nog steeds helemaal naar de klote ben doe ik mijn oortjes gauw in en stem af op FC Groningen vs NAC. Tevreden dommel ik in al stuiterend met m’n kop tegen het raam. NAC wint uiteindelijk en opgelucht stap ik uit in Leende. Deel I voor vandaag is dus geslaagd (heelhuids aankomen in Leende) en nu kijk ik uit naar de delen II, III en IV. Ik vrees echter voor het ergste wat rotter dan nu kan bijna niet.
Deel II verloopt ook vrij spoorvoedig want het opbouwen + soundcheck is zo geklaard. Vervolgens gaan we zoeken naar een eetgelegenheid en komen uit bij een Chinese friettent. En ik wil niet discrimineren, maar ik heb het er nooit zo op bij deze nauwkijkende frietenbakkers. Net zoals ik het nog steeds raar vind dat de pizzabakkers in mijn dorp afkomstig zijn uit Turkije, Libanon en andere Tropische oorden. Aarzelend kies voor een veilig frietje saté en een gehaktbal. Uitgerekend de (Chinese?) satésaus smaakt naar stoeptegel, terwijl de oer Hollandsche gehaktbal juist heerlijk is…

Het laatste deel voor vandaag bestaat uit het verzorgen van een optreden in Tony’s poolcafé. Uitgeput van deze hele dag vol van spanning en sensatie hijs ik me in mijn werkpak (hèhè) en sleep mezelf de bühne op. Nee hoor, niets van dit alles want van een goeie dorstige zaal krijg ik een dusdanige boost dat ik helemaal opknap (of kwam dat toch door die 3 paraceta’s?). Terend op de energie die we krijgen van de zaal en de talrijke fleskes water om de (na/voor)dorst te lessen word het uiteindelijk een prachtig optreden en de 2 uurkes vliegen voorbij.

Na afloop kletsen we ons eens flink tegen de dijen als ik vertel wel voorstel mij recht na de show gedaan word. Een (licht) aangeschoten jongeman stelt voor dat wij nog een paar nummerkes spelen en dat hij zich dan vervolgens van de winter zal laten kronen tot Prins Carnaval. Als ik hem vraag “wat er dan voor ons in zit” reageert hij quasi verbaasd met “…nouw! Dan zij ik Prins Carrenaval jonge!”. Met name de vrienden Oome, Hofkens en de Hart (die met “Bleek Beauty” eindelijk een bijnaam gevonden lijkt te hebben) rollen over de grond van het lachen als onze Tourmanager de sfeer komt verpesten.

Gelukkig is de charmante kasteleinsvrouw er ook bij en zij blijkt aangenaam gezelschap. Haar man Toine komt haar aflossen en ook hij praat lekker weg met de lieden van het hoempa-ensemble. De avond kabbelt gemoedelijk verder en we vatten het ene pilske over het andere, en als ik ein-de-lijk van m’n kater af ben stappen we helaas alweer in ons buske.

Al slapende word het ochtend, en rond de klok van 4 uur zijn we eindelijk thuis. Amper 4 uurkes later meld ik me bij den baas. Leve de veertig urige werkweek! Lekker!

DINSDAG 4 AUGUSTUS: over schwallbes, draaien over de kaaien en Club Keesss

Dollemannen, dollemannerinnekes, draai van de kaaiers en draai van de kaaierinnekes: van hartelijk welkom bij deze BLERUGTIK. Een XXL uitvoering dan nog wel, aangezien ik na afloop van weer een mooie editie van de Dollemansdagen én een mega vet optreden op de Draai van de Kaai ontiegelijk veel te vertellen heb dit keer.

Afgelopen vrijdag was de TOP*32*LIVE en daar gaat als vanzelfsprekend ontzettend veel tijd inzitten. Vandaar dan ook dat de KPJ de hele week voorafgaande aan dit feest het clubhuis de Boer-inn beschikbaar stelt om samen in te repeteren. En die hele week voelt na een dag of 4 wel aan als carnaval… Enkele muzikanten hebben al vakantie en mogen dus graag een pilske drinken tot laat in de avond. Enkele andere muzikanten hebben nog geen vakantie en drinken ook graag een pilske en slechts een enkeling moet gewoon werken en drinkt graag een pilske maar moet nu elke avond tot het laatst blijven omdat hij gebombardeerd is tot sleutelhouder. Die sleutelhouder ben ik, dus jipper de pipper: ik heb heel de week tot ’s nachts toe zitten bieren. Bieren dient gevolgd te worden door Shoarmareren en dus heb ik vrijdags het gevoel alsof ik een wandelende knoflookbom ben met een lever als een heteluchtballon en een adem als Boris Jeltsin in zijn hoogtijdagen.

De TOP*32 trapt af met het nummer Bakker Schoitbroek van de WC Experience uitgevoerd door de rockband Intergrated Fuel (inderdaad met mijn muziekvriend met de eeuwige oortjes achter de drums) aangevuld met Opperheld Rinus van Rodijnen. Helaas is zangeres Lois de Fèrse taal niet geheel machtig en dus mag ik aftrappen.
Hierna werken we de lijst in een recordtempo af, en zowat elk nummer wat in de lijst staat vind ik mooi. Ook zijn we er qua uitvoering op vooruit gegaan vind ik. Dankzij de Blazerssectie bestaande uit Petor Schipperen (sax) en Harry van Avendonk (trompet) weten we menig nummer beter te brengen dan vorig jaar. Ook de Remco Hofkens band is aardig uitgebreid en een echte aanwinst gebleken, de vertolking van Elvis door broer Raymon is een mooie verassing en zangeres Janneke van Oort debuteerde ook meer dan verdienstelijk. Grootste verassing van vanavond is echter de band Lusterdis met als frontman onze Banjoman. Met nadruk zeg ik ónze Banjoman want als iemand hem groot gemaakt heeft dan is dat Canvas! natuurlijk… Tijdens de TOP*32 worden ze bij het nummer Houten Brug nog aangevuld door Nick Buijks (vader van drummer Jelle Buijks) maar bij de Drunken Lullabies en de Zee van Tijd zingt Banjoman zelf, en eerlijk is eerlijk hij krijgt de hele tent met de voeten van de vloer en de handen in de lucht. Een groot compliment bij deze aan de Banjoman. Mijn eigen hoogtepunt zit in het nummer Ring of Fire van Johnny Cash. Al tijdens het verdelen van de nummers had ik mijn zinnen hier op gezet en gelukkig mocht ik meedoen van de Grote Geblondeerde Halfgod, in Dongen bekend als Robin van Laarhoven, in de rest van de wereld als Muzikaal Opperwezen.

De laatste 5 nummers vormen natuurlijk het hoogtepunt van de avond. Wij spelen Blieve Loepe van Rowwen Heze, de Stormy Monday’s spelen Groot Hart van de Dijk en dan volgt Billy Joel’s Pianoman… Een geweldig nummer natuurlijk en een enorm natte droom om die te mogen zingen. Helaas had ik één klein ding over het hoofd gezien…Omdat er meerdere toetsenisten meespelen vanavond liggen er ook voor hen monitorspeakers op het podium. Eén van die speakers heb ik even over het hoofd gezien, en de volgende ochtend word ik door Gomar gebeld met de vraag of ik een “schwallie” (schwallbe, red.) maak… Potsierlijk val ik achterover over die speaker, bovenop het keyboard van Petor wat de lucht in vliegt. Zijn standaard valt in één knal dubbel neer op de grond en zijn sax kan nog net ontweken worden… Piessend in de broek speelt de rest verder terwijl ik me zo serieus mogelijk weer probeer te herpakken… Hopelijk is de Gomar zo integer dat dit filmpje noooooit van zijn leven op youtube of iets dergelijks verschijnt.

Verder is de TOP*32 zeer goed verlopen, zowel muzikaal als qua sfeer in de tent. Ook de sfeer tijdens de afterparty mag er wezen, met hoofdrollen voor HipHopHarry, Waldorff de Groot en Statler Verschuren en natuurlijk –hoe kan het ook anders- de mannen van Stormy Monday. Op luide toon discussieert men over wie er de beste beffer is van de band en of Adrian –rattenvanger- Waas nou wel of geen Metroman is… Om 5 uur ’s nachts val ik dodelijk vermoeid thuis in bed en als ons ma mijn lever ook ingestopt heeft ga ik slapen. Althans dat probeer ik. Meestal kan ik namelijk niet slapen door alle adrenaline die nog door m’n lijf rammelt, en ook nu is dat het geval. Als ik de radio aanzet komt het meestal wel goed. Zeker als ik net zoals nu door meneer Arrow (die godzijdank wel digitaal te vangen is) verwend word met het nummer Albatros van Fleetwood Mac en dus val ik vredig in slaap.

Zaterdags hebben we Queenmania, DJ Gusztav van de Balkan Beatz en de ultieme Tentfeest act van het moment: de BZB. De mannen uit Volkel spauwen nie in een pilske, en ik zie Robert en Fred al tijdig in de tent om net als de rest van de ongeveer 800 bezoekers te genieten van Queenmania. Helaas ben ik dusdanig on-fit dat ik welgeteld 10 koppen koffie op heb en precies 1 blikje Hertog Jean, dus voor mij is er van een echte afterparty geen sprake.

Zondags beginnen we met de tentmis en direct daarna verder met de 6kamp. Wij zien er echter weinig van, want wij hebben eerst een overlegje over het hoe en wat van deze dag. Dit gebeurt in de caravan (mobile home) van onze geluidsman Kees. Voor 10 uur heet deze caravan mobile hom en na 10 uur heeft hij het de plakkerige naam Club Kees gegeven… Na dit gesprekje beginnen we tijdig met opbouwen voor ons afsluitende optreden, en zoals altijd op de Dollemanszondag proberen we er iets speciaals van te maken. Een iets andere volgorde van de nummers, een ietwat andere act aangevuld met wat extra nummers en als slagroompje op de taart: een aantal gastartiesten.
Het begon al direct goed toen Barry van Strien door onze Zwerverroadie het podium op gebonjourd werd en het complete verhaal verteld van Villa Volta uit de Efteling. Hierna betraden wij zelf het podium aangevuld met vriendje de Banjoman. Halverwege de 1e set komt René van Rooij (WC Experience) ons verblijden met een gastoptreden en ook voor hem komt een droom uit om eindelijk eens een keer met Sjoerd (=Heino) te mogen spelen.
Ook is er in de 1e set nog plaats voor Petor Schipperen (arrangeur/ musicus pur sang) die op geheel eigen wijze invulling geeft aan de Bankzitter.

In plaats van pauze te houden word het podium in bezit genomen door een aantal zeer bekende zangers/ zangeressen. Zeer bekend, zeer veel grote hits maar ook zeer dood. Ikzelf mag als eerste en treed in de voetsporen van Andre Hazes. Hierna komt Elvis Hofkens overwaaien gevold door Mary Servaes Oome. Freddy Mercury Odert spant de kroon en de afsluiter is nog niet zo gek lang dood (en daarom ook het meest lenige van allemaal) Michael Jackson de Hart.

Na oneindig veel moonwalks komt er eindelijk een einde aan zijn lijdensweg en gaan we verder met muziek maken. Tijdens Of je worst lust maakt dé slager van Raamsdonk (uit de bekende Dingeman-lijn) zijn officiële debuut op het podium en niet veel later volgt het hoogtepunt van de avond. Jesper Kamp is behalve laatste man van onze D1 ook nog eens de drummer van een nieuw bandje bestaande uit echt hele jonge lui. Zodoende had ik hem beloofd dat hij tijdens de Dollemansdagen mee mocht spelen. Eindelijk was het dan zover: de eerste 3 rijen vooraan waren allemaal vrienden en vriendinnen van Jesper. Hij ging zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was en drumde alsof zijn leven er van afhing. Een mooie solo gaf hij weg gevolgd door een “Boeruh boeruh boeruh” en nog een solo!
Onder luid applaus stapte hij achter het drumstel vandaan, maar ik had nog een verassing voor hem want de avond ervoor had Dickie van de BZB speciaal zijn drumstokken aan mij gegeven zodat ik ze aan Jesper kon geven. Dolblij met zijn speciale verassing stapte het manneke voldaan van het podium af.
Na Brabant en de Peel stapten ook wijzelf vol en moedaan van het podium af, maar het was nog niet klaar want achter de coulissen scheurde ik bekaant uit de broek toen de ietwat gezette René van Rooij zich in een Sinterklaaspak had gehezen… Type kinky Klaas met bezemstelenstaf. Tsja, toen moesten we wel terug en speelden Sinterklaas wie kent ‘m niet. Om het feest compleet te maken kreeg ik ook nog een herkansing bij de Piano man, want Ton van Disseldorp en Niels de Hart schoven ook aan. Dit keer speel ik hem wel zonder schwallie en het kippenvel gaat dan ook diep over de rug als we de laatste klanken aan ons voorbij laten gaan.

Na het optreden volgt er het gebruikelijke geouwehoer en gebruikelijke bier drinken. Alleen had ik daar dit keer geen puf voor, en verstandig als ik tegenwoordig ben lig ik mooi op tijd op bed naar Jan Mulder (“wát een fan-tas-tisch voetbalbolwerk Jack”) en kornuiten te kijken. Morgen is er natuurlijk weer een dag, en ondanks dat het een beetje ondergesneeuwd werd door de Dollemansdagen is een optreden op het hoofdpodium (main stage) van de Draai van Kaai natuurlijk gigantisch (huge).

Rond 18oo uur rijden we aan, en Tourmanager Bundy was keurig netjes op tijd. Vroeger stond hij nog bekend als Tourmanager Odert, maar sinds hij een Amerikaan rijdt worden de gelijkenissen met Al Bundy met het uur treffender. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Oostenrijk naamgever is van een speciaal wasmiddel? Met “Tourmanager Odert’s extra kraft” wast men daar alle DNA bevattende schilfers uit de sokken.(bron: kwitniepedia.nl)

Kees van Halderen (hoofd technische dienst) is al van de partij samen met Jos Rutters (side kick) en onze Maarten (Banjoman). Rond half 8 staan we aan het parcours maar hebben we nog geen idee waar we moeten zijn. Snel overleg plegen met enkele vrijwil’gers en daar gaan we dan… hekkie open en hoppetee met de DDR mobiel in volle sjas over het parcours. Niet teveel nadenken over “wat als de bus hier nou eens uit zou vallen” en 100 meter verder mogen we achteruit tussen 2 lantaarnpalen een stoepie op. Godzijdank hebben we de Truckerroadie Rooobert bij anders hadden we nou nog staan te draaien en wèène.

Opbouwen en soundchecken en Godsallemachtig wat staat er al een hoop volk! Ook een ploeg uit Raamsdonk is van de partij en staan helemaal vooraan. De uitslag van de koers krijg ik niet echt mee maar volgens mij had Cavendish gewonnen, Contador 2e en Willy van de Kerkhof 3e . Een kerel vooraan staat te schreeuwen dat die uitslag niet juist is, en ik red me dan maar door te zeggen dat ik Willy en René altijd door de war haal…

Tijdens ons openingsdansje plas ik bijna in de broek, als ik kijk hoeveel mensen er op het plein staan, en nog verbazingwekkender: hoezeer ze tekeer gaan om ons te mogen horen spelen. In de blote kont, Carnaval goes USA, de kloempenmedley: het is hen om het even, ze gaan tekeer als leeuwen. Ongelofelijk! En deze fantastische sfeer blijft maar voortduren en als we de pauze aankondigen krijgen we al een groot applaus. Misschien dat men in de pauze wel naar huis zal gaan bedenk ik me, maar ook tijdens het aanbreken van de 2e set staat het hele Kadeplein nog vol, en volgens de politie staat er 7000 man in het hele Centrum waardoor er ongeveer 6000 op het plein zouden moeten staan volgens vriendje Politiemans (12000 volgens de Kees van H. methode). 6000 man is ongeveer 2x een Veerse dag volgens onze berekeningen, en volgens de berekeningen van Petor Schipperen zo’n 2000 personen per akkoord…

Deze 2e set word één van de beste die wij ooit hebben mogen doen, en van begin tot het einde is het weer hetzelfde verhaal. Het hele plein gaat uit z’n plaat en ook dankzij het grote licht gaat geen detail aan ons voorbij. Op het mega scherm naast het podium word het hele optreden verfilmd en zo kunnen de mensen letterlijk het woordje “contract” optekenen uit onze Tourmanager zijn mond als ik een boer laat, want volgens Kees van H (die wellicht wat overdrijft) is dit tot mijn snorhaarstoppels toe te volgen op het scherm.

Vlak voor Echte vrienden gebruik ik de tijd om onze Roosendaalse vriend Peter Kesseler te bedanken voor de kans die hij ons gegeven heeft en tijdens de opkomst van de Banjoman staat Peter ook vooraan het podium te gebaren dat wij na afloop in zijn café bier moeten komen drinken… Banjoman speelt alsof de duivel hem op de hielen zit en tijdens zijn Echte vrienden gaat heel het plein over de kop. Niks dan handen in de lucht en springende mensen, overal vliegen bier glazen door de lucht en de sfeer is geweldig. Tijdens Brabant/ de Peel ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens compleet sprakeloos. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen en bedank dus gewoon maar iedereen die ik ken. Alle mensen op het plein, uiteraard ook onze dorpsgenoten voor de morele steun, alle mensen van de techniek, de organisatie, security, vrijwilligers etc:

allemaal ontdankelijk betiegt!

MAANDAG 13 JULI: over Petor, Petor, Petor… en Petor

Vrienden, vriendinnen, andere belangstellenden, mensen aan wie ik een hekel heb en Petor:
Van harte welkom bij weer een nieuwe editie van mijn 2 kantjes tellende hersenspinsels welke ik wederom weer graag met jullie wil delen.

Allereerst begin ik met de mededeling dat wij het tegenwoordig ontzettend druk hebben. Druk, druk,druk dus en dan wel met een –k en niet op z’n Yuri van Gelder’s met een –g op het eind. Liedjes schrijven voor de cd die we dit najaar op gaan nemen (er zijn ideeën zat, nu nog even uitwerken), nummers repeteren voor de TOP*32 (weliswaar valt onze inbreng als Canvas! nog wel mee, maar met name drummers, bassisten, gitaristen en accordeonisten zijn gewilde musici voor andere bands/ gelegenheidsformaties) en natuurlijk het in mekaar zetten van de Dollemanszondag show. Gelukkig zijn we ook dit jaar weer gevraagd de afsluiter te verzorgen van de Dollemansdagen, en zoals jullie van ons gewend zijn word het weer een groot spektakel, waarbij niets te gek is. Als laatste zijn we bezig met het uitzoeken en repeteren van enkele nummers die op de Dollemanszondag live opgenomen zullen worden voor onze cd. Daarbij komen dus ook nog de optredens die we mogen doen en andere dingen als een jubileum van onze Carnavalsvereniging en zoiets als werken voor den baas en als we het dan toch hebben over het stellen van prioriteiten denk ik dat ik daar maar het eerste mee ga stoppen…

Afgelopen vrijdag waren we weer te gast in Terheijden op de zomerfeesten aldaar. Een prachtig evenement in een geweldige omgeving. Bovendien hebben ze er goede smaak, want anders vraag je ons niet om te komen spelen al 3 jaar op rij…
Terheijden is ook ons jaarlijkse Roadie feest. Ik zal uitleggen waarom: het eerste jaar hadden we BoemBoem Gomar bij die als ambtenaar “werkzaam” is bij de gemeente Drimmelen en na een karrenvracht pilskes de mensen daar eens even uit de doeken ging doen hoe men vergunningtechnisch te werk had moeten gaan. Vervolgens steggelden de vrienden Hofkens (schilderwerken) en Oome (Asterix & Obelix) lustig verder en reed ik de bus van ons vader alsmede een andere auto helemaal kort en klein…
Vorig jaar hadden we als redder in nood grote vriend Jeffrey Pluijm meegenomen, inderdaad bassist van rockgezelschap Bite den Bullet, buurjongen van Mike en diens compagnon in de stalkerspraktijken die zij vroeger uitvoerden. Het opbouwen zouden we zelf grotendeels doen, maar als Pluijm ons tijdens het optreden van verse pilskes zou voorzien zouden we tevreden zijn. De eerste set ging het dan ook als een speer met vriendje Pluijm… Helaas droogden we de tweede set bijna uit, want van vriendje Pluijm was taal nog teken te bekennen. Ver na afloop van het optreden toen de bus al geladen was kwam vriendje Pluijm binnen vallen, en met driedubbele tong vroeg hij of hij nog iets kon doen. Wij verzekerden hem dat dit niet het geval was, en hij antwoordde monter dat hij dan naar huis ging. Toen wij hem nakeken zagen wij hem langzaam van de dijk afsukkelen en met een plons het water in vallen! Dit jaar was alleen onze Zwerverroadie beschikbaar want Truckerroadie Rooobert moest truckeren. Zodoende kwamen we op het lumineuze idee om Petor mee te nemen. Petor is Peter Schipperen, een prima kerel maar wel één van de vreemdste kostgangers die onze lieve Heer hier op aarde rond heeft lopen…

Petor heeft overduidelijk een aantal fases op een avondje uit zoals afgelopen vrijdag. Eerst is daar de nuchtere Petor waar prima mee te praten valt, dan volgt de gezellige Petor, een echte vrolijke Frans die lekker pilskes happend door het leven gaat, dan krijgen we dubbele tong Petor (overigens niet zo erg als de dubbele tong van Bas “blallijk” van Oort) die soms in combinatie gaat met vergeetachtige Petor (met name net na het plassen). Hierna volgen echter baldadige Petor, uiterst recalcitrante Petor en in sommige gevallen de uiterst lastige en onhandelbare Petor. Afgesloten door de laveloze, niet meer in staat om te lopen cq te blijven staan Petor. Plezier verzekerd dus voor vanavond.

Tourmanager Odert was helaas wat later, dus zodoende was Tourmanager Mark in charge. Een zeer getalenteerd Tourmanager mag ik wel zeggen. Hij heeft het vak duidelijk in de vingers, trad adequaat op, regelde veel en lekker voedsel (wat met name de 28kg wegende Petor zeer waardeerde) en niet geheel onbelangrijk: heeft een deugdelijk horloge of kijkt er gewoon wat vaker op dan Tourmanager Odert. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in oude Indianenstammen niets meer of minder betekend dan “Hij wiens gezicht lijkt op dat van een ezel ware het niet dat zijn wangen bedekt zijn met nesthaar welk op zijn kruin ontgonnen lijkt te zijn”? (bron: kwitniepedia.nl)

Helaas was vaste geluidsman Kees van H. op vakantie. Helaas voor hem dan ook vooral, want de organisatie van de Terheijdense Zomerfeesten kent haar pappenheimers, en weet van de fantasieën van van H., en had speciaal voor ons en onze geluidsman 10 nakende negerinnen geregeld die ons door de backstage droegen terwijl wij in Koningszetels zaten en zelfs stukjes sinaasappel achter op onze tongen legde zodat we zelf niet hoefde te slikken…

De eerste set verliep goed, alleen hadden we een beetje moeite met het strakke tijdschema wat men wilde hanteren. Petor gedroeg zich zeer netjes en voorzag ons op het podium van een natje en een droogje.
In onze pauze kregen we een act van Jettie Spalettie, en mensen die regelmatig Brabant party kijken zullen haar ongetwijfeld kennen maar wij zagen haar voor het eerst. Ondertussen waren wij aan het kijken of we de 2e set niet wat in konden korten om problemen te voorkomen. Net toen we onze setlist klaar hadden kregen wij echter te horen dat we gerust een uur of langer mochten spelen…

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de 2e set gingen we erg diep en gaven alles. We gaven meer dan alles zelfs en compleet gesloopt maken we ons op voor ons dansje, de buiging en een lekker pilske. Ineens word de muziek onderbroken en krijgen we een lofzang van hier tot gunder van de presentator van dienst. Er word onder andere -live on stage- geïnformeerd naar mijn figuur en de totstandkoming hiervan… Als ik zeg dat ik een ruig seksleven lijd staan er binnen mum van tijd honderden gillende meiden voor onze kleedlokamer…

Wanneer Petor echter binnentreed zijn de vrouwen gevlogen en krijgen wij de baldadige Petor te zien, die monter wat blikjes Cabardi Bola wegkloekt en zich 2 bakjes Kebab toeeigent. Als Petor even later Tourmanager Odert wil hinderen met plassen krijgt hij het zwaar te verduren, en verbaasd zien wij hoe onze Tourmanager het wint van Petor die zelfs op z’n rug met het volle gewicht (whatever) van Tourmanager Odert op zich weet lastig te blijven.

Niet veel later zit Mikenstein achter stapmaatje Petor aan (die trouwens rent als een soort van wilde aap) die wegvlucht in de richting van het podium. Correctie: die wegvlucht óp het podium. Gino en cornuiten van Alle13Jaanke zijn flabbergasted als Petor over het podium rent en zo hoppetee het publiek induikt…

Ook op de terugreis blijft Petor zich van beste kanten laten zien, en niet veel later ligt hij bij ons op de voorbank met een pot uierzalf in z’n anus en zonder schoenen gillend als een varken door het glas bier in z’n kraag. Als Petor uit wil stappen zit hij ook nog vol met z’n hand tussen de deur, en hij word dan ook halverwege de Berkenstraat –schoenloos- de bus uitgegooid en de volgende dag ontvang ik het bericht dat hij naast een kator en een echtelijke ruzie ook een gekneusde duim heeft en de vraag waar zijn andere schoen is…

Kortom Petor, Petor, Petor…

MAANDAG 6 JULI: over d, t en/of dt, kermissen, ballonvaren, eten en strippers

Goedemiddag geachte vrienden, boeren, burgers, buitenlui. En Rien van Steenoven. Voor jullie ligdt weer een kakelverse Blerugtik, zo één die ik zonder problemen wel medt 4 kantjes kan vullen, dus trek ik direcdt fel van leer met de eerste ergernis van deze week en gaan we hedt hebben over spellingfouten. Of liever gezegdt over degenen die niedt kunnen slapen van spellingfouten.

Bij ons in de bandt zitten 2 taal-o-fielen. De één (Heintje Oome) probeerdt zoveel mogelijk dure, onhandige en moeilijke termen te gebruiken dat zelfs Philip Freriks er een laesie in zijn geslachtsorgaan van zou krijgen (in de volksmond ook wel een dikke lul) en de ander (vriendje Mikenstein) heefdt de onwelvoegelijke neiging om elk taalfoutje onder een loep te leggen en mensen daar genadeloos op af te rekenen. Als iemandt bijvoorbeeldt de term “als zijnde” gebruikdt hoor je meestal vanuit een hoekie “dat is een tautologie”, of wanneer ik zeg dadt ik iets gratis gekregen heb gaadt er een flinke zuchdt door ons hok. Of wanneer ik zeg dadt ik doordeweeks nooit nergens naartoe ga kan hij hedt niedt laten om te counteren medt “dan zit je dus altijd wel ergens”…

Ikzelf doe m’n besdt om zo goedt mogelijk te schrijven cq te praten maar mochdt er een keer een foutje in zitten zal dadt mij nog niedt één seconde uidt mijn slaap houden, men weedt immers heus wel wadt er bedoeldt wordt. Als zoon van iemandt die zelfs de naam Bart met –dt schrijfdt hadt ik het voornemen om didt keer, puur uidt dwarsigheid een hele column met dt te vullen. Als revanche voor één klein dt foutje in mijn vorige Blerugtik.
Mochdt vriendje Mikenstein dus in dezer dagen komen te overlijden weten jullie waar hedt van is: dan heefdt hij zoveel dommigheidt als zijnde in deze Blerugtik niedt overleefdt…

Het eerste optreden waar ik het over ga hebben stamt al van een week terug. Vorige maandag waren we namelijk weer te gast bij café de Praktijck in Raamsdonksveer. De kermis aldaar was in volle gang, en die hadden we de vrijdag daarvoor al flink onveilig gemaakt.
Spelen in de Praktijck is altijd leuk, en het mooie van zo’n jaarlijks terugkerend optreden is dat iedereen inmiddels een vaste plaats in de kleedkamer heeft en dat er zoals elk jaar weer een vers stapeltje Playboys klaar ligt in de kleedkamer, zodat onze geluidsman Kees niks tekort komt.

Van alle café’s waar wij door het jaar heen spelen heeft de Praktijck verreweg het kleinste podium. Niet dat wij dat erg vinden, want het is er altijd lekker knus..met aan de ene kant een basgitaar in je hol, aan de andere kant een accordeola die je 2 blauwe ogen bezorgd en in je rug een paar zinloze pinnen van een nog zinlozer bekken op een zeer zinloos drumstel van een nog zinlozerder drummer.
Toch is het optreden in de Praktijck altijd leuk, altijd druk, altijd gezellig en ook standaard te laat afgelopen… Het enthousiasme van het publiek werkt als een rode lap op de 3 akkoorden stieren en we weten dan ook van geen ophouden. Toegift na toegift (waaronder ook ca. één miljoen keer “Hey Pipi Langkous”) knalt uit de speakers, en als we dan eindelijk klaar zijn verteld de klok ons dat het al bijna één uur in de nacht is.

Als we klaar zijn met nabieren, opruimen en inladen is het dan ook bijna 3 uur en in de wetenschap dat ik er rond 7 uur alweer uitmoet stap ik bij de van H’s in de bus. Niet dat dit nachtelijk avontuur mij veel slaapuurtjes kost want met deze temperaturen slaap ik sowieso hooguit 4 uurtjes per nacht. Vandaar ook dat als het zo warm is ik zo strontchagrijnig alsmede niet te pruimen ben. Kutweer dus. “Joepie, morgen word het 30 graden!” waarbij ik bij mezelf denk dat dat er dan 30 teveel zijn, en voornamelijk met mezelf heel erg uitkijk naar de winter en naar de tijd van boerentoppen, peejestamp, zuurkool en spruiten. Écht eten dus in plaats van die lichtgewicht cherrytomaten/ veldsla/ komkommershit maaltijden of wat te denken van alle 300 bonensoorten die nu zo’n 80 keer in de week voorgeschoteld worden. Feta komt er hier al langer niet meer in en als dit nog lang zo doorgaat is ook het einde van het broccoli, sla en boontjes tijdperk ook nabij, want dit trek ik dus niet veel langer, en dus ben ik van plan om bij Tourmanager Odert in te trekken, aangezien daar elke avond bittergarnituur (zonder mayo) op tafel staat.

Na een week van werken en baden in het zweet is het dan eindelijk zaterdag en vanavond mogen we spelen in Oudewater. Een mijlpaal optreden voor ons, aangezien we vanavond eigenlijk voor het eerst écht hoofdact mogen zijn in een grote (1000 personen) tent. Vorig jaar bij KPJ-Waspik was het al bijna zover, maar toen speelden we over geluid wat door iemand anders weggezet was. Nu moesten de van H’s 2 volle aanhangers met licht en geluid meenemen. Kees van H was dan ook al weken bezig geweest met een speciale lichtshow, en de hele rattaplan werd vanmiddag opgebouwd door een 5 personen tellende Canvas! Crew! Met recht een hoogtepunt te noemen dus.

Dat Kees dus ietwat nerveus was hadden we onszelf ook al wel kunnen bedenken, maar dat hij zó nerveus zou zijn dat hij de organisatie zou gaan zeggen dat wij niet mee hoeven te eten hadden wij niet kunnen vermoeden. De crew doet zich tegoed aan schnitzels zo groot als placemats, aangevuld met rijst, boontjes, aardappeltjes, rode kool en na afloop lekkere yoghurt met stoofpeertjes. Terwijl wij met het water lopende uit den bek toekeken trad onze Tourmanager bijzonder slagvaardig op. Tourmanager Odert moest lullen als brugman, maar gelukkig kwam men uiteindelijk met 5 pizza’s (geheel in de lijn van het Tourmanager Odert dieet) over de brug, man!

Terwijl de van H’s met hun crew (Lichtkoning Collins, Trucker Rooobert en Zwerver Ralph) nog steeds druk bezig zijn met opbouwen en doen smikkelen en smakkelen wij al soundcheckende verder. Tijdens het voorprogramma trekken we de eerste flessen alcohol open. Bij de meesten van ons gewoon voor het lekkere, bij een enkeling was dat uit medisch oogpunt. Vriendje Mikenstein was vanmiddag tijdens het roeien (!) zo verbrand dat hij erbij liep als een echte kroot. Lichtgevend en wel mekkerde hij over zijn pijn en zocht hij wanhopig naar een remedie. Hij probeerde vanalles: zo ging hij languit op het gras liggen (dit prikte echter te hard op zijn tere huid), hij ging op de alumilium traanplaat van Kees van H liggen (dit was ook niet alles) en overgoot zich met water (zodat het leek alsof hij in zijn broek gezeken had). Te lange leste vond hij de oplossing voor zijn probleem: Alcohol…

Een fleske of wat Smirnoff later afgeblust met wat verse Heinekens was de pijn al wat gaan liggen bij onze bassende zonnenkoning… De bijsluiter van deze medicijnen kon echter algehele dronkenschap niet uitsluiten en dus moest Mike constant balanceren tussen een lijf vol pijn en benen van elastiek oftewel zattigheid.

In de tent hadden de mensen hier geen last van: zij hoefden nergens rekening mee te houden en leefden zich naar hartenlust uit. Toen wij het podium in de volle tent betraden zat er de sfeer al lekker in. De eerste set was het even aftasten maar dat duurde niet lang, en nadat de trubbels met mijn zender opgelost waren ging het als vanouds. Groot podium, veel licht, volle tent: het naderde het ideaalplaatje tot op de millimeter. Enige jammere was het dat vooraan het podium één groepje opgeschoten jongelui constant met de rug naar ons toe stond om meissies te checken, maar allez kleinigheidjes blijf je houden.

Na afloop was er een stripact en terwijl wij in de kleedlokamer zaten met wat verse pilskes zat onze crew zich op te vreten naast het podium, omdat ze maar niet konden beginnen met afbreken, die naakte vrouwen ook altijd!
Godfather Kees van H dreigde eigenhandig een einde aan haar show te maken, en toen stapte de met slagroom versierde blote mevrouw van het podium af… Met stadse toon gebood ze onze Zwerver om haar kleren even te pakken op het podium (ik citeer: “Hey kleine, wil jij mijn kleren even pakken?” waarna Ralph reageerde met “Kleine?! Kleine?! Ik zal oe drek es een kleine geven!”), en niet veel later stapte deze pronte mevrouw onze kleedlokamer binnen en terwijl zij met ons lekker keuvelde over koetjes en kalfjes kleedde zij zich om. Na dit liefelijke tafereel konden van H en zijn mannen ons bloed wel zuipen, terwijl wij ons van geen kwaad berust waren. Wat bleek? Wij hadden hen moeten bellen… jaja, zij zitten onze schnitzels op te vreten, maar als er nakende vrouwen in het geding zijn moeten wij hen bellen…

Hen nog steeds uitlachende stapten wij dan ook in ons buske en koersten zo de nacht in. De één met een fles bier en een van pijn vertrokken gezicht in slaap gewikkeld en de ander ook met een fles bier met een tevreden smile rondom de mondhoeken lichtjes snurkend…

Het lever kan mooi zijn

MAANDAG 15 JUNI: over stijliconen, telaatkomerij en You’ll never walk alone

Bermachtige Samerikanen,
vanaf deze plaats heet ik jullie weer van harte welkom bij het lezen van deze verse BLERUGTIK. Ik ben zelf zeer opgewekt want gisteren is er iets gebeurt wat mijn hele leven op z’n kop gegooid heeft en waarvan de gevolgen nog tot in lengte van dagen merkbaar zullen zijn in de samenleving.

”Wat dan Bonker?? Vertel vertel vertel??? Desnoods betalen we bij om dit te mogen lezen maar vertel het snel want we houden het niet meerrrrrr!!!”

Gisteren ben ik door grote vriend Arjan Harms officieel benoemd tot Stijlicoon! Geen silicone, maar je leest het goed ja: Stijlicoon. Beau monde, Avantgarde en de Libelle hebben al gebeld voor fotoshoots en Linda de Mol drijft nou al van der stoel bij de gedachte aan een pittig interview met jullie eigen Bonker (die in de wandelgangen al de nieuwe Chris Zegers genoemd word).
Dankzij mijn nieuwe kapsel en geweldige bakkebaarden heeft Arjan gemeend om mij tot stijlicoon te moeten benoemen en ik moet zeggen dat ik het er niet anders dan mee eens kan zijn. Weg met al die korte domineezoons kapsels! Gooi die vreselijke witte linnen broeken bij het grofvuil en hang je teenslippers aan de wilgen! Regenboogkleurige Bjorn Borg onderbroeken verdienen de doodstraf! Vanaf nu is het: lange vette matten in de nek, oorbellen hoeven niet te blinken als ze maar groot zijn, bakkebaarden tot aan de enkels, zwarte shirts met doodskoppen, zwarte onderbroeken (hier en daar is een bruine krijtstreep toegestaan) en één spijkerbroek is genoeg. Vrouwen die zaniken over witte sokken, of beter gezegd, die zaniken over witte sokken gedragen tijdens een intiem samenzijn (lees: tijdens het neuken) worden in rijen van 3 op de trein richting Azerbeidzjan gezet en schoenen moeten weer gaan doen waar schoenen voor zijn: lekker zitten tijdens het staan/ lopen. Weg met al dat modieuze geneuzel! Als wij mannen de schouders eronder zetten kunnen we die lui (lees: vrouwen/ metromannen/ homo’s) de baas! Dank je wel Arjan voor dit grootse gebaar en voor het al het opgedane zelfvertrouwen!

Ik hoor een enkeling al malend achter het scherm zitten denken waarover deze BLERUGTIK moet gaan. Er stond immers geen optreden gepland voor dit weekend en onze Almachtig opperwezen Tourmanager Odert heeft bepaald dat BLERUGTIK’s alleen over optredens mogen gaan. Welnu: stiekempjes hadden we toch een optreden alleen moest dat geheim gehouden worden. Afgelopen weekend was het Jeugdkamp van VV Raamsdonk, en als verassing voor alle jeugdspelers zouden wij zaterdagavond een optreden komen verzorgen. Dit had nog heel wat voeten in aarde aangezien ik donderdag ziek geworden was.
Op het werk heb ik de dag nog wel vol gemaakt, al was het meer op de wc dan op de heftruck moet ik zeggen.
Ik had dus buikgriep en een flinke ook. De nacht van donderdag op vrijdag heb ik niet geslapen en om in wielertermen te blijven “de nacht op de pot doorgebracht” (Rob Kuijsten weet wel wat dit inhoudt). Vrijdag dus een dagje ziektewet gepakt en ook zaterdag nog flink ziek geweest. En dus stond ik voor een lastige beslissing, want nog nooit hebben we een optreden afgezegd wegens ziekte of wat dan ook. Ook nu besloten we om het gewoon door te laten gaan, desnoods met wat extra ingelaste pauzes…

Tourmanager Odert wil zijn leven beteren, en gaan werken aan zijn laatkomerijprobleem. Hij overweegt zelfs om een wekker aan te schaffen! Zaterdag wilde hij een signaal afgeven door mij te sms’en dat ik hem om kwart voor 5 al op mocht komen halen! Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert naast zijn functie als regelaar ook terugkomt in allerlei bedrijven waar dan ook ter wereld? Zo is er in Duitsland een Tourmanager Odert Bockwursten fabriek, in België maakt men nog de echte Tourmanager Odert mayonaise, in Zwitserland zit nog een echte ambachtelijke Tourmanager Odert klokkenmaker en in China eet men al eeuwen de Foe Yong Babi Tourmanager Odert met satésaus en zonder sla.(bron: kwitniepedia.nl)

Verder niets dan hulde voor onze Tourmanager dus dit keer, nou nog vol zien te houden! Ook vriendje Mikenstein verdient een groot compliment. Normaal gesproken verschijnt hij in de meest kakkineuze outfits, maar dit keer wilde hij mij kennelijk behagen door te verschijnen in een mouwloos shirt van Motorhead met veel doodskoppen enzo. Geweldig, en wederom zeg ik: hou dit vol!

Werken met kinderen is altijd dankbaar werk. Kinderen hebben namelijk geen dubbele agenda (in tegenstelling tot veel volwassenen), zijn zelden achterbaks en zijn altijd eerlijk in hun oordeel (ook in tegenstelling tot veel volwassenen). Daarom werk ik ook zo graag met de D jeugd, die doen je geen zeer en brengen veel voldoening van je werk. Ook vanavond waren zij natuurlijk van de partij. In den beginnen leek het nog even een taaie kluif maar dankzij vriendje Gomar was dit zo opgelost. Gomar is namelijk tegenwoordig gespecialiseerd in het enthousiasmeren van mensen, en zo ook vanavond kreeg hij dit feestje moeiteloos aan de gang.

Muziek is behalve om op te feesten ook uitermate geschikt om de gedachten eens even te verzetten voor degenen die zorgen aan de kop hebben. In mijn team zit zo’n manneke die zaterdag heel veel zorgen aan de kop had. Justin’s moeder lag slecht en daarom had het menneke een hele slechte week achter de rug en daarom was aan mij de taak om die zorgen even weg te kunnen nemen.
Prachtig om te zien dat het nog lukte ook. Het optreden ging lekker, en de sfeer was dan ook super op het Heukeloms Hoefke. Heel even weer mocht Justin gewoon een kind van elf zijn en gewoon lekker zorgeloos feesten samen met de rest van ons team. De anderhalf uur die wij dienden te vullen vloog dan ook voorbij, en voor we het in de gaten hadden zaten we alweer in de bus naar huis, nog nagenietend van de feestende jeugd.

Helaas werd ik toen ik thuis de werft opreed alweer gebeld vanaf het jeugdkamp dat de moeder van Justin alsnog overleden was. Dit zou niet moeten mogen, kinderen van bijna 27 kunnen hun moeder nog niet eens missen, laat staan dit manneke van 11.

Vanaf deze plek wens ik Justin en familie dan ook veel sterkte toe!

Kuijtje: YOU’LL NEVER WALK ALONE!

MAANDAG 8 JUNI:over pruude, swanzen aftappen en de poes door de box halen (?)

Geachte vrienden, vriendinnen, beste Brabo’s, Overijsso’s en Limbo’s en Tourmanager Odert,

aangezien wij een zeer druk weekend gehad hebben met 3 optredens waarvan verslag gedaan dient te worden zal ik het stukje waarbij ik me verbaas over vanalles en nog wat overslaan. Je weet wel het stukje waarin bijna elke week wel een keer de naam van Gordon of Bolle Jan BV valt. Dat stukje wil ik dit keer overslaan, en meteen beginnen bij het begin en dat is donderdagavond in het clubhuis van de KPJ.

Daar gingen we namelijk de nummers voor de TOP*32 verdelen en dus waren alle muzikanten en deelnemende mensen daar aanwezig. Ook de helden van de TOP*32 de bluesband Stormy Monday waren dus van de partij. Dhr. Robin, Albert en niet te vergeten de gebroeders Adrian en Corné Waas waren er ook en dan word het vaak laat. De ene anekdote na de andere vliegt over tafel, net als de gretig aangevoerde flessen Hertog-Jean. Eén geweldige anekdote wil ik jullie niet onthouden. Adrian (38 als ik me niet vergis) en Corné (6 a 37 denk ik) hadden een optreden gehad met Stormy Monday en waren een stevig pilske aan het pakken op de goede afloop. Toen men hiermee klaar was werd zoals gebruikelijk vader Waas gebeld om zijn zoons op te komen halen…
Toen vader Waas arriveerde midden in de nacht met pyjama aan vonden enkele dames het zielig dat dat lieve ouwe mannetje midden in de nacht twee van die zuipschuiten op moet komen halen… Waarop de gebroeders in koor reageerden met “ja, hij wou kinderen, dan moet ie de verantwoordelijkheid maar dragen ook!”… Fantastisch mooi en de tranen biggelden over de wangen van het lachen.

Een kleine 15 uur later vielen diezelfde tranen weer, al was het ditmaal van verdriet, teleurstelling en onmacht.Tourmanager Odert de Grote drukte ons donderdags nog met klem op het hart om er om kwart over 5 te zijn om de bus in te laden. Want het was heel erg ver rijden, bladiebladiebla. Degene die Tourmanager Odert echter een beetje kent weet ook wel dat hij zelf dat tijdstip nooit gaat halen omdat hij de enige man ter wereld is bij wie op tijd komen gepaard gaat met een marge. Dus toen ik om half 6 het industrieterrein opreed kwam ik een zwarte combo tegen die weer richting Raamsdonk ging. Odert de Grote was namelijk al te laat waarbij bovenop komt dat meneer de onfeilbare de sleutel van de bus vergeten was… Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert een officiële norm is in Ethiopië? Wanneer men onder het NETOP (Nieuw Ethiopisch Tourmanager Odert Peil) valt word men officieel beschouwd als hongerneger.(bron: kwitniepedia.nl)

Even daarvoor had ik onze Zwerverroadie al opgehaald, en helaas kreeg ik weer geen glimp van de zwerverszus (schijnbaar met een kleine kontsje). We zouden vannacht in Twente blijven slapen en dus had de mama van onze zwerver heel goed voor hem gezorgd en stond er een tas klaar met kleertjes, een schoon onderbroekske een toiletzakske mee tandenborsteltje en nog meer spullekes klaar. Uiteindelijk ging alleen de Red Bull, de zak snoep en de stretcher mee de bus in want “ik ga godnondejuuh geen 23 weken op vakantie hoor ma”…aldus onze bijna 16 jarige Zwerverroadie alsmede wereldreiziger…

Met de Truckerroadie Rooobert achter het stuur zette de hoempa Goden koers richting Overijssel en wel naar het plekje Goor om precies te zijn. Ik had al gedreigd het optreden te cancellen als Geer er ook zou zijn, maar gelukkig was dat niet het geval. Onderweg hadden wij de grootste lol met het verstoppen van allerlei attributen in de jas van onze bassist Mikenstein, dus toen hij uitstapte bij het pompie om wat te gaan halen zaten er ongeveer 23 lege blikjes in z’n jas, aangevuld met nog een halve vuilniszak met rotzooi.

Met Volbeat’s Sad Man’s Tongue op de speakers kachelde de Truckerroadie door het Nederlandse landschap en leverde ons uiterst vakkundig af bij de velden van SV Hector, dé voetbalclub van Goor. Al snel maakten we kennis met de plaatselijke Riny Geerts, de president van de club. We kregen in de bestuurskamer te horen wat de bedoeling was voor vanavond en men verwachte 4 sets van een half uur van ons. Normaliter zouden we dat niet gedaan hebben, maar nu vonden we het wel leuk om eens te kijken hoe dat uit zou pakken, en ik moet zeggen dat het een aparte gewaarwording was. Normaal spelen we natuurlijk 2 sets, dus hebben we 2 openingsnummers en 2 keer een hoogtepunt om naartoe te werken. Dit keer hadden we dat dus 4 maal, en ik moet zeggen dat ik het niet alle weken zou willen doen, maar voor deze keer viel het me niet tegen. Als Kees van H ons toespreekt over een zenderpark op het podium word het de hoogste tijd dat we gaan beginnen…
Zanger Lowie is ook van de partij en doet 5 sets van een half uur en vult als het ware dus de pauzes. Ook is er nog een andere bandzanger die een hobbeke komt zingen kortom: ge had erbij moeten zijn…

Na afloop is het chillen geblazen in de bestuurskamer van SV Hector. Mike komt opgewonden binnen om te melden dat hij een groupie geregeld heeft… Een groupie van 2 meter, één bonk spier, tattoo’s op de armen en een grote baard, en inderdaad, hij had een vrouw kunnen zijn want hij had haar tot op de billen…Daar weet onze Zwerverroadie wel raad mee en gaat de zaal in, pikt de winnares van de 7dronk op, en niet veel later neemt een plaatselijke schone plaats in de bestuurskamer. Best een leuk grietje daar niet van, maar ik geloof niet dat ik kan wennen aan het taalgebruik aldaar. Proost is pruude, en zodra het woordje “seks” ter sprake komt hanteert zij termen als “de zwans aftappen” (?) en “de poes deur de boks halen” (?). Kees van H is als geen ander in zijn element en het gesprek word steeds banaler. Als de vriendin van Mike (Carrie Carrie kuskus) belt zijn de rapen helemaal aan het dansen en toch zeker als de jongens, vol adrenaline als ze zijn, roepen dat de Goorse schone een groupie is van Mike zijn de poppen gaar en moet Mikenstein lullen als brugman.

De rest van ons gezelschap blijft slapen, maar aangezien ik nergens zo goed slaap als thuis (eigen kooi is ok mooi) kachel ik samen met Heino terug naar Raamsdonk, de rest van de ploeg achterlatend in Goor waar zij in een tentje of in de bus gaan slapen. Rond de klok van 6 uur zijn we thuis en slapen doe ik tot een uur 5 ’s middags. Even snel douchen, prakkie uit de magnetron en dan staat Rooobert alweer voor de deur en gaan we beginnen aan het volgende avontuur.

Ysselsteyn stond op het programma en daar waren we al weleens eerder geweest. OJC Jera (een OJC is ongeveer zoiets als wat wij hier een KPJ noemen) bleek wederom een perfecte gastheer voor de Brabantse Hoempaboyband. Alles netjes geregeld, een groot en goed podium een relaxte backstage area, 2 koelkasten vol lekkers en een paar fijne bankstellekes.
Zuchtend, kreunend en steunend hijsen we ons in de inmiddels al befaamde pakken en laden ons op voor nog een avondje “alles geven”.

De eerste set begint meteen goed en de show begint voorzichtig aan alweer routinematig te worden. Als de basis goed is kun je weer verder uit gaan breiden natuurlijk, en dat doen we dan ook naar hartelust. Eén van de grappigste dingen die ik tot nu toe heb meegemaakt gebeurde ook in deze eerste set. Zoals je wel weet hebben wij oortjes in tegenwoordig. Op mijn oortjes staat mijn zang het hardst, redelijk veel accordeon, een beetje gitaar en een beetje bas. De zang van Mark en Mike staat er ook een beetje op. Op de oortjes van bijvoorbeeld Mike staat zijn bassie het hardst, verder veel drums en veel van zijn eigen zang natuurlijk. Als ik dus loeihard in zijn microfoon sta te brullen komt dat dus hard in zijn oren, terwijl ik nergens last van heb. Sinds Mike een 2e microfoon gehad heeft van Kees (hij speelt nu zowel rechtsback als linksbuiten) wandelt meneer naar hartelust het podium over. De microfoon rechts achterin staat onbemand en dus ga ik tijdens de Kloempestoemper hier in staan te brullen. Mike valt bijna van het podium van de schrik en grijpt naar mijn microfoon om in te zingen. Mark pakt vervolgens de 2e microfoon van Mike dus besterft hij het wéér. Heintje (die verder nooit meezingt) pakt als reactie hierop de microfoon van Mark en staat daar in te brullen. Na een minuutje ofzo hebben we allemaal de slappe lach en de tranen vallen wederom van het lachen.

De 2e set is weer als vanouds een aanéénschakeling van hoogtepunten en ik begin zelfs het tapdans stukje leuk te vinden, al heb ik weleens het gevoel dat ik voor deze act eigelijk wel wat meer conditie mag hebben maar vooruit. De 7dronk word gewonnen door een plaatselijke deerne die toevalligerwijs ook nog eens jarig was. Na afloop meld zij zich in de kleedlokamer, en is Twents al niet te verstaan, Limbo’s kunnen er ook wat van. Ik ben echter zo moe dat ik de helft van het gesprek sowieso niet gehoord heb. Het gesprek wat ik wel heb op kunnen vangen ging tussen onze Tourmanager en de bassist van de band Snormaal. 23 juni 2007 hebben wij samen met hen gespeeld in Venray en deze bassist wist zo’n onuitwisbare indruk te maken dat we hem nu nog herkenden! En dat voor een bassist! (al was dat niet zo heel raar aangezien deze man tijdens de 7dronk destijds op het podium een gitaarkoffer vol kotste van iemand van de Folkaholics)…
Morskapot en uitgelaten tegelijk stappen we in ons buske, en met een paar fleskes bier voor onderweg vangen we de terugreis aan. In Raamsdonk aangekomen nemen we plaats bij Kees van H op de bank want dochterlief Annemiek viert haar verjaardag en een paar vriendinnekes zijn nog van de partij als wij aanschuiven. Een paar eieren, een pilske en wat kroelen later ga ik toch echt naar bed want er moet nog één etappe komen.

Zondagochtend staat de Zwerverroadie alweer om 14oo uur bij mij aan de deur te rammelen, want eerst roept de Raamsdonk 7 barbecue. Na een paar volle borden eten en wat loepkouwe Amstels gaan we naar café d’n Halve Zool om onze thuiswedstrijd te gaan spelen. Helaas regent het op dat moment jonge hond en dus zal het optreden niet buiten plaats kunnen vinden. Binnen is er echter geen rekening gehouden met een podium en dus moeten we er zelf één bouwen.

De backstage area van vanavond is bij Heino thuis en onder het genot van alweer wat kouwe fleskes kijken we een fantastische videoband uit 1968. Voor de laatste keer komen de pakken tevoorschijn, en aan de lucht te ruiken is dat maar goed ook want ze kunnen wel een wasbeurtje gebruiken.
Het café is afgeladen vol en het terras ook. Onder een stralend zonneke gaan we naar binnen en na een aarzelend begin nemen we heel het café in ons bezit en laten het pas bijna 2,5 uur later weer los. Wederom een geweldig optreden, want als je zelfs de stugge Raamsdonkers aan de gang kan krijgen na een hele dag bier drinken heb je wel wat in je mars en kun je wel van een geslaagd optreden spreken. Ondanks de flinke staat van vermoeidheid ga ik nog niet naar huis en pakken we samen nog een flinke pot bier.

Goor: Ajuus! Ysselsteyn: Haijeh! Raamsdonk: Houdoe!

DINSDAG 2 JUNI: over Diedeledom, Groot Geertruidenberg en Shato Masochisme (SM)

Dam dam diedeledom woeptiedeliewoep woep hatsiekadee geachte levensgenieters,

ja beste luisteraars, ook ik heb de nieuwe CD van de WC Experience in huis gehaald en de overige 12 nummers zullen ook best goed zijn, maar voorlopig kom ik niet verder dan het openingsnummer getiteld Diedeledom. Een lekker vrolijk deuntje en dit lekkere melodietje in combinatie met vollenbak zonnestraal, volop kouwe pilskes en een lekker optreden in Geertruidenberg maakt dat ik al een paar dagen nie te stuiten ben.
Het is niet zoals Giel Beelen zegt “een deuntje dat je neuriet als je aan het werken bent op de boerderij”…maar gewoon een lekker plaotje van een band die er geen doekjes om wind(t) en elke week in een volle feesttent staat te spelen.
Helaas valt het laatste werk van bands als de WC (net als vriendje Staigerpaip, BZB, Rowwen Hèze, Mooi Wark en ga zo maar door) in Hilversum in één klap in de afvalbak met als werktitel knurftrock en als de wagen voor chemisch afval langskomt word deze geledigd. Onder de noemer dat adverteerders deze muziek niet pruimen word het niet gedraaid.
Hopelijk beland onze CD begin December ook in de afvalbak bij de landelijke radiostations, want dat zou betekenen dat ook wij elke week in een volle tent staan te spelen zoals al deze eerder genoemde bands.

Afgelopen weekend zat weer boordevol bier en avontuur te beginnen op de vrijdag. Met de D hadden we een toernooi bij UVV in Ulvenhout. Nou kijken die mannen natuurlijk sowieso heel erg tegen mij op (anders krijgen ze een ongenadig pak slaag) maar toen ze achter ons een paar mensen hoorde fluisteren dat “die dikke toch de zanger is van Canvas!” waren ze helemaal zo trots als een hond met 7 lullen. En ik niet minder natuurlijk, want het blijft een apart idee. Een simpele –zeg maar gerust bij tijden mensenschauwe- boerenlul uit Raamsdonk die op sommige plekken door Jan en zijn vrienden alleman word aangesproken en geacht word een praatje te maken ook terwijl hij soms zelf niet eens iets te melden heeft..

Maar goed een voetbaltoernooi dus. Vriendje Gomar en ik waren beide leider van onze eigen ploeg want we speelden met 2 ploegen een 6x6 toernooi. Helaas werden we allebei na penanties uitgeschakeld, en na goed Raamsdonks gebruik zijn we dan vervolgens een half uur nie te harden.
Toen het verdriet wat gezakt was namen we wat te drinken en een snoepzak en stoven we terug naar Raamsdonk, want er was ook nog een feestje aan de gang. In de kantine was er namelijk het feest voor de leden van verdienste, en aangezien wij dat ook zijn vlogen we binnen, struikelden bijna over de glazen bier en sloten direct aan in de polonaise. Na nog veel meer bier, stapels bitterballen en volop hunkerbuiken (of hoe die dans ook mag heten) nog even naar het dorpscafé om even flink te steggelen met deze en gene en vervolgens naar huis. Doodmoei naar de kooi en geen erg hebbend in de wereld om oe heen.

Zaterdag heb ik een rustdag in gelast en ben alleen even naar de kapper geweest. Ikzelf ben ontiegelijk tevreden met mijn “mullet”. Oftewel een mat in de nek. De meiden walgen ervan en dus vind ik het mooi want er zijn al teveel kerels die hun haar laten hangen naar het meisje… Mijn grootste all time Held had vroeger een geweldige mat (Bono), de Helden van Oranje ’88 hadden ook flinke snorren en matten in de nek en de beste speler van mijn club NAC heeft ook een geweldige mat en komt uit ’t Heike (Donny “mist nooit” Gorter). Ik heb kortom Heldenhaar op de kop getikt, en wat de rest van de wereld ervan vind schroeit me geen reet.
Verder heb ik zaterdag nie veel gedaan, ’s avonds lekker languit, Discovery Channel aan en een fleske chips en een zakske Heinekens erbij.

Zondagochtend was het al vroeg dag. Ondanks dat ons optreden in Geertruidenberg pas om half 10 zou moeten beginnen moesten we al vroeg opbouwen. Tourmanager Odert had zijn instructies doorgegeven en om kwart over 12 meld ik me samen met de Zwerverroadie bij ons repetitieresort. Druppelsgewijs kwamen mijn muziekvrienden binnenwaaien evenals Oom Ron maar je voelt hem al aankomen…geen spoor te bekennen van Tourmanager Odert. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in de oorlog lang vast gezeten heeft? Nadat zijn aanslag op Hitler mislukt was (hij probeerde de Fuhrer te doden met satéprikkers, ware het niet dat de Fuhrer al een half uur pleitte was) heeft hij tot aan de bevrijding toe vast gezeten. Later werd hij officieel uitgeroepen tot Held van het Verzet. Helaas kwam hij op zijn eigen huldiging uiteraard een kwartiertje later.(bron: kwitniepedia.nl)

Als we dan eenmaal opgebouwd zijn ga ik er weer mee gang tussenuit, want ik moet naar een 3dubbele verjaardag. Achterneef Harm werd een paar weken terug één jaar oud (oh waar blijft de tijd…) en Harm’s ouwe lui (mijn neeffie/ opperwezen/ barplakker/ lapper en superinvaller Martijn V. en zijn vriendin oftewel de vrouwelijke Carlos Valderrama Peggy B.) verjaarden ook. Feesten dus in de tuin mee gang.
Nou heb ik een hekel aan verplichtingen ná een feest omdat ik dan tijdens het feest steevast op m’n horloge sta te kijken of ik nog niet weg moet. Daarom had ik besloten om een kapotte horloge aan te doen (maar wel een hele mooie en grote). Helaas kindapaas werkte dit ook nie en stond ik nu om de 5 minuten naar m’n telefoon te gapen.

Tourmanager Odert zou een ieder van ons zelf op komen halen vanavond, en aangezien we half acht afgesproken hadden knal ik er om kwart voor 8 nog maar een DVD’ke in. 5 minuten later staat het uitermate pedante hoofd van onze Tourmanager in m’n raam nee te schudden en op z’n horloge te wijzen. Als ik instap weet hij meteen te melden dat hij “binnen de marge is vandaag”. Jawel, onze Tourmanager hanteert een marge waarbinnen hij mag arriveren. Bij belangrijke dingen als sollicitaties en tandartsafspraken is de marge als vanzelfsprekend kleiner dan voor andere zaken zoals het oppikken van bandleden. Binnen de marge stap ik dus in en zetten we koers naar de hoofdstad van onze Gemeente…

Daar aangekomen zien we meteen een flinke ploeg Raamsdonkers die er al een middagje bier drinken op hebben zitten. Er begint al wat baldadigheid op te treden en een enkeling heeft al die blik in de ogen van “ik ga derremus nie naar huis vandaag”… Dat beloofd dus een heet avondje te worden in de tent op de historische markt van Geertruidenberg.

Omkleedruimte is niet voor handen, en dus rijden we de bus tegen de tent aan om vervolgens erg intiem om te kleden in onze bus. Gezien de ruimte die voor handen is en de afmetingen van enkele personen en diens lichaamsdelen is het tegen elkander aanschuren hiervan onvermijdelijk. Met een gevoelstemperatuur van 400ºC en 3 vierkante meter voor 5 personen loopt het zweet dan ook al in rijen van 3 over de rug rechtstreeks de bilnaad in. Maar allez alles voor de show en dus stappen we al dansend het podium op.

De tent is in den beginnen wat tam en aan ons de uitdaging om daar verandering in te gaan brengen wat ook aardig lukt in de 1e set. Nog wat onwennig staan enkele die-hard Canvas! fans vooraan het podium onze nieuwe show te beoordelen en dat zorgt bij mij toch ook wel voor wat kriebels. Voor “eigen” publiek staan is altijd moeilijker dan voor vreemden, maar ik denk dat we het er in de 1e set redelijk goed vanaf gebracht hebben.
De pauze is als altijd het makkelijkste gedeelte van de avond. Zo ook nu… een paar mensen die goed in de olie zijn komen voorbij struikelen en melden ons dat ze ons een “kaaigoeie band” vinden… als we zeggen dat er nog veel meer komt horen ze ons al niet eens meer als gevolg van het vele bier dat rijkelijk stroomt in de tent.

De 2e set begint lekker als altijd. Ik begin al flink te wennen aan mijn Michael Flatley act (de homofiele danser) al raak ik elke keer weer buiten adem. Tijdens de 7dronk melden mijn zus (onzen dunne) en haar vriendinnen vooraan het podium. Gretig als ze is besluit mijn zus om de geruime meerderheid van de 7 glazen wijn te nuttigen…aangezien ze er al zat uit had vóór ze aan onze drinkwedstrijd begon is ze in één klap zat als een boem en klaar voor de sloop. Gretigheid kent geen tijd zeg ik altijd maar.. Gretig toont de rest van de tent zich met de wwm’s (we want more’s) en zo komen we maar liefst 3 keer terug.

Na afloop van onze gig spoedden we ons naar een ander café waar De Fik Erin aan het spelen is. Ook een Rock ’n Loll band en ook uit de regio Raamsdonksveer dus dan is de gelijkenis snel gemaakt. Na het luisteren naar het optreden in een vol en gezellig café zit er bij iedereen de stemming goed in, en we besluiten de avond voort te zetten bij geluidsman Kees van H. Er word naar de plaatselijke shoarmaboer gebeld (Shato) en een keur van kruidig riekende gerechten vult de tafel. Aangezien van H altijd het motto “hoe heter hoe beter” hanteert heeft hij voor zichzelf een schotel Hot Chicken extra hot met hot saus besteld… Nieuwsgierig als ik ben probeer ik een stukkie… Amai! Dat had ik nie moeten doen! Zonder de hot saus is de kip al heter dan menig kampvuur, en ik vermoed dat de –spreekwoordelijke- pannekoek in de spreekwoordelijke onderbroek morgenochtend weleens rood van kleur zou kunnen zijn… Sakkernondejuuh wat is die teringzooi heet en eenmaal thuis gekomen blus ik het ene blokje kip af met een halve liter Zero…

Laten we het erop houden dat ik gisteren nog regelmatig terug heb gedacht aan deze mooie dag…en dan niet alleen aan het mooie optreden, maar ook de fysieke herinneringen aan het blokje hot hot chicken mogen er zijn… Gelukkig kan ik het vandaag wel zo lang opbrengen om te blijven zitten en voor jullie dit stukkie leesvoer te schrijven…

 

MAANDAG 25 MEI: Over jatten, verkrachten, Fries with Frikandells, Benjamin & Banjoman

Lieden,
kijk maar gerust uit, want ik ben kwaad. Hoe kwaad ik ben?? Zo kwaad dat je ouders vroeger zeiden dat ze naast ontzettend kwaad óók vooral teleurgesteld zijn. Dat was dodelijk en verreweg het ergste wat ze vroeger konden zeggen. “Ik ben niet alleen kwaad, maar ook vooral teleurgesteld Marcelleke” en dan kromp je helemaal ineen en maakte je jezelf zo klein als mogelijk. Maar nu ben ik écht kwaad, en ook écht teleurgesteld. Ik ben benieuwd of ik er een zaak van kan maken, zo kwaad ben ik. Advocaat Hofkens is zich al aan het verdiepen in de materie, maar ik zit er serieus aan te denken aangifte wegens verkrachting te gaan doen. Wat is er aan de hand dan? Wel dit:
dat de hedendaagse muziek mij niet echt kan bekoren is nog tot daar aan toe.
Dat er mensen zijn die bij de vraag wat is jouw lievelingsmuziek antwoorden met “nou gewoon, wat top40 enzo” vind ik naast onbegrijpelijk ook nog best.
Dat er waardeloze artiesten zijn met een waardeloos repertoire maar die dankzij een snelle pr-man miljonair worden en tig keer per jaar de Arena volspelen (zo moeilijk is dat overigens niet, Ajax lukt het ook elke 14 dagen en ook daar valt niks te zien) vind ik al een stuk vervelender, maar dat zij vervolgens menen het recht te hebben om ten behoeven van hun toch al uitpuilende bankrekening een fantastisch nummer als Nothing Rhymed van Gilbert O’Sullivan te mogen verkrachten gaat mij te ver. Wat mij betreft had die vreselijke Rene Froger (oftewel Bolle Jan van Bolle Jan BV) in Moskou zijn dagen als straatmuzikant mogen slijten. Eens kijken of die trut van hem met haar goeiekope stroom daar ook zo lekker nonchalant door een donker straatje banjert…

Gilbert O’Sullivan dames en heren, is dé reden dat ik deze toer een echte klak oftewel een platte pet draag (en niet zoals zoveel basgitaristen denken wegens Brian Johnsson van AC/DC). Vele parels van nummers staan er op zijn conto en de allermooiste vind ik Nothing Rhymed, een nummer uit de tijd van ons pa en ons ma. Toen muzikanten nog geen snelle pr-mannen waren maar nog gewoon platte petten droegen en via een doodeenvoudige microfoon hemelse teksten de zaal in slingerde die gehoord werden door mannen met lang haar en grote bakkebaarden. Een andere favoriet van mij is Piano Man van Billy Joel. De tijd dat een weekend pas echt voorbij was als ik deze plaat gehoord had in het café is een beetje voorbij (zo vaak kom ik niet meer in een café, en ja dat heeft óók met de muziek te maken, die is er namelijk vaak niet om aan te horen), maar toch is dit nummer kippenvel over de ruggengraat teringtakketyfus mooi. Helaas helaas is ook dit nummer gesneuveld in het commerciële geweld. Gelukkig hoor ik ‘m alleen nog op de SLOG FM en niet landelijk, want dat zou ik niet overleven denk ik. Ik heb toen ik de Nederlandse versie hoorde van het haast Goddelijke Piano Man van schrik de radio uitgegooid en heb dus niet de artiest en titel gehoord, maar het hemeltergende “doe je handen omhoog en zing met ons mee” in plaats van het “sing us a song, you’re the piano man” was genoeg aanleiding voor mijn baas om een nieuwe radio te kopen.

Is er dan niet leuks gebeurt vraag je je af? Gelukkig wel! Vorige week woensdag heb ik mijn vriend Arjan weer eens gesproken na afloop van het WCE optreden in Standdaarbuiten, en met name zijn voorstel om Tourmanager Odert landelijk aan te gaan pakken gleed erin als een paling in Yolanda Cacao van Konijnenbergen.
Donderdag zag ik NAC voor het eerst in zijn bijna 100-jarig bestaan winnen in de Kuip van Feyenoord, wat wij donderdagavond met flessen Amstel vierden tijdens onze CD bespreking bij Patrick Marcelissen thuis (ja er komt een Canvas! CD!!! Meer details volgen binnenkort), vrijdag heb ik me grotendeels bezig gehouden met de TOP*32 en de samenstelling hiervan.
Zaterdag speelden we met de D’tjes van VV Raamsdonk een toernooi bij SV Capelle en wonder boven wonder wonnen we dit toernooi nog ook, kortom weer een feest en ditmaal waren het friet met frikandellen die onze glorietocht kleur gaven.
Zaterdagavond tenslotte mochten we op gaan treden in Zijtaart. Ter ere van de kermis had Café/ Zaal Kleijngeld besloten om eens een gokje te wagen en een bandje in te huren. Dat bandje werden de hoempa Goden uit Raamsdonk eo en mee volle sjas gingen we richting Zijtaart.

Als altijd vroeg onze Tourmanager of ik hem op kon halen. Althans, hij stuurde mij een sms met als inhoud “17.55” waaruit ik concludeerde dat Herr Odert opgehaald wilde worden. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert een fenomeen is in de Engelse taxiwereld? “Goddamned, I’d ordered a taxi but it turns out to be a Tourmanager Odert” is een veelgehoorde vloek als de bestelde taxi weer eens meer dan een kwartier te laat komt.(bron: kwitniepedia.nl). Ook Mark, Heino, de truckerroadie én de zwerverroadie dienden mee te rijden en dus was het gezellig druk in de Passat.

Helaas kregen we dit keer geen glimp van de charmante zwerverroadie zus al dacht Tourmanager Odert wel een naakte arm uit het raam te kunnen ontdekken. Tot zover de zwerver zus en nu met gezwollen spoed naar Zijtaart. Vriend Mikenstein bestuurde dit keer de bus, en ietwat onwennig schoof Heintje naast mij op de voorbank. Mike is ook altijd verantwoordelijk voor de muziek in de bus, en dus was het een groot gemis hem nu niet naast me te hebben…
Verder verloopt de reis even ordentelijk als altijd en na wat draai en keerwerk zijn we aangekomen bij het café. Chase van H is weer even luidruchtig als altijd en ik merk dat ik nog niet eens met 2 voeten binnensta als hij met opgeheven vinger en beschuldigende stem naar mij toe komt geraasd. “Gij manipuleert de TOP*32!” en “Gij luistert nie naar de stemmers” en zo nog 100 op een hoop. Kalm als altijd leg ik de situatie aan hem uit, en gelukkig bedaart hij al snel. Ook vriendje Banjoman is erbij evenals Arjan Vissers die wij lang hebben moeten missen.

Na de beltpacks, In-Ear, blacklights, elecktrick shooters, feedbackdestroyer en antennecombinder krijgen we dit keer geen nieuw fancy gadget van onze geluidsheld, al gebruikt hij als geestelijk leider van onze Crew wel steeds meer hipsiedipsie taal. “Arjan kan jij de drums op het main stage even miken dan ga ik verder met gainen”, “jongens horen jullie die feedback ook op jullie belts” en “we hebben wel een kleine backstage area vandaag he jongens” en ga zo maar door. Tijdens het eten meent onze halve Belg Odert zich ook in een taaldiscussie te kunnen mengen met de heren geleerden Oome en Hofkens. Zijn inbreng word met name door Heino niet op prijs gesteld (“ochjee, Eddy Wally hier naast mij is ook weer wakker”). Onze Crew Paus van H heeft echter het allerhoogste woord en in zijn geval was daar niet één woord Frans bij…
Na het eten van “some French fries with some frikandells” en een “diet coke” kleden we ons om in de backstage area om vervolgens van onze front of house mixer te horen dat het over “5 mins showtime is”…

Met zoveel interessante praat om me heen voel ik me net Gordon als ik het podium op loop, en aan mijn gebrekkige dansmotoriek te zien is dat gevoel niet geheel ongegrond. Gelukkig duurt het intro gedeelte kort en gaan we snel verder met maken van lekkere feestmuziek.
Ik heb geen idee hoeveel mensen er in Zijtaart wonen maar mooie vrouwen wonen er in ieders geval zat. Ralphke mag als Benjamin zijnde de foto’s maken vandaag, maar al snel word hij aangevallen als de Banjoman het fototoestel eist, al is de Zwerverroadie niet van plan zijn werktuig (én alibi om mooie meiden te fotograferen) af te geven.

De zaal is veel voller dan de 100 man die de kastelein gehoopt had en er zitten wel 450 mensen binnen! Onze tweede set duurt een uur en een kwartier, en door de vele verzoekjes en improvisatie werk komt er een prachtig feest op gang. Afgepeigerd zoeken we onze backstage area op en krijgen we broden met frikandel en blikken bier.

Afbreken en opruimen, buske inladen en naar huis op aan mee gang. Lekker slapen en dan volgende week weer een “gig” en wel in Geertruidenberg, dus áls je benieuwd bent naar de nieuwe show en de nieuwe nummers zien we je daar wel!

MAANDAG 11 MEI: over misverstanden, studeren, Brandstichterbloemen en antennecombinders

Goeiemiddag vrienden, vriendinnen, vage bekenden en tourmanagers in den landen. Voor je staat weer een lange BLERUGTIK vol belevenissen van het afgelopen Canvas!weekend met een fijn optreden in Oirlo en natuurlijk alles wat er nog meer speelt rond ons bandje.

Allereerst wat nieuws over onze nieuwe toer, de Geld of je lever Toer. Eerst hadden we een heel ander idee over de nieuwe toer, ware het niet dat een andere band 2 weken voor publicatie van onze nieuwe toer met exact hetzelfde idee op de proppen komt. Zodoende moest er in allerijl een nieuw idee komen. Een thema hadden we al wel, maar nu nog een goeie naam die alle losse ideeën te samen bind. Uiteindelijk vinden we die, en het word de Geld of je lever Toer. Nieuwsgierig als mensen zijn vragen zij al snel hoe iets tot stand komt, en hoe je aan een bepaalde naam komt.

Daan de Wijze en ik praten al langer over “lever” ipv “leven”. Dus als we een mooie dag gehad hebben met veel alcoholische versnaperingen spreken wij van de “mooiste dag van mijn lever”. Of als we naar een verjaardag mogen waar we van tevoren al weten dat het uit de hand gaat lopen qua bierconsumptie zijn wij ook altijd degenen die zingen van “lang zal tie lever in de gloria”.

Toen wij dus gekozen hadden voor het thema “geld/ kredietcrisis” en we uit wilden gaan dragen hoe wij denken dat de kredietcrisis bestreden moet worden (veel feesten ipv bij de pakken neer gaan zitten) dacht ik al snel aan de wijsheid van vriendje de Wijze en kwam ik met het idee Geld of je lever. Achterliggende gedachte is dat je nu wel al je geld op kan potten en wachten tot het beter word met de crisis en ondertussen wel een kloteleven leiden, of je juist je geld laat rollen, het leven neemt zoals het komt en misschien ga je failliet, maar dan heb je ondertussen wel een mooi leven geleefd. Zoals Herman Brood al zei: “spaar geen geld, spaar mooie herinneringen”. Dát is hetgeen wat wij uit willen dragen met onze nieuwe show, en de gedachte aan de eventuele link naar de lugubere organenhandel is bij ons niet eens opgekomen. Dit omdat we van meerdere kanten de suggestie kregen dat onze nieuwe toer geïnspireerd is op deze nogmaals lugubere organenhandel. Dit is dus absoluut niet het geval, en zeg maar waar ik moet tekenen want ik en wij allen zijn ernstig tegen organenhandel. Dat het duidelijk mogen zijn!

Naast dit misverstand zijn er ook leuke dingen om over te mogen schrijven, zoals natuurlijk over ons optreden van afgelopen zaterdag. OJC Watjang?!?! te Oirlo had ons verzocht om de kermis aldaar op te komen leuken met een optreden. Zoals altijd had onze Tourmanager alles afgehandeld en had hij de vertrektijd genoteerd in de Iagenda. “Half zes bij Ome Ronnie” luidde de notitie exact. Verbaasd was ik dan ook door het sms’je dat onze Almachtige Tourmanager om half 6 thuis opgehaald wilde worden. Een logisch rekensommeke leert dan dat je nooit om half 6 bij Ome Ronnie BV kan zijn maar vooruit. Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in sommige delen van Canada beter niet hardop uitgesproken kan worden? “I’ve walked a Tourmanager Odert” is dialect voor “ik heb een blauwtje gelopen”.(bron: kwitniepedia.nl)

Aangezien ik Mark “achtergrondkoor de Steeg” de Hart al opgehaald had reden we nog langs het Fort om daar Ralph de Zwerverroadie op te halen en om te zwaaien naar diens charmante zus die toevallig in de deuropening verschijnt.
Bij het repetitiehok aangekomen is vriend Hofkens Schilderwerken al van de partij, en laden we de DDR mobil vol met onze zooi en vangen aan.
Tourmanager Odert is chauffeur vandaag, met naast hem op de voorbank de 2 zwaargewichten van de band: de DJ van de Canvas!bus Mike Hofkens (van Hofkens schilderwerken daar zit muziek in) en ik heb wekelijks het genoegen naast hem te mogen zitten. Achter ons zitten Mark (uiterst links), de zwerverroadie en Heintje. Eens in de zoveel tijd is het weer zover en heeft onze immer afstuderende vriend Hofkens een tentamen of wat dan ook. Hij verzoekt dan om stilte in de bus zodat hij kan leren. Vervolgens pakt hij een boek van een vuist dik, en begint te bladeren. Niet veel later ligt het boek op het dashboard en is DJ Hof plaatjes aan het draaien. Deze set word dan resoluut afgebroken met een “ik heb nog meer te doen hè mannen” en neemt het boek weer ter handen. Dit ritueel herhaalt zich meestal tot aan de plaats van bestemming. Na het opbouwen gaat het gevecht met de studie onverminderd door maar uiteindelijk wint het glaske bier en de flauwe piemel/ plas en poep praat het van de dikke pil vol met advocatenpraat.

Geluidsman Chase van H. heeft weer zwaar geïnvesteerd, want hij heeft voor ons een heuse antenne-combinder gekocht en na onze beltpacks (zenders), In-Ear (oordopkes), feedbackdestroyer (anti piep apparaat) heeft hij nu dus een echte antenne-combinder aangeschaft. Zoonlief de Banjoman was er helaas niet bij vanavond, kennelijk had hij een gastuitnodiging van ene Bertus S. op zak. Advocaat Hofkens (van Hofkens advocatenwerken, daar zit muziek in) is naar verluid al aan het uitzoeken of wegens contractbreuk een zaak hebben versus de Banjoman.

Voor de 3e keer spelen we ons nieuwe showtje vanavond en voor het eerst stuiten we op een klein probleempje vanavond. Aangezien deze show doorspekt is van hoeden, pruiken, petten, brillen en verschillende pakken hebben we 2 grote attributenkisten aangeschaft. Bij de grote podia staan deze altijd achter op het podium, zodat ik achter het gordijn snel om kan kleden. Vandaag is het podium echter van het formaat “als haren op een hond” dus kunnen de kisten er niet bij op het podium. Daardoor plaats ik ze achter de dichtstbijzijnde deur alleen is dat niet toegestaan vanwege het gegeven dat ook de bierkelder zich daar bevind. Samen met de Zwerverroadie tas ik de kisten naar boven en besluit ik tijdens de omkleedmomenten dan maar een sprintje in te zetten naar de kisten en weer terug.

Het onwennige is er alweer een stukje verder uit na de gedegen repetitie van afgelopen week, en de eerste set loopt vrij vlot, en ook in dit deel van Nederland is het een groot oranjefeest als we pauze houden en onze kleedlokamer op gaan zoeken.
De tweede set stáát vanaf nummer 1. Mijn vertolking van Michael Flatley gaat al een stuk beter en onze persoonlijke favoriet “Of je worst lust” knalt van alle kanten. De 7dronk krijgt een hele grote winnaar dit keer, en dan figuurlijk genomen want een beer van een kerel trekt de medaille bijna uit mijn handen na het laatste pilske. We hebben er flink de vaart in dit keer en de tweede set vliegt met een rotgang aan ons voorbij. Toch blijkt ie na afloop meer dan een uur geduurd te hebben als we ons drijfnat van het zweet settelen in de kleedlokamer.

Onze tourmanager moet er flink doorheen vanavond, hetgeen natuurlijk terecht is. Wij noemen Bas ook weleens Ron Brandstichter, omdat Brandstichter staat voor alles wat wij slecht, nep, en walgelijk gemaakt vinden. Een Brandstichter smile is dus overdreven lachen (vaak uit beleefdheid) op een vreselijk slechte grap van iemand. Als iemand zegt dat je een grappig accent hebt en je beantwoord met een Brandstichter smile en zegt tevens dat het wederzijds is doet mij gruwen. Rillingen over de rug etc. Onze tourmanager is dus een Brandstichter. Gisteren was het moederdag (hebben jullie trouwens ook een moeder die vroeger zei dat het “elke dag kindjesdag” is als je je beklag deed over moeder/ vaderdag?) en vorig jaar moesten we de avond van tevoren spelen, en dit jaar weer. Onze tourmanager heeft kennelijk niet geleerd van het verleden, en kocht in de nacht van zaterdag op zondag een boske bloemen bij de pomp. “Voor mijn lieve mama hè” zei hij er al Brandstichterend bij. Wederom wal-ge-lijk. Een huichelboske. Een bos vol Farizeria’s. Een bos die goed is voor een jaar etterballen tegoed. Vre-se-lijk. Mijn moeder heeft gisteren niks gekregen, maar kom er niet mee aan dat ik niks om mijn mama geef, want elke dag (ja echt waar: elke dag) krijgt mijn mama een flinke kroelpartij van mij (vraag maar na, elke dag als ik thuiskom van het werken wil ik eerst kroelen mee mijn lieve mamana), en geloof mij maar:

één kroel van de Bonker doet het beter dan 1.000.000.000 Brandstichter rozen…

MAANDAG 4 MEI:

Allemamaggies Adriaantje nog es aan toe! Wat een lekker weekend hebben we weer achter het rug zeg! Over het optreden van afgelopen donderdag heb je inmiddels alles al kunnen lezen, en dus kan ik direct verder met de optredens van afgelopen zaterdag bij Heavy Decor in Geertruidenberg en bij café Addiz in Heibloem om de kermis aldaar wat op te leuken.

Afgelopen zaterdag konden we voor het eerst in ons leven iets terug doen voor Ome Ronnie. Al ja-ren mogen wij geheel kotseloos gebruik maken van zijn kantoor om te repeteren. De jongens van kantoor nemen weleens een biertje uit ons hok, maar verder hebben zij toch echt meer last van ons dan wij van hen.
Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse feest van dit wereldbedrijf, en niet dat we ons opgedrongen hebben, maar we waren uiteindelijk wel bij dat we mochten spelen bij Ome Ronnie BV. Gratis uiteraard. Of nou, gratis…voor een paar pilskes zouden we gaan spelen…dus dan weet je het wel. Over Ome Ronnie BV gesproken: daar waren we ’s middags al aanwezig, want er stond een fotoshoot op het programma. Mijn zwagertje Schellebel was de man achter de camera en de 5 Ayatollah’s van de 3 akkoordenschema’s degene die ervóór plaats mochten nemen om zich te laten vereeuwigen in de nieuwe pakken. Na deze bloedstollende activiteit stapten we aangekleed en wel in de auto voor wat foto’s op locatie. Ik denk dat men bij de Rabobank nou nog aan het lachen is als ze de beveiligingstape terugkijken, terwijl de vaste klandizie van café de Praktijck ook raar opkeek toen wij 5000,- aan nepgeld in de gokkast aan het frommelen waren… Hierna gingen we met spoed opbouwen voor het feest van de Repetitiehokken God.
Het feest werd gehouden op het terrein van Heavy Decor in Geertruidenberg, waar de dames en heren eerst een workshop kregen en samen een kunstwerk maakten. Vervolgens deden zij zich tegoed aan de broodjes van Cora, die de allerlekkerste broodjes van de wereld maakt.

Als krent in de pap kregen de dames en heren een optreden van Canvas! aangeboden, en wát voor een optreden. Als allereerste waren zij getuige van de allereerste uitvoering van onze nieuwe show. Na een jaar lang de wegen onveilig gemaakt te hebben in het kader van onze Troeba-Toer gaan we nu op pad met de Geld of je lever Toer. Dat de kredietcrisis ons niet raakt is wel duidelijk: nieuwe pakken, nieuwe instrumenten, nieuwe opkomst (met dansje!), nieuwe nummers, nieuwe acts etc. Het kan allemaal niet op. Na een paar maanden/weken van voorbereiden, schrijven en repeteren (in sommige gevallen spreken we van rampeteren) was het zaterdag dan echt zo ver.

In een intieme setting stapten we rillend het podium op om vervolgens het door
Mike ~Dody~ Hofkens bedachte dansje uit te voeren. Het gemêleerde gezelschap bestaande uit vrouwen van kantoor maar ook uit mannen van de wilde vaart zal ongetwijfeld hun bedenkingen gehad hebben bij mijn houterige uitvoering van dit alles, maar vooruit.
De meeste nieuwe dingen sloegen gelukkig goed aan, en volgens mijzelf ging het ook best goed. Alleen is het erg wennen om weer na elk nummer op de sterlist te moeten kijken. Bij de vorige toer kon ik de volgorde natuurlijk dromen op een goed moment, en dat automatisme is even weg. Toen Carnaval weer naar de USA ging werd de eerste polonaise al ingezet en niet veel later kreeg Der Franz Bauer de lachers lekker op z’n hand. Toermanager Odert mag vanaf nu het podium op als Kinkykapje, of Rapkapje (tis maar net hoe je het noemen wil) en ondanks het feit dat tijdens de stembandtransplantatie deze vervangen zijn door een paar kniebanden liep ook dit onderdeeltje lekker.
Wisten jullie trouwens dat Toermanager Odert kennelijk in een kwaad daglicht stond bij de Amerikaanse seksbom Marylin Monroe? Kwaad stormde ze haar hotelkamer uit en schreeuwde tegen de hotelbediende dat haar minnaar weer getoermanager Odert had. Later bleek dat zij dit synoniem gebruikte als schuilterm voor een vroegtijdige ejaculatie van haar sexpartners.(bron: kwitniepedia.nl)
Al met al liep het redelijk gesmeerd en de gasten van het feest wisten onze fratsen wel te waarderen, op het einde van de 1e set zat de stemming er meer dan goed in, en met een kolkende oranje stadion sfeer stapten we de pauze in.

De 2e set begint voortaan zonder Mark’s creatie als schoonloeder, maar begint met een nummer wat we normaal gesproken altijd als toegift hielden. Vanaf nu dient dit nummer dus als “voorgift”. Aan mijn act als Michael Flatley mag nog wat gesleuteld worden maar de rest van de set liep als een trein. Eén ding blijft ongewijzigd: als het feest op zijn hoogtepunt is blijft Echte Vriend de Banjoman paraat om het helemaal af te maken. Zo ook deze avond, en ondanks dat Mike met zijn hoofd voor de automatische confetti ontsteker ging staan was dit natuurlijk weer een hoogtepunt.
Nadeel blijft echter de hoge gage van de Banjoman. Dit heerschap verdient namelijk voor één nummerke spelen meer dan wij met vijven voor een heel jaar bij elkaar. Volgens de met grijs, lang, sluik haar getooide geluidsman van de Banjoman komt dit door de nieuwe Feedback Destroyers die onlangs op de banjo gemonteerd zijn.

Na de laatste klanken van “het beste van 2 werelden” stappen we drijfnat van het podium, en doen ons tegoed aan de leftovers van de Banjoman. Gelukkig hadden hij en zijn crew wat broodjes voor ons bewaard, en zelfs een pilske laten staan. Hierna snel omkleden, afbreken en opruimen en dan bier drinken en sterke verhalen aanhoren. Ondanks het feit dat het onvoorstelbaar klinkt hebben wij er nog wat van opgestoken ook, want een kleine 13 uur later zaten wij in onze bus het Heavy Decor spel “laagzitter/ hoogzitter” te spelen tot vreugde van onze medeweggebruikers.

Eerder die dag moesten onze Toermanager en ik aantreden op de groene weide tegen WSC uit Waalwijk. Vlak voor rust gebeurde het onvermijdelijke: een tegenstander prikte Barry van Strien in z’n oog en die raakte een lens kwijt. Vervolgens stapte Barry op de fiets om thuis een nieuwe te gaan halen, beviel ik Toermanager Odert om te gaan warmlopen en prompt ging onze Toermanager van z’n graad. “Ja maar coachie, het is nog niet eens rust” stamelde hij nadat hij bijgekomen was, maar coach Bonker had geen genade en dus viel onze Toermanager in. Halverwege de 2e helft ging een andere droom van hem in vervulling en wel de volgende: aangezien ik nu lucht zat heb (NOU IK NOG STEEDS GESTOPT BEN MET ROKEN!) heb ik besloten om de kicksen ook weer eens aan te doen en lekker een balletje mee te trappen. Zodoende viel ik ook in en vormde ik samen met Odert een spitsenduo. Helaas werden wij verkeerd gebruikt en verloren we deze pot met 1-5.

Eens kijken of het ’s avonds beter zou gaan dan. Om 18 uur precies werd ik gewekt door het getoeter van onze DDR mobil, met Toermanager Odert achter het stuur. Nog even de anderen ophalen en dan kon het nieuwe avontuur beginnen. Ralph de Zwerverroadie had zich even daarvoor al gemeld en namens de van H. sound, light and feedback destroyers group zouden Chase en de Banjoman al ter plekke zijn.
Ter plekke is het mooie Limburgse dorpke Heibloem waar de 600 inwoners van’t weekend kermis zouden gaan vieren alsof het lever ervan afhing. Café Addiz herbergt sinds een tijdje eigenaars met ballen, en zij besloten om het gebeuren nieuw leven in te blazen en hun nek uit te steken. In samenwerking met Jo Nelissen en Heavy Decor hebben ze van’t weekend een heus festival weggezet en aan Canvas! de taak om dit waardig af te sluiten.

Dat zien wij wel zitten en om iets over negenen stappen we al dansend het podium op. Ook het Dody dansje behoeft nog wel even een kritische blik van de week merk ik als ik dwars tegen de draad in sta te dansen...
Verder gaat het weer best lekker en is het verschil met gisteren al merkbaar want het loopt al iets soepelerder, al moet ik elke keer op de setlijst kijken voor een nummer, maar dat zal snel genoeg over gaan. Ja ik ben best tevreden over de 1e set, wederom weet men Franz Bauer wel te waarderen en nemen we in een prima oranje sfeertje afscheid om pauze te houden.
De 2e set is van hetzelfde laken een slagerspak en de stemming is prima. Nadat ik het laatste nummer heb aangekondigd gaat men zo tekeer dat we zoals altijd ook nu onze toegiften zullen spelen, en wederom verschijnt de Banjoman ten tonelen. Tussen het uitdelen van de handtekeningen in had hij ook even tijd gevonden om een nummerke mee te spelen. Dan voltrekt zich een ramp: het publiek eist Koning Pinteman! Voor ik het weet is het te laat: Banjoman staat Koning Pinteman al te spelen, en eist na afloop dan ook met een lach op zijn gezicht het bedrag van €20.000,- ipv de gebruikelijke €10.000,- want hij heeft 2x zo lang gespeeld als normaal…

Ook in dit deel van Limburg bevalt onze toenaderingspoging van “het beste van 2 werelden” dusdanig goed dat ze na de laatste klanken van dit lied zich smekend voor Jo’s voeten werpen voor nog een nummer, maar helaas: de koek is op… We doen even snel een pilske, kleden onszelf om en gaan dan onze Zwerverroadie meehelpen, die tot onze grote verbazing keihard gewerkt heeft en al bijna klaar is met afbreken en opruimen…

We nemen afscheid van Heibloem met al haar vrouwelijk schoon en storten ons hortend en stortend de nacht in. Nog even een pompie langs de snelweg, een klein dutje doen en ik sta weer voor de deur van de ouderlijke woning. Over een paar uurtjes rammelt de wekker weer, maar toch is dit moment onbetaalbaar en ben ik de koning te rijk! 2x een nieuwe show nagenoeg vlekkeloos uitvoeren, positieve reacties ontvangen van iedereen en hagelnieuwe feedback destroyers gekregen: dit weekend kan niet meer stuk!

VRIJDAG 1 MEI 2009:

Koningen en Koninginnen van het feest des levens, en vriendje van Steenhoven uit Waspik; voordat ik deze zeer feestelijke Blerugtik uit m’n pc rammel wil ik even stilstaan bij de ramp die zich gisteren afgespeeld heeft in Apeldoorn. Toen ik voor het eerst hoorde van een idioot die door het publiek heen reed met als doel om ons Koninklijk huis te raken moet ik eerlijk bekennen dat ik een klassieke inschattingsfout maakte door “mwah, nou en?” te denken… Ook de zegswijze “het zal allemaal wel meevallen” ging door m’n hoofd, en toen ik hoorde dat er her en der in den lande feesten afgelast werden nam ik zelfs de term “belachelijk” (door onze tourmanager Bas –dubbele tong- Odert steevast uitgesproken als “blallijk”) in de mond. Toen ik echter vannacht in een huiskamer ver van Raamsdonk vandaan onder het genot van een pilske en een aaike de tv beelden zag ging er wel een schok door me heen. Sakker wat een afgrijselijke ramp! Ook al hebben de betrokkenen er geen zak aan, toch wil ik vanaf deze plek mijn condoleances en sterkte uitspreken voor alle slachtoffers van deze ramp. De dader is vanochtend overleden. Aan de ene kant maar beter ook, maar aan de andere kant komt ie er nu te makkelijk vanaf, al hebben de slachtoffers ook aan die wetenschap geen enkele boodschap. Maar hoe moeilijk en vervelend het ook is, als je het positief bekijkt heeft ook deze ramp z’n voordelen. Denk eens aan die honderdduizenden mensen in Amsterdam die een optreden van de Toppers bespaard is gebleven! Als het aan mij ligt vliegen die kwalleballen (Bolle Jan BV, dat ouwetruttenzeikwijf van Gordon en Jeroen Verboom) nú al naar Moskou zodat wij vervolgens hier weer met zijn allen een ijzeren gordijn op kunnen trekken waar ge bang van word…
Verder kent deze ramp geen enkel voordeel en samen concludeerden we vannacht dat Koninginnedag misschien wel nooit meer hetzelfde zal zijn, en dat is niet waar wij op zitten te hopen, want optreden op Koninginnedag is altijd leuk, en zeker als je dat mag in een feesttent in Someren-Eind.

Mijn Koninginnedag begon met het gerammel van de harmonie die in alle vroegte door de straten van Raamsdonk trok. Slechts gekleed in een boksershort neem ik plaats achter de vensterbank en die de harmonie vooraf gaan aan een mooie oranje kinderstoet.
Vervolgens snel ontbijten, douchen en naar Geertruidenberg op aan. Op de Markt aldaar is een optreden van Intergrated Fuel. Deze TOP*32 band is goed bezig, en het was dan ook een genot om de nieuwe bassist Jeroen, Paultje, Royke en natuurlijk Lois aan de gang te zien. Sakker wat een superband, en dan heb ik het mooiste nummer nog nie eens gehoord (Beth Hart – Leave the light on) omdat ik ook op tijd bij ons hok moest zijn voor ons eigen optreden.

Tourmanager Odert steekt de laatste tijd niet meer onder stoelen en banken dat hij geen wandelende Canvas!agenda is, en dus heb ik zelf maar even opgezocht hoe laat we zouden vertrekken. Half 5 was de tijd, en keurig netjes op tijd ben ik ter plekke. Niet veel later komt vriendje Mikenstein aan die echter weer terug moet omdat hij de sleutel vergeten is, en pas om 5 uur zie ik het wanstaltige gedaante van onze Tourmanager aan komen stappen.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert in Zuid-Afrika een beschermde status geniet? De “Quaak Odert Quaak” is een zeldzame bruine breedbek kikkersoort die wegens impotentie van de mannetjes met uitsterven bedreigd word.(bron: kwitniepedia.nl)

Ook Superroadie Gomar is erbij en natuurlijk de Truckerroadie waardoor het meenemen van een TomTom overbodig is want Truckerroadies kennen uiteraard overal de weg… Behalve dan wanneer de Truckerroadies van tevoren flink aan het bier gezeten hebben. Want dan word de wegenkennis ineens een stuk minder en aangezien wij zelf net zoveel verstand hebben van het Nederlandse wegenstelsel als een hamster van middageten werd het een hachelijk avontuur. Dieptepunt van de tocht is als de Truckerroadie het advies geeft om richting Helmond te rijden, want “wè stikt jou het”… Onze goede naam (in al die jaren nog nooit op tijd geweest) stond natuurlijk wel op het spel, maar dankzij deze goedbedoelde adviezen hoefden we daar niet voor te vrezen.

Eindelijk zijn we aangekomen op de plaats van bestemming: de feesttent in Someren-Eind, en snel laden we de spullen uit en bouwen we alles in recordtijd op. Chase van H. is al klaar met bouwen, en is bezig met de gear van de Banjoman. Vervolgens plaatst Chase zijn nieuwe blacklights op het podium. En terwijl hij daarmee bezig is bekijken we vol bewondering onze eigen instrumenten, die dankzij de hulp van Rene Hofkens (Hofkens Schilderwerken: daar zit muziek in) keurig netjes wit gespoten zijn en afgemaakt met zwarte sterren. Gitaren, Basgitaar, Accordeon en Drumstel zijn dus volledig gemetamorfoseerd, en dankzij de blacklights van van H. (ook weleens vleklights genoemd, na een klein incident wat een goede vriend van mij had een aantal jaren geleden toen hij met zijn vriendin (in een zwart jurkje) onder een blacklight stond te dansen…) knalt ons instrumentarium je nou tegemoet van het podium af.

Onze eerste set speelden we nog in de ouwe geel-zwarte pakken, maar zoals je misschien al wel hebt gehoord hebben we een nieuwe show, die morgen (zaterdag) in première gaat. Afgelopen vrijdag heeft Susan Henselmans (www.stofkunst.nl) onze nieuwe pakken afgeleverd en ongeduldig als wij zijn wilden we ze natuurlijk meteen aan. Uiteindelijk besloten we dus om de eerste set in het geel-zwart te doen, en de tweede set in het nieuw. Susan heeft wederom een wereldprestatie geleverd want oh oh wat zijn ze mooi. Onvoorstelbaar dat je van zo’n zooitje ongeregeld toch nog iets weet te maken, dan ben je met recht een (stof)kunstenaar. De foto’s van dit optreden zullen er binnenkort op komen te staan, dus uitleggen hoe het er allemaal uitziet is niet nodig, maar feit is dat we het echt prachtig vinden, en dat het onze verwachtingen overstijgt.

Het optreden zelf verloopt ook spoorvoedig, en het publiek in Someren-Eind verdient een groot compliment voor het woord voor woord meezingen van de tekst van onze Carnaval goes USA. Of het nou ging om een horse in the gang of dat the handjes the air in moesten: woord voor woord zongen ze mee, en dat was een grote verassing en een dik compliment waard.
Aangezien ik nog steeds gestopt ben met roken (ooh ja: lang zal ik leven, lang zal ik leven, lang zal ik leven in het gloria) heb ik dit keer een bereik van heb ik me jou daar en levert de stem zelfs op de taaiste stukken geen centje pijn. Erg fijn en als ik dit eerder had geweten had ik nooit begonnen met roken. Dan had het gebibber na afloop van een optreden of recht na het eten op de bank ook een stuk minder geweest…

De tweede set is dan ook een regelrecht feest, en het nieuwe werk wat we proberen slaat goed aan, al is morgen natuurlijk pas de echte vuurdoop en doen we al het nieuwe werk. Ook de Banjoman is in het nieuw gestoken en speelt tussen het handtekeningen uitdelen ook nog een nummerke mee..
Na afloop is het weer een echte Canvas!chaos in de kleedlokamer. De Dikke Tieten Fanclub team Someren-Eind is tuurlijk van de partij, en IF’s Lois laat zich ook een Dikke Tieten shirt aanmeten! Verder pakken we nog een biertje met Piet, die zo’n beetje de goeroe is van de plaatselijke scouting, daar waar de feesttent op het terrein stond. Vooral Gomar en ik besluiten dat Piet voortaan onze held van Someren-Eind is. Ondertussen vestigen de Dikke Tieten dames een nieuw record. Ze weten namelijk met 7 vrouwen (!) op de achterbank van Heino’s (uhhm, eigelijk Heino’s moeder Ria) auto te kruipen. Heino’s auto noemen wij altijd de Sjakie mobiel, omdat het zo’n echte ambtenaren auto is. Zo’n heel klein Daihatsu auto’ke, met bandjes die bij wijze van spreken ook onder een kruiwagen passen, en om daar met 5’en in te passen wat wij onlangs gedaan hebben is al een prestatie van formaat, laat staan met 7 meiden op de achterbank.

Niet veel later besluiten we de avond een passende afsluiting te geven, en de dames achterna te rijden. Niet veel later vragen we ons af waar we in godesnaam aan begonnen zijn, als we een donkere polder inrijden, en als de donkere polder verandert in een donkere zandweg in de polder word dat gevoel nog erger… Uiteindelijk stoppen we bij één van de dames thuis, en worden we vriendelijk doch dringend verzocht om binnen eieren te komen bakken.
Als we ons genesteld hebben in de huiskamer en Mark achter het fornuis staat te kokkerellen word de groep uitgebreid met de zus des huizes, die wij kennelijk uit haar slaap gewekt hebben.. Zij schuift aan, en niet veel later schuift ook moeder de vrouw aan en word het een gezellige boel. Stien blijkt een gezellige tante, en als de Superroadie vraagt waar haar man is zegt ze dat Bert ligt te slapen… Ondernemend als hij is wil de Gomar naar Bertje toe om met hem te kroelen, dat lijkt ons echter niet zo’n goed idee en dus eindigt het met een flinke kroelpartij met Stien die dat op haar beurt weer wel weet te waarderen.

Ondertussen is het toch echt serieus nacht geworden, en aangezien we nog een dik uur moeten kachelen besluiten we om er nu toch echt een einde aan te breien. Met een flinke springpartij op de trampoline maken we het feest compleet en gaan we naar huis.
Rond de klok van 4 uur zijn we thuis, ik neem een fles Heinekens mee naar boven en slinger de tv aan. Ondertussen probeer ik om alle gebeurtenissen van vanavond op een rijtje te krijgen, en ik moet concluderen dat dit niet meevalt. Uiteindelijk lukt het me redelijk, al is het inmiddels half 6 geweest als m’n ogen dicht vallen…

Someren-Eind tot ziens en bedankt voor de eierhammen met boter!

BLERUGTIK ZWARTE ZONDAG 19 APRIL:

Hoi allemaal.
Niet alleen Louis van Gaal heeft paranormale gaven. Ik heb ze ook. Ik hoor jullie namelijk denken “Nou zeg Bonker, wat een sobere begroeting, wat is er met je aan de hand kerel? Ook de datumaanduiding als Zwarte Zondag zal ook wel niks goeds voorspellen, vertel me snel kerel, wat is er loos?”.

Vandaag of beter gezegd vannacht (exacte tijd was 00.03 uur) heb ik een belangrijk besluit genomen. Ik ben namelijk gestopt. “Waarmee Bonker, vertel vertel vertel, desnoods betalen we bij!”. Ik zal eerst de dames gerust stellen: ik ben niet gestopt met masturberen. Om mijn medemopperaars gerust te stellen: ik ben ook niet gestopt met chagrijnen. Voor al mijn bloedbroeders: nee, ik ben al helemaal niet gestopt met bier drinken. Voordat de locale frietboer in de telefoon klimt: ik ben niet gestopt met het eten van frikandellen. Ook mijn geel-zwarte helden hoeven niets te vrezen: mijn seizoenskaart word gewoon nog een jaartje verlengd. Ook ben ik niet gestopt met ademen (anders had ik hier nou nie gezeten eej), belasting betalen, nagel bijten, navel punniken en neus peuteren, en ik ben al helemaaaal niet gestopt met de band. Al heeft mijn drastische besluit wel alles te maken met diezelfde band, want ik ben namelijk gestopt met roken. Hieronder volgt wat er aan vooraf ging:

Gisteren hebben jullie geel-zwarte helden weer 2 optredens gehad. Eén klein, mini optredentje voor Omroep Brabant radio en ’s avonds op een bedrijfsfeest in Oosterhout.
Het Omroep Brabant gebeuren was via Heino gegaan (aangezien zijn schoonvader daar ook op moest treden met Trio Vis) en hij had dan ook keurig netjes een mailtje samen gesteld met alle informatie die we nodig hadden. We zouden gisterenochtend om 9 uur verzamelen bij Oom Ron’s repetitiepallazo, en zoals wel vaker lukte ons dat bijna allemaal.

Ikzelf was er als eerste, op de staart gevolgd door Heinemans. Niet veel later kwam de nog niet nuchtere Mike Hofkens aan, gevolgd door Mark die aan de stand van z’n natte haar lekker op het gemak gedouched of gebadderd had. En dan komt er 3 kwartier niets……..
Om kwart voor tien (!) draait er een bekende wagen het parkeerterrein op, en achter de voorruit bevind zich een bekend gezicht welk wij één voor één wel zouden willen stuk slaan met een eind hout. Het is de Almachtige zelf, de vlees geworden te laat koming: het is Tourmanager Odert (Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert van origine naamgever is van de welbekende toupet? De Franse kapper Jean Frederique de Gilesdelatoupet gaf zijn goede klant Tourmanager L’Eaudert een passend haarstukje om zijn kaalheid te verbloemen. Na de dood van de kapper werd de naam van het haarstukje pas verandert in toupet, terwijl ditzelfde haarstukje voor zijn dood werd aangeduid als een L’Eaudert.(bron: kwitniepedia.nl).

Nadat wij Tourmanager Odert op zijn ballen gegeven hebben stijgen we op en zoeven we naar Werkendam alwaar de opnames voor Omroep Brabant plaats zullen vinden. Tot onze verbazing komen we niet terecht in een studio of iets dergelijks, maar bij Fort Altena waar een braderie/ jaarmarkt aan de gang lijkt te zijn.
Navraag leert ons dat het klopt. Het is vandaag de Dag van het Brabantse Platteland en ons optreden zal daar dan ook in het teken van staan. Trio Vis is ook te gast en ook Marja van Trier, een zangeres of beter gezegd een Chansonniere .
De vissen komen als eerste binnen, en wanneer wij klaar zijn met opbouwen gaan wij samen met de vissen aan de (stevige Brabantse) lunch. We lachen ons een breuk als we de zelf gesneden boterhammen uitpakken… “Ik ben toch geen beer” moppert Mike Hofkens als hij de 5cm dikke plak brood bekijkt…Petry vraagt zich af “of ge er een TomTom bij krijgt”, Jan stelt dat hij een steigerplaank naar binnen aan het werken is, en Piet spreekt af dat hij wel even zal bellen als hij klaar is met eten…
Tot zover de jolijtigste lunch aller tijden, want er moet natuurlijk wel muziek gemaakt worden. Wij zijn als eerste aan de beurt, en mogen aftrappen met Te Laot, hierna volgt een jingle en knalt Trio Vis er meteen in met hun nummerke Coba de Meijer. Dan volgt er een interview over God mag weten wat waarna Marja van Trier erop los dorst met het nummerke Il pleut dans sur Reims…

Zo gaat de middag voort, en voor we er erg in hebben is het 2 uur en zit de uitzending erop. Nog wat na keuvelen met de mensen van de techniek en natuurlijk de Vissen. Onder het genot van een kakske boffie gaan we afbreken en nemen we afscheid van iedereen, want wij moeten voort natuurlijk. We moeten immers nog naar Oosterhout om een optreden te geven op het feest van het bedrijf Unica Installatie Oosterhout.

Tussendoor ga ik nog snel even een buil shag halen want anders zou ik vanavond weleens zonder kunnen komen te zitten, en das nie de bedoeling natuurlijk. Tijdens het afrekenen schiet het ineens door me heen, die gedachte van “waarom doe ik dit eigelijk?”. En dat is exact dezelfde gedachte die ik kreeg op 13 december 2003. Tijdens die winterdag stond ik op het busstation in Oosterhout en kreeg dezelfde gedachte als ik nu kreeg. Toen gaf ik shag en aansteker af aan een toevallige passant en besloot acuut te stoppen met roken. Dat heb ik toen overigens wel een tijdje volgehouden, maar door uhhm laat ik zeggen omstandigheden in de relationele sfeer ben ik toen weer begonnen.
Nu besluit ik de buil gewoon mee te nemen en niet meteen weg te geven aan de eerste de beste langslopende idioot. In de bus zet ik de gedachten een beetje op een rijtje en kom tot de conclusie dat stoppen met roken én beter is voor mijn stem én beter is voor alles. Uiteindelijk beslis ik het nog heel even af te wachten en dan te beslissen om te stoppen of niet.

Het optreden in Oosterhout verloopt zeer goed, de aanwezige feestgangers doen lekker mee en het optreden loopt lekker vlot aan ons voorbij (net als de beloofde warme maaltijd overigens). Net als ik me bedenk dat het eigelijk wel meevalt met mijn stem, en dat ik ook dit optreden tot een goed einde ga brengen gaat het fout. Tijdens Bakkus moet ik op een gegeven moment uithalen, en dat haal ik normaliter uit m’n tenen, maar ik haal het wel. Dit keer niet, ik haal en haal en blijf halen maar halen doe ik het nooit van z’n leven meer vanavond. Kwaad bedenk ik me dat dat vooral door de sjekkies moet komen, en als we snel verder gaan met Brabant/ de Peel besluit ik voor mezelf om m’n huidige buil leeg te draaien en er dan mee te kappen.

Brabant/ de Peel is gelukkig een stuk rustiger en gaat me dan ook goed af. Zodoende sluiten we deze avond goed af en nemen we nog even gretig ons applaus in ontvangst. André van Amstel zou het over nemen van ons, en met een gerust hart nemen we plaats in onze geïmproviseerde kleedlokamer. Even later komt de projectmanager binnen met de mededeling dat André van Amstel niet op is komen dagen, hij maakt z’n zin niet af, maar ik vermoed dat ie wilde vragen of wij in wilden vallen.

Mike stampt Bas in mekaar en de rest kijkt toe. Ik kleed me om, stamp Bas ook tegen de vlakte (rest kijkt wederom toe) draai nog een sjekkie en ga de zaal in om mee te helpen met afbreken. Wanneer alles in de bus zit neem ik nog één flinke hijs, gooi het sjekkie op de grond en stamp het vakkundig uit. Dat was hem dus, de allerlaatste…tenminste voorlopig dan.

Op de dag dat AZ eerst niet en daarna wel kampioen werd, Raamsdonk 7 verblijd werd met een nieuwe bankzitter (de éénjarige Harm Verschuren), ik frietsefratse kreeg van m’n lievelingszus en ik met Janneke, Harry, Bart en Berend naar Racoon ging stopte ik met roken. De volle buil is inmiddels weg gegeven, de bijna lege buil (met nog één vloeike) kan tegen betaling afgehaald worden, het hoogste bod geldt voor dit collectoritem …

Lolly’s, snoepkes en kwatta’s zijn natuurlijk han warte velkom, evenals een touw, een tas stenen, een mes of een op scherp staand geweer…

Wees gegroet

MAANDAG 30 MAART:

Gloeiende gloeiende! Wat een avond! Wat een feest in Udenhout!

Ik zou ervoor kunnen kiezen om de BLERUGTIK hierbij te laten voor wat hij is, want het enige wat me te binnen schiet als ik terugdenk aan afgelopen zaterdag zijn deze superlatieven en meer zinnen van een dergelijke strekking…
Omdat de BLERUGTIK echter vaker en vaker word gelezen, én frequent bijgehouden word door Arjan v/d Broek zal ik het hieronder toch een beetje uitgebreider uitéén zetten. Komt ie:

Het was september/ oktober van het afgelopen jaar toen we op een vrijdagavond bij de carnavalswagen ineens een telefoontje kregen uit Udenhout. Aan de glibberige wijze van telefoneren was al te zien dat onze Almachtige Tourmanager groot nieuws zou brengen. En dat klopte. “HET OPTREDEN BIJ UDENHOUT ONDER ZEIL GAAT DOOR!!!” schreeuwt hij uit volle kippenborst door de bouwhal.
Ook ik ben zeer in m’n nopjes. UOZ is één van de grootste tentfeesten van Brabant, en ik ben er zelf al met al ook al een keer of 7, 8 geweest om te kijken naar Rowwen Hèze, de WC Experience, BZB en nog vele andere Koningenbands in ons genre. Nu zouden we daar zelf mogen spelen, en dat was weer een klein droompje wat uitkwam.

Dat was in september, en het leek nog een ontzettende ver van m’n bed show. Afgelopen zaterdag was het ineens zo ver: we mochten naar Udenhout! Heel de week in de zenuwen gezeten, want ik was kantje boord ziek. Dinsdagnacht kwam het ineens opzetten, dat vervelende gevoel van een beginnende keelontsteking. Direct brak het zweet me uit, want al kunnen beenloze atleten tegenwoordig moeiteloos over 5 meter poolstokhoog springen, zingen met een keelontsteking kan echt niet. Heel de nacht wakker gelegen, woensdag wel gewoon werken, maar wel met de hulp van de firma’s Strepsil en Trachitol. De rest van de week niet al teveel meer gedaan, en ook zaterdagochtend mezelf heel rustig gehouden bij de D-jeugd.

Rond de klok van 3 uur belt onze Almachtige Tourmanager Odert de Grote op, met de mededeling dat ik hem op moet halen om kwart voor 5 en geen minuut eerder.
Wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert door de Hertog van Luxemburg werd gebruikt om aan te geven dat ze iemand gingen onthoofden? “Schavuit, gij zult boete doen, en na een tocht met pek en veren getourmanager Odert worden op het stadhuisplein van Luxemburg-stad.” (bron: kwitniepedia.nl)
Eén minuut later belt Mark met exact dezelfde vraag, en dus rij ik eerst langs Mark en pas daarna langs Odert, omdat hij toch nog niet klaar zal zijn. Mark heeft nog even werk en dus arriveren we om 16.52 bij Tourmanager Odert aan de deur, waarna hij met een uiterst pedant hoofd op zijn pols staat te tikken waarmee hij wil zeggen dat wij te laat zijn en dat hij zo ontzettend lang heeft staan te wachten…

De rit naar Udenhout gaat vlot dankzij de aanwijzingen van de Trucker Roadie, en tijdens een pitstop bij een pompie mag ik van alle in de rij staande mensen vooraan in de rij aansluiten, omdat ik het wel druk zal hebben. Ik antwoord met “ja we moeten zo optreden” waarmee de mensen weer counteren met “dat weten wij, want wij gaan er ook naartoe”…
Weer on the road besluit onze Tourmanager een drempel met 60 km/u te nemen, waardoor wij zo’n beetje door het plafond heen knallen. Met name Heino is woest, omdat hij nu zijn haar weer opnieuw kan doen…

Aangekomen bij de lege tent blijkt het al prachtig te zijn, laat staan dat die tent vanavond gevuld zal staan met 3000 mensen…Opbouwen en soundchecken dan maar, even luisteren naar de praat van onze geluidsman Kees van H., een pilske vatten en rap gauw vlug mee gang een bord peestamp naar binnen tetsen, een filmpie bekijken op de gsm, omkleden en dan rond half 9 is het zover: we worden aangekondigd en komen op als altijd.
De tent is al redelijk gevuld, vooraan is het al goed druk, en er komen steeds meer mensen bij. Halverwege onze set is de tent ramvol en begint het volk al goed los te komen. Wanneer ik ga vertellen dat Heino feitelijk Heinrich blijkt te heten zet Mikenstein de melodie in van Seven nation Army (door voetbalsupporters omgedoopt tot “Alle Joden zijn homo”, maar dat ter zijde)en het publiek voelt exact aan wat de bedoeling is en zingt luidkeels “Alle Duitsers zijn homo!”. Dit tafereel herhaalt zich nog tig keer, en ook tijdens de optredens van Henk Wijngaard en BZB word het regelmatig ingezet.
Na dit hoogstaand en zeer cultureel verantwoord hoogtepuntje blijkt echt alles wat we spelen een schot in de roos te zijn. Tijdens de aanpalende Hochzeitsmars staan de dames vooraan zich te verdringen om mij schaars gekleed in actie te mogen zien, gelijk hierna gaat Mikenstein verder met de intro van O (Bro Hymn) en word er her en der flink tekeer gegaan. Als ik de zaal mee laat zingen door mijn (Senzheiner-) microfoon moet ik m’n oortjes snel uitgooien, omdat het veel harder tekeer ging dan ik verwachtte. Het als altijd vakkundig door Mark ingezette Bakkus op un kaai volgde hier weer direct na, en er werd een pit gecreëerd die kortembij tot aan de PA liep. Hoogtepunt van de avond was wederom onze kruisbestuiving tussen Brabant en de Peel in brand. Altijd en overal slaat dit nummer goed aan en vinden we het zelf ook mooi om te mogen spelen. En dan toch zeker in een tent waar inmiddels 3000 man feest staat te maken! Echt ongelofelijk hoe fantastisch het uitzicht was vanaf mijn plekske. Maar het mooiste moest nog komen, want tijdens de laatste keer “en dan denk ik aan Udenhout… want daar brand nog licht” knalde het licht vol aan op de zaal, en zag ik die complete mensenzee voor heel even één zijn met ons en de rillingen schoten over de rug en de armen, en een heel klein brokske vormde zich in mijn keel. Na afloop gingen we even de zaal in en liep ik vriendje de Wijs tegen het goedgevormde lijf (ook een sportschooljongen). Op zijn typische eigen manier maakte hij wat duidelijk. Het was iets in de trant van “sakker gij slikte een brok in de keel weg, ik zag en ik ook kippenvel bijna jaanke toen ik” en een korte mannen onder mekaar hug volgde…

Direct na ons optreden ruimen we het podium leeg en laden we alles in onze DDR mobil. Vervolgens als een speer naar onze kleedlokamer om met wat koude pilskes na te genieten van ons optreden. Henk Wijngaard is dan al aan de gang, en de mannen van BZB komen vragen hoe het gegaan was. Als geroutineerde topmuzikanten onder elkaar praten we wat over de koetjes en kalfjes en het reilen en zeilen in de bizz. Nee grapke natuurlijk…
als alcoholisten onder mekaar nuttigen we een Hertog Janneke en wensen tot slot de BZB’ers succes met hun optreden.

Even later is Henk Wijngaard klaar en loopt ook de unit binnen. Ik zie hem een deur dichttrekken en wil hem volgen om hem voor een groepsfoto te vragen… tot mijn én zijn verbazing trek ik vervolgens de WC deur open waar Henk staat te piessen.. oeps foutje maar gelukkig weet hij mijn voyeurisme wel te waarderen en gaan we daarna gezamenlijk op de foto. Henk blijkt ook van het type jongens onder mekaar te houden en ouwehoert direct net zo slap als ons. Nog snel een klein pilske en dan wil ik toch echt de zaal in om even met m’n lievelingszus te kroelen én om de nieuwe show van de BZB te zien.

Na de zeer vette opening en de eerste nummerkes ga ik backstage om in alle rust de show eens goed te bekijken. Bijkomend voordeel zijn natuurlijk de vele Hertog Jannekes die mij toegereikt worden… Nog net niet kwijlend sta ik te gapen naar de BZB. Sakker wát een goeie band, wat een vette sound en wat een mooie show. Het publiek deelt mijn mening, tenminste, als ik mag uitgaan van de reactie van ons Anita die voor het eerst in der leven naar een optreden van de BZB kwam en echt helemaal uit der dak ging.

Na afloop van de BZB snel verder met bier drinken (niet dat ik daar ooit mee gestopt was maar voorhuid) en gaan we op de foto met de zeer binnenkort vader wordende Willem. Ook Mike gaat met hem op de foto –als bassisten- onder elkaar en na een kort gesprekske verlaat hij de building en schuiven wij aan bij Dickie en Fred. We voeren een zeer fascinerend gesprek over vanalles en nog wat en het word later en later. Ook Bambino en Heino (als echte rockers onder elkaar) keuvelen lekker voort, terwijl ze de meest gekke bekken trekken. Zo blijkt dat ze allebei hun onderlip ergens onderaan hun kin kunnen frommelen, en dit zag er zeer frappant uit mag ik wel zeggen.

Weer wat later en later is de avond toch echt bijna voorbij en stappen we door de bagger naar ons buske. Lolbroek Heinemans mag terugrijden, maar gelukkig weten we allemaal wakker te blijven zodat we hem met raad en daad bij kunnen staan… Na een meter of 100 liggen we met zijn allen te snurken, Heinemans als enige wakkere achter latend…

Voor ik het in de gaten heb stap ik thuis binnen, en krijg een heldenontvangst. Mijn zus heeft namelijk besloten om een kleine 30 man mee te nemen naar het ouderlijk huis, en met een hele tafel vol shoarmazooi en knoflookbende zitten ze na te praten. Ik sluit zelf af in de luie stoel van ons vader. Met vriendje de Wijs. En met Gerard van Maasakkers in de DVD speler. Het was goed zo…

MAANDAG 2 MAART:

Laat ik maar meteen met de deur in huis landen (das altijd nog beter dan met de buik in een weiland): akkertjuuh akkertjuuh wat hebben we een mooie dag achter de rug gisteren!
Na een tijd vol van huizen kopen, carnaval vieren etc waren wij gisteren te gast op de Fanclubdag van de BZB welke gehouden werd in één van de mooiste poptempels die Nederland rijk is, 013 te Tilburg.

Zeiden we vorig jaar nog tegen elkaar dat het onderhand wel tijd werd om eens een keer met de BZB te gaan spelen, nu het een half jaar later is mogen we liefst 2x met deze levensgenieters op pad. Eerst in 013, en op het einde van deze maand op het mooiste tentfeest van Zuid-Nederland te weten Udenhout onder zeil.

Tourmanager Odert had dit keer keurig op tijd de verzameltijd doorgegeven (wisten jullie trouwens dat Tourmanager Odert kennelijk roots heeft in Suriname? De voormalig president van dat land heet voluit namelijk Desi Quentin Reginald Tourmanager Odert Bouterse. (bron: kwitniepedia.nl) en dus stond ik zondagochtend mooi in m’n eentje om half 11 bij Oom Ron aan de deur. Uit voorzorg had ik de Passat al schuin voor onze DDR mobiel gezet zodat ik direct de startkabels aan kon slingeren mocht het nodig zijn.

Grote vriend Mikenstein zetelde zich in de bus, hekelde en passant mijn pessimisme, en warempel: de bus startte in één keer! Nu was het nog wachten op de overige heren, en op de geluidsman met het sluike grijze haar Chase van H. Met deze man hebben wij nog een aardig appeltje te schillen, dus was de stemming behoorlijk grimmig toen hij arriveerde. Wat was er dan het geval? Chase is met carnaval als een blok gezwicht voor enkele vrouwelijke charmes (kennelijk is onze Tourmanager niet de enige in de band met een rubberen ruggengraat) en heeft zijn weelderige bos zilvergrijs haar ten overzien van een volle zaal af laten knippen. Het ergste nog van dit alles is dat deze dames het ook meteen in model geknipt hebben, zodat Chase er nu bijloopt als een verkapte Ken (die eikel van Barbi).

Kennelijk wist Chase dat hij fout zat, want hij kwam met een big smile de bus uit, met zijn handen vol cadeau’s. Gevoelig voor materiele zaken als wij zijn besluiten we het hem te vergeven. ALS de cadeau’s ons aanstaan dan tenminste. Het grootste cadeau word als eerste uitgepakt, en onze ogen vallen bijna op de grond van verbazing als Chase zijn emotionele toespraak begint. “We werken nu al een tijdje samen, en ik geniet van elk optreden met jullie. Jullie zijn dan ook mijn lievelingsband, en met dit gebaar wil ik jullie bedanken voor al jullie liefde die ik van jullie wekelijks mag ontvangen.” Vol tranen pakt Tourmanager Odert het pakketje uit, en het betreft een ijzeren sculptuur. Het is een hoofdletter A met daarin een + teken aangebracht. “Jullie hadden al de A-status in mijn stal, maar bij deze band koester ik dermate warme gevoelens dat ik heb besloten jullie de A+ status toe te kennen”. Kippenvel loopt over de armen en we vliegen Chase om de nek. Ook heeft hij besloten voor ons allemaal nieuwe oordoppen aan te schaffen, en die nemen we dan ook vol dankbaarheid in ontvangst.

Snel drogen we de tranen en stappen we in onze bus en zetten koers richting Oost-Berlijn. Kennelijk vergissen we ons in de aan te doene locatie, want behendig als altijd stuurt onze Trucker-roadie ons Tilburg in. Een plek die wonderbaarlijk veel gelijkenissen vertoont met Oost-Berlijn, maar dat geheel Ruud ter zijde.
013 is de place to be voor vandaag, en wel om dit keer eens niet lastig en zat in de zaal te vertoeven tussen ander zat en lastig volk, maar we mogen op het hoofdpodium ons kunstje komen doen als opwarmer voor de BZB. Maar dit alles pas vanavond: eerst buske uitladen en opbouwen op het podium. De BZB crew is zo goed als klaar, en we doden de tijd met een brooike en een bakske koffie.

Als we opgebouwd en gesoundchecked zijn gaan we toch echt op zoek naar onze kleedlokamer en het hopelijk daar vertoevende bier. Nog voordat we op weg zijn naar de kleedlokamer worden we aangesproken door Bart Balletjes (vaste spreekstalmeester van de BZB, het 7e bandlid als het ware) dat als we dalijk ons eigen bier ophebben we ons kunnen melden in de kleedkamer van de BZB omdat zij hun bier zelf toch niet op zouden krijgen…
Wie zijn wij dan om dat aanbod in de wind te slaan, trekken een lekker Hertog Janneke open en proosten met Bart.

Wachten, wachten en wachten. Eigelijk zijn wij meer wachters dan muzikanten zo becijferen wij gezamenlijk in de kleedlokamer. De wachttijd dient gedood te worden met pilskes, repeteren van wat nummerkes en het maken van een setlist.
Ondertussen is in de zaal de BZBingo aan de gang, en die zal gevolgd gaan worden door een forum waarin de meest wazige vragen de revue passeren, wat op zich wel lachen, gieren alsmede brullen is. Tijdens dit forum staan wij al klaar aan de zijkant van het podium, want als dit onderdeel voorbij is gaat het gordijn dicht, gaan wij klaarstaan, gaan de gordijnen open en is het Showtime! Als het dan ein-de-lijk zover is giert de adrenaline aardig door de aderen en ook ietwat nerveus stappen we koud de zaal in. Koud wil zeggen dat er nog geen muziek te horen geweest is die dag, zelfs geen dj die het publiek op kon warmen: nee alles is voor ons vandaag.

Tijdens de allereerste zinnekes van de Troubadour loop ik wat te hannesen met m’n [Senzheiner] microfoon, en volgens mij zing ik 3x hetzelfde regeltje terwijl ik in alle stilte in m’n innerlijke aan het bidden was “NIET NU! NU GEEN PECH AUB!”… gelukkig duurt dit maar één coupletje, en vanaf dan ben ik los. De rest van de ploeg ook en het stevig ingekorte repertoire (we mochten tussen de 3 kwartier en een uur vullen) vliegt er werkelijk doorheen. Uiteindelijk besluit ik dat we vandaag Te Laot wel weer eens kunnen spelen. Van te voren hebben we het er over gehad dat de melodie van BZB’s “Eén voor allen” dezelfde is als van Te Laot. Maar aangezien wij met Te Laot een soort van nieuwe Bankzitter wilde creëren besluiten we er geen rechtszaak van te maken, en de zaak te schikken met een blikjen biertjens.

Na ons optreden pèèr ik mee gang een bord macaroni naar binnen, en meld me weer aan de zijkant van het podium om vanaf daar de show van de BZB te zien. Sakker wat is dit toch een vette band zeg! Nondejuuh, volop knetterharde rock maar ook mooie saxofoon, accordeon, doedelzak en fluitjeswerk. En natuurlijk de teksten waar altijd een idee achter zit. Zelfs bij het nummer Jalalala denk ik dat ik het idee heb weten te ontdekken…

Ook buiten het podium zijn het meer dan geschikte mannen. Stellen zich netjes voor, bieden Hertog Jannekes aan, zijn geïnteresseerd in wat wij doen en hebben aan praat geen tekort. Na hun optreden zijn wij door ons bier heen, en gaan op de bonnefooi naar hun kleedlokamer. Daar worden we nog net niet als helden onthaald, maar krijgen -uiteraard- meteen wat Hertog Jannekes toegeworpen. Naarmate de tijd vordert hebben we een mooi gesprek met Pauli de Guitarking en Dickie. Ik becomplimenteer Paul met z’n gitaar (“de allervreetste van de wèèreld”), Bas becomplimenteerd Dickie als drummers onder mekaar (“Cesar Zuiderwijk en jij heb ik op hetzelfde niveau staan”), Heintje bewondert Bart’s vaagheid (“Na Mike Hofkens de vaagste man op de wereld”), Mark adoreert zijn 33e blikje cola, en Mike ligt te slapen in onze eigen kleedlokamer…

Rond de klok van 10 uur gaan we huiswaarts. Althans, dat wíllen we… Alle deuren van 013 blijken op slot, en als we al buiten zijn weten we met geen mogelijkheid de poort open te krijgen. Ik opper om de poort in te trappen, al countert Heintje dodelijk met de opmerking “ja dan rijden we met de bus gewoon door de lucht over de poort heen”, wat natuurlijk onmogelijk is aangezien het poort 2,5 meter hoog is.
Als een Godsgeschenk komt er iemand met de sleutel van de poort naar buiten en vanaf dan gaat het heel snel… in een flits zijn we bij Corné en Annemarie die de allerbeste friettent van Raamsdonk bestieren. Met 2 berenklauwen saté begeef ik me naar huis, en tegen de tijd dat zij zich verenigen in mijn maag met de talloos aanwezige H J’tjes slaap ik al… hevig terugdenkend aan deze meer dan geweldige dag

MAANDAG 16 FEBRUARI:

Goooeeeeeeeeedeeeeeeemiddaaaaaaaaaag jaaaa daar is ie weeeeeeeer! Een kakelverse Blerugtik na een boordevol Canvas! weekend. Een weekend waarin de Ayatollah’s van de 3 akkoordenschema’s twee carnavalsoptredens te verzorgen hadden. Afgelopen zaterdag bezochten wij Kaaiendonk (Oosterhout), en gisteren waren wij te gast in Zandhaozelaand (Elshout). Ik zal beginnen met het begin, zaterdagavond rond de klok van kwart over 5.

Rond die tijd rinkelt namelijk mijn telefoon, en in het scherm staat vermeld dat Tourmanager Odert degene is die belt. Wisten jullie trouwens dat “Tourmanager Odert” een term is die 342 jaar voor Christus in Oost-Pruisen gebruikt werd om aan te duiden dat iemand in bezit was van een geslachtsdeelvormig gelaat? “Kijck eensch freule, wat heeft die man een gigantisch Tourmanager Odert hoofd” (bron: kwitniepedia.nl).
Onze regelaar belt met de vraag of ik al weet dat we om half 6 bij Ome Ronnie moeten zijn. “Ja dat weet ik” antwoord ik. “Zou jij mij op kunnen pikken dan?” is de volgende vraag, en wederom beantwoord ik bevestigend. Vervolgens klinkt het een stuk dwingender “en ge hoeft nie 5 minuten van te voren aan te komen, want dan ben ik nog lang nie klaar”, zo sprak de zelfbenoemde Koning van Telaatkomersland…

Het buske start als vanzelfsprekend weer niet, en dus slinger ik de Passat ervoor om wat stroom over te gooien terwijl de rest onder leiding van de Trucker Roadie het buske begint te laden. Een half uurke later heeft onze DDR mobiel genoeg porrie om te starten, en zo crossen we naar Oosterhout.
Zaal de Pannehoef is de locatie van vanavond, en we worden weer hartelijk verwelkomd door de heren van het Gilde der Gewichtige mannen. Een gilde waar ik mezelf prima in thuis voel overigens.

Tijdens het omkleden is het weer lachen gieren brullen geblazen. Zo gaan Mike en ik een Sumo gevecht aan (waarbij ik pijnlijk ten val kom), en word de aangeboden bak bier geswaffeld door een stevige portie Legendarisch vlees.
Een programma vol tapeacts is de hoofdmoot van vanavond, waar wij mogen fungeren als huisband. Marco Kanters bijt het spits af, en na de nodige Frans Duijtsen en Bloed, Zweet en Tranens zijn wij aan de beurt. Het podium was van een goed formaat, en bovendien getooid met een enorme catwalk. De man van de volgspot had mij al gevraagd om veel meters af te leggen op de catwalk, zodat hij mij mooi uit kon lichten. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, en al voor de pauze heb ik meer meters afgelegd dat in 5 jaar op het voetbalterrein. Als een volleerd model paradeer ik over de catwalk tijdens de Hochzeitsmars.

Net iets daarvoor speelden we het sprookje Roodkapje. Dit sprookje gaat als vanzelfsprekend over Roodkapje, maar natuurlijk ook over de Boze Wolf. Daar hebben wij echter nooit aandacht aan besteed, tot afgelopen zaterdag. Mike had namelijk een fantastisch wolvenmasker gekocht. Zo’n rubberen ding wat over je hele hoofd gaat. Echt schitterend, en angstaanjagend tegelijk. In de categorie “vanaf nu ga/ doe ik altijd” zou Mike dit masker opzetten tijdens Roodkapje (eerder zou Mike vanaf nu altijd bowlingschoenen aan doen, studentikoos haar hebben, setlisten afgeven aan DJ’s en een in Peru van kamelenhaar gemaakte muts ophebben). Tijdens de intro van Roodkapje kondig ik haar aan, en zij zat waar ze hoorde te zitten, namelijk achter het drumstel. “En daar in de hoek, verschijnt nu voor u, speciaal voor u en vanavond voor het eerst: DE GROTE BOZE … bassist”, want onze Mikenstein had zijn masker boven laten liggen in de kleedlokamer…

De tweede set word de taart op de kersen, en we spelen alsof de wereld op het punt staat te vergaan. Het word een geweldige afsluiter van een geweldige avond. Met als hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) mijn “zullen we maar weer “ dansje met een oogverblindende schoonheid. Toppunt van de avond is echter Brabant. Tijdens dit nummer sta ik op de catwalk, te midden van zeker 20 man, die allemaal meezingen en meedansen. Perfect! Gewoon zoals het hoort, op het gemak, niet lastig, baldadig of kleptomanisch richting onze spullen maar gewoon lekker samen dansen en zingen. Oosterhout: bedankt voor deze prachtige prent in mijn geheugenspaarbankboekske!

Zondag slaap ik uit tot kwart over 3, ga vervolgens bij de verschillende carnavalswagens kijken, en pik ik Tourmanager Odert wederom op. Na een gesprekje over de verschillende wagens lijkt het mij dat hij en zijn Taptrappers de hete adem van de Kloempestoempers en de vuile asem van de Rauwdauwers aardig in de nek begint te voelen, want hij sprak met zeer veel respect over beide wagens, al weet je het met een man getooid met Ron Brandstichter smile nooit echt wat hij bedoelt.

De DDR mobiel staat ditmaal gekoppeld aan de snelstarter van Chase van H. en als hij opgeladen is karren we naar Elshout. Weldra rijden we Elshout binnen, en als snel zijn we bij Café den Gekroonde Hoed. De schrik slaat ons om het hart als blijkt dat er slechts 3 personen binnen zijn. Gelukkig verzekert de kastelein ons al snel dat er zo’n 150 kaarten verkocht zijn voor vanavond. Snel opbouwen dus, en na een natje (pilske) en een droogje (friet mee frikodel) hijsen we ons in onze geel-zwarte outfits en zijn we klaar om te rammelen.

Roodkapje was vandaag een stuk beter dan gisteren. Een snelle blik achterom was genoeg om bijna in de broek te zeiken van het lachen. Mikenstein was zijn masker ditmaal niet vergeten en had het opgezet. Een zeer angstaanjagend tafereel mag ik wel zeggen. De kijkgaten van zijn masker waren echter zo klein dat hij met zijn neus vastgekleefd aan de hals van zijn basgitaar zat om zo te kunnen zien welke akkoorden hij feitelijk aan het spelen was…Toen ik niet veel later geen bas meer hoorde wist ik genoeg… en ja hoor: onze bassist stond met 2 armen aan z’n masker te trekken ten einde zijn zicht te verruimen. Het rubberen masker was echter vacuüm getrokken door het zweet en dus had het heel wat voeten in aarde voordat hij bevrijd was…

Had ik gisteren tijdens de Hochzeitsmars een catwalk om op te paraderen, vanavond had ik weer wat nieuws. Wanneer ik net ontdaan ben van alle overbodige kleren (en dus slechts gekleed ga in een rosé naveltruitje van ons Linda en een mini rosé broekje van Henny van AdGo van de KoGo’s) draai ik me om naar het publiek om m’n billen te showen. Ineens voel ik iemand aan m’n broekje trekken, en als ik omdraai staat er een jongedame met haar hand aan mijn broekske. Wanneer ik vriendelijk doch beleefd bedank draait ze zich om, buigt voorover trekt haar rok omhoog en showt haar bilpartij die slechts in toom gehouden word door een miniscuul stringelingelingetje…
Wanneer zij dit in de 2e set frequenter doet (lees: heel de 2e set zo’n beetje in de blote kont vooraan het podium staand) duurt het dan ook niet lang voordat geluidsman Chase van H. een technische storing meent op te moeten lossen vooraan het podium…

Gelukkig was Banjo de Man ook weer van de partij, en dus speelden we Echte Vrienden alsof het leven er vanaf hing. Zeker gezien het gegeven dat wij op 1 maart op mogen treden in 013 op de Fanclubdag van de BZB was het een zeer speciale gebeurtenis gisterenavond!
Enkele mensen binnen hadden ook al kaartjes voor Udenhout onder Zeil, waar wij ook al samen mogen spelen met de BZB.

Tot die tijd hou ik me maar bezig met het prullen aan de carnavalswagen en het proberen om mooie herinneringen op papier te vangen met de juiste letters.

Kaaiendonk & Zandhaozelaand: een prachtige carnaval toegewenst! Net als iedereen overigens

ZONDAG 11 JANUARI:

Goeiemorgen allemaal, laat ik het nieuwe jaar beginnen met het toewensen van de op één na beste wensen voor jullie allemaal. “De op één na beste wensen”??? Jazeker, want de allerbeste wensen hou ik voor mezelf. Misschien een beetje egoïstisch maar ik word een beetje niet goed van al die zogenaamde beste wensen. Ik zal er eerlijk voor uit komen: ik heb veel vrienden, veel mensen waar ik van hou of op z’n minst heel veel om geef maar er is er maar één waar ik echt heel heel veel van hou, en dat ben ik zelf… en voor die persoon bewaar ik de allerbeste wensen, dus jullie zullen het moeten doen met de overblijfselen…

Nou had ik al een grote hekel aan oud & nieuw, en dat is er in de eerste 10 dagen van 2009 niet beter op geworden. De geitenwollen sokken boys van Groen Links hebben namelijk het initiatief genomen om de inwoners van Nederland nóg meer te betuttelen en hebben nu voorgesteld om het afsteken van vuurwerk door de burgers te gaan verbieden. Het enige leuke aan oud & nieuw voor mij is het afsteken van vuurwerk, maar als het aan deze moraalridders ligt gaan we dat ook schrappen. Nog even en deze fatsoenrakkers gaan voor iedereen bepalen welke kleren we moeten dragen, welke muziek we moeten beluisteren, wat voor auto’s we moeten rijden, wanneer we ons moeten scheren en wat voor wc papier we moeten gaan gebruiken. Hitler in een lange biologisch verantwoord geteelde katoenen onderbroek. Zoiets

Maar goed, heeft deze beroepspessimist niets positiefs te melden? Jazeker wel! Want was het in december erg rustig rond ons bandje, nu het weer januari is beginnen de eerste optredens er weer aan te komen. Afgelopen vrijdag stond er meteen een fantastische gig in onze agenda. Optreden in Brabant? Limburg? Zeeland misschien? Neen, de 5 gladiatoren van de 3 akkoordenschema’s mochten naar Texel! En nog betaald ook!
Een groep Raamsdonkers gaat namelijk elk jaar minimaal één weekend naar dit feesteiland om zich vervolgens in café de Wijsneus af te laaien. En dit al minimaal een jaar of 8 lang, dus zij hebben een aardige connectie gelegd daar. Onze Mark is één van hen, en zodoende mochten wij na een uitvoerige PR campagne van zijn kant eindelijk een keer gaan optreden in de Wijsneus.

Een aantal barmannen van dit café wilde eens wat anders voor hun verjaardag en besloten ons te boeken om dit feestje compleet te gaan maken. Voor de overige feestgangers werd de dresscode “carnaval” op de flyer gezet en zo moest het een geweldige avond gaan worden, met ons in de hoofdrol als allereerste live band in de lange geschiedenis van dit café.
Ik zal beginnen bij het begin en proberen uitéén te zetten hoe de reis, het optreden en de terugreis er ongeveer uitzagen.

Vrijdagochtend zouden we om 9.30 uur verzamelen in Oom Ron’s paleis. Zóuden we inderdaad. Ik was om 9.48 uur de eerste aanwezige, en een klein kwartier later schoof ook Heintje aan. Niet veel later verschenen Mike, Mark en Patrick Marcelissen. Niet Patrick van de WCE, maar Patrick de viespeuk van CV de Rauwdauwers. Ook hij is een echte Texelvaarder en mocht niet ontbreken. Als laatste (duhuh) arriveerde ook Bas Oort, en hij had om het goed te maken een stukkie taart bij (hij is namelijk van de week 25 geworden!). En zo zaten wij tot een uur of kwart voor elf in het kantoor van Oom Ron aan de koffie en de taart. Ondertussen zat Petor pur Sang ongeduldig thuis te wachten, aangezien wij hem volgens vriend Mikenstein rond 10 uur op zouden komen pikken…

Rond de klok van 12 glibberen en glijden we de Berkenstraat in waar Petor pur Sang woont, rijden we bijna een ouwe mees van de sokken en stoppen we keurig bij Petor voor de deur. Als er na een minuut of 10 nog geen sein is van Petor kijken we eens goed en zien we een wapperend handje uit zijn wc raampje, met andere woorden: ik kom er aan maar heb nog even wat anders te doen…
Als ook hij even later instapt zijn we dan eindelijk onderweg. Bas achter het stuur met Mike en mijzelf naast hem, en op de achterbank vermaken Mark, Heintje, Patrick en Petor zich uitstekend.

Ergens vlákbij Amsterdam pakken we een pompie en doen ons tegoed aan stokbroden met vanalles en nog wat, gehaktstaven (die zo stinken dat ze er lekker van worden), en als ik alleen buiten sta te roken word ik bijna van de sokken gereden door een veel te vette BMW, met rode lederen bekleding en als inzittende Najib Amhali (getooid met een zonnebril die zwaarder is dan het totale lichaamsgewicht van Bas Oort).
Ver weg van Raamsdonk komen we langs godvergeten oorden als Hipolotyfushoef en Anna Palowna (blancaaaaaaaa, I’m just a bird in the sky) en zijn we dus bijna bij de boot die ons moet overvaren naar Texel.
Daar aangekomen rijd trucker Bas (één arm van een échte trucker is waarschijnlijk zwaarder dan onze totale chauffeur bij mekaar, maar vooruit) eerst de verkeerde rij in, daar gaan we er achteruit tussenuit, pakken vervolgens de goede rij en betalen de overtocht. De mevrouw achter het loket bekijkt ons busje en vraagt of we een bandje zijn, waarop Bas Brandsteder antwoord met “ja lekker herrie maken”…kennelijk is ons buske een echte zeldzaamheid, aangezien we worden aangegaapt door “2 van die deuzige rooie kolen” aldus de grote vriendelijkheid zelve Heino.

Eenmaal op Texel gaan we eerst op zoek naar het zwembad waarin ik en mijn vrienden 8 jaar geleden zo goed als verzopen zijn toen wij na het nuttigen van een liter of 8 bier de man besloten het golfslagbad in te gaan. Dit keer bleek het golven wel mee te vallen, al hadden wij dan ook pas een biertje of 5 op in plaats van een liter of 5. Ook de glijbaan bleek heel snel en het bubbelbad lekker warm. En het bier lekker…
Dit alles ging aan Heintje voorbij want het chloor zou zijn haar verwoesten, en dus gaf hij de voorkeur om verder te gaan met zijn studieboek.
Wanneer wij ons nietsvermoedend staan af te drogen heeft Petor ineens de kolder in de kop gekregen, springt spiernaakt uit zijn hokje en springt als een oerang oetang door de kluisjesruimte, niet gehinderd door enkele gêne. Verbaasde ouders proberen in paniek de ogen van hun eveneens verbaasde kinderen te bedekken, maar dit alles heeft geen nut: Petor is los… Even later gaat El Legendarico er eens goed voor staan, en volgt er een fotoreportage die helaas niet voor plaatsing op de website geschikt is, maar iedereen die de foto’s wel gezien heeft was zeer content over het vastgelegde materiaal.

Na het piemeluurtje gaan we naar het café waar de geluidstandem van H. inmiddels ook aangekomen is. Ook de overige Raamsdonkers Vink, Bink en Kamermans zijn inmiddels van de partij, waarbij even gemeld moet worden dat Robin’s gezicht thuis in Raamsdonk al geschminkt was voor vanavond, die mafkees heeft dus 3 uur in de auto gezeten met een pimpelpaars bakkus… Zij gaan aan het bier, en wij gaan opbouwen en doen gevolgd door een uitgebreide soundcheck. We spelen vanavond voor het eerst allemaal met een zgn. In-Ear systeem. Aangezien wij inmiddels A-status hebben in de stal van Kees van H. heeft hij voor ons een In-Ear systeem aangeschaft. Dit is werkelijk waar i-de-aal! Eindelijk geen last meer van de herrie van anderen, en zij geen last meer van mij en mijn uit de voegen klappende monitor…
Iedereen kreeg uitgebreid de voorkeur om zijn voorkeur door te geven zodat Kees voor ieder van ons een eigen mix kon maken op zijn mengtafel. Een paar kleinigheidjes daargelaten werkt dit systeem ideaal en is het een grote voorhuidgang voor zowel onszelf als onze oren.

Na de soundcheck gaan we dineren, en toen het bonte gezelschap binnenkwam fronsten de overige bezoekers de wenkbrauwen. Wat zagen zij binnenkomen? Eén geschminkte idioot, 2 geluidsmannen gekleed in zwart met enorm haar, 3 andere alcoholisten, één musicus/ arrangeur pur sang en 5 muzikanten, waarvan er 4 getooid met petten en imagomutsen die eens op het gemak aanschoven om na een blik of 5 bier de man eens lekker te gaan smikkelen…
Terwijl Binkie zijn kleurplaat aan het inkleuren is vraagt Mikenstein aan de ober of het mosselpannetje een beetje een leuk pannetje is, waarna deze mevrouw antwoord dat het inderdaad lachen gieren brullen geslagen is met dit pannetje… Verder vraagt deze mevrouw waarom Robin zo geschminkt is waarop hij op springt en roept dat ie jarig is en dat zij hem dus mag kussen. Een beetje verlegen antwoord zij dat ze dat niet doet omdat ze dan ook helemaal onder zit. Eén van de 2 geluidsmannen springt vervolgens ook op, zegt dat hij ook jarig is, dat zij hem ook mag kussen, maar dat ze er dan wel rekening mee moet houden dat ze dan óók helemaal onder zal zitten…

Na het eten (pizza’s, biefstukken, spare-ribben en dus het leuke mosselpannetje) even polshoogte nemen in de kroeg, waar het verassend druk is, en waar de mensen verassend goed gehoord hebben gegeven aan de oproep om verkleed te komen… Mooie meisjes met cowboypakjes, serveersterpakjes, boevenpakjes en pliessiepakjes, en lelijke mannen in alle kleuren van de regenboog: kortom het leek wel carnaval…

Het begin van het optreden moet ik er nog even inkomen. Moet ik nou plat Raamsdonks praten? Of toch meer ABN? Ik heb werkelijk geen idee, maar dan schiet me de wijsheid van vriend Gomar te binnen. “Blijft oe eige, aandere zèn der al genoeg!” en dus besluit ik me gewoon in het Raamsdonks te uiten, en volgens mij was er niemand die me niet begreep want ze gingen vanaf het begin tekeer als leeuwen.
De 2e set spelen we zelfs bijna anderhalf uur! Het publiek was zó enthousiast en kwam met zoveel input dat we er haast geen einde aan konden maken, zo mooi was het. Wederom was Echte Vrienden (uiteraard samen met de Banjo de Man) het absolute hoogtepunt, en brak men de tent zowat af. Deze avond had wel 3 dagen kunnen duren, maar als we dan toch uiteindelijk afgesloten hebben met de klanken van Brabant is even snel omkleden het devies, afbreken en vervolgens weer bruut bier drinken.
Afbreken blijkt echter onmogelijk, en dus begeleid de licht aangeschoten Petor ons naar het bier…

Het bier werd op een gegeven moment Baco, en de nacht werd ochtend. Rond 6 uur gaan we uiteindelijk slapen, maar niet voordat ik mijn slapie’s Hein en Bas vermaakt heb met 3 geweldige nummers die ik thuis ook vaak draai voor het slapen gaan (Billy Joel – She’s always a woman, Gerard van Maasakkers & JW Roy – As ge ooit en Gilbert O’Sullivan – Nothing Rhymed (wat trouwens op brute wijze gejat en verkracht is door Froger, kennelijk was de gouden berg van Bolle Jan BV nog niet hoog genoeg)) en beide heren waarderen het ten zeerste.
Slapen doe ik als een roos, maar schijnbaar konden de beide heren niet slapen door het gesnurk van mij, maar ik denk dat het wel mee zal vallen, want ik had nergens last van… Een paar uurtjes later is het alweer ochtend, en terwijl wij met zijn drieën gezellig klessebessen over ochtenderectie’s en over hoe lastig het dan kan zijn om de ochtendplas te doen is ook el Legendarico wakker geworden. Uitgebreid staat meneer voor het raam aan zijn ballen te krabben, zich niet realiserende dat recht tegenover het raam een hotel is waarvan de gasten voor het raam van het ontbijt zaten te genieten…

De boot van 12 uur dient gehaald te worden, anders zijn we veel te laat thuis, althans zo vinden Heino en ik. Of de rest er ook zo over denkt is nog maar de vraag. De Legend vind het best, want die heeft zelfs al gedouched, Bas is aan het wachten op het moment dat hij zijn ochtendplas kan doen en wil dan ook wel weg, van Patrick valt nog geen leven te verwachten en Petor, tsja, Petor is ook nog een beetje niet in staat om überhaupt iéts te doen…

De boot van 12 uur gaat hem dus niet worden, en dus besluiten we dan maar om uitgebreid te gaan ontbijten. De klimtocht over de poort is voor een enkeling bijna niet te doen, maar als iedereen de overkant gehaald heeft schuiven we aan voor een feestmaal. Grote glazen verse jus, lekkere koffie, broden met gehaktballen, kroketten en niet te vergeten boerenomeletten vullen binnen afzienbare tijd de tafel. Plots krijgen we weer een besef van de tijd, en het is al half één, met andere woorden: we dreigen ook de boot van één uur niet te halen, en dan hebben we een groot (zeg maar gerust heeeeeeeeel groot) probleem… Laten we het maar op houden dat ik ernstig in verwachting was en dat de baby al aardig aan het indalen was. Mochten we de boot niet halen had ik óf een grote natte baby in mijn broek, óf moest ik langs de kant van de weg zien te bevallen…
Toermanager Odert scheurt dan ook met 110 in het uur over het eiland, in een uiterste poging om de boot te halen, terwijl mijn vliezen al aardig aan het inscheuren zijn. Roekeloos neemt hij bocht na bocht en trekt hij op als zijnde Schoenmaker en zijn Ferrari in zijn hoogtijdagen. Ik hou het echt bijna nie meer, maar gelukkig werd al mijn geloof in de mensheid beloond: als aller allerlaatste auto mogen we de boot op, ik vlieg eruit, maak al lopend mijn jas, riem en broek los en op het moment dat mijn billen de bril raken word er een kerngezonde baby geboren. Een kilo of 9 schoon aan de haak, jaanke deed ie nie, maar stinken des te meer…

De rest van de reis word er door mij vooral geslapen. Petor en Mikenstein kijken wat pojno en Bas glundert nog steeds van oor tot oor nadat ik hem voor het eerst in zijn leven een compliment gemaakt heb voor het feit dat hij mij (en mijn grote lieve bruine baby) gered heeft van een pijnlijke blamage.

Rond de klok van half 5 waren we dan eindelijk weer op de ouwe vertrouwde Brabantse bodem, en na een snelle look bij de carnavalswagen ben ik naar bed gegaan. Vanaf deze plek iedereen kaaibedankt, en Texel tot de volgende keer!

MAANDAG 17 NOVEMBER:

[quote]”Flaco en zijn broer Santiago hebben al jaren een soort van stilzwijgende ruzie. Flaco houdt van alle muziek en speelt met de Rolling Stones, Ry Cooder, Linda Rondstadt en met ons als wij hem vragen, dus ik bedoel… Santiago daarentegen heeft zijn vader op zijn sterfbed beloofd de traditionele accordeonmuziek trouw te blijven, en dat doet hij.
Waar je ook loopt en wat je ook bent: je komt op het eind altijd bij jezelf terecht”[/end quote]

Met deze prachtige quote kondigt Jack Poels op de CD “Het beste van 2 werelden” het fantastische nummer Blieve Loepe aan. Vorige week vrijdag waren wij te gast in America, bij het Slotconcert van Rowwen Heze. Niet dat dit iets exclusiefs was, want ongeveer 10.000 andere mensen hadden ons voorbeeld gevolgd.
Daar op het Slotconcert was ook een gastoptreden van Flaco Jimenez, één van de bekendste accordeonisten ter wereld, en uitgerekend Mike Hofkens kent hem niet. Grootgebracht in het land van Zydeco, de kleine Gerrit en de lange Gerrit en dan dé Flaco Jimenez niet kennen…
Sindsdien verwelkom ik Mike als Flaco en zijn broer Legendarico…

Zo ook afgelopen zaterdag toen wij ons opmaakten voor één van de laatste optredens van dit jaar, en wel in Café Lazarus te St.Jansteen. En dat het een avond vol avontuur zou worden was voor mij al wel duidelijk. We moesten namelijk helemaal naar Zeeland waarbij we een stuk door België zouden rijden, en dat allemaal met onze ouwe trouwe Canvas!bolide, die tot de nok gevuld was met mensen, en natuurlijk onze apparatuur. Daarachter hing dit keer een aanhanger die met minimaal hetzelfde aantal kilo’s geladen was. Kees van H. had geen tijd vanavond, en zijn bus ook niet, dus werd al zijn apparatuur in een aanhanger geladen en zoals ons pa zo mooi kan zeggen “achter oons buske gehongen”.

Invoegen op de snelweg was dan ook al net zo spannend als álle Avondjes NAC van dit kalenderjaar bij mekaar opgeteld (zo spannend zijn die namelijk niet meer sinds ons ploegje kampioenskandidaat is). De Trucker-roadie donderde namelijk met de geweldige snelheid van 50km per uur de snelweg op… Het duurde dan ook een kilometer of 5 voordat wij aan de 70 zaten, waarmee we dan ook meteen de max. van ons buske gevonden hadden…
In de tunnel bij Antwerpen kwam het volgende bloedspannende moment. Eerst donderden we naar beneden en tikten we bijna de 90 km aan, maar helaas moesten we ook weer omhoog en viel de teller steeds verder terug, wat het zweet aardig door de bilnaad deed lopen…

Aangekomen in Zeeland werden we warm verwelkomd en gingen we opbouwen. De Man deed vandaag het geluid voor ons, en ook voor hem was het spannend om het voor het eerst helemaal alleen te moeten doen.
Een paar probleempjes daargelaten verliep het opbouwen redelijk snel en konden we gaan eten. Cultuurbarbaar Hofkens vroeg zich af wat die kwark deed op mijn friet. Welnu dit was tartaarsaus, en wel van de betere soort. Aangezien we in onze kleedlokamer maar liefst 3 privé toiletten hadden snackten we er lustig op los, en bommetje vol melde ik mezelf op het herentoilet, terwijl mijn vriend Mike zich terugtrok op de dames wc… Je voelt hem al aankomen: een klein half uur later stap ik m’n hokkie uit en zie ik 3 dames met hoge nood staan te wachten voor de deur waar zo dadelijk vriend Hofkens uit zal stappen. Wanneer dit daadwerkelijk gebeurt is de 1e dame zo weer buiten en mompelt iets in de trant van “daar ga ik niet in zitten” (het blijven Zeelanders hè, redelijk onverstaanbaar voor ons Brabo’s) en spoed zich naar mijn toilet. Al handenwassend adviseer ik haar dat daar de lucht niet veel beter zal zijn, en aan de redelijk kwade blikken te zien is de toon alvast gezet voor vanavond…

Gelukkig slaat onze muziek een stuk beter aan dan onze lucht, en de 1e set vliegt voorbij, en de Zeelanders feestte er met de raad van 11 voorop lustig op los. In de pauze volgt er één van de betere pauze acts van het jaar: één gast met een brandslang om de nek zingt zo hard als hij kan “Brand brand brand in het bordeel”, en zijn compagnon staat met een reuze dildo een opblaaspop uit te wonen… Wij vermaken onszelf ondertussen met de lege dildodoos, en vriend Legend speelde een hoofdrol in dit smakelijke spektakel…

Ook de 2e set gaat als een speer, en de raad van 11 komst steeds meer los. Als zelfs de plaatselijke prins zich meld in het 7dronk geweld val ik bijna van het podium van verbazing. Dit is wel iets anders dan de wassenbeelden verzameling die wij hier normaal gesproken raad van 11 noemen…
Nadeeltje van onze late begintijd (12 uur ’s nachts, de 2e set begon dus rond kwart over 1!) is dat zo’n 3 nummers voor het einde de prins naar huis gaat, en zijn halve raad meeneemt, en we dus wat eigenlijk het hoogtepunt van de avond had moeten zijn voor een half lege zaal staan te spelen. De overige gasten stonden namelijk net om het hoekie te zuipen, en waren voor ons niet zichtbaar.
Wanneer ik probeer om de zaal toch nog een beetje op te juinen voor de grande finale (en in mijn wanhoop Brabant probeer op te dragen aan de Zeeuwste Zeelander aller tijden: Johnnie Karelse) moet ik constateren dat ik daar redelijk in slaag. Maar door de rare vorm van het café blijft het voor het podium niet heel erg druk, en waar Brabant/ de Peel in brand tot nu toe in Limburg wél aanslaat snappen de Zeeuwen de bedoeling niet helemaal geloof ik. Tenminste, de meeste mensen staan zomaar wat glazig te kijken als we omswitchen naar de Peel in brand. Mede daardoor raak ik een beetje in de war en raak ik de tekst kwijt, iets wat me met dit nummer eigelijk nog nooit gebeurt is. Later realiseer ik me dat Rowwen Hèze, BZB en de WC Experience natuurlijk niet helemaal dagelijkse kost is in Blof land.
Achteraf gezien ben ik zelfs opgelucht dat het B-woord (Blof dus) bij de verzoekjes niet gevallen is, want dan had ik wel wat mensen teleur moeten stellen vrees ik…

Na afloop vermaken de jongens zich opperbest, zeker als er 3 zeer charmante dames een Dikke Tieten Fanclub shirt komen halen, én wij als toetje ook nog eens met de dames op de foto mogen. Hierna nemen we nog wat biertjes en praten we op ons gemak met Ernie, de kastelein van dienst.
Na het bieren volgt als vanzelfsprekend het afbreken en het inruimen van de bus. De bus die voor de verandering weer niet wilde starten, maar na wat welwillende medewerking en een setje startkabels loopt ie weer als de brandweer. Als we hiermee klaar zijn nemen we afscheid van de charmante schone Ylka, en vervolgens is het gauw instappen en planken terug naar Raamsdonk. Wanneer ik net m’n ogen dichtheb word er gebeld, het is Ernie en hij vertelt ons dat we ons disselslot hebben laten liggen… We zijn al bijna op de snelweg en kunnen nu heel dat takke-eind weer terug, en dat allemaal dankzij vriend Hofkens, die zelfs disselsloten langs zich heen ziet gaan…

Al snel laten we de Trucker-roadie een beetje in de steek door massaal in slaap te vallen. Althans, dat dénk ik, want ik ben volgens mij de eerste die slaapt… Om half 7 ’s ochtends zijn we weer thuis, en morskapot ga ik mee gang naar bed. Een paar uurtjes later rammelt de wekker weer, ga ik snel Sinterklaas mee binnen halen, en vervolgens snel weer terug naar bed…

MAANDAG 3 NOVEMBER:

Na een paar weken zonder optredens mochten we afgelopen vrijdag weer de ring in. Niet dat we de afgelopen tijd niks gedaan hebben, want inmiddels zijn we druk bezig met het repeteren van onze carnavalsplaat die we in november op gaan nemen (om vervolgens gratis en tevens voor niets downloadbaar aan te bieden op onze website!), en zijn we druk aan de gang met het opdoen van ideeën voor de nieuwe Canvas!show en ben ikzelf druk bezig met het schrijven van liedjes voor ons eerste album die we in maart/ april op willen gaan nemen!
Verder is Heintje druk met z’n avondstudie, zijn we ook alweer druk aan het bouwen aan de carnavalswagen, is Mike erover aan het denken om naar de sportschool te gaan (!) heeft Bas een huis gekocht en zijn Mark en ik er mee bezig. Tel daar mijn beslommeringen met VV Raamsdonk D1 en Raamsdonk 7 bij op, én de tweewekelijkse gang naar het Rat Verlegh Stadion en je ziet het: ik ben een druk man tegenwoordig.

Vrijdag moesten we optreden in Feestcafé de Peer in Asten. Rond half 6 zou de Canvas!bolide aan de deur staan, dus had ik een krap half uur om te roken, te douchen, om te kleden en setlijsten uit te printen. En onderwijl ik daar druk mee bezig was zat mijn zus (onzen dikke) te eten, omdat ze weer moest gaan werken bij de bakker. Tenminste dat dacht ik…
Toen ze mij opgepikt hadden ging de tocht naar Bas en vervolgens weer terug naar ons huis, waar mijn zus klaarstond in Canvas!tenue om mee te gaan naar Asten. Dat hadden de heren Eikels achter mijn rug om geregeld… Dit vraagt natuurlijk om revanche en dus zullen Stephanie Hofkens, Sharon de Hart en Joep Oort binnenkort ook wel een keer met ons mee gaan denk ik zo… gehe

De heenreis verloopt voorspoedig en terwijl Kees van H. ingelicht word over onze nieuwe roadie (mijn zus dus) keuvelen de heren gezellig over ditjes en datjes. Dan gaat ineens de Bas Oort hotline, en de exacte inhoud van het sms’je is niet voor herhaling vatbaar, maar de strekking van het verhaal was dat Kees van H. het er niet mee eens was, en dat de code weer geschonden is in zijn ogen. DE code heeft als gouden stelregel “geen tieten in de bus” en Kees van H. is zeer streng voor ons als het aankomt op het naleven van de code. Na spoedberaad met zijn trouwe assistent de BanjoMan besluit hij de codecommissie in te lichten. Zij berichten dat er toch tieten in de bus toegestaan zijn, mits het directe familie is én er de hele avond niet over seks gesproken en zelfs niet aan gedacht mag worden! Een enorm zware opgave voor ons, en dus moest er een ander gespreksonderwerp komen. Subtiel als altijd gooit Mike Hofkens de knuppel in het hoenderhok door te stellen dat Bas vannacht terug zal rijden. Je begrijpt dat er de rest van de heenreis gezellig gekeuveld werd over dit onderwerp (“ik rij dus ECHT NIE hè!?!” “Dè dacht ik van wel, gij zijt aan de beurt” “Als jullie daar zo over inzitten vat ik vannacht wel een taxi, want dè kan mijn ok niks vergodsakkeren” “Als het zo moet rij ik voortaan wel mee mijn Combo. Dan slaap ik daar wel in en rij ik saanderendags terug naar huis” “Als het zo moet dan gade de volgende keer maar zonder mijn, want hier heb ik geen zin in” en ga zo maar door)…

Aangekomen bij Peer en zijn Feestcafé in Asten is de strijdbijl begraven en geeft Heintje Bas zijn zin door aan te bieden dat hij terug zou rijden. We maken kennis en kijken even wat dit café ons allemaal te bieden heeft. Allereerst krijgen we een heel apart podium vandaag, want de bar van het café is ín ons podium verwerkt! Verder hangt het plafond vol met licht en is aan de muren een portret van Ernesto Ché Guevara te vinden tussen een berg tegeltjes met allerlei wijsheden aan de muur. Een mooie tent dus, waar het volgens de kastelein zelf behoorlijk druk zal zijn vanavond.
Als de wiedeweerga gaan we opbouwen, en soundchecken. Mike’s nieuwe basgitaar word even gecheckt en in orde bevonden en heeft Kees voor één van ons een In-Ear systeem in de aanbieding om te testen en te kijken hoe het ons zal bevallen. Heintje is de eerste set de gelukkige en ik krijg de oortjes de tweede set in.
Na het opbouwen volgt natuurlijk als altijd het bezoeken van een plaatselijke friettent en proberen we kennis te maken met de plaatselijke lekkernijen. Dit keer liggen deze niet in de vitrine, maar staan ze achter de vitrine bestellingen aan te nemen en te verwerken. Terwijl ik na het eten de “poep en stront tafel” van Bas, Mark, Kees en Maarten kies, kiest mijn zus voor de “hoog opgeleide moeilijke taal gebruikende reserve kakbuilen tafel” van Mike en Heintje, waarna Mike mij met een sneer meegeeft dat ze (mijn ouders) niet alleen alle looks aan ons Anita vergeven hebben, maar klaarblijkelijk ook de brains…

Na het eten keren we terug naar het café en zien we dat ons pa en ma ook aangekomen zijn evenals de dames uit Someren-Eind die van de zomer ons bandje nog zo goed gepromoot hebben door op Salou 10 dagen lang met Dikke Tieten Fanclub shirts te flaneren. Verder is de kroeg inderdaad redelijk gevuld, en gaan we onszelf omkleden.
Zoals wel vaker komt ook deze Brabantse nacht langzaam op gang, maar áls ie eenmaal op gang is, ja dan is een echte Brabantse nacht niet meer te remmen, en word het een prachtig feest en als vanzelfsprekend word het ook nu weer laat.
Onze 2e set loopt gigantisch uit, mede doordat ik een duet gezongen heb met een local hero, die net als mij zo’n beetje alle nummers van Hazes kan dromen, en samen zongen